Walka z bulimią W PRAKTYCE

[Gość: Katex]

Dziewczyny, mam wrażenie, że nazbierałam trochę sił i znowu zacznę walczyć z
tym okropieństwem. Mam prośbę: jakie macie praktyczne sposoby- kiedy już
czujecie, że za chwilę to się zacznie, kiedy już leżycie pod drzwiami lodówki
(ja tak mam przynajmniej)- co wtedy robicie?? Albo co robicie, żeby w ogóle
nie dopuścić do tego momentu? Macie jakieś patenty?? Mój psycholog polece
umawianie się wieczorem- spędzanie czasu z dala od "terenów zagrożonych". Ale
nie wiem....

W objęciach matni

[Gość: bulimiczka]

Wypróbowałam wszelkie możliwe sposoby: znajomi wieczorną porą - fiasko - myslę
o żarciu - oni np.: ... " Matrix" świetny film ale I część, a ja " Matrix'
świetny film, ale .... nie dotykaj tych KRAKERSÓw to moje! II podejście do
walki z tym cholerstwem - zamiast jeść - dużo pij - guzik - workowaty żołądek "
wylewa" z jeszcze większą łatwością, III - pusta lodówa, puste szafki - efekt -
nocne eskapady do sklepu. Jedynym rozwiązaniem - wiem bo to przeszłam - SILNA
WOLA i tylko to - albo, jak ktoś woli aż tyle. Wiem jakie to ciężkie,
sama "oddycham swobodniej" dopiero od 2 miesięcy. Powodzenia sobie i wam!
Bulimiczka

[Gość: Sandia]

Ja niestety zmagam się z Tą chorobą. Bardzo chciałabym nawiązać kontakt z
osobami , które to samo przechodziły albo nadal przechodzą. Bo uważam , ze
takie osoby będą umiały mnie zrozumieć najlepiej. Dlatego piszcie jak możecie
do mnie. Podaje e mila [e-mail] oraz numer gg-7408281

[Gość: sali]

Mi nigdy sie nie udalo wygrac z pokusa ;)
jedynie co to moze zjadalam troszke mniej, ale pocieszę Ci dla mnie wybawienie
przyszlo z dnia na dzień. Koniec studiów, mąż, ciąża i poczułam sie kobietą i
kocham moj brzuszek i nie mam juz czasu na to WSZYSTKO. Buziaczki. Bądz
dzielna. Szkoda zebów i przełyku ;)

[allys]

A wiesz, ja czasem myślę, że faktycznie mąż i dziecko to by było dla mnie
wybawienie. Miałabym chyba inne "problemy" i zero czasu na skupianie siena
sobie i tą pieprzoną przypadłość. Zazdroszczę Ci. I życzę wszystiego
najlepszego. Pozdrawiam

[mysterious]

nieprawda ze jak ma sie kogos to tyle problemow ze nie ma czasu o tym myslec ja
tez tak myslalam ze to mi pomoze i zamieszkalam z chłopakiem ale wlasnie z
powodu tylu problemow zaczelam jeszcze bardziej sie objadac i uciekac w
jedzenie a na dodatek psuje nasz zwiazek przez te nerwy spowodowanee bulimia a
on nie wie dlaczego

[Gość: kata_strofa]

To prawda. Wiesz, jest wiele bulimiczek z mezami - ba - z dziecmi...
Nie pozbedziesz sie problemu, "zagluszajac" go dodatkowymi obowiazkami. Tym
bardziej, ze sama bulimia to przeciez tylko objaw tego, co dzieje sie w Tobie.
Nie chce sie w zaden sposob wymadrzac, sama jeszcze obie z mią nie radze... Ale
probuje. W zeszlym tygodniu zaczelam terapie. Kolejna. Bo nastepnych osmiu lat
moj organizm moze nie przetrzymac :|

[Gość: Anzen]

Gratulacje sali :) życzę wszystkiego najlepszego i oby bulimia nigdy nie
wróciła.

Ale allys nie myślisz że takie myślenie jak towje jest trochę "nie tędy"? Jak
mąż okaże się nie byc ideałem a ciąża pozostawi po sobie kilka kilogramów to co
wtedy? Musisz postarać się wygrać sama z chorobą a nie czekać na zbawienie w
postaci "innych problemów".

Ja się tak wymądrzam ale sama ciągle jeszcze walczę. Jest nieźle, mam nawet
miesięczne pzerwy, potem jeden "atak" i znów spokój, a nie jak kiedyś bywało
dzień w dzień... Ale widzę po sobie że trzeba swoej problemy rozwiązywać i czym
mi lepiej ze mną tym mniej sięgam do jedzenia (i kibelka :-| ). Postępować tak
jak uważam za stosowne a nie jak każą inni i "nie przejmować się" to moja
najlepsza droga ku lepszemu.

A od kiedy pozwoliłam organizmowi prztyć 2 kg mam o wiele ładniejszy biust. :D

[Gość: Missy]

Nie wiem, co Ci może pomóc, ale wymyśl sobie jakieś zdanie, zapamiętaj i
powtarzaj za każdym razem gdy masz już "to uczucie". Nie wiem, co to może być,
np. "Jestem silna, dobrze o tym wiem, muszę wygrać i nie będę się obżerać"
albo "Och, nie tym razem się nie poddam. Szkoda zmarnować tego czasu, od kiedy
jestem czysta" itp. Skoro można obsesyjnie powtarzać sobie w myślach, ile
kalorri spali się podczas godziny biegania albo ile kalorii ma pół jabłka, to
można też powstrzymywać się od napadów. I mów to w myślach za każdym razem,
kiedy masz ochotę stracić kontrolę. A jak chwila napadu przejdzie, możesz
poczuć wielką ulgę i zadowolenie z siebie. Będziesz miała do tego absolutne
prawo.

Pozdrawiam. Missy. :)

[Gość: Doda]

Czesto objadanie sie nie jest zaplanowane. Zaczynasz normalnie posilek, a potem
zjadasz troche wiecej niz zaplanowalas i wszystko diabli biora, sadzisz, ze to
juz za duzo, myslisz i tak zwymiotuje, wiec czemu sie nie nazrec...!! W tym
momencie przestajesz myslec, jakbys nie byla soba.., zapominasz o wszystkim,
nie obchodzi Cie wyglad ( na ktorym przeciez Ci tak bardzo zalezy ), no i
napewno zdrowie...
Jest taka jedna metoda, zeby nauczyc sie swiadomego jedzenia..moze to glupio
zabrzmi, ale stawiaj przed soba lusterko jak jesz! Patrz na siebie podczas
posilku, jedz wolno i delektuj sie..! Byc moze wtedy sie opamietasz...
sprobuj...

[Gość: rapsista]

heh doda napisałaś w pierwszym akapicie moją codzienność :( zaczynam niewinnie,
a jak juz zjem cos bardziej kalorycznego nic planowalam koniec, zrem zrem zrem
jestem juz nazarta ale zrem dalej zeby łatwiej pozniej wyrzygać..:(
Nie powiem ci sposobu bo sama nie umiem sie powstrzymać, choć musze sie
pochwalić że od soboty tydzien temu nie rzygałam !!!!:)
a od poniedziałku trzymam diete 1000-1200kcal!Dzisiaj 5 dzie, jesoo juz nie
paietam 5 dni bez napadu :) OOOŁŁŁjeaa :)

[Gość: nołmore]

Fakt, ja też mogłabym dokładnie tak to opisać. Trzymam siei robieco mogę, ale
jak jużzjem za dużo to momentalnie zaczynam myśleć, że jestem beznadziejną
świnią, nic nie wartą nieudacznicą i zrasztąi tak juz wszytsko strzcone. No i
zaczynam ŻREĆ, bo tego jedzeniem nazwać nie można. A już najgorsze jest to
uczucie nienawiści do siebie samej. Czasem myślę że nikogo innego nie umiałabym
tak nienawidzieć, jak siebie. A za co??? Przecież kurcze nic złego sobie nie
zrobiłam...

[Gość: Doda]

hmmm...nie nienawidzisz siebie, bo sadzisz, ze jestes slaba..., za kazdym razem
tak uwazasz kiedy choroba wygrywa z Toba...czujesz sie przegrana..., to
normalne, ze czlowiek sie podlamuje, kiedy spotyka go porazka..ale nastepnym
razem zazwyczaj nie popelnia drugi raz tego samego bledu. Sprobuj, aby stalo
sie tak tez z kolejna checia objedzenia sie...przypomnij sobie co zazwyczaj
popycha Cie do tego bledu..jak to sie stalo ostatnio..sprobuj wystrzegac sie
tych samych nawykow, zupelnie zmien sposob jedzenia, wprowadz jakies
zmiany..np. miejsce spozywania posilku...Jesli raz Ci sie uda potem drugi
raz ...poczujesz jak sila sama w Tobie rosnie...

[Gość: Anxx]

a ja oststnio kupiłam sobie pewien srodek ktory ma zero kalori prawie a po
wsypaniu 2 luzeczek do szklanki herbaty tak pecznieje, ze masz 2 plusy w 1
1 pelny zoładek
2 jakies 2,5 kalorii na koncie

rewelacyjne, czyz nie?

[Gość: ninka]

Witam ja tez jestem bulimiczka i juz nie daje rady......a mam 11 m-cznego
synka ,czy mozesz mi podac co to za srdek co pecznieje w zołądku i ci pomaga????
bede ci wdzięczna życze powodzenia mój e-mail to [e-mail]

[muza_poezji]

Ja walczę już bardzo długo i ciagle mówie sobie, ze nigdy się nie poddam. Dzień
bez rzygania jest cudowny, dzień bez obżerania wspaniały. Chociaż próbowałam
wielu rzeczy, nie znalazłam złotego srodka. Nadal się obżeram, ale ciągle sobie
mówię, że kiedyś przestanę. Mnie czasami pomaga długi spacer wieczorem, ale
oczywiście wychodzę bez kasy. jednak to nie do końca się sprawdza, bo mozna
zrobić wszystko, kiedy przychodzi ten "głód", nawet kraść. Jest taki lek, który
podobno jest skuteczny w bulimii - FLUOKSETYNA. Ja brałam, ale raczej mi nie
pomagał, bo były to minimalne dawki. Po prostu chodzę do LO i psychiatra nie
chce mnie narażać na zmaganie się ze skutkami ubocznymi, jak senność czy
osłabiona koncentracja. Zdecydowanie pomaga jednak na depresję. Zawsze warto
spróbować, nie jest drogi.

[Gość: Doda]

Znam to Fluoksetyna, to polska odmiana Prozacu...czyli srodka antydepresyjnego.
Oba dzialaja w podobny sposob. Mi fluoksetyna pomogla...tak jak i prozac..( ja
np. dzieki prozakowi zdalam mature..mi bylo latwiej sie uczyc ), ale nie
wazne..Srodki te poprawiaja nastroj i podobno dzialaja na osrodek mozgowy,
ktory ma wplyw na nasz apetyt. ( oczywiscie jezeli nie zwymiotujemy tej
tabletki, bo wtedy branie nie ma sensu )!! Ale powiem wam, ze to jest tylko
srodek wspomagajacy...caly czas nie mozna sie go zazywac... Niektorzy zreszta
mowia, ze po odstawieniu mozna wpasc w jeszcze gorsza depresje...biezcie to tez
pod uwage...
Najwazniejsza jest terapia u psychologa...i zaufanie do osoby, ktora chce Ci
pomoc !!!!!!

[Gość: kata_strofa]

Fluoksetyna to substancja czynna wystepujaca w Prozacu i jego tanszych polskich
odpowiednikach [tzw. generykach] (chemicznie nie roznia sie niczym), jak
Seronil czy Bioxetin. Takze nie mozna napisac "Mi fluoksetyna pomogla...tak jak
i prozac", bo fluoksetyna to po prostu najwazniejszy skladnik Prozacu.

Przede wszystkim: to jest lek ANTYDEPRESYJNY, a nie "lek na bulimie". Hamuje
zwrotny wychwyt serotoniny (czyli przy jego zazywaniu mamy jej w mozgu
wiecej "puszczonej w obieg";)) - neuroprzekaznika odpowiedzialnego za regulacje
nastroju i (w mniejszym stopniu) procesy samokontroli. Dlatego bywa skuteczny w
leczeniu bulimii. Na pewno jednak (jesli juz zdecydujemy sie na leczenie
farmakologiczne) potrzebna jest jeszcze terapia. Nadmieniam, ze "terapia" to
nie comiesieczne przepisanie Seronilu przez pania doktor w przychodni, ktora
nie ma bladego pojecia, dlaczego, ale przepisuje go "bo to podobno pomaga" ;]

Co tam jeszcze... Prozac nie byl testowany na pacjentach ponizej 18 roku zycia
a to oznacza, ze po prostu nie wolno im go przepisywac. Nie wiedzialam tego,
gdy lekarka przepisala mi go po raz 1wszy jako 16-latce. Poza tym
jakos "umknelo" jej, ze fluoksetyny nie nalezy laczyc z alkoholem, przez co
mialam pare razy powazne problemy.

Nie chce jakos strasznie deprecjonowac leku, ktory bywa pomocny - tym bardziej,
ze wiem, jak wazna jest w bulimii kazda iskierka nadziei. Podobnie jak Doda
zwracam tylko uwage na to, ze branie srodkow psychoaktywnych bez jednoczesnej
pracy z terapeuta (czyli np. spotkan nie rzadszych niz raz na tydzien) mija sie
z celem.

Aha, z ciekawostek - byly robione badania, ktore wykazaly zaburzenia w ukladzie
serotoninergicznym u bulimiczek (konkretnie obnizony poziom serotoniny w mozgu
i slabsze przyswajanie syntetycznej). Byc moze tu lezy odpowiedz na pytanie o
przyczyne skutecznosci lekow antydepresyjnych w leczeniu choroby. Sa to jednak
badania wstepne i nie wiadomo nawet, czy te zaburzenia to przyczyna, czy skutek
choroby.

Uff, rozpisalam sie ;)

[lissa]

ty też masz oczy, zawsze czyta się ulotkę, wię lekarce mogło umknąć jak jest
sierota., tam piszą o alkoholu, a poza tym, że pomaga w bulimii, i to prawda,
brałam to wiem.

[Gość: Kiri]

Anxx, nie wiem co to za srodek peczniejąvcy, ale mam wrażenie że mi by nie
pomógł, bo u mnie nie chodzi o to, ze jem bo czuję fizyczny głód. To jest takie
psychiczne parcie na jedzenie. I chodzi raczej o ruch rąk do ust, o gryzienie,
połykanie... A nie o to by zapełnić żoładek. W czasie ataku naprawdę mam
jużpełny. Ale jem dalej.
Dzięki dziewczyny za te wszystkie powyzsze sposoby. Jestescie cudowne, mam
nadzieję że sie wam uda. Mi też;)

[Gość: Jaa]

Jesteście Wszystkie silne i wspaniałe!Ja jestem "Cieniutka"-1 dzień wytrzymałam
bez..16 lat już tak jest..Chcę się uwolnić!!!Jestem pedagogiem specjalnym,więc
problem jest mi znany,ale nie mogę o tym nikomu powiedziec,nie mam się do kogo
zwrócić,nie mam siły sobie pomóc!Muszę mieć siłę,by wychować dziecko,a moje
siły gasną...

[Gość: miki]

droga Ja!
Ja też jestem pedagogiem specjalnym z 12-letnim stażem bulimicznym. Dlaczego
nie możesz nikomu powiedzieć?

[Gość: hmm]

Jednak szewc bez butów chodzi!!!

[Gość: kata_strofa]

Drogi(a?) hmm, mogle(a?)s sobie darowac ten komentarz.
Pozdrawiam.

[Gość: The-Other-Shore]

No i Święta za niedługo... Boję sie, bo nie chcę po raz kolejny spieprzyć ich
przez jedzenie. Wiem, że wszystko w moich rękach, albo raczej w głowie...
Trzymajcie się Moje bulimiczki:) Ja też niech się trzymam.

Czyli sa jakies metody czy ich nie ma?

[Gość: rzetelna]

1) Czytajac Wasze wypowiedzi dochodze do wniosku ze to choroba i ze same
wybrnac nie damy rady. Bo kazdy z nas juz probowal i nic z tego , za kazdym
razem kleska !!!!. Piszecie "wydaje mi sie" " czasem to pomaga" itp.To nic
pewnego. A ja potrzebuje antidotum!!! Jest takie? Czy mam sie ammic czy isc sie
zapisac do lekarza?
2)Zauwazylam ze jak juz ktos wyzdrowial na tym forum to juz nie wraca byc cos
dopisac i dac innym pomoc. Boi sie pewnie ze sterty zalow i protestow zawladna
spowrotem i wroci takowa jednostka na droge bulimii. Szkoda, bo jak ktos juz
wie jak wyjsc niech pokaze innym ta droge.

[ninagda]

I tu się akurat mylisz :)
Mam za sobą 5 lat bulimii i rok powrotu do zdrowia ( tylko epizody objadania) i
opisała swoje spostrzeżenia w temacie "Wygrywasz z bulimią? Dodaj wpis:)"
Miałam nadzieję, że może w tym wątku zdrowe już dziewczyny będą się dzielić
doświadczeniem... ale szczerze mówiąc wątek się nie za bardzo rozwinął, a nawet
momentami był ciutkę dołujący.
Mimo wszystko jest tam kilka rad ode mnie.Może Ci pomogą.
Pozdrawiam gorąco :)

[Gość: rowerzystka]

Sport!!!Dla mnie to jedyna recepta i złoty środek.Męczę się,mogę zjeść,czuję
ulgę-odreagowuję(i to wszystko bez wymiotów i z korzyścią dla zdrowia)-słowem
zabieram bulimię na przejażdżkę rowerem.Proponuję też organizować sobie czas-
jakieś kursy,treningi,lekcje obcego jezyka,malowanie- cokolwiek byle wśród ludzi
i o zaplanowanych porach-systematyczność i cykliczność też jest kluczem.To
sprawi,że odzyska się wiarę we własne siły-dowartościowanie podstawą.
Ja nadal walczę-kiedyś bywało,że zwracałam kilka razy dziennie!Teraz 1 na
miesiąc-czasem rzadziej.Dziewczyny można-uwierzcie- udajcie się na polowanie na
LENIWCA najlepiej biegiem.Serdecznie pozdrawiam.

[Gość: wiera]

recepta to wyjście do ludzi,planowanie dnia posiłków.konieczna jest
terapia.rozmowy z psychologiem.trzeba nauczyć się rozpoznawać swoje uczucia-
kalendarzyk uczuć.trzeba narzucić sobie dyscypline i pilnować nie popuszczać
sobie i swoim kombinacją w których mamy mistrzostwo.ja po 8 latach
żygania ,szpitalu psych. 2 terapiach nadal siedze w bagnie.choć wiem o co
gra,nie przeszkadza mi to żygać.to ponoć jakiś etap.ma być lepiej,musi być bo
chce.żadne spulchniacze do herbaty nie pomogą to kolejne oszustwo,głowy się nie
oszuka

[Gość: moni]

Moim zdaniem ważne jest by pamietać, że człowiek ma WOLNĄ WOLĘ i nie musi
jeść, jeśli nie chce. Może kierować swoim postępowaniem. Przez jakiś czas sama
w to nie wierzyłam-to kwestia przyjętej koncepcji psychologicznej. Nadal jak
nie ma rodziców to jem co popadnie w dużych ilościach, ale wierzę, że człowiek
ma wolną wolę i nie muszę tego robić
Pozdrawiam
ps. jak ktoś wie jak i gdzie można dostać prozac/seronil NIECH DO MNIE
NAPISZE!!! ([e-mail])