Ataki agresji.

[salchicha.ok]

Moim zmaganiom z anoreksją, towarzyszą silne ataki złości, agresji,
rozpaczy, nad którym nie jestem w stanie zapanować. Bardzo staram się
obserwować swoje emocje, pozwolić, żeby przepłynęły, zaakceptować
myśli (metoda ACT). Jest to bardzo męczące. Chciałam zapytać, czy
wielu z Was miało je przy zaburzeniach odżywiania.
Pozdrawiam

[daisyd]

Teraz już nie mama takich ataków, raczej w ogóle mi się nie zdarzają, a jak już
to bardzo sporadycznie. Ale jak ważyłam 35 kg przy 1,66 to zachowywałam się jak
nienormalna. Kiedyś rzuciłam nowiusieńkim telefonem z takim zamachem, że
rozwalił się w drobny mak. na rodziców prawie, że rękę podnosiłam, bluzgałam i w
ogóle co oni ze mną mieli to tylko ja i oni wiedza. W szpitalu się dowiedziałam,
że to z powodu niedożywionego mózgu. Taska jest przykra prawda niestety. A ile
Ty ważysz jeśli mogę spytać? I leczysz się gdzieś? Kurcze uważaj, bo ja jak
osiągnełam właśnie taka wagę (bo bełtałam wtedy jak kot, kilka razy dziennie),
no może pół kilo mniej to dostałam zapaści i trzy dni byłam na oiomie., czego
Tobie oczywiście nigdy przenigdy nie życzę. Trzym się

[salchicha.ok]

Ja mam podobnie. Najgorzej było przy wadze 32kg przy wzroście 160cm.
Teraz przybrałam do 36,5, uniknęłam szpitala istnym cudem, znalazłam
w sobie te siły, również dzięki psychiatrze, która dała mi tę
szansę, gdyż za wszelką cenę nie chciałam znaleźć się w szpitalu.
Mimo wzrostu wagi - nadal miewam ataki. I podobnie, jak u Ciebie:
rozwalam, prawie podnoszę rękę, wyprowadzić z równowagi może mnie
wszystko. Teraz jest nieco lepiej, potrafię już trochę zapanować.
Kiedyś zdażało mi się to częściej, teraz regularnie 1-2 razy w
tygodniu. Ogólnie rzecz biorąc - mój organizm jest bardzo silny, bo
jak dotąd nie miałąm żadnych powikłań, oprócz bólu mięśni, kości
(tych podstawowych), serca czy klatki i podobnych, ale oczywiście
jestem świadoma, że niczego być pewna nie mogę.
Moja walka nadal trwa. Tak, leczę się, mam terapeutę - psychiatrę.

Dziękuję Ci, że napisałaś, zrobiło mi się raxniej. Mimo, iż jest to
nieprzyjemna sprawa, to czasami robi się nam lepiej, kiedy ktoś może
się podzielić na przykład słowem.

[m_o_n_a]

Mnie się wydaje, że także takie ataki miewam - w ogóle cała jestem
podenerwowana, więc o jakiś wybuch większy lub mniejszy nietrudno.
Aczkolwiek jest to męczące - nie powiem, bo sama na siebie jestem
momentami zła, robię głupotę np. wypadnie mi z szafki zeszyt, włożę go
i znów się ześlizgnie - to potrafię nawet rozszarpać go na strzępy...
bo tak, po prostu. A co do stanu zdrowia - wspaniale, że robisz coś w
kierunku ku lepszemu. :) Oby Ci się udało! :) I jak wspomniała Daisy -
uważaj na siebie, koniecznie!