powiedziałam

[muza_poezji]

Wyznałam wszystko bliskiej osobie. Wiem, że mnie kocha taką, jaka jestem. Nie
muszę już być idealna. Nie muszę zjadać miłości, radości i szczęścia. Nie
muszę wymiotować bólu, wstydu i rozgoryczenia. cdn

[navia]

Muzo poezji, bardzo się cieszę. Ja też zdecydowałam się kiedyś powiedzieć, co
prawda już po tym, jak sobie poradziłam z chorobą, ale wciąz przeszkadzała mi
mysl, ze coś ukrywam. Mogłam to zrobic dużo wczesniej i nie utrudniac sobie
dalej życia, ale nie byłam taka mądra jak Ty. Powodzenia

[Gość: Agnieszka]

Ja dokładnie pamiętam te dzień kiedy powiedziałam 9 lat temu. Najpierw
niesamowita ulga, z drugiej strony <moja mam> wyrazona chęć pomocy,
zrozumienie, ale później nadszedłl moment, kiedy ona zaczęła obwiniać siebie o
wszystko, wizyty u psychologa, ciężko było strasznie!!! Z czasem rozeszło się
po kościach, ale nie było przyjemnie. Nagle sama sobie ucięłam drogę do
łazienki, lodówki, nie mogłam najeść się, uczucie, ze zaraz zacznę walić głową
w ściane, bo oszaleję, nie wiedziałam, co mam z sobą zrobić, niepokój,
nerwowośc, płacz, stres kiedy robiłam siku w toalecie i wiedziałm, ze ktos
słucha co robię, ze aż nie mogłam czasami, ciągła kontrola kontrola kontrola,
rozliczanie z każdej złotówki, czy nie wydałam na jedzenie itd .... Dla mnie
był to zbyt duży szok, później zaczęli <po pierwszej fazie zrozumienia> mnie
obwiniać, ze to moje fanaberie. Prawda jest taka, ze sama sobie pomogłam, bo to
była moja walka , a ktos z boku nigdy nie jest w stanie nas zrozumieć.

[muza_poezji]

O mojej chorobie wiedzą od dawna. Nie wiedzą tylko, że to tak się nasila. Poza
tym tutaj nikt mnie ani siebie nie obwinia, bo już przez to przechodziłam. W
domu ciągle mnie obwiniają, więc się wyprowadziłam, na terapię rodzinną nie
wyrażają zgody. W moim przypadku jest inaczej. Ona mówi: Jak musisz to zrobić,
to idź. Nie będę podsłuchiwać. (itp.)