Pytanie o wymioty (do bulimiczek)

[narysuj.mi.baranka]

Jak to jest? Po co jesc skoro sie pojdzie wymiotowac? Nie szkoda Wam
jedzenia? Czy wymiotujecie takze potrawy wartosciowe dla organizmu w sensie
dietetycznym? Czy wymiotowanie to przymus psychiczny czy tylko akt fizyczny?
Pytam z pelnym szacunkiem, nie probuje zlekcewazyc niczyjej choroby.

[Gość: yel]

A więc to juz jest raczej przymus psychiczny...Jem bez opamiętania, po prostu
połykam żarcie, nie czując smaku, a potem idę do toalety, klękam przed muszlą
klozetową i...Wiesz co dalej. Albo przeczyszczam się środkami takimi jak Xenna
czy olejek rycynowy. Łykam około 6 naraz tabletek albo wypijam 2 buteleczki
olejku, kiedy przełyk i gardło odmawiają mi posłuszeństwa...

[narysuj.mi.baranka]

Przeczytaj spokojnie watek 3po3. A tak wogole to ile wazysz, ile masz wzrostu?

[Gość: [e-mail]]

posłuchaj, z ta chorobą to jest tak, że przychodzi moment ze oddałabys poprostu
wszystko zeby tylko moc rozkoszowac przez chocby 10 minut swoje podniebienie
delikatnym kremem truskawkowym,robić to do oporu i wiedzieć ze jest sie lepszym
od innych bo mozna sie tego pozbyć w przecią gfu paru sekund...nie tyje sie.to
pociąga i fascynuje.ale po dłuzszym czasie w psychice pojawia sie wielka czarna
postac która powtarza ci:moge ci dac na chwile spokoj,ale pamietaj nie
pozbedziesz sie mnie juz nigdy,ja tu jeszcze wróce...to jest straszne :(((((

[narysuj.mi.baranka]

Rozumiem. Prwade mowiac myslalam, ze bulimia to jakis kaprys, nie mialam
zadnego wyobrazenia o tej chorobie, ale sadze, ze tak sie rozprzestrzenila z
winy mediow. Mysle, ze ktos, kto pierwszy puscil w eter informacje o bulimii,
podsunal pomysl. Jako nastolatka bylam strasznym lakomczuchem i grubaskiem, ale
kochalam to, co zjadlam.
No i rozumiem teraz, ze ta kontrola nad smakolykiem stanowi u bulimiczek jakby
o jedynym poczuciu wartosci...

[kwiat.pustyni]

Ja też się moge udzielić. Robie to dlatego żeby poczuć smak jedzenia... Albo
też dlatego że kazali mi coś zjeść i potem łapały mnie wyrzuty sumienia :-/
Robie to bo boje się że przytyje... :(

[narysuj.mi.baranka]

I jeszcze jednego nie rozumiem: niby chodzi Wam o wyglad a przeciez nie
dostarczacie oroganizmowi potrzebnych skladnikow, czyli niszczycie go, tzn.
siebie. Czy to nie sprzecznosc?
I druga sprawa: czy lekarstwem na bulimie nie byloby jedzenie potraw smacznych,
zdrowych, ladnie wygladajacych, w eleganckim otoczeniu?

[Gość: mega]

" ale sadze, ze tak sie rozprzestrzenila z
winy mediow. Mysle, ze ktos, kto pierwszy puscil w eter informacje o bulimii,
podsunal pomysl."

Za pierwszym razem myslalam tylko o tym, ze ksiezna Diana tak robila - wtedy
wlasnie bylo dosc glosno o jej problemie - i tak tez sama zaczelam...z
ciekawosci.

[narysuj.mi.baranka]

Gość portalu: mega napisał(a):

> " ale sadze, ze tak sie rozprzestrzenila z
> winy mediow. Mysle, ze ktos, kto pierwszy puscil w eter informacje o bulimii,
> podsunal pomysl."
>
> Za pierwszym razem myslalam tylko o tym, ze ksiezna Diana tak robila - wtedy
> wlasnie bylo dosc glosno o jej problemie - i tak tez sama zaczelam...z
> ciekawosci.

No wlasnie. Media trabia, ze ta modelka, tamta aktorka ma bulimie to dziewczyny
biora sie za nasladowanie. Najierw z ciekawosci, jak piszesz, a potem sie
okazuje, ze takie rzyganie to rodzaj "kontroli" nad swoim zyciem, no i sie w to
wchodzi...

[Gość: Asiek]

Dla mnie wymiotowanie to przymus psychiczny. Wiem, że po wymiotach organizm
produkuje endorfiny- hormony szczęścia i mam wtedy zapał do wszystkiego. Czasem
jeszcze gdy byłam w liceum wymiotowałam tylko po to by poczuć tego powera
ktorego mam zawsze po. Więc robiłam sobie rosołek knora w pół litrowym garnku
by zapełnić brzuch i później wiadomo co. Najwięcej wymiotuję gdy mam problemy a
gdy np się zakocham wtedy wogóle nie- oczywiście piszę tu o szczęśliwym
zakochaniu.

[narysuj.mi.baranka]

A nie mozesz osiagac endorfin w inny sposob? W koncu czeste wymiotowanie
jest... nieestetyczne i... nienaturalne. Jest samoobrona organizmu ktory zjadl
cos nieswiezego, ratunkiem przed zatruciem etc.

[Gość: anita]

Odpowiem Ci jak wyglada bulimia widziana moimi oczami i ...z pryzmatu moich
doświadczeń. Czytam o wysokim bezrobociu, o niesprawiedliwości, czuję się
samotna, bezradna,lękam się czegoś,wpadam w panikę - lekarstwem na emocje jest
wyrzyganie ich. Dosłownie.

Nie uwierzysz, ale bulimia to w większości wypadków wcale nie super dieta-cud.
Czasami się gubię jak czytam posty na tym forum - dziewczyny robią "to" tak
świadomie, aby jeść bezkarnie. Nie pamietam swoich początków, może rzeczywiście
czasami rzygałam aby nie przytyć. W mojej świadomosci jest to pęd trudny do
opanowania - sterowany lękami, negatywnymi emocjami.

Jak jestem wyciszona demon nie atakuje. Zachecam do lektury na temat chorób
odzywiania.
Ja najbardziej utożsamiam się ze stwierdzeniami (cytuję słowa specjalistów):
" W anoreksji i bulimii objawy są sygnałem głębszych problemów z
zaakceptowaniemsiebie i pogodzeniem różnych impulsówi popedów naszej psychiki."

" Zaburzenia odżywiania to problemy których istotą jest lęk. Dlatego bulimii
towarzyszy często depresja i stany lękowe."

" Bulimia to sygnał,że gdzies w psychice cierpiącej na niej osoby jest
problem, który dopomina się o rozwiązanie. Ustąpienie objawów nie oznacza jego
rozwiązania". (komentarz- a leczą nas przewaznie układając diety itp.itd)

Celne są według mnie słowa z duńskiej strony internetowej:
"Zaburzenia odzywiania dotyczą nie jedzenia i wagi lecz uczuć i braku
akceptacji"
i z angielskiej strony o bulimii:

"Some try to symbolically cleanse themselves by vomiting"

[narysuj.mi.baranka]

Gość portalu: anita napisał(a):

> "Some try to symbolically cleanse themselves by vomiting"

Tak, to zdanie najbardziej do mnie przemawia. Ale jednak mysle, ze tak
drastyczny krok wymaga pewnego zlamania sie psychiki, no, ze to jest pewna
degradacja.

[Gość: anita]

Cóż, nie jest to takie -trach- nagłe łamie się psychika, jak to określiłaś i
zaczyna się - kompulsywne jedzenie, potrzeba oczyszczenia. Aby dotrzeć do
źródła problemu trzeba pogrzebać w przeszłości. Brak akceptacji własnego ciała,
wiecznie pozostawanie w "piaskownicy" ma swoje źródła. Dążenie do
doskonałości, wieczne niezadowolenie z siebie, niska samoocena nie biorą się
znikąd i nie pojawiają się nagle łamiąc z dnia na dzień psychikę. Ona jest u
bulimiczek już za młodu powichrowana. Podwalin chorób odżywiania nalezy
doszukiwać się już we wczesnym dzieciństwie.


Ludzie różnie radzą sobie z emocjami, albo inaczej - nie radzą sobie i reagują
w rózny sposób - jedni mają skurcze łydek, inni siódme poty,bóle somatyczne.Są
tacy którzy swoją agresję i niemoc wyładowują na bliźnich i tacy którzy
działają autodestrukcyjnie. Bulimia zaliczana jest do nerwic. Sama trafiłam na
oddział nerwic i depresji. To wszystko tłumaczy.

Zacytuję jeszcze raz angielskie autorytety - nie będę tłumaczyć -zostało to
to tak zgrabnie ujete w tymże języku... Sorki, że nie podaję pochodzenia słów,
przepisałam je kiedyś do notesu bez stosownej adnotacji.
"People with eating disorders tend to be perfectionistic. They have
unrealistic expectations of themselves and others. In spite of their many
achievements they feel inadequate, defective and worthless. In addition they
see the world as black and white, no shades of gray. Everything is ether good
or bad, a success or failure, far or thin"
"People who have survived abuse often don't know what to do with the painful
feelings and overwhelming memories that remain, sometimes even many years
later. Some try to escape those feelings and memories by numbing thelmselves
with binge food or trough starvation. I to już było - Some try to symbolically
cleanse thelmselves by vomiting.

Sztuką jest pozwolenie sobie na rozwój a nie bycie wieczną dziewczynką. Po
konfrontacji twarzą w twarz z tym co było trzeba odprawić symboliczny pogrzeb
często traumatycznym przeżyciom.Żałoba może trwać jakiś czas ale nie może
przerodzić się w chroniczne obwinianie innych, użalanie się nad sobą. To
bardzo wygodna, postawa - wierzcie mi - może być obroną
przed "zdrowieniem",które zaczyna się wyczuwać nosem. Trudno pożegnać się z
rzyganiem, czym wypełni się bowiem lukę?

Ktoś kto na razie udaje sam przed sobą że bulimia nie jest jego zmorą,że rzyga
czasami i to tylko dlatego że jest łakomczuchem może nie do końca zrozumieć to
co napisałam.Obrazowo przedstawię to tak - przychodzi taki moment że bulimiczka
zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę to już nie wie dlaczego wymiotuje. Zaczyna
zauwazać, że często robi to bo to jej przynosi ulgę. Po kłótniach, gdy czuje
się opuszczona, niekochana. Biegnie do cukierni i kupuje 20 ciastek, zjada ale
nawet nie czuje smaku. Za to potem po wymiotowaniu dziwny spokój, chwilowe
ukojenie. Przestaje kontrolować jedzenie. Trafia do specjalisty. Ten sadza ją
na kanapce i każe wrócić do przeszłości.Niedowierzanie - po co?Potem szok. Ja?
Jaka ja?Kim jestem? Nasilenie objawów. Ponowne narodziny. Odkrywanie siebie na
nowo. Budowanie siebie na nowo. Poznawanie siebie. Dbałośćo o siebie.
Przebudowanie wartości, priorytetów. Zdystansowanie się do tego co było.
Pogodzenie się z przeszłością. Wybaczenie. Poprawa.Nie ma już drogi odrotu.
Może być tylko lepiej. Bo taka osoba jest w rzeczywistości już kims innym. Może
tylko zrobić coś wbrew sobie -np. swiadomie uznać rzyganie za metodę pozbywania
się zbędnych kilogramów, bo to wygodne. Ale po co?Skoro akceptuje się taką jaka
jest obecnie,a do tego prowadzi terapia.Ta podjęta w celu ozdrowienia a nie
mydlenia oczu sobie i innym.

[Gość: Asiek]

Mogę ale wymioty są najprostszym ze sposobów. Poza tym te endorfiny to taki
skutek uboczy. Głónym celem jest nie tycie po jedzeniu.

[narysuj.mi.baranka]

No, ale przeciez jesz, bo jestes glodna a jak "wyrzygasz sie" to znow bedziesz
glodna. A jedzenie przeciez nie musi oznaczac tycia. Wystarczy utrzymac
rownowage miedzy kaloriami spozywanymi a spalanymi.

[Gość: Asiek]

Jedząc w znaczeniu bulimicznym ( inaczej bożerając się) zaspakajam głó
wytworzony w mojej psychice. Gdy już zaczynam jeśc nie mam ograniczenia. Jem do
czasu gdy poprostu nie jestem fizycznie w stanie pochłonąć juz więcej. Póżniej
pojawia się swego rodzaju panika. Wgłowie zadaję sobie pytania; Czy przytyję??
Czy uda mi się wszystko zwymiotować??
Jedzenie nie musi oznaczać tycia. Ale jedzenie nad którym jest się w stanie
panować. Bulimiczka zatraca to panowanie. Je bez opamiętania często nawet nie
gryząc i nie czując smaku. Jest w stanie zjeść rzeczy których zdrowy człowiek
by nie tknął ( np niedogotowane potrawy )
Choroba powoduje, że bulimiczka zjada kilka tysięcy kalorii. Nie jest w stanie
utrzymać rónowagi pomiędzy kaloriami spożywanymi a spalanymi

[Gość: mola]

Jeśli chodzi o mnie to historia zaczęła sie gdy przeczytałam książkę w której
dziewczyny wymiotowały,i po prostu tak dla spóbowania raz zwymiotowałam .Byłam
pózniej taka lekka i wogule,że z dnia na dzień zaczęłam corazz wiecej i
częsciej wymiotowac i tak zostało do dziś,tyle,ze nie zjadam takich ogromnych
porcji jedzenia.Prawdą jest jednak,że po zwymiotowaniu ma sie jakąs nieopisaną
siłe do innych rzeczy{niestety ma sie opuchnietą twarz}ale wiecie co jet
najgorsze?gdy nie potrafię zwymiotowac,gdy moje gardło juz nie reaguje i nie
mogę wyrzucić z siebietego co zjadłam

[Gość: anita]

piszesz serio? Masz siłę? Ja się słaniam i najchętniej bym się położyła. Może
jestem zmęczona i nieprzytomna z powodu napadu lęków które musiałam wyrzygac (
ulga=odpręzenie=zmęczenie=senność=osłabienie=bladość).

Tak sobie myslę, gdybym wymiotowała po bezkarnym jedzeniu dla przyjemnośći to
pewnie tez bym była radosna i wesoła... dogodziłam kubkom smakowym bez
konsekwencji. Taaaaaaa.Pewnie byłabym happy. Nie wiem co lepsze. Jeść dla
samego rzygania czy jeść z łakomstwa.

[blue_perfection]

U mnie to jest tak, że przez kilka dni mogę wytrzymać na "normalnym" żarciu,
potem pojawia nie wiadomo skąd taka myśl, że przecież nic się nie stanie jeśli
zjem ten kawałek czekolady, przeciez normali ludzie jedzą od czasu do czasu
kawałek czekolady... tylko, że potem pojawia sie w głowie czerwone
światełko "alarm" i myślę sobie, że nie mam nic do stracenia, wtedy zaczynam
jeść, bez opamiętania, otwieram lodówkę i jak leci... a potem panika, ze to
wszystko zalega mi w żołądku, fuj.. no i standardowo ubikacja, odkręcanie wody
żeby zagłuszyć...

Inaczej jest kiedy palnuję napad, to są te dni kiedy nie muszę isć do szkoły,
wychodzę wtedy na "zakupy" i pakuję do koszyka, ciastka, czekoladę, i wszystkie
inne zakazane rzeczy... wszystko dla kilkudziesięciu minut szczęścia.. a potem
standardowo, czasem zastanwaim się po co to wszystko..eh, tylko, że ja już nie
umiem inaczej :/

[Gość: natalia]

u mnie podobnie jak u kolezanki wczesniej.ze zaczynam normalnie np.kanapke jem
sobie taka normalna(czyli dietetyczna!)(FUCK!) i potem a to tego kasne a to
tamtego a potem juz zaczyna sie jak leci czyli wszystko lacznie z sosami i
majonezem lyzka...czyli jest ostro zle!a potem widomo co ,standardowa
procedura,czasami robie sobie pare dni przerwy zeby sie gardlo uspokoilo bo juz
nie reaguje na reke a potem po okresie wstrzemiezliwosci leci jak z
wodospadu....i tez nie umiem przestac!!!to jest naj naj najgorsze w tym
wszystkim!

[asiulka.ruda.1993]

Z mojego punktu widzenia, BULIMIA? JA? nigdy, zawsze porządna, grzeczna, dobre stopnie itd. . to bylo gimnazjum, wpadlam, przez to że chcialam schudnąć, mimo że zawsze jezdzielam na zawody sportowe itd, ale bylam mimo wszystko za ciężka o te 5 kg i kolega ktory mi sie podobal powiedzial ze jestem gruba, przyjaciolka (jej siostra przez chwile byla bulimiczka) wpadla na pomysl zeby zaczac wymiotowac, .. tak sie zaczelo (ona miala epizod, a mi zostalo z racji ze kocham jesc)... to nie jest tak, że chcesz jesc, jesli sie nudzisz, pirwsza myśl to - zjeść i zwrócić.. teraz? kończę studia a dalej sie z tym zmagam, uwaga? pracuje jako KUCHARZ, a kończę studia ekonomiczne,.... mimo wszystko od choroby odciągali mnie albo "bycie z kimś" a teraz fakt że wole zjesc mało i smacznie, i często (jednak teraz liczy sie zmak a nie napchać kichy)... i jednak jaaakoś daje rade.. w bulimii siedzę jakies 9 lat.

[asiulka.ruda.1993]

Jeszcze raz ja.. tego się nie da wyleczyć jesli lubisz jeśća kazdy lubi, zatem moje wizyty u psychologa kończyy sie na tym, ze nic z nich nie wynoslam, jestem za inteligenta zeby ktos mogl mnie kontrolowac, na studaich mialam stypedium naukowe... potrafie tak bardzo kryc sie z choroba ze jesli nie powiem w prost ze cos jest nie tak ze mna, to raczej nikt sie nie domysli, moja mama dowiedziala sie przypadkiem po 3 latach, dosc intensywnych, gdzie bylam na skraju i chcialam sie zabic przez to co robie ze swoim zyciem.... i tak reasumujac - psycholodzy sa bardziej tępi niz sie wydaje i nie potrafia pomoc, albo sam z tego wyjdziesz albo zaklad zamkniety.. trzeba sie nauczyc zyc.. presja czasu i obowiazki pomagaja przezwyciezyc tą chorobę.. nuda, czas wolny - potęgują chęć jedzenia itd.

[mariszka23]

Na początku też tego nie rozumiałam. Byłam zła, że marnuję jedzenie i pieniądze. Myślałam - jakie to chore. Podczas sesji z Aleksandrą Dejewską, dowiedziałam się, że w ten sposób przeżywam emocje i napięcie. Zajadałam smutki a wymiotowanie przynosiło ulgę co uzależniało. Wszystko tłamsiłam w sobie a za pomocą jedzenie i żucia odczuwałam chwilowy spokój. Heh cieżko jest to wytłumaczyć zdrowej osobie.