czy przez bulimie mozna miec problemy z zajscia w

[ona271]

od 6 lat choruje na bulimie.....
wszystko zaczelo sie od jakis imienin u znajomych kiedy to najadlam sie za
wsze czasy i wrociwszy do domu zrobilam to...po raz pierwszy sie wyzygalam..i
bylo mi super..do dzis zygam kilka razy dziennie..napady mam co dwa-trzy
dni..ale zawsze nawet jak niewiele zjem musze to z siebie wyzucic...
pol roku temu wyszlam za maz...i wcale mi to nie pomoglo,a myslalam ze uda
sie!!
od kilku mc planujemy dziecko ale ja nie moge zajsc w ciaze i zastanawiam sie
czy to nie przeze mnie!!!???(miesiaczki mam regilarne-co 28 dni)
czy to moze byc przyczyna?
jesli tak-to musze z tym skonczy...
ale nie wiem jak!!pomozcie...zaraz ide do kibelka...musze..inaczej nie
zasne ...

[kusiorek]

Wydaje mi się, że nie w tym tkwi problem, tym bardziej, że jak piszesz, masz
regularne miesiączki. Ja zaszłam w ciąże bez najmniejszego problemu, wręcz
niekontrolowanie ;) po czterech latach trwania choroby, mimo że miesiączki
miałam nieregularnie. Ale jeśli chcesz mieć zdrowe dziecko, koniecznie zacznij
się leczyć!!!

A masz wiedze na temat płodności, tzn. kiedy TO robić, żeby zwiększyć szanse na
poczęcie? Jeśli kochasz się z mężem codziennie, to nie jest Ci ona potrzebna,
ale jeśli nie, to warto się co nieco dowiedziec. Pozdro.

[ona271]

kochamy sie czesto prawie codziennie ale oczywwiscie w dni plodne(wiem kiedy
mam!) czesciej...
mimo tego nic...:(

[kusiorek]

No to ja nie wiem, czemu. Czasem bywa, że kiedy sie bardzo pragnie dziecka, to
się jest jakby pod presją, za dużo mysli się o tym, że MUSI sie udac i się nie
udaje, a kiedy zaczyna sie podchodzić do tego "na luzie", wtedy dopiero cel
zostaje osiągniety. Najlepiej poradzic się ginekologa, ale trzeba mu o TYM
powiedzieć...

Ale na prawdę, przemyśl, czy to dobry moment na ciążę, jeśli jesteś w tak
zaawansowanym stadium choroby, to na pewno nie pozostanie to bez wpływu na
rozwój Twojego dziecka.

[ona271]

mysle ze gdybym dowiedziala sie o ciazy to bym z TYM skonczyla....mialabym
mobilizacje...inaczej nie daje raddy

[kusiorek]

To wcale nie jest takie proste. Owszem jest to mobilizacja, ale nie uda Ci się
tak od razu. W ogóle nie ma pewności, że się uda. Ja potrzebowałam pół roku
trwania ciąży, żeby w końcu przestać. No i musiałam zaakceptować dodatkowe 10
kilo...

[ona271]

jestes tez chora??jak dlugo?czy bylas chora kiedy zaszlas w ciaze?jesli mozesz
to prosze o odpowiedz

[kusiorek]

To długa historia. Zaczęła się, kiedy miałam 15 lat. Wpadłam w bulimię po
odchudzaniu. Nie mogłam sobie poradzic, byłam nawet u paru psychologów, ale nie
wierzyłam, że mogą mi pomóc. Miałam 19 lat, kiedy niespodziewanie zaszłam w
ciążę. Akurat zaczęłam chodzić na terapię grupową, ale po 3 spotkaniach
zrezygnowałam. Ciągle jadłam i żygałam. O mało nie poroniłam. Nie wiem, czy to
było z tym związane, ale możliwe. Nie pytałam, ginekolog nic nie wiedział o
mojej przypadłości. W końcu pewnego dnia gdzieś w VI mies. ciazy zrobiłam to po
raz ostatni. Po prostu przestałam. Miałam kochającego narzeczonego, a potem już
męza, czekałam na dziecko, które od razu pokochalam, byłam szczesliwa. Przybyło
mi 17 kg do dnia porodu, ale to nie miało znaczenia. Niestety 3 dni po
narodzinach umarła... To było zakażenie, już poporodowe, ale nie mam pewności
co do tego, że moja choroba jakoś na to nie wpłynęła. Dziwne, bo choć bardzo to
przezyłam, bulimia nie wróciła. Konczyłam szkolę, na tym sie skupilam. Nawet
schudłam jakos tak naturalnie. Potem znow zaszlam w ciążę, ale już zdrowa.
Pocieszce leci już 5-ty roczek. Teraz znów choruję od kilku miesięcy. Miałam
życiowy kryzys, wielki stres. Schudłam wtedy. Potem organizm chcial sobie to
odbic, ale ja nie chcialam za nic przytyc... i znów się zaczęło. Od dwóch dni
walczę.

[ona271]

wiesz co...chyba z tym skoncze..az mnie ciarki przeszly po tym co
napisalas...gdyby moj maz sie o tym dowiedzial-ze przez tonie moge zajsc to by
sie wsciekl.jestesmy dopiero pol roku po slubie,oboje studiujemy(ja dodatkowo
pracuje) ale chcemy mniec dzidziusia..ja bardziej-mysle ze tomoze mnie
wyleczyc..

[kusiorek]

Tego co się stało z moim dzieckiem nie mogę przypisać chorobie, bo nie ma na to
najmniejszych dowodów, więc nie myśl, że to właśnie może się przytrafić i
Tobie. A powód Twoich problemów z zajściem w ciążę też nie jest wyjaśniony. Tak
czy inaczej - jeśli chcesz mieć dziecko, dla jego dobra zrób wszystko, aby się
wyleczyć. I pamiętaj, że w ciąży zawsze trochę się tyje ;)

[chudzinaa]

a mąż wie o twoim problemie?szybciutko porozmawiaj z nim i leć do
psychologa..jesli to trwa tak długo może mieć tragiczne skutki dla twojego
organizmu... skonsultuj sie z lekarzem..przełąm swój strach..przeciez chcesz
byc zdrowa i załorzyć rodzinę...3mam kciuki..papa

[ona271]

a jak ci sie teraz udalo ze juz 2 dni bez...??
ja jakos nie moge..:(

[kusiorek]

Nie wiem, jakoś się zaparłam. To obżarstwo pochłania masę kasy, która idzie w
kibel. A ostatnio jest z nia baaardzo cieniutko. Mąż dziwi się, na co tyle
idzie, nie wie, co ja robię. Nie mogę go tak dłużej oszukiwać. No i przecież za
coś trzeba żyć. Jest mi strasznie ciężko wytrzymać, ale na razie nie poddaję
się. To juz nie wiem która próba w ciągu tych kilku miesięcy i nie wiem, czy
znów nie skończy się porażką, ale tym razem na prawdę pożądnie się zawzięłam!
Jem, ale nie napycham się. Siedze przy kompie i klepie, to jakos mnie zajmuje.

[ona271]

trzymam za ciebie kciuki! bo ja siedze przy kompie i jem..maz wyjechal do
szkoly i jest ciezko bo jestem sama i ciagle jem..masakra..od jutra sprobuje z
tym skonczyc ale nie wiem czy mi sie to uda..
ciagle tylko mysle o tym czy to przez to nie moge zajsc w ciaze..
pozdrawiam

[kusiorek]

I ja trzymam za Ciebie, żeby się poukładało. Spróbuj! Jest baaaardzo ciężko, to
fakt, ale myślę, że warto. Ja będę próbować do skutku. Dzisiaj już stąd spadam,
ale będę odwiedzać to forum, bo jakoś daje mi siłę. Jak będziesz chciała,
możesz pisać: [e-mail]
Pozdro!

[katia.pl]

dziewczyny, powiedzcie jak wy to potraficie ukryć przed mężami? jecie razem
obiad a potem od razu zmykacie do kibla? i tak kilka razy dziennie? i co nie
słyszy, nie wie co robicie? nie domyśla się?
ja mieszkam sama z rodzicami w wielkim domu, mam swoje piętro i oddzialną
łazienkę i jest mi strasznie trudnio sie ukrywać, pozbyc się tego co zjadałm
mogę tylko jak jestem sama w domu. nie mogę już tego wytrzymać, strasznie
tyję... nie wiem czy bardziej nienawidzę żygania czy swojej tuszy.... to
zaklęte koło
wy przynajmniej macie mężów, kogoś bliskiego, ja jestem samotna, mam 25 lat, ja
będę tak wyglądać zawsze będę sama... a wtedy będę już tylko jeść

[kusiorek]

Mąż mało czasu spędza w domu, taka praca, od rana do wieczora prawie. Czasem
trafia mu się weekendowy wypad na imprezkę z kolegami, a ja zostaję z
dzieckiem. Jest wiele okazji, by robic to w samotnosci... Kilka razy zdarzyło
się mi zrobić TO podczas jego nieobecności, ale były to pojedyncze sytuacje,
więc nie ma pojęcia, jaka jest skala tego "zjawiska". Odbywało się to na
zasadzie: "kurczę, przejadłam się, boli mnie brzuch, nie wytrzymam, chyba
zwymiotuję"...

PS: Mam męża, ale i tak bardzo często czuję się samotna. Mamy zbyt mało czasu
dla siebie, albo jesteśmy zbyt zmęczeni... Zaniedbujemy się. Choć ostatnio to
zaczyna się zmieniać na korzyść :)

[ewa2305]

radzę Ci zrobić badania hormonalne - jeśli oczywiście jeszcze nie robiłaś,
ja walczyłam z bulimią (bezskutecznie niestety) przez ponad 6 lat,
po wyściu za mąż zapragnęłam mieć dziecko - wiedziałam, że mogę mieć problemy
(brak miesiączek, potem bardzo nieregularne) i od razu zrobiłam badania,
poziomy hormonów miałam tragiczne, lekarz dawał mi niewielkie szanse,
na szczęście miałam ogromne szczęście i bardzo szybko kuracja hormonalna
przyniosła efekty,
a dodatkowo - co było dla mnie równie ważne - ciąża wyleczyła mnie z bulimii,
uznałam, że skoro muszę się dobrze odżywiać, żeby dzidziuś był zdrowy to i tak
przytyję i już nieważne 10 czy 20 kg, w ciąży miałam świadomość, że w każdej
chwili mogę coś zjeść i to mi wystarczało, przestałam myśleć tylko o jedzeniu,
jadłam całkiem dużo ale się nie obżerałam,
przytyłam 26 kg!!! - ale na szczęście po porodzie udało mi się bardzo szybko
ich pozbyć, po 9 miesiącach bez bulimii nie czułam już potrzeby objadania się,
od tamtej minęło już 5 lat i NIC!!! chyba mogę uznać, że problem mam za sobą,
życzę Ci powodzenia:)
pozdrawiam serdecznie,
Ewa

[aneczka50]

raczej tu chyba Cie nie pociesze, bo psycholog do ktorego chodzilam powiedzial
mi, ze chorujac na bulimie mozna miec problemy z zajsciem w ciaze, a facet
raczej wiedzial co mowi, bo robil z min. bulimi doktorat. Tak jak ktos wyzej
juz pisal cala gospodarka hormonalna staje na glowie. Ale tak na pocieszenie Ci
powiem, ze jestem juz zdrowa i mam slicznego bobaska! Takze wierze, ze i Tobie
sie uda, pozdrawiam!

[kamila785]

jestem tu dzis po raz pierwszy,serce mi wali gdy czytam wasze wypowiedzi...tak
mi bliskie i potwornie znajome...
mam 27 lat,jestem w 5tym mies.ciązy...pierwszą straciłam w 3cim i wiem
dlaczego .tak myslę.na bulimię choruje od 8 lat a przed niza od 12r.z.na
anoreksję.
miałam kryzysy ale po pobycie na oddziale nerwic poczułam sie na tyle lepiej by
prtyc do ludzkich rozmiarów ze szkielecika 32kg\166cm
a potem poszłam na studia,spotkałam mojego obecnego męża...choroba ciągle
trwała ale juz nie w takim wymiarze.wymiotowałam najwyżej raz na 2 dni.może to
dużo ale przedtem było kilkanaście sesji dziennie ,na pewno wiele z was wie co
to jest taka zmiana...
zaszłam w ciąże ale cóż z tego że byłam tym uradowana..w końcu moje ,marzenie o
dziecko miało sie ziścić..
nic z tego,mimo że starałam sie jeść to nie mogłam i poroniłam w 8 tygodniu.
teraz jestem już w20tym i mimo że jem jakoś ,mało bo mało ale często i JEM TO I
TAK PO KILKU TAKICH "NORMALNYCH DNIACH" musze sie najęśc do granic a potem
wymiotuję.bardzo sie boję,przerazliwie...mój mąż wierzy że jestem juz
zdrowa ,że ciąża mi pomogła,że mnie uleczyła,choć mu tłumacze że to nie tak
łatwo,że po niej może być jeszcze gorzej kiedy zostanę z wielkim brzuchem w
którym juz nie będzie dziecka.Teraz mam luksus że moge zjeść i nie martwić sie
tym że mam brzychol bo wiem że tam jest moje dzieciątko,,,że ten brzuchol to
jego domek,wiem to wszystko i nic najbardziej mnie nie obchodzi niz życie tegho
malęństwa ale nie umiem juz sobie dać rady,boje sie ,boję,,,co będzie jak nie
przestanę wymiotować? ile siły ma taki maluszek? ile ja?
pomóżcie mi!zwłaszcza jęsli tak jak ja byłyście chore wczasie ciąży...
pocieszcie mnie że dam rade sama,nie mam juz pieniążków na psychola,pomóżcie
pozdrawiam was wszystkie
kama

[jogger]

Wywal z domu wszystko co słodkie, oraz białe pieczywo, bo to najbardziej
sprzyja bulimii. Musisz jeść przede wszystkim białko (mięso, ryby, jaja) i
mnóstwo warzyw, im więcej rodzajów tym lepiej (z owocami ostrożnie, bo to też
cukier). Pomaga to w stabilizacji poziomu glukozy we krwi, więc pośrednio i
serotoniny. A spróbuj się obeżreć do wymiotów sałatą czy szpinakiem :-)
będziesz pierwsza na świecie :-)

[kamila785]

taaaa...wszystko fajnie ale ja nie mogę z domu wurzycić tego co je mój
mąż...nie trzymam zapasów ale coś do jedzenia zawsze musi być w domu zreszta to
nie o to chodzi bo ja mam głód to i tak ide do sklepu i sobie4 kupuje jakies
tanie smieci...
a mięsa i ryb nie jadam od 13 lat i nie zamierzam nigdy jeść...w sumie jesli
jem to zdrowo ,duzo tofu,sery,jogurty wzbogacane wapniem,orzechy i
otręby,sezamki,miód i mleko,jajka i mnóstwo zielonej pietruszki ale są te
straszne dni gdy tego nie ma...nie jem tylko się objadam byle czym bo dobre4go
jedzenia nie wyrzuce do toalety no nie?
a szpinakiem sie objeść?????? uwielbiam szpinak i jak go dorwe to często nie
mam opamiętania a potem juz za póżno...
ale dziękuję za pomoc ,to dobrze czuć że można mimo braku fachowej
pomocy,zwrócić się do kogoś kto cie zrozumie,ja nikogo takiego nie mam...
dziękuję
kama

[jogger]

kamila785 napisała:

> taaaa...wszystko fajnie ale ja nie mogę z domu wurzycić tego co je mój
> mąż...nie trzymam zapasów ale coś do jedzenia zawsze musi być w domu zreszta
to
>
> nie o to chodzi bo ja mam głód to i tak ide do sklepu i sobie4 kupuje jakies
> tanie smieci...
> a mięsa i ryb nie jadam od 13 lat i nie zamierzam nigdy jeść...
Akurat białko zwierzęce jako ciężkostrawne sprzyja odchudzaniu i blokuje
uczucie głodu


w sumie jesli
> jem to zdrowo ,duzo tofu,
W dużej ilości powoduje tycie - fitoestrogeny!



sery,jogurty wzbogacane wapniem,orzechy i
> otręby,sezamki,miód i mleko,
Tłuszcz+węglowodany (laktoza, sacharoza) -> sposób na utycie :-)




jajka i mnóstwo zielonej pietruszki ale są te
> straszne dni gdy tego nie ma...nie jem tylko się objadam byle czym bo
dobre4go
> jedzenia nie wyrzuce do toalety no nie?
> a szpinakiem sie objeść?????? uwielbiam szpinak i jak go dorwe to często nie
> mam opamiętania a potem juz za póżno...
Nie za późno, bo to daje niski IG



> ale dziękuję za pomoc ,to dobrze czuć że można mimo braku fachowej
> pomocy,zwrócić się do kogoś kto cie zrozumie,ja nikogo takiego nie mam...
> dziękuję
> kama

[kamila785]

wszystko co podsumowujesz to fakt,tycie,fitohormony(potrzebne i niezbędne
każdej kobiecie) ale zwaz na to że ja od lat chce przytyc i nie mam miaru
przejmowac sie swoją wagą,to już mi dawno minęło,choroba jednak została,po
prostu nawyk albo przymus najedzenia się,przytyłam sam już 6 kg ale to nie jest
takie proste gdy się chce przybrać na wadzd ale nie miec jednocześnie
wypchanego brzucha.trzeba się niezle namanewrować ale4 jakoś mi idzie i wam tez
życze lepszego podejścia do swego ciała,bo niby dlaczego mamy być chude?????ja
byłam i było mi z tym piekielnie żle bo czułam się chora ...

[jogger]

To wszystko prowadzi do insulinooporności->hiperinsulinemii->skoków poziomu
glukozy->skoków poziomu serotoniny->ataków bulimicznych (BED - binge eating
disorder). Będąc w ciąży, powinnaś się wystrzegać jedzenia o wysokim IG, żeby
nie zaczynać huśtawki insulinowej.