Psycholog

[misiaxl]

Mam pytanie:jak często chodzicie do psychologa? Pytam bo wczoraj i
przedwczoraj złamałam reguły diety na której jestem od dwóch tygodni i
najadłam się.Teraz siebie za to nienawidzę i w związku z tym chciałam zapytać
co mi radzicie?Czy powinnam pójść do psychologa i powiedzieć o wszystkim,czy
może przeczekać aż się uspokoję i wtedy pójść bo rozmawiałam z psychologiem
tydzień temu.Poza tym nie chcę żeby ta pani psycholog pomyślała że ze mnie
taka histeryczka,że nawet nie potrafię sobie sama jakoś pomóc.Proszę
poradźcie mi coś.Jak mam się zachowac?

[mima777]

jesli chcesz zrobic wrazenie na psychologu, to nie przyznawaj sie. jezeli
natomiast chcesz wyzdrowiec, powiedz prawde. psycholog wowczas nie skarci cie,
ale obierze nowa metode leczenia, zeby ci pomoc. w koncu po co jest?
ps. tak sobie mysle, ze psycholog nie poczuje sie lepiej ani gorzej, jesli
bedziesz falszywa.
tylko ty...

[rozalda]

idz natychmiast! dobrego psychologa wcale to nie zdziwi leczysz sie masz prawo
do wpadki mysl tylko o tym ze kiedys wygrasz w końcu musisz chociaż trochę w to
wierzyć skoro wciąż walczysz ; ja jestem na liście oczekujących do Kliniki
Nerwic Instytutu Psychiatrii i Neurologi na Sobieskiego; mija tydzien od mojego
miesięcznego pobytu w psychiatryku ; chodzę znowu do pracy; jest beznadziejnie
ale jakoś daję rade;myśle tylko o tym żeby wytrwać te 4 miesiące bardzo licze na
to leczenie przez ponad 8 lat męczyłam się z tym; dopiero rok temu dowiedzialam
się i w moim przypadku to może być wina choroby bo do tej pory uważałam że sama
mam obowiązek sobie z tym poradzić;w końcu sami lekarze potwierdzili że to
kwestia choroby i to mnie trochę odciążyło;jestem na II roku studiów ale biorę
roczny urlop dziekański choroba zabrała mi tyle lat ze ten jeden rok jest bez
znaczenia;z całego serca życze Ci powodzenia w walce mam nadzieję ze kiedyś
przestaniesz żyć ciągłą walką i zaczniesz żyć NAPRAWDę pozdrawiam Monika

[rojew84]

A przeciez to ze ktos nie idzie do szpitala nie znaczy ze se ie leczy.Ja chodze
srdnio 2 razy w tygodniu na terapie.

[pokrzyweczka]

Skarbie on jest po to żeby Ci pomóc nie możesz przed nim udawac że wszystko
jest okej!!!!!!!to jest moje zdanie.

[misiaxl]

Wiem już teraz że psycholog jest po to aby pomagać.Od marca zaczynam terapię na
oddziale dziennym.Będzie tam pracować ta psycholog u której do tej pory się
leczyłam i chodziłam na terapię indywidualną.Bardzo się cieszę że to już tak
blisko ale jednocześnie jestem przerażona.Wiem,że tam będzie czas na terapię
indywidualną i grupową.I właśnie tej terapii grupowej się trochę boję.Nie wiem
czy będę potrafiła otworzyć się przed wiekszą liczbą osób.Poza tym jak na razie
ciągle uczę się żyć na nowo i wciąż robię postępy z czego nie ukrywam jestem
ogromnie dumna.

[234az]

posłuchaj jesteś tylko człowiekiem który popełnia błędy a do tego jeszcze
jestes chora na bulimie
jezeli złamałaś regułe i sie najadłś to nic takiego sie nie stało, po to
chodzisz do psychologa a nie do innej osoby, bo to właśnie tylko psycholog moze
zrozumieć kiedy złamiesz reguły, nie boj sie psychologa on doskonale rozumie co
sie z toba dzieje, jezeli tego nie zrozumie to ZMIEŃ PSYCHOLOGA, STUDJUJE
PSYCHOLOGIE, SAMA JESTEM CHORA NA BULIMIE OD 5 LAT , NA STUDIACH UCZA NAS O
UZALEŻNIENIACH I WŁAŚNIE BULIMIE ZALICZA SIE DO UZALEŻNIEŃ, DUZO NA TEN TEMAT
CZYTAŁAM I UWIEŻ MI TO NIE PO RAZ OSTATNI ZŁAMAŁAŚ REGUŁE A WŁAŚNIE PSYCHOLOG
JEST OSOBA KTÓRA BEDZIE PRZY TOBIE KIEDY BEDZIESZ JE ŁAMAĆ , POMOZE TOBIE WTEDY
UPORAĆ SIE Z UCZUCIAMI KTÓRE TOWAŻYSZA KIEDY MASZ NAPAD OBŻARSTWA, POZDRAWIAM
PAPATKI

[misiaxl]

Wiesz 234az dziękuje za odpowiedź ale szczerze mówiąc to nie wiem czy to jest
bulimia.Może raczej anoreksja bulimiczna bo pytałam Tej psycholog kiedy
stwierdziła u mnie zaburzenia odżywiania czy mam bulimię i powiedziała,że to
nie jest bulimia.Kiedy zapytałam co sie ze mną dzieje psycholog zapytała:Nie
wie pani?Powiedziałam tylko że wydaje mi się że to coś z jedzeniem.Jedyne czego
jestem na 100% pewna to że mam depresję.Wiem że czasem zachowuję się jak
bulimiczka bo się objadam jednak to nie są tak ogromne ilości jedzenia jak w
bulimii bo jest to np dwie kanapki z masłem i wędliną lub cała tabliczka
czekolady albo np 20 dag czekoladek.Wtedy jak się najem to mam okropne wyrzuty
sumienia.Nienawidzę siebie za to co robię.Dzisiaj znów poddałam sie
nałogowi.Zamiast zjeść normalne śniadanie zjadłam tabliczkę czekolady i w
dodatku sama nie wiem dlaczego to zrobiłam.Ale pomyślałam sobie że skoro
zjadłam ta czekoladę a to ok 500 kcal to nie mogę więcej jeść.Byłam z siebie
dumna że nie uległam i nie zjadłam śniadania tak jak zwykle do tej pory miałam
zalecone przez dietetyczkę.Wiem,że to chore i nienormalne co robię ale nie
potrafię przestać.Zaplanowałam,że obiadu też nie zjem bo czuję się strasznie
grubo i źle mi z tym.A w ogóle ze mnie to jakiś dziwny przypadek.Mam nadwagę i
sposób myślenia anorektyczki.Psycholog - wszystko co do tej pory mówiła
wskazywało że mam anoreksję.Kiedyś powiedziała:"Wie pani przychodzą do mnie
dziewczyny z anoreksją.Myśli pani,że są szczęśliwe?"Jedyne na co było mnie
wtedy stać to odpowiedź:Ja bym była szczęśliwa gdybym schudła".Nie wiem już czy
to anoreksja czy bulimia.Wmawiam sobie że to nie prawda i że to nie możliwe
żebym miała anoreksję bo anorektyczki są strasznie chude a ja jestem gruba i
muszę schudnąć.Szczerze mówiąc z drugiej strony to przeczytałam "Namiętnik"
M.Gretkowskiej i wiem,że(zachowywałam)i chyba nadal zachowuję się jak
dziewczyna o której było opowiadanie.Cały czas jednak zaprzeczam i nie potrafię
się przyznać przed samą sobą że to anoreksja.Nie wiem ale kusi mnie żeby spytać
wprost czy mam anoreksję.Z resztą moja psycholog uważa że jestm inteligentną
osobą i powinnam się pewnie domyślić co mi jest.

[234az]

LECZE SIE OD 3 MIESIECY I NADAL WYMIOTUJE NAWET TRZY RAZY DZIENNIE ALE
PSYCHOLOG NIE STAWIA ŻADNYCH REGUŁ TYPU OD DZISIAJ NIE JESZ W DUZYCH ILOŚĆIACH
I NIE WYMIOTUJESZ, JEZELI TWÓJ PSYCHOLOG STAWIA TOBIE TAKIE WARUNKI TO JEST Z
NIM COŚ NIE TAK, NA STUDIACH UCZĄ NAS ZE TO BARDZO CIEZKA CHOROBA I NIE MOZNA
PRZESTAĆ WYMIOTOWAC Z DNIA NA DZIEŃ POTRZEBA CZASU BY ZALECZYC TA CHOROBĘ TO
WSZYSTKO SIEDZI W GŁOWIE, MUSISZ ZOBACZYC JAK ZAREAGUJR TWÓJ PSYCHOLOG JEŻELI
ZACZNIE ROBIĆ TOBIE PROBLEMY I NIE ZROZUMIE ZE MUSIAŁAŚ ZWYMIOTOWAĆ BO NIE
JESTES JESZCZE TAKA SILNA TO ZMIEŃ PSYCHOLOGA
W POLSCE JEST JESZCZE MAŁO LUDZI KTÓRZY ZAJMUJA SIE TA SPECJALIZACJĄ TA CHOROBA
WIELU PSYCHOLOGÓW NIE MAM POJĘCIA O PROWADZENIU TERAPI DLA OSÓB CHORYCH NA
BULIMIE BO NIE BYŁO TEGO KIEDYS NA STUDIACH DOPIERO NIE DAWNO ZACZETO O TYM
MÓWIĆ , JEŻELI PODEJRZEWASZ ŻE PSYCHOLOG POTEPIA CIEBIE ZA TO ZE ZWYMIOTOWAŁAŚ
TO SZUKAJ KOGOS KTO NA TYM SIE ZNA, OSO CHORYCH NA BULIMIE NIE POTĘPA SIE ZA TO
ŻE WYMIOTUJĄ POMAGA SIE IM TYLKO ZASTANOWIC SIE NAD UCZUCIAMI KTÓE POJAWIAJĄ
SIE KIEDY JEMY W DUZYCH ILOŚCIACH NA TYM POLEGA TERAPIA , JEST CAŁY PROGRAM
TERAPI DLA OSÓB CHORYCH NA BULIMIE KTÓREGO UCZY SIE NA SOCJOTERAPI I UWIEŻ MI
NIE MA TAM NIC O POTEPIANIU OSÓB KTÓRE WYMIOTUJĘ
TWÓJ PSYCHOLOG MÓGŁ DAC TAKI PUNKT OD DZISIAJ STARAMY SIE NIE WYMIOTOWAĆ ALE
RÓWNIEŻ KIEDY JUZ ZWYMIOTUJESZ ZACZYNA Z TOBA GADAC O UCZUCIACH I NA TYM POLEGA
TO WSZYSTKO
POZDRAWIAM

[misiaxl]

Wiesz 234az dziękuje za odpowiedź ale szczerze mówiąc to nie wiem czy to jest
bulimia.Może raczej anoreksja bulimiczna bo pytałam Tej psycholog kiedy
stwierdziła u mnie zaburzenia odżywiania czy mam bulimię i powiedziała,że to
nie jest bulimia.Kiedy zapytałam co sie ze mną dzieje psycholog zapytała:Nie
wie pani?Powiedziałam tylko że wydaje mi się że to coś z jedzeniem.Jedyne czego
jestem na 100% pewna to że mam depresję.Wiem że czasem zachowuję się jak
bulimiczka bo się objadam jednak to nie są tak ogromne ilości jedzenia jak w
bulimii bo jest to np dwie kanapki z masłem i wędliną lub cała tabliczka
czekolady albo np 20 dag czekoladek.Wtedy jak się najem to mam okropne wyrzuty
sumienia.Nienawidzę siebie za to co robię.Dzisiaj znów poddałam sie
nałogowi.Zamiast zjeść normalne śniadanie zjadłam tabliczkę czekolady i w
dodatku sama nie wiem dlaczego to zrobiłam.Ale pomyślałam sobie że skoro
zjadłam ta czekoladę a to ok 500 kcal to nie mogę więcej jeść.Byłam z siebie
dumna że nie uległam i nie zjadłam śniadania tak jak zwykle do tej pory miałam
zalecone przez dietetyczkę.Wiem,że to chore i nienormalne co robię ale nie
potrafię przestać.Zaplanowałam,że obiadu też nie zjem bo czuję się strasznie
grubo i źle mi z tym.A w ogóle ze mnie to jakiś dziwny przypadek.Mam nadwagę i
sposób myślenia anorektyczki.Psycholog - wszystko co do tej pory mówiła
wskazywało że mam anoreksję.Kiedyś powiedziała:"Wie pani przychodzą do mnie
dziewczyny z anoreksją.Myśli pani,że są szczęśliwe?"Jedyne na co było mnie
wtedy stać to odpowiedź:Ja bym była szczęśliwa gdybym schudła".Nie wiem już czy
to anoreksja czy bulimia.Wmawiam sobie że to nie prawda i że to nie możliwe
żebym miała anoreksję bo anorektyczki są strasznie chude a ja jestem gruba i
muszę schudnąć.Szczerze mówiąc z drugiej strony to przeczytałam "Namiętnik"
M.Gretkowskiej i wiem,że(zachowywałam)i chyba nadal zachowuję się jak
dziewczyna o której było opowiadanie.Cały czas jednak zaprzeczam i nie potrafię
się przyznać przed samą sobą że to anoreksja.Nie wiem ale kusi mnie żeby spytać
wprost czy mam anoreksję.Z resztą moja psycholog uważa że jestm inteligentną
osobą i powinnam się pewnie domyślić co mi jest.


Poza tym ja nie wymiotuję a psycholog nigdy nie stawiała mi żadnych
warunków.Zawsze jest bardzo wyrozumiała i nigdy nie potepia mnie za to że się
najadłam czy też za to że się głodziłam.Ciągle z Nią współpracuję i z każdym
dniem jest coraz lepiej.Mnie jednak przeraża to ze ta terapia tak długo
trwa.Fakt choruję już 17 lat ale myślałam że da się to szybciej wyleczyć a
tymczasem okazuje się że przede mna kolejna i to wdodatku Bóg wie jak długa
terapia.Pytałam się ile będzie trwać ta terapia na oddziale dziennym i niestety
nie uzyskałam odpowiedzi na moje pytanie.Doszłam do wniosku że nie da się chyba
tego przewidzieć.Wiesz ta psycholog do któej chodze jest wspaniałą osobą.Kiedyś
powiedziałą że pomogła jednej anorektyczce i wiesz ja pomyślałąm że mnie może
też pomoże bo ja chcę żeby ktoś pomógł mi się z tego wyleczyć.I w ogóle kiedyś
powiedziałą że może ktoś inny będzie mi potrafił pomóc lepiej niż ona ale ja
wiem że nie chcę rozmawiać z żadnym innym psychologiem bo do niej mam zaufanie
i to wszystko właśnie jej powiedziałam.Teraz moja pani psycholog bedzie na
oddziale dziennym i powiedziałam że chciałabym chodzić tam do niej na tą
terapię.Powiedziałą że mnie zapisze ale będę musiała jeszcze porozmawiać z
lekarzem.Nie wiesz przypadkiem dlaczego muszę rozmawiać z tym lekarzem?Może
dlatego że On też będzie tam na tym oddziale dziennym prowadził terapię?Jak
myslisz?

[kwiatuszek999]

wiecie dlaczego jest tak niewielu dobrych psychologow?
bo na psychologie ida ludzie z problemami, mowi sie, ze po to by uleczyc wlasne
problemy, a dobry psycholog/psychoterapeta wcale nie musi byc po przejsciach no
i przede wszystkim musi umiec pomoc sobie, a dopiero pozniej myslec o pomaganiu
innym.

[misiaxl]

Jestem z siebie dumna!Właśnie jestem po rozmowie kwalifikacyjnej na terapię na
oddziale dziennym.Terapia zaczyna się od poniedziałku o godz.8.00. Już wiem, że
będę chodzić tam przez 12 tygodni ale pod warunkiem,że mój kierownik z pracy
zgodzi się na moją nieobecność w pracy. Bardzo chciałabym żeby się zgodził na
moją nieobecność bo magłabym chodzić na terapię dzięki której udałoby mi się
zmienić swoje życie na lepsze.Bardzo chcę wyzdrowieć i ta terapia jest dla mnie
barzdo ważna.Jest ona dla mnie szansą na lepsze życie,szansą powrotu do
normalności.Żeby tylko kierownik ustosunkował się pozytywnie do mojej
prośby.Mam nadzieję że wszystko pójdzie po mojej myśli.

[wielkie.nieba]

Powodzenia!! Kurde, dziewczyny, naprawdę jesteście silne. A tak z ciekawości: gdzie będziesz chodzić na terapię??

[kwiatuszek999]

i co myslisz ze terapia cie uzdrowi? buahahaha
nie odradzam, ale nie licz, ze to cie wyleczy, nawet przy silnych checiach moze
nie przyniesc rezultatu.
zreszta ja jestem wlasnie w trakcie terapii na oddziele dziennym, staram sie
nie zawalac studiow, ale ciezko jest, dzien w dzien placze, oj nawet sobie nie
wyobrazasz co to za emocje, na razie malo ludzie, boze jakie ludzie tam maja
problemy, ja to sie moge pod stol schowac i jak ich slucham lzy same mi leca...

[kwiatuszek999]

poza tym to ze ktos sie zdecydowal na terapie nie swiadczy o zadnej sile,
smieszna jestes

[misiaxl]

Ja jednak wierzę,że mi się uda wyzdrowieć zrobilam już spore postępy w terapii
bo leczę się już prawie trzy lata.Przez te trzy lata bywało różnie.Nawet teraz
ostatnio miałam okres załamania ale jakoś nie poddałam się chorobie.Dzięki
siostrze i rozmowie z Nią udało mi się zwyciężyć chorobę.Wierzę,że wyzdrowieję
a terapia może nie uleczy mnie ale sprawi że poczuję sie bardziej pewna siebie
i stanę się bardziej samodzielna.

[wielkie.nieba]

Śmieszna?? - cieszę się, ze masz poczucie humoru.

[misiaxl]

No i niestety z terapii nici.Pracodawca nie zgodził się na moją nieobecność w
pracy.Tak więc nadal nie mam co liczyć na poprawę stanu zdrowia.Nadal niestety
bedę w tym tkwić.I chyba już do końca życia.Faktycznie byłam naiwna,że liczyłam
na tą psychoterapię.

[kwietniowe_cappuccino]

Misiu! Zdaje się, ze masz już 30 lat, prawda? Podejmij raz w życiu jakąś
stanowczą decyzję. Zdecyduj się na coś. Bądź samodzielna. I nie zwalaj winy na
cały świat.

[wielkie.nieba]

Misia. Capuccino ma rację. Jaką masz gwarancję, że Twoja choroba będzie
wyglądać za kilka lat tak samo jak teraz??(jeśli nie zdecydujesz się na
leczenie). Jest niestety niebezpieczeństwo, i to - jak mi się zdaje - spore, że
potem bulimia i tak "zabierze" Ci pracę.
Coś w tym stylu było u mnie. Odwlekałam moment pójścia na ter, bo studia, bo
bez sensu teraz przerywać, po pracy mgr będzie odpowiedniejszy moment. No i
teraz mus iść do szpitala, żeby w ogóle doczekać się kiedyś tej mgr, nauczyć
się znowu uczyć, pracować normalnie itd.

[misiaxl]

Może faktycznie nie jestem już dzieckiem bo faktycznie mam 30 lat ale tak na
prawdę czuję się jak dziecko,jak mała bezbronna dziewczynka.Na prawdę chciałam
pójść na tą terapię ale niestety zostałam postawiona przed faktem
dokonanym.Kierownik był pozytywnie nastawiony ale prezes postawił warunek albo
praca albo terapia.Ponieważ bardzo zależało mi i na pracy i na terapii
zaproponowałam że będę przychodzić do pracy na drugą zmianę.Wtedy rano
chodziłabym na terapię a po południu do pracy.Niestety nie została
zaakceptowana moja propozycja przez prezesa firmy.Wiem dziewczyny że może dla
mnie ważniejsza powinna być psychoterapia ale jak sobie przypomnę że przez dwa
lata bezskutecznie szukałam pracy(przez to też nabawiłam się depresji) to same
rozumiecie że trudno mi podjąć decyzję aby pójść na terapię i nie przejmować
się tym że stracę pracę.W tej chwili mogę sobie tylko tłumaczyć to w ten sposób
że Bóg nie wysłuchał moich próśb gdyż widocznie są osoby które bardziej niż ja
potrzebują tej terapii.

[kwietniowe_cappuccino]

Oj, przestań - nawet boga i prezesów w to mieszasz? A prawda jest brutalna -
albo bierzesz sie w garść, albo do końca życia bedziesz płakać na tym forum,
jaką jesteś bezbronną dziewczynką. A to można znieść najwyżej u 15-latek.

[misiaxl]

Kwietniowe cappuccino ja chciałabym pójść na tą terapię ale nie mogę pozwolić
sobie na utratę pracy.W związku z tym postanowiłam sama uporać się z moimi
problemami i wziąć życie w swoje ręce.Wiem że potrzebuję terapii ale potrzebuję
też pracy.W mojej sytuacji(spłacam kredyt) nie mogę pozwolić sobie na utratę
pracy więc jedyne co mogę zrobić to zrezygnować z psychoterapii i wziąć się w
garść.

[wielkie.nieba]

Więc powodzenia. Jeśli dotychczas nie próbowałaś "sama uporać się ze swoimi
> problemami i wziąć życie w swoje ręce" - oczywiście próbuj. Może to przekona
Cie ostatecznie do tej nieszczęsnej terapii. Nic za darmo.

[misiaxl]

Nie no prawda jest taka że sobie nie radzę.Nie radzę sobie z problemami a
emocje wyrażam za pomoca jedzenia.Wiem że to nie jest normalne ale teraz jest
dużo lepiej niż było i dużo na prawdę osiągnęłam.Wiem,że dzięki
psychoterapii.Trwa już trzy lata wprawdzie ale efekty widać(to nie tylko moje
zdanie)gołym okiem.Co z tego jak nie potrafię zebrać się w sobie i podjąc
decyzji żeby pójść na terapię.Z resztą rozmawiałam z psycholog i Ona
powiedziała,że faktycznie dużo pracy kosztowało mnie i Ją to abym znalazła
pracę i w związku z tym szkoda byłoby teraz stracić pracę.Z resztą od kiedy
poszłam do pracy moje życie zmieniło się na lepsze.Boże!Co ja mam zrobić?

[misiaxl]

Kurcze,żeby ta psycholog zagwarantowała mi że jeżeli zdecyduję się na terapię i
pójdę tam na te trzy miesiące to potem bez problemu znajdę pracę nie
zastanawiałabym się w ogóle co mam robić.Jeżeli miałabym pewność że znajdę
pracę i to w dodatku w swoim zawodzie odeszłabym z obecnej pracy,poszłabym na
ta trzymiesięczną terapię.Nie wahałabym się ani minuty.wiedziałąbym jaka podjąć
decyzję.A tak sami rozumiecie.Czuję się okropnie.Dlaczego zostałam postawiona
przed takim wyborem?I co ja mam robić?Jaką podjąć decyzję,żeby była dla mnie
korzystna?Zrezygnuję z pracy stracę pracę i pieniądze.Do tej pory przez to że
miałam pieniądze przynajmniej chociaż trochę byłam niezależna od rodziców.nie
musiałam ich prosić o kasę na swoje potrzeby. Z resztą u mnie w domu wszyscy
uważają że moja decyzja o tym aby nie odchodzić z pracy była słuszna.Czuję się
okropnie i strasznie z tym całym ciężarem jaki muszę dźwigać.Jak długo to
jeszcze wytrzymam?Dlaczego nikt mi nie pomoże.Nawet Bóg mnie
opuścił...Koszmar!!!

[amela]

podpisuję sie pod tym co napisały:kwietniowe cappucino i wielkie nieba...
Misiu, też miałam takie dylematy- od pieciu lat nie chciałam isc na terapię na
oddz.dziennym ani całodobowym, bo praca najważniejsza. zresztą w międzyczasie
leczyłam się ambulatoryjnie..i co, teraz cholernie załuję tych straconych lat,
bo mogłam je mieć za sobą...
miałam efekty terapii, oczywiscie, ale w nie były one na tyle duże, żeby pomóc
mi wyzdrowieć, pewnego dnia przegrałam i nie mogłam już pójśćdo pracy.i to nie
ja juz o tym decydowałam. wszystko się już szybko potoczyło..jeszcze masz
czas, aby samej podjąć decyzję, nie jesteś do tego zmuszona, ale czy możesz
przeewidzieć,co będzie za miesiąc lub dwa?ja też rozważałam tędecyzję pod
koniec zeszłej zimy, potem na wiosnę poczułam się super i wydawało mi się, że
zdrowieję, a w lipcu wszystko się zawaliło.nie dopuść do tego!!!!pamiętaj, że
teraz jeszcze ty decydujesz!!!pomysl co jest dla ciebie najważniejsze w zyciu?
czy naprawdę praca?jesli tak, to zyczę Ci powodzenia, i mam nadzieję, że Ty z
kolei dobrze wybrałaś..

[misiaxl]

Ojej amelo gdyby to było takie proste...Mnie wydaje się że dla mnie najlepszym
wyborem byłaby psychoterapia ale niestety moi najbliżsi uważają,że nie powinnam
wybierac terapii i rezygnować z pracy.Dzisiaj miałam podły dzień.W zasadzie
powinnam sie cieszyć bo brat dostał pracę w renomowanej firmie.Niestety zamiast
cieszyć się razem z Nim pomyslałam sobie,że On to ma szczęście.Znalazł dobrą
pracę a ja jestm głupia beznadziejna i do niczego się nie nadaję.Pomyślałam
sobie że jestem najgorsza i najgłupsza z rodziny i oczywiście nie chciałam jeść
ale pogadałam z siostrą która jeszcze raz utwierdziła mnie w przekonaniu ze nie
powinnam rezygnowac z pracy i nie poddałam się chorobie.Zjadłam tak jak wszyscy
obiad ale teraz czuję do siebie wstret.Siostra powiedziała,że ta terapia być
może wcale mi nie pomoże i wtedy nie dość że będę w złym stanie psychicznym to
jeszcze zostanę bez pracy.Powiedziała że sama powinnam sobie pomóc np.zapisując
się na jakieś inne studia(mam wyższe wykształcenie.jestem chemikiem)ale ja mam
w głowie tylko to że do niczego się nie nadaję a jedyne co mi najlepiej
wychodzi to odchudzanie i w tym jestem dobra.Tylko te mysli teraz krążą mi po
głowie.Wiem że potrzebuję terapii ale nie kosztem pracy.Być może kiedys
uruchomią taki oddział dzienny gdzie zajecia będą odbywały się po południu i te
osoby kóre pracują tak jak ja też będą miały szansę się leczyć.Poza tym skoro
ta psycholog zaproponowała mi terapię to czemu nie mogę do Niej nadal chodzić
co jakiś czas? W końcu nie jest powiedziane że nie mogę nadal spotykać się z
psycholog na terapii indywidualnej.Poza tym chodzę do psychiatry więc jestem
pod dobra opieką i tylko muszę zawziąć się i nie okazywać mojej słabości.Żeby
to tylko było takie proste...

[amela]

ja wiem, że to nie jest takie proste...ja też nie chciałam rezygnować z
pracy..to nie był mój wybór...po prostu organizm w pewnym momencie sam
powiedził NIE. choruję b. długo, ponad 10 lat, na przemian a. i b., widocznie
do tego musiało dojść, żebym wzięła się za siebie poważnie..
terapia dzienna nie jest widzimisię psychologów.dostajesz wtedy zwolnienie
lekarskie, bo chodzi o to, zebyś skoncentrowała się na tym, co się dzieje na
terapii. poza tym, wiem z włąsnego doświadcznia - jest ona tak wyczerpujaca, ze
naprawdę nie miałabyś siły równocześnie pracować...pozostali uczestnicy terapii
tak jak ja, przyznawali, ze emocje i przeżycia są tak duże, że ledwie starcza
im sił, by dotrzeć do domu..ja w trakcie terapii - po zajęciach ciagle spałam,
aż rodzina niepokoiła sie co siędzieje..dopiero zapewnienia terapeutów, ze to
normalne oraz doswiadczenia pozostałych osób upewniły mnie, że nic złego się
nie dzieje..
po prostu decydując się na taką terapię, musisz mieć swiadomośc ze maxymalnie
koncentrujesz sięna swojej osobie i grupie terapeutycznej, a cała reszta
schodzi na plan dalszy.. ja nawet nie miałąm siły spotykać się z chłopakiem,
nawet rozmawiać z nim przez telefon, i okazało się,że nie
wytrzymał"konkurencji" z terapią..
ja wiem ze to nie jest proste.,moja rodzina wcale nie popierała mnie w tej
decyzji, bo przecieżpraca, przecież co ludzie powiedzą, przecieztak nie mozna -
ota tak sobie - rezygnować z normalnego zycia.
nadal jestem na zwolnieniu lekarskim, z pracy mnie jeszcze nie zwolnili,
choćspodziewam się tego, gdy wrócę, w lipcu minie rok mojej nieobecnosci...
ale wiesz co?
mysle że warto było poswiecić ten czas, rok wyrwany z życia, nie wiem co będzie
dalej, ale mimo ze nadal mam objawy ED, jest mi duzo łatwiej żyć...i to dzieki
tym terapiom grupowym..nigdzie tyle sięnie nauczyłam co tam..było bardzo
cieżko, naprawdę kilka razy rezygnowałam, płakałam, przezywałam skrajne emocje,
włąćznie z chęcią "całkowitego zakończenia tego koszmaru", ale przeszłąm przez
to wszystko i nikt mi nie odbierze tego, na co zapracowałam..
wybacz za chaos, ale piszę to z serca, naprawdę szczerze życzę Ci, żebyś
podjęła dobrą dla siebie decyzję...nawet wbrew rodzinie i znajomym..ty
najlepiej wiesz, w jakim jesteś stanie i jak długo uda Ci się żyć tak jak
teraz...
dodam jeszcze, bo to takze b.ważne, że na zwolnieniu lekarskim otrzymujesz
chyba 90%wynagrodzenia, możesz je ciągnąć do 6 mies.,i w tym czasie nikt nie
może Ciebie zwolnic, jesli konieczne jest przedłuzenie zwolnienia, teżjest na
to wyjście.dowiedziałam się tego od osób na grupie i tak też zrobiłam. i wierzę
że ZUS nie wyrzuca pieniedzy na darmo, bo ciężko nad sobą pracujęi jeszcze mu
to wszystko zwrócę z nadwyżką. a lekarz-orzecznik dał mi zyciową szansę. mam
kasę na życie i czas, więc mogę się leczyć - również prywatnie. i zapewniam
cię, ze nie marnuję danej mi szansy!!
pozdrawiam Cię Misiu i trzymam za Ciebie kciuki!

[misiaxl]

Amelo.Bardzo dziękuję Ci,że tak żywo zainteresowałaś się moim problemem.Ja
właśnie podobne słowa usłyszałam od pracodawcy,że nie miałabym siły pracować.A
mój kierownik powiedział,że mi taka terapia nic nie da.Wiem już co
zrobić.Podjęłam tą decyzję świadomie.Nie zrezygnuję z pracy.Zwolnienia też nie
wezmę bo pewnie znalazłby się ktoś inny na moje miejsce.Wolę pracować i cieszyć
się z tego jak jest obecnie bo tak szczerze mówiąc to nie jest ze mną wcale tak
źle.Poza tym w pracy czuję,że żyję.Jestem lubiana przez mojego kierownika i
przez innych pracowników.Poza tym mam też wsparcie mojej najbliższej rodziny co
nie ukrywam jest dla mnie niezmiernie ważne.Tak więc wiem że muszę być silna i
muszę wierzyć w to że sobie poradzę z chorobą.Bez takiego przekonania trudno
wyzdrowieć.Dzisiaj idę do psychiatry bo skończyły mi się leki.Wiem,że z pomocą
leków i rodizny poradzę sobie i nie potzrebuję terapii do tego aby być zdrową i
cieszyć się życiem.Wiem że wszystko zależy ode mnie i od mojego
nastawienia.Wiem że nikt się za mnie nie wyleczy,że sama muszę się z tym
uporać.Wierzę że mi się uda i że dam radę bez tej terapii na oddziale dziennym.

[misiaxl]

Widać Opatrzność Boża czuwa nade mną.Co prawda zrezygnowałam z terapii i
poświęciłam się pracy ale nie żałuję tego.Podjęłam decyzję wprawdzie nie
samodzielnie bo po rozmowie z bliskimi ale zdecydowałam,że ważniejsza dla mnie
jest praca.Zdrowie też ważne ale w dzisiejszych czasch gdzie trudno znaleźć
zatrudnienie nie mogłam postapić inaczej.Jednak Bóg ma mnie w swojej opiece bo
dzisiaj spotkałam lekarza który prowadzi tą terapię na oddziale dziennym i
rozmawiałam z Nim.Zapytał mnie co postanowiłam.Powiedziałam Mu wszystko że
szczegółami,że musiałąm wybrać pracę albo leczenie i wybrałam pracę.W trakcie
rozmowy okazało się że pan doktor pracuje w tym samym zakładzie pracy gdzie ja
i zna mojego pracodawcę.Obiecał mi że z Nim porozmawia pod warunkiem że będę
tego chciała.Powiedziałam, że chcę żeby porozmawiał bo bardzo zależy mi na tym
aby się wyleczyć i pozbyć tych problemów które mam.Jutro mam się do Niego
zgłosic o godz.12.00.Ciekawa jestem co z tego wyniknie.Tak bardzo chciałabym
żeby pracodawca zgodził się na moje leczenie.Bardzo zależy mi na tym aby raz na
zawsze skończyć z odchudzaniem i nieustannym myśleniu o jedzeniu.Mam
nadzieję,że wszystko się jakoś ułoży i będę mogła jednocześnie chodzić na
terapię i pracować.

[misiaxl]

No niestety.Pomimo dobrych chęci pana doktora nic nie wyszło z rozmowy z
prezesem firmy.Prezes nie zgodził się żebym pracowała na drugą zmianę.No
cóż...Jak widać coś za coś.Albo praca i pieniądze a tym samym samodzielność
albo choroba i leczenie.Nie ma lekko.Na szczęście pan doktor powiedział,że
gdyby tylko coś zmieniło się w moim życiu jeżeli chodzi o pracę i miałabym
możliwość przychodzić na terapię na oddział dzienny w godzinach porannych to
mogę w każdej chwili przyjść i zawsze mnie przyjmą.

[chevrefeuille]

ja chodze do psychologa raz na miesiac...a przez ten miesiac musze sobie radzic
sama.i nie radze sobie.spotkania trwaja roznie.godzine.pol.poltorej.nigdzie
indziej nie chca mi pomoc...

[misiaxl]

Wiesz?Współczuję Ci bo wiem,że jest Ci trudno.Doskonale rozumiem co czujesz.W
zaburzeniach odżywiania ważne jest wsparcie najbliższych.Oczywiście ważna jest
też pomoc specjalistów.Ja leczę się już trzy lata ale zawsze kiedy chcę mogę
porozmawiać z moją pania psycholog.Fakt ostatnio nie miała dla mnie czasu ale
zmieniła system pracy więc rozumiem Ją doskonale.Poza tym wiem,że nie tylko ja
potrzebuję pomocy.Jest wiele osób którym pani psycholog pomaga i ja nie jestem
jedyną osoba która potrzebuje Jej pomocy.Ona też ma swoje życie prywatne więc
nie mogę mieć do Niej pretensji,że nie miała ostatnio czasu.Niezwykle miło mi
że znalazła się osoba której nie mniej niż mnie zależy na moim wyzdrowieniu.Pan
doktor psychiatra którego poznałam, kiedy dowiedział się że mam wyższe
wykształcenie powiedział że wraz z innymi paniami psycholożkami muszą
zatroszczyć się o mnie.To na prawdę miło z Ich strony.Ja barzdo sobie to
cenię.Wierzę że ta moja dzisiejsza rozmowa z doktorem nie była ostatnią i
jeszcze kiedyś na pewno sie spotkamy.Powiedział mi że miejsce na oddziale
dziennym czeka na mnie i jak tylko coś zmieni sie w związku z moją pracą w
każdej chwili jak tylko będę chciała przyjma mnie na oddział.Na prawdę są to
dla mnie bardzo cenne słowa.A Ty skoro sobie nie radzisz powinnaś porozmawiać
ze swoim psychologiem, powiedzieć mu o wszystkich swoich odczuciach i zapytać
czy nie mogłabyś przychodzić częściej?Mam nadzieję że wszystko będzie
dobrze.Nie może być inaczej.Ja w to wierzę i Ty też musisz uwierzyć.

[dolly21]

misiaxl czy jesteś z W-wy?jesli tak to u jakiego psychologa? gdzie masz
możliwość korzystania z terapii na oddziale dziennym? szukam sprawdzonych
ludzi, na rynku jest b.duża oferta chociażby psychologów, do tej pory nie
znalazłam nikogo odpowiedniego.

[misiaxl]

No niestety...Bardzo mi przykro ale nie jestem z Warszawy.Szkoda,że nie
natrafiłaś do tej pory na jakiegoś doświadczonego psychologa.Ja chodzę do
wspaniałej pani psycholog ale niestety mieszkam daleko od W-wy więc przykro mi
ale nie pomoge Ci.Wiem już że mam wielkie szczęście że trafiłam na
profesjonalistkę w temacie jakim są zaburzenia odżywiania i wiem,że jeżeli chcę
być zdrowa nie mogę przerywać terapii dlatego postanowiłam dzisiaj zadzwonić do
tej pani psycholog i poprosić o spotkanie.

[misiaxl]

Nie wiem dlaczego tak podle się czuję?Znowu wróciła choroba.Ograniczam jedzenie
i wydaje mi się że schudnę i chociaż to mi wyjdzie bo jak na razie wszystko co
zaplanuję nie wychodzi.Znowu przestałam regularnie się odżywiać.Najgorsze że
nie wiem dlaczego to robię.W domu wszystko w porządku więc nie mogę winić o ten
stan domowników.Dzisiaj rozmawiałam z mamą i ona powiedziała że to może
zwiazane jest z tą terapią na oddziale dziennym i tym,że prezes nie wyraził
zgody na moje leczenie.Powiedziałam mamie,że wiem że mój wybór żeby chodzić do
pracy i zrezygnować z terapii był właściwy.Tak właśnie uważam.Nie wiem co mogło
wpłynąć na taką moją reakcję?A w ogóle to nienawidzę tego prezesa i nie chcę go
znać.Jak go widzę(osttnio częściej niż rzadziej)to na jego widok robi mi sie
niedobrze.Tylko nadal nie wiem co jest przyczyną tego że znów się głodzę i
sprawia mi to przyjemność?A może to faktycznie chodzi o tą terapię tylko ja
sobie wmawiam że tak nie jest?Dzisiaj postanowiłam pójść do tej pani psycholog
i porozmawiać z Nią o tym co się dzieje.Mam nadzieję że rozmowa z Nią mi pomoże
dowiedzieć się co jest przyczyną tego mojego zachowania.Jedno jest pewne mam
teraz strasznie trudny okres w życiu i nie mogę sobie z sobą poradzić.Może
powinnam wybrać terapię a nie pracę...Sama już nie wiem...Wydaje mi się że
straciłam szansę na lepsze i bardziej szczęśliwe życie.Ale czy aby to co myslę
ma w ogóle sens?Czy mam rację?

[kwietniowe_cappuccino]

misiu, masz 30 lat!!!! nie zmuszaj całego świata, źeby myślał za ciebie i nie
zwalaj winy na cały świat - w tym na prezesa i pana boga! zdecyduj się na coś i
zrób to konsekwentnie. Zapewne za chwilę bedziesz miała 31 lat!

[misiaxl]

Właśnie podjęłam decyzję.Zdecydowałam,że chcę dalszej terapii u mojej psycholog
ale w godzinach popołudniowych a nie na oddziale dziennym.Dzisiaj odważyłam się
zadzwonić do mojej pani psycholog bo zauważyłam że zamiast być lepiej mój stan
psychiczny pogarsza się.Wiele mnie kosztowało żeby do Niej zadzwonić ale
przełamałam się i jakoś mi poszło.Oczywiście usłyszałam że pani psycholog nie
ma czasu ale nie dałam się zbyć.Porozmawiałam z Nią chwilę i ustaliłyśmy że
będę mogła zobaczyć się z Nią we wtorek o 17.00.Powiedziałam też o moich
obawach odnośnie wyboru(praca czy psychoterapia) którego dokonałam.Pani
psycholog powiedziała mi że to była bardzo dojrzała i właściwa decyzja.Poczułam
się dużo lepiej gdy usłyszałam te słowa.Podziałały jak balsam dla zranionej
duszy. Szczerze mówiąc to strasznie trudne chwile przeżywam obecnie i ciężko mi
odnaleźć się w tej nowej dla mnie sytuacji ale nie mogę sie poddać.Chcę być
zdrowa więc muszę o siebie walczyć.Muszę walczyć o to by moje życie było lepsze
niż jest teraz.Wiem i zrozumiałam to że jedyne czego teraz najbardziej pragnę
to być zdrową szczęśliwą i zadowoloną ze swojego życia osobą.Wiem i wierzę w
to,że ta pani psycholog może mi w tym pomóc,może mi pomóc zobaczyć że można
czerpać radość z życia.Jeżeli Ona uważa inaczej,jeżeli powie że nie potrafi mi
pomóc to postanowiłam,że jak pójdę do Niej we wtorek to poproszę o kontakt z
jakimś innym terapeutą który będzie mógł kontynuować moją terapię.Chociaż tak
prawdę mówiąc to nie chciałabym zrywać kontaktów z tą pania psycholog do której
chodzę ponieważ sama dostrzegam efekty dotychczasowej pracy i w dodatku to nie
jest tylko moja subiektywna ocena bo to samo zauważyła moja pani doktor
psychiatra u której się leczę.Tak więc jeżeli tylko ta pani psycholog się
zgodzi to chciałabym kontynuować u Niej terapię.Mam nadzieję,że zgodzi się
spotykać ze mną po południu po pracy.Jeżeli powie "niestety nie mogę dłużej
prowadzić pani terapii" poszukam jakiegoś innego terapeuty.Nie wiem sama co
mysleć ale jest we mnie dużo wiary że wszystko jakoś się ułoży i w końcu będę
zdrowa.Gdzieś kiedyś przeczytałam że terapia to ciężka praca nad sobą i w
trakcie jej trwania są wzloty i upadki.Do tej pory jakoś ich nie
zauważałam.Teraz już wiem co miały znaczyć te słowa.Wierzę,że będzie dobrze że
jakoś dam sobie radę bo mam wsparcie najblizszych - mojej rodziny a pomoc
której potrzebuję aby wyzdrowieć mam nadzieję otrzymam od specjalisty - od
mojej pani psycholog bądź też od jakiegoś innego terapeuty którego Ona mi
poleci.Jeszcze raz dziękuję za te wszystkie słowa skierowane do mnie ponieważ
prawdę mówiąc dały mi trochę do myślenia ale przede wszystkim podniosły trochę
na duchu i wzbudziły we mnie nadzieję na lepsze jutro.

[aga_ta85]

Co Ty wiesz? Skad masz niby takie inf, ze na psychologie ida ludzie z
problemami? To pewnie Twoje subiektywne wrazenia, nic wiecej