umierać i patrzeć na tych którzy cierpią

[klaudia661]

mam wspaniałego chłopaka i jest mi ciężko znieść to że ja sie powoli zabijam
a on nieświadomy jest przy mnie. Mam czasami ochote powiedzieć mu o wszystkim
ale jak? Wiem że nigdy tego nie zrobie...
bulimie mam już trzeci rok... ale ten czas leci... nie wiem jak sobie pomóc.
staram sie i zrobie to bo wierze w swoje możliwości... mam nadzieje że
dzisiejszy atak był ostatnim.
co mam zrobić żeby zaakceptować siebie? nie moge powiedzieć o chorobie nikomu
bo to jest nie do pomyślenia dla moich rodziców. ich reakcja jeszcze bardziej
by mnie w tej chorobie utwierdziła. proszę o pomoc
pozdrawiam

[tananek]

zaburzenia najczesciej sie leczy i polecam ta forme pomocy
zdrowia zycze

[klaudia661]

powiedzieć na pewno nie powiem... mają inne zmartwienia, a wiem że sobie
poradze, będę walczyła tak długo ile będzie trzeba. Poza tym ze bardzo boje sie
widzieć w oczach innych współczucia, chce normalnego życia, a fakt ujawnienia
choroby mi w tym nie pomoże. Odkryłam będąc ostatnio w domu dlaczego na to
świństwo choruję. Wpajają mi tam jaka powinnam być i utwierdzają w zdaniu że
powinnam sie zmienić, ale jestem jaka jestem... inna nie będę. sprawiają że
człowiek potrafi sie zacząć źle czuć we własnej skórze. i dlatego staram sie
tam nie jeździć zbyt często. tam zawsze mam najgorsze ataki.
dziękuję że piszecie. pierwszy raz zwracam sie o pomoc i bałam sie że jej nie
otrzymam.

[chuda18]

hej,podobnie do Ciebie w domu zawsze czuje sie "nie doceniana" tj. oczekuja ode
mne bycia kims kim nie jestem
zawsze mialam miec najlepsze stopnie
wysprzatany na blysk pokój
nienaganna fryzure, ubiór, nawet makijarz
zamiast spotykac sie z kumplami to sie uczyc
i pamietam jak w liceum wrócilam do domu i od progu krzyknelam "mamo zajelam 2
miejsce w konkursie"
a ona na to "a czemu nie pierwsze? "
pobieglam na gore do pokoju i plakalam..

jezeli masz taka sytuacje to powiedzenie o tym rzeczywiscie moze pogorszyc
u mnie w domu nie przyjeli tego do wiadomosci, choc otwarcie mowie ze sie lecze
i slysze tylko od nich " ty jestes nienormalna!"
wtedy jeszcze bardziej sie w sobie zamykam ale jednoczesnie buntuje i z jeszcze
wieksza determinacja walcze z anoreksja

to choroba a choroby sie leczy
i tak jak zadna praca nie hanbi tak i z choroba trzeba ja leczyc
znajdz psychologa, psychiatre, to nie boli, to nie jest wstyd
pozdrawiam

umierać i patrzeć na tych którzy cierpią

[klaudia661]

no właśnie kiepsko w domu ze wsparciem. Rozmowy kiedy mówie np. że mi coś nie
wychodzi kończą się na stwierdzeniu przez nich "życie". Mówią co zrobiłam w
życiu źle i kiedy czasami się im stawiam i mówie że nie mogą mnie tak
traktować, zobaczą moje łzy i mówią że powinnam się leczyć...
generalnie miło jest...
znalazłam sobie hobby już jakiś czas temu żeby mieć się czym zająć kiedy myśle
o jedzeniu zbyt dużo.to działa no ale nie zawsze. jak sie stanie coś co mnie
zasmuci choroba wraca.
wczoraj przez cały dzień nie miałam ataku... mam nadzieję że dziś też tak
będzie. pozdrawiam

[chuda18]

trzymam kciuki zebys wytrzymala kolejny dzien bez ataku
mi nie wyszlo...

[klaudia661]

jakoś udaje sie nie myśleć o jedzeniu. Mój chłopak dziś mi napisał że nie pali
wcale tylko dlatego że doszegł do wniosku że ja tego niechcę...
ciężko. no w sumie ma rację. Ja też sie staram bo wiem że on na pewno nie chce
żebym była chora. Po co mu dziewczyna z problemami? :)

:)

[klaudia661]

udało mi sie. dawno już nie miałam 2 dni z rzędu bez ataku, choć dziś wieczorem
było ciężko... ale dałam rade!
stawiam czoło chorobie i jutro...

[chuda18]

ciesze sie ze walczysz
ze Ci sie udalo wytrzymac kolejny dzien
i zycze powodzenia na nastepne

[klaudia661]

dzieki za wsparcie... bardzo dużo dla mnie znaczy

[klaudia661]

...

[klaudia661]

no i znowu to zrobiłam... tzn. nie obiadałam sie ale zostałam zaproszona na
obiad... i już go nie mam w żołądku. Przynajmniej sie nie obiadałam... ehhh
żadne pocieszenie.

[chuda18]

raz sie uda raz nie
trzeba sie podniesc i walczyc na nowo
bez wzgledu na to ze sie znowu upadnie, wstac, otrzepac sie i isc dalej bo
tylko aniolki nigdy nie upadaja a czlowiek upada i powstaje
powodzenia

[klaudia661]

dzieki za wsparcie... daj znać jakbyś potrzebowała pomocy, nie odmówie. pozdr

[chuda18]

hejka, ciesze sie ze pomoglam :)
ok
jezeli bedziesz potrzebowal to tez sie odezwij
postaram sie pomoc
buziaki przesylam

.

[klaudia661]

wczorajszy dzień był straszny...trzy razy zaszło to czego wypierałam sie i
mówiłam że to się więcej nie powtórzy. Prawda jest taka, że ja chyba chce żeby
sie to powtarzało,bo chce odejść. Pomachać im i odciążyć od kłopotu. Rodzice
nie będą musieli wykładać kasy na studia, najciężej tylko zostawić przyjaciół,
którym wiem że jestem potrzebna i tylko oni utrzymują mnie przy życiu. Ogólnie
mam dosyć... moje myśli pogubiły sie gdzieś daleko. Siedze przed komputerem i
nie widze sensu. Olewam zajęcia.
pisze jak w pamiętniku... No ale zjadłam normalne śniadanie i nie zwróce go bo
już nawet nie mam siły tego robić... i nawet mam gdzieś to że ono leży w moim
żołądku. Choroba idzie na całego w kierunku depresji? jutro będzie dobrze...
moje nastawienie się zmieni. Słońce będzie rano zaglądało do mojego pokoju

ból

[klaudia661]

wszystko mnie boli, czuje jak mnie bolą żyły, nogi... nie mam siły się trzymać
za długo przy życiu. Będę walczyć... ale nie od dziś. Nawet na jedzenie nie mam
siły
bulimia to nic innego jak morderstwo popełniane na samym sobie.
jeżeli jest tu ktoś kto dopiero zaczyna... niech lepiej szybko to skończy.
czasami sie zastanawiam czy inny nałóg nie jest lżejszy a odratuje mnie od
tego. Myślicie że jest to możliwe?

[chuda18]

nie ma nalogow gorszych, jedne sa bardziej szkodliwe, ale wszystkie niszcza

trzymaj sie, to ze "raz" sie nawali nie oznacza ze tak musi byc zawsze i jezeli
wczoraj bylo zle to dzis moze byc lepiej, ale to jedynie od Ciebie zalezy

psycholog powiedziala ze konieczna jest w moim wypadku hospitalizacja
od wczoraj nie moge znalezc sobie miejsca
bląkam sie, szukam odpowiedzi, podjecia decyzji,
chcialabym sie wyryczec, ale wiem ze to nie pomoze

pozdrawiam

3maj sie

[klaudia661]

jestem z Tobą... Walcz o siebie i o swoją normalną przysżłość. O to żeby można
było doczekać własnych dzieci i dać im lepsze życie niż my miałyśmy. Uczyć je
kochać siebie i akceptować w pełni to jakie są. Walcz o siebie też dla
bliskich, dla przyjaciół którym jesteś potrzebna.
3mam kciuki za Twój sukces :)

kiedys bedzie lepiej

[chuda18]

dziekuje za slowa otuchy:)
w dalszym ciagu sie znalezc nie moge..

damy rade

[klaudia661]

damy rade... a co! to cholerstwo ma nami rządzić przez całe życie? nie ma mowy.
A co do terapi to domyślam sie że na początku może być ciężko, ale jeżeli
będziesz wierzyła że jest to możliwe to uda Ci się.

potrzeba czasami oddechu

[klaudia661]

czasami trzeba odpocząć od wszystkiego... często czuje sie chęć odpoczynku od
samego siebie i od życia... Ale czy warto? raz sie żyje. ja mam tak dużo a są
ludzie którzy nie mają nic. Nie mogą chodzić czy są chorzy na raka... Ja jestem
chora ale przez psychike... Po co? Dlaczego? Jak to możliwe? nie wiem i w sumie
mnie to nie obchodzi. czasami sie dobrze czuje dzieki chorobie bo to jest coś
co w 100% należy do mnie i dzieki temu sama decyduje o sobie... ale choroba
wcale mi na to nie pozwala. Zniewala tylko.
Inni mają większe zmartwienia.
Trzymam za was kciuki żebyście sie uwolnili od czegoś co jest tylko
wyimaginowanym problemem. Warto walczyć i żyć tak żeby niczego nie żałować.
pozdr

[chuda18]

kiedy bieglam na autobus do domu, zaczela mi leciec krew z nosa, krwotoki staly
sie u mnie codziennoscia
doszlam do wniosku ze moja anoreksja nie jest godna innych chorób bo sama sie w
nia wpedzilam i wcale nie byla to chec schudniecia ale polaczenie sie wielu
czynników

psycholog powiedzila mi ze w poczatkowym czasie pobytu w szpitalu beda
mnie "karmic" dozylnie, podlacza mnie pod kroplówke

boje sie, staram sie odsunac to wszystko jak najdalej, ale sama ku temu daze..
niszcze siebie, tak bardzo swiadoma swojej choroby jak teraz nigdy nie bylam

umierać i patrzeć na tych którzy cierpią

[klaudia661]

wierzę że Ci się uda... Kroplówka przy atakach to troche kiepska sprawa...

[klaudia661]

tzn... atakach. u Ciebie to w sumie ciągły atak i ciągły stres... nie do końca
wiem co czujesz. Moge sie tylko domyślać.

[chuda18]

5 dni sie glodzilam
wczorajszy napad wszystko zniszczyl
i dzis na nowo nie jem
a w powietrzu czuje kolejny napad
nie powstrzymam go
nie potrafie i juz mi sie nie chce

a jak Ty sobie radzisz?

[ally25]

wiecie co !! to jest wlaśnie dziwne. ja doskonale wyczuwam kiedy nastapi atak,
moge o tym powiedziec rodzicom zeby mnie nie zostawiali samej w domu, a jednak
ja chyba chce tego ataku...nie rozumiem, skoro wyczuwamy ze nadchodzi to wyjdzmy
z domu, porozmawiajmy z kims bliskim itp...

[chuda18]

fajnie ze rodzice Cie wspieraja :)
bo te ataki to jakas siedzaca w naszych wnetrzach sila nad która trudno
zapanowac
a jak wyjde z domu to trafie do sklepu i nakupuje slodyczy..

pozdrawiam

[klaudia661]

wiecie co... nie wymiotowałam już dłuższy czas. Jem mało, ale zawsze coś...
dziś powstrzymałam sie przed atakiem z myślą o najważniejszym człowieku w moim
życiu. Trzeba się wziąć w garść. Płakać mi sie chce ze szczęscia.
A jeśli chodzi o ataki to chyba ich sie chce. Nienawidzę siebie i chce siebie
karać za wszystko co robie źle i za to co nie odpowiada innym kiedy nie mogę
zadowolić wszystkich. Chcę mieć dziecko. Malucha który będzie biegał po domu i
wołał 'mama.' Chcę nosić je w brzuchu, widzieć jak ojciec dziecka się cieszy z
tego że ono niedługo przyjdzie na świat.
Za dużo do stracenia jest kiedy się żyje z chorobą, a raczej z nią umiera.
3mam za was kciuki. Dacie rade, tylko trzeba znaleźć cel.
pozdrawiam

chce wywalić z siebie to co najgorsze

[klaudia661]

nienawidze sieie w takie dni...
miałam wczoraj atak i dziś mój brzuch wygąda jak balon mimo iż wszystko
zwróciłam. Podobno to za sprawą powiększającej się wątroby.
nienawidze siebie

[mariola22-24]

Czytam Twoj tekst i mam wrazenie, ze czytam o sobie. Tez mam chlopaka, ktory
mnie kocha, ale nie potrafie z nim o tym rozmawiac, bo wiem, ze on nie
zrozumie. Mysle, ze malo jest takich osob, ktore potrafia to zrozumiec. Z
rodzicami tez nie potrafie o tym rozmawiac, bo od razu dochodzi do klotni. Do
lekarza nie pojde, bo uwazam, ze i tak mi nie pomoze a poza tym ciagle mam
nadzieje, ze sobie poradze. I tez mam nadzieje, ze wczorajsze obzarstwo,
wymioty, ziola przeczyszczajace to juz byl ostatni raz!

hmmm

[klaudia661]

znam to dobrze. To nie jest tak że nie mówie mojemu chłopakowi o tym dlatego że
on tego nie zrozumie choć pewnie by tego nie pojmował, ale przynajmniej by mnie
wspierał... ja nie mówie bo sie wstydze... ta choroba to słabość nic innego.
Pozwalam nad sobą panować jakiemuś chobóbsku psychicznemu. Tyle ludzi mając np.
raka walczy o każdy dzień a ja sama na swoje życzenie sie zabijam...
bede walczyć.

warto żyć

[klaudia661]

dla takich dni jak np. wczoraj dla mnie :] warto żyć...
Walka z bulimią dzień 2

z tym da sie żyć

[klaudia661]

żegnajcie wszystkie. Nie sądze żebym tu jeszcze zagościła... cały czas chudne a
to że pisze posty nie pomaga mi sie uwolnić. Pomaga mi się uwolnić mój chłopak,
nieświadomie ale pomaga.
życze zdrowia i wyplątania się z chorób na które cierpicie... powalczcie
jeszcze troche... może sie uda :]. wierzcie że sie uda.

[chuda18]

hejka
musisz walczyc !!!
zycie jest ciagla walka !!!
dawno nie pisalam bo bylam w szpitalu do którego juz nie wróce,
traktowali mnie tam jak szmate, jak ostatnie dno, uslyszalam ze bedac
anorektyczka jestem nic nie warta.

najbardziej moja wartosc pomniejszyla pewna pieprzona pani endokrynolog
slyszalam od niej teksty typu "anoreksja i bulimia to to samo" "nigdy z tego
nie wyjdziesz" " w koncu umrzesz" "nie wierze ci bo jestes anorektyczka, a wam
sie nie wierzy bo wy wszystkie jestescie klamczuchy" „a kazda anorektyczka jest
taka sama” "w ogóle to sie zamknij, masz jesc a reszta nikogo nie
obchodzi" "nie masz prawa miec nad soba kontroli, to my ustalamy co sie z toba
stanie" „dla ciebie problemem na pewno tez jest pryszcz na nosie przez którego
się glodzisz”
gdyby miala jakiekolwiek pojecie o tej chorobie to zamknela by sie i starala
się pomoc a nie poglebic w chorobie

po wyjsciu ze szpitala chcialam popelnic samobujstwo, plakalam dosc dlugo tak
bardzo bolalo

trzymaj sie

[nancy77]

wow no miłe to to napewno nie było!!! nie chcę bronic pani doktor ale może
miała dobre intencje- taki sposób motywowania na niektórych działa,rozumiem ze
paskudnie się cułaś ale może chciała cię wkurzyć żebyś zaczeła sie buntować-
coś typu tak to zobaczymy, wcale nie jestem kłamczuchom etc!
nie zrozum mnie żle nie próbuje tej kobiet bronić ani usprawiedliwiać mnoże
taki miał "styl" nie twierdze ze skuteczny
pozdro

cisza

[klaudia661]

do ciszy wchodzi się powoli, ona otula niczym mgła... po pewnym czasnie nie
widzisz nic poza nią. Nie wiedz co jest przed Tobą bo mgła zamyka twoje oczy.
Już badasz wszystko dłonią i cały czas czekasz... Oddalasz się nieświadomie od
tego co niegdyś stanowiło twój dom. Idziesz tam gdzie nie ma nikogo poza ciszą,
ale nie ma wolności...