Muszę schudnąć 4-6 kg

[srebrna_rybka1]

tzn. 4 minimum a pełnią szczęścia byłoby 6... co mam zrobić, żeby tyle
schudnąć do Świąt? Jak myślicie?
I jak długo max można wytrzymać nie jedząc?
Postaram się wytrwać jak najdłużej i żeby było mi łatwiej będę pisać
codziennie, jak mi poszło... bo muszę schudnąć...

[srebrna_rybka1]

proszę, pomóżcie, co mam zrobić...?:(

[kwietniowe_cappuccino]

1. puknąć się w łeb
2. puknąć się w łeb za zadawanie takiego pytania na takim forum

[srebrna_rybka1]

no tak, ale też jestem bulimiczką...

[kwietniowe_cappuccino]

To zdrowiej, a nie chudnij.

[ariessa]

> I jak długo max można wytrzymać nie jedząc?

ja nie jem już 4 miesiąc... nie jem... nie chce mi się jeść, nie nawidzę jeść,
nie mogę się przełamać...jedzenie ląduje nie tam gdzie trzeba... a najgorsze,
że wiem, iż źle postępuje... ale to maszyna... ja już nie potrafię tego
zatrzymać...jestem za słaba...wszyscy myślą, że... nie ważne... zastanów się
zanim podejmiesz jakąkolwiek decyzję, proszę Cię o to...

[srebrna_rybka1]

ale widzicie, jeżeli schudnę te 4 kg to będę żyć normalnie, zaakceptuję siebie,
będę (w miarę) normalnie, racjonalnie jeść, regularnie, bez głodówek, napadów
obzarstwa. Dlatego to dla mnie takie ważne...

[srebrna_rybka1]

aha, i dodam, że po tych 4 kg nie będę ważyła jak szkielet, będę nadal chuda,
ale nie przesadnie

[ariessa]

nie rozumiesz... ja też miałam schudnąć tylko 4 kg... schudnąć i zacząć
(pomalutko, zaczynając od łagodnych potraw, różnego rodzaju papek, zupek i
przechodząc w normalne jedzenie, czyli racjonalne- bez podjadania między
posiłkami, ograniczając słodycze itp.) ale tak się nie stało... z 4 kilo zeszło
do 12-14, bolą mnie kości, kręci mi się w głowie, serce bije jakby chciało a
nie mogło, mam straszne cienie pod oczami, wszystkie żyły się uwydatniły, psują
mi się zęby, włosy są dziwne, paznokcie są łamliwe, jestem blada jak trup, nie
mam ochoty z kimkolwiek się spotykać, jest mi ciągle zimno... czasem mam
takiego doła, że... Boże... wszyscy mi mówią, że jestem głupia, że dobrze
wyglądałam, że teraz jestem za chuda a przecież "facet lubi mieć za co
złapać"... nikt nie wie, że nie jem... oni myślą, że się odchudzam- że
ograniczam ilość spożywanych posiłków i dużo ćwiczę...że tylko na początku
miałam 13 dniową dietę oczyszczającą...ostrzegają mnie przed anoreksją...udaję
przed nimi, że jestem pełna energii... a tak nie jest... czasem serce bije mi
tak słabo, że mam wrażenie jakby za chwilę w ogóle przestało bić... boję się...
jestem sama... i sama będę do końca... nie potrafię zacząć jeść... uwielbiam
przygotowywać potrawy, gotować, oglądać, dotykać, ściskać...uśmiecham się wtedy
ale kiedy staram się coś zjeść mam odruchy wymiotne...jakbym patrzyła na
śmierdzącą padlinę leżącą w piachu...padlinę obtoczoną chmarą much i innego
robactwa...mam cichą nadzieję, że to nie jest anoreksja... tak sobie to
tłumaczę, że to spuszczanie jedzenia w kibelku to takie chwilowe...bo inaczej
przecież nie mogę...mama by zobaczyła, że nie jem...nie chcę jej denerwować...
ma za dużo problemów a ja muszę jeszcze troszkę nie jeść...jeszcze
troszkę...jeszcze... nie... nie mam anoreksji...niemożliwe... to tylko takie
moje głupie przemyślenia...ja już sama nic nie wiem... nie chcę wiedzieć...
jestem... zerem... schudłam a i tak niczego nie osiągnęłam...prócz tego, że
chcę jeszcze i jeszcze...bo jak herbatę (jedyna rzecz jaką połykam) piję to
później mam ogromny brzuch... a tak przecież być nie może!! widzę, że jestem
zwichrowana, że mam głupie myślenie, że próbuję wszystko tłumaczyć sobie na
swój chory sposób ale nie potrafię tego zmienić...NIE POTRAFIĘ!! potrzebne Ci
to??

[srebrna_rybka1]

och, nawet nie wiesz jak dobrze Cię rozumiem, czytając to jakbym czytała o
sobie...
Też chorowałam na anoreksję 2,5 roku, było dokłądnie tak jak pisałaś- najpierw
odchudzanie a potem nie mogłam tego zatrzymać- no i ta depresja, zimno,
zmęczenie, boli Cię każda kostka, każdy staw...
Pewnego dnia jednak, już nie wytrzymałam i postanowiłam, że nie mam już siły,
że zacznę lepiej jeść, trudno, najwyżej przytyję.
I udało mi się. Zaczęłam jeść więcej, bardzie kalorycznych rzeczy. Przytyłam
tylko 5 kg i praktycznie, prawie wróciłam do zdrowia. Depresja, zmęczenie
minęło i znów żyłam (prawie) normalnie, jak kiedyś. Ale w Święta sobie
pofolgowałam, trochę przytyłam i tak się zaczęła moja bulimia. Wpadłam z
deszczu pod rynnę. Moja bulimia nie jest jeszcze w zaawansowanej fazie- nigdy
nie wymiotowałam ale czasem biorę środki przeczyszczające. No i moje "ataki"
jedzenia nie są aż tak duże, tzn. zjadam np. 1 czekoladę, paczkę ciastek,
trochę Nutelli.
Dlatego muszę zrzucić te 4 kg bo inaczej będzie gorzej, moja bulimia się
pogłębi. Jeżeli nie zrzucę tych 4 kg znów wpadnę w depresję, zawalę studia i
wszystko. A wiem, że nie schudnę więcej niż te 4-5 kg (tak, tym razem to wiem),
teraz wiem, że trzeba przerwać ten ciąg odchudzania.
Dlatego proszę o pomoc, radę, wsparcie jak to szybko zrobić, zanim się załamię.
Proszę...

[srebrna_rybka1]

A co do Twojej sytuacji:
Wiem, że boisz się zacząc "normalnie" jeść, bo przytyjesz. Ale uwierz mi-
jeżeli zaczniesz bardzo powoli wprowadzać jedzenie choć trochę normalniejsze to
nie przytyjesz, albo przytyjesz bardzo mało a zaczniesz się czuć znacznie
lepiej! Poza tym "mówiąc" normalnie nadal mówię o całkowitej eliminacji
słodyczy czy fast foodów!! Normalie, w moim rozumieniu, to dużo owoców, warzyw,
chudego mięsa i nabiału, ryby, drób a malutko węglowodanów. Naprwdę, wiem, że
taka zmiana i decyzja wymaga czasu ale to jedyna sznsa.
I uwierz- NIE PRZYTYJESZ WIELE.

[pokrzyweczka]

Do ariesse!!!!!
Kochanie jak czytam Twojego posta to mam łzy w oczach!!!Przeraził mnie bo dążył
do własnej zagłady!!!!najsmutniejsze jest to,że odsuwasz od siebie wszystkich
bo....nie chcesz ich martwic!!!!no ale wkońcu to Twoje Życie......

[ariessa]

> Srebrna_rybka1…
> A co do Twojej sytuacji:
> Wiem, że boisz się zacząc „normalnie” jeść, bo przytyjesz. Ale uwierz mi-
> jeżeli zaczniesz bardzo powoli wprowadzać jedzenie choć trochę
> normalniejsze to nie przytyjesz, albo przytyjesz bardzo mało a zaczniesz się
> czuć znacznie lepiej! Poza tym „mówiąc” normalnie nadal mówię ocałkowitej
> eliminacji słodyczy czy fast foodów!! Normalie, w moim rozumieniu, to dużo
> owoców, warzyw, chudego mięsa i nabiału, ryby, drób a malutko węglowodanów.
> Naprwdę, wiem, że taka zmiana i decyzja wymaga czasu ale to jedyna sznsa.
> I uwierz- NIE PRZYTYJESZ WIELE.

Taaaak... łatwo mówić... Myślisz, że bym nie chciała?? Czasem mam taką ochotę
np. na jabłko, jakąś zupkę... ale kończy się na ochocie bo jak już miałoby
dojść do konsumpcji to coś się ze mną dzieje... od wewnątrz...wykręca mnie
wtedy na wszystkie strony...czuje obrzydzenie nawet do mleka, czy plasterka
jakiegoś owoca... warzywa.. a poza tym boję się, że mogę wpaść w bulimię...
ale dziękuję za zainteresowanie się mną i chęć pomocy... a Tobie nie wiem co
poradzić, abyś mogła schudnąć... ostatnio nic nie wiem...




> Pokrzyweczka…
> Do ariesse!!!!!
> Kochanie jak czytam Twojego posta to mam łzy w oczach!!!Przeraził mnie bo
> dążył do własnej zagłady!!!!najsmutniejsze jest to,że odsuwasz od siebie
> wszystkich bo....nie chcesz ich martwic!!!!no ale wkońcu to Twoje Życie......

Nie znasz mojej sytuacji... a poza tym nie mogę mamie czymś takim zawracać
głowy... ona się stresuje głupim przeziębieniem u nas (u mnie i u brata) a co
dopiero tym... a jak ona się denerwuje to nie daje sobie rady z niczym... a
poza tym ma swoje ważniejsze problemy... zresztą nie ważne... nic już nie jest
ważne... dzięki za współczucie...nie szukam tutaj pomocy.. Dziękuję... nie
bierzcie sobie tamtego mojego posta do serca.. dam sobie radę..za jakiś
czas...zresztą może to wcale nie jest anoreksja?? może to takie
chwilowe?...Pozdarwiam

[pokrzyweczka]

To jest poważniejsze niż sobie wyobrażasz, myślisz że anoreksja jest chwilowa???
(bo to napewno jest anoreksja)Zapewne nie lubisz się nad sobą użalac i nie
szukasz tutaj pomocy twierdząc że sama sobie dasz radę!!!nie chce Cię atakowac
ale jeśli nie zmienisz myślenia to może byc kiedys za późno...wiem że takim
gadaniem nie przemówie Ci do rozumu...wkońcu to Twoje Życie

[srebrna_rybka1]

słuchaj, nie powinnam się wtrącać i mówić co masz robić ale moim zdaniem, wiem
to z doświadczenia, powinnaś powiedzieć mamie. Myślę, że moja choroba nie
zaszła zbyt daleko tylko dlatego, że moja mama nie pracuje, jest cały czas w
domu a więc widziała dokładnie co się ze mną dzieje. Aż strach pomyśleć, co by
było, gdyby o niczym nie wiedziała...
A tym bardziej dlatego, że się przejmuje nawet Twoim katarem, tzn. że się
bardzo martwi, że Cię kocha, że jej na Tobie zależy!!! Pomyśl, co ona przeżyje
jak Ci się coś stanie. Pomyśl, jak byś czuła się na jej miejscu, gdyby Twoje
dziecko coś takiego przeżywało a ty, jako matka byś nic o tym nie wiedziała.
Żadna matka nie przeżyje tego, że jej dziecko umiera a ona NIC O TYM NIE WIE.
Nie wybaczy sobie, że Ci nie pomogła...
A jeżeli już, nie mamie, to może innej bliskiej osobie- z rodziny, albo
znajomych, to chociaż trochę pomaga.

[ariessa]

Pokrzyweczka,

Ja próbuję... próbuję się przełamać każdego dnia... każdej godziny,minuty...
NIE POTRAFIĘ!! A poza tym teraz jest naprawdę nieodpowiedni moment na to, by
wyjawić komukolwiek to, co się ze mną dzieje...


Srebrna_Rybka1,

:-((((((((((((((((((((

[pokrzyweczka]

oki rozumiem Cię tylko obyś nie zwlekała za długo......Mimo wszystko bądź
dzielna........wkońcu to Twoje Życie i Tobie najbardziej powinno na nim
zależec...

[malutka882]

naprawde tak uwazasz?naprawde sadzisz ze bedziesz zyc normalnie,ze ci to
wystarczy?ja tez tak sadzilam,schudne do wymarzonej wagi to zaakceptuje sama
siebie.bzdura.zaczelo sie normalnie,w wakacje postanowilam wreszcie cos ze soba
zrobic.mialam dosyc swojego tluszczyku,ograniczylam jedzenie,zaczelam sie
odzywiac racjonalnie i schudlam ,schudlam upragnione 8 kilo.ludzie robili
wielkie oczy,gratulowali mi,ale mi wciaz bylo malo,jeszcze te dwa
kilo,przestalam jesc i zrzucilam.teraz juz nikt mi nie gratulowal,nagle wszyscy
zaczeli sie niepokoic,kazali mi przestac,a ja sie czulam swietnie na
poczatku,bylam oslabiona wiec postanowilam zaczac jesc,jadlam wiec tylko ze
dopadaly mnie dziki glod wiec sie zapychalam,zaczelam sie bac powrotu do
normalnej wagi wiec wymioty...szybko wrocilam do dawnej wagi,teraz juz nie ma
dnia bez rzygania,a najgorszy jest dol.czuje sie jak dno ostatnio nawet
lyknelam w akcie desperacji jakies prochy.to jest bledne kolo.moja rada to
zaakceptuj siebie taka jaka jestes i nie proboj na sile tego zmieniac.mozesz
zrobic krzywde tylko i wylacznie sobie!!