samotnosc

[pula20]

Jestem w swojej bulimii zupelnie sama, czasem chcialabym pogadac z kims kto ma
podobny problem jak ja:((moj nr gg 8109086

[ishja]

hey ja chętnie z Tobą pogadam bo sama mam dośc mojej samotności i mam wrażenie
że nikt mnie nie zrozumie

[pokrzyweczka]

jak nie powiesz rodzicom o tym to przyjade do Ciebie i Ci nakope a potem sama
im powiem:DD::DD:D:

[agnieszka7772]

witam:) samotność czy to ona czasem nie wpędza ludzi w choroby??

[zuczek_85]

ja też przez długi czas byłam sama ze swoją chorobą ale otworzyłam się przed
najbliższą dla mnie osobą(dzięki temu forum.To naprawdę pomaga!

[hopeless2]

No ja też jestem sama. Nikto tym nie wie. Ani rodzice, ani przyjaciele,
ani .... Tak mysle, ze obcej osobie latwiej jest o tym powiedziec, bo ktos, kto
cie kocha nie przyjmie dobrze wiadomosci, ze zabijasz sama siebie, co nie???

[pokrzyweczka]

Ktos kto Cię kocha najbardziej to zrozumie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!bo bedzie cierpiał
razem z Tobą!!!!obcy może Cię tylko wysłuchac i nic więcej!!!pomóc może tylko
rodzina!!!!!!

[to_ona]

a skad jesteś?
bo myślę, że rozmowa na forum nie da Ci tyle samo, ile pogadanie z kimś w
cztery oczy. Spróbuj znaleźć kogoś, z kim będziesz mogła pogadać na
poważnie, "na żywo", a nie przez ekran komputera - bo tylko taka rozmowa
zmienia samą Ciebie. A przecież o to chodzi. I samotność nie będzie już ta
sama....

[pula20]

Codziennie próbuje powiedziec o tym komukolwiek, ale sie boje...i wiem ze
narazie chyba nie powinnam!Walcze ze soba, ze swoimi myślami i trace powoli
sily:( Dziekuje wszystkim za wsparcie i za rozmowy to duzo mi daje!!!:* ps.
Jestem z Krakowa!

[hopeless2]

Ale ja sobie tego nie wyobrażam. Co mam zrobic. powiedziec, mamo musze ci o
czyms powiedziec, tak?? A potem- wiesz, mam bulimie, prosze pomoz mi. Przeciez
jak to do niej dotrze to ona bedzie miala chyba wieksza depresje niz ja. A poza
tym zacznijmy od tego ze ja sie po prostu boje jej o tym powiedziec. A jezeli
chodzi o ojca, to jego nigdy nie wtajemniczam w swoje problemy, bo on ma swoj
swiat (informatyk).

[pula20]

Ja tez sobie nie wyobrazam powiedziec rodzicom, szczegolnie mamie ale ciezko mi
bylo samej w tym tkwic...i w koncu odwazylam sie powiedzialam o tym swojemu
bylemu chlopakowi, ktory zreszta sam mnie przycisnal do sciany i wyciagnal ze
mna co jest nie tak bo sie martwil itd!!!jak mu to mowilam to patrzylam w
podloge tak mi bylo wstyd, ale on mnie przytulil i powiedzial ze bedzie ze mna,
ze mu na mnie zalezy itd ze chce by bylo tak jak dawniej:)))dlatego mam duzo
wiecej sily i chce wyzdrowiec dla nas, aby bylo tak jak dawniej, bo nasz zwiazek
rozpadl sie przez moje jazdy z jedzeniem!!!
a dzisiaj zjadlam normalne w miare sniadanko i nie wymiotowalam:) takze maly
tiptoczkami dojde do celu:)))pozdrawiam wszystkich:***trzymajcie sie mocno bo
warto walczyc o swoje zycie!!!caly swiat stoi dla nas otworem:*