Ból

[nika10]

Cierpie na zburzenie łaknienia, zwane kompulsywnym objadaniem się. To, plus
solidne dawki środków przeczyszczających sparzwiły że mój psycholg orzekl iż
jest to bulimia. Nazwa nie gra roli. Leczę się już rok. Nie przeczyszczam się
już, nie mam depresji, tylko...wciąż sie objadam. Mam wrażenie ze to
pozostanie ze mną do końca moich dni, to, oraz niechęc do mojego ciała.
Czy to się kiedyś skończy?
Nika

[ismena7]

To sie skonczy z chwila, gdy polubisz siebie w calosci (wraz z cialem). Bo to,
co robisz teraz to ciagla walka z cialem i psychika. Z psychika, zeby nie jesc,
z cialem, zeby nie utyc, gdy w koncu zjesz.
W efekcie niszczysz i cialo i psychike.

Pomysl, co czujesz, kiedy sie objadasz. W jakich sytuacjach to robisz? Gdy
jestes zdenerwowana, czy gdy sie cieszysz? Jakie masz wtedy uczucia? Moze
umialabys radzic sobie z tymi uczuciami w inny sposob niz jedzac.

[agus76]

To Cie pociesze, to jak najbardziej moze sie skonczyc. Jestem tego naocznym
przykladem. Cierpialam na anoreksje, a nastepnie na bulimie, a co gorsze to nie
wiem. Z bulimia to scenariusz jak u Ciebie i takie glebikie przekonanie ze tak
juz do konca zycia bedzie...i trwalo to kilka dobrych lat. Psycholodzy nie
mogli mi pomoc. Jak sie to u mnie skonczylo? Tak naprawde to ze to wszystko
sie dokonalo (akceptacja siebie, rodziny i mase innych procesow ) pomogl mi ...
Bog. Taka jest moja historia, ktora mnie sama do tej pory szokuje.
Z perspektywy patrzac bylo to straszne zniewolenie, a teraz czuje sie wolna i
bardzo szczesliwa!
Powodzenia

[midm]

Pracuj dalej.

[mabor.centrum]

Jeśli nie przerwiesz terapii, jest nadzieja, że się skończy! przecież już teraz
jest poprawa, wprawdzie tylko objawowa, ale czy naprawdę tylko? Już osiągnęłaś
wielki sukces /razem ze swoim psychoteraeutą/ i choć wiele pracy przed Tobą, to
co już zrobiłaś daje szanse na pełne wyleczenie. Powodzenia i wytrwałości!

[nika10]

Witam,

bardzo dziekuję za odpowiedz, która podtrzymala mnie trochę na duchu. Niestety,
moja choroba czasmi przygniata mnie czymś co na swój urzytek nazywam depresją.
Czyli kompletna utrata nadzieji, mysli samobujcze, łzy gdy tylko zostaje sama
(nawet w aUtobusie). Od kiedy mam terapię, takie depresje nawiedziły mnie 3
razy, trwały po kolo 2 miesiące, aż przerywałam je seronilem. Sama go sobie
aplikowalam. Teraz tez mnie to napadło. Ale...trwalo 1,5 tygodnia i przesło
samo, bez seronilu. Niestety, moja wiara w powodzenie terapii spada. Przez rok
bylam bardzo zaangazżowana, wierzylam w jej sens, współpracowałam, wchodziłam w
tematy które byly dla mnie bradzo trudne itp. Widze pozytywne zmiany w kazdej
dziedzinie zycia, prócz tej która jest dla mnie najwazniejsza - jedzenia. A
jeżeli nie wyjdę z objadania się (przeczysczaczy, naszcęścxie już nie stosuję),
to naprawde odbiorę sobie zycie. To jest cel dla mnie. mOże te słowa to równiez
objaw choroby?
Mam pytanie, czy sensownym byłaby zmiana terapeuty? Może technika stosowana
przez niego jest juz dla mnie nie skuteczna?
Dziekuję za ewentualną odpowiedź.

Nika

[midm]

Widze pozytywne zmiany w kazdej
> dziedzinie zycia, prócz tej która jest dla mnie najwazniejsza - jedzenia.
I na nia przyjdzie czas.

A
> jeżeli nie wyjdę z objadania się (przeczysczaczy, naszcęścxie już nie
stosuję),
>
> to naprawde odbiorę sobie zycie.
To jest cel dla mnie. mOże te słowa to równiez
>
> objaw choroby?
Na pewno cos do popracowania jeszcze nad tym.