mam córkę bulimiczkę

[kropka002]

powiedziała mi już , ze choruje od 1,5 roku. Dziewczyny powiedzcie proszę, w
jaki sposób z nią rozmawiać, jak mam jej pomóc , czego ona oczekuje? Na
jakąkolwiek próbę rozmowy reaguje nerwami i płaczem. Dodam jeszcze, że
kontakt z nią mam jedynie w soboty i niedziele ponieważ studiuje w innym
mieście. Czuję , że ją tracę. Jestem załamana i bezradna. Błagam, pomóżcie,
poraźcie

[ankaaa]

na www.glodne.pl jest forum m.in. dla rodziców, gdzie znajdziesz odpowiedzi na
swoje pytania

[hofdor]

Nie możesz stracić z nią kontaktu. Nie wiem jak masz to zrobić, ale nie wolno
Ci być daleko. Ona czuje się bezradna i przytłoczona. Nie radzi sobie z sobą, z
życiem, ze wszystkim... Potrzebuje wsparcia, cholernie silnego wsparcia. Będzie
cię odpychać, odrzucać, będzie krzyczeć, płakać, szantażować Cię, czasem pewnie
wpadnie w histerię, ale Tobie nie wolno od niej odejść. Choćby nie wiem co Ci
mówiła, jak bardzo nienawidziła Cię w tych chwilach.
Musisz iść z nią do lekarza - psychiatry, na to naprawdę są środki.
Pozdrawiam - bulimiczka w trakcie leczenia.

[chlebrazowy]

Nie powinnaś być nadwrażliwa na punkcie jej jedzenia, wiecznie jej kontrolować,
oskarżać, wypytywać, nawet z najwiekszą troską. Nie wiem, jak wygląda Wasza
sytuacja - ja, po przyznaniu się mamie do choroby (po trzech latach) nie mogłam
znieść jej wzroku i pytania 'wymiotowałaś?', kiedy, prowadząc ze sobą cholerną
walkę, powstrzymywałam się od wymiotów. Odczuwałam to jako atak,
niedostrzeganie moich starań, brak zaufania i doprowadzało mnie to do histerii.
Jej troska i zamartwianie się stanowiły dla mnie często dodatkowe obciążenie -
nie po to sie przyznawałam. Potrzebna mi była pomoc, ale nie narzucana, tylko w
pełni uzgodniona ze mną, bez emocji, ale ze zrozumieniem.
Pozdrawiam :)

[kropka002]

dziękuję serdecznie za wsparcie. Pierwsza wizyta u psychiatry - "dziecko a cóż
ja mogę tobie poradzić?", Druga pani doktor: szarego pojęcia o bulimii nie
miała. Córka studiuje na akademii medycznej w krakowie. Wiem, że już ma kłopoty
z nauką. Wiem też, ze szuka pomocy na ul Kopernika. Czy tam otrzyma fachową
pomoc?

[ankaaa]

Tak, tam znajdzie fachową pomoc.
Blisko jej kierunku - Collegium Med. zakład psychoterapii.

[tancerka181]

Ehh moja mama gdy dowiedziala sie o mojej bulimi zaaragowala tak, ze zalowalam,
ze sie jej przyznalam ( palakalam jak bobr, nawet mnie nie przytulila).
Zadawala tylko glupie pytania: jak ty moglas to robic? zniszczylas sobie
zdrowie...nie interesowalo ja co czuje, dlaczego tak sie stalo. Na psychologa
zalowala kasy, bo jest pieprzona materialistka, moj problem zauwazyla po 1.5
roku. Wedlug mnie udawala, ze tego nie widzi, ale nie istotne. Leczylam sie na
Kopernika i nic mi to nie dalo. Wyszlam z bulimi sama, zawdzieczam to tylko
sobie, a moja mama teraz ze skrzywieniem patrzy na mnie, ze sporo
przytylam....moge Pani tylko poradzic, aby wsperala Pani corke, aby poczula, ze
Pani na niej zalezy, przytulila i powiedziala, ze wszsytko bedzie dobrze...

[kropka002]

dziękuję

[julkanet]

Jestem studentka i bulimiczka prawie od 3 lat. Moi rodzice wiedzieli o
wszystkim niemal od poczatku, ale dopiero od niedawna zaangazowali sie w moja
chorobe.Mysle, ze sie bali, nie chcieli dopuscic tego do swej swiadomosci.Teraz
bardzo sie staraja pomoc, ale ilekroc chca ze mna porozmawiac nie moge wydusic
z siebie zadnego slowa.
Moze Twoj kontakt z corka nie byl najlepszy skoro Ty nic nie zauwazylas, a ona
tak dlugo nie potrafila Ci sie zwierzyc. Pewnie wiele razy chciala Ci to wrecz
wykrzyczec, ale nie czula sie na tyle bezpieczie. Mozliwe nawet, ze probowala
Ci to powiedziec w sposb posredni, dajac Ci jakies sygnaly, ale nie zauwazylas
i przez to w jakis sposob opuscilas ja...Nie zrozum mnie zle, pisze tak, bo
moze niechec do rozmowy wynika z zalu, jaki corka ma do Ciebie-za to, co bylo
kiedys, a moze wlasnie za to, ze nie czula, ze jestes, gdy zachorowala.Mozliwe
tez, ze niewlasciwie zaczynasz rozmowe.Przede wszystkim mniej mow, wiecej
sluchaj.Nie wyglaszaj swoich racji, teorii, bo nawt jesli przeczytalas cala
dostepna literature, nie wiesz co czuje Twoja corka. Stworz jej poczucie
bezpieczenstwa, badz blisko, ale nie rozczulaj sie nad nia jak nad malym
dzieckiem-pamietaj,ze to wciaz dorosla osoba.

[kropka002]

choroba zaczęła się po smierci meża (taty), bardzo to przeżywała i nie chciała
dodatkowo mnie martwić swoją chorobą. Jak powiedziala, wstydziła sie tez swojej
choroby. Relacje zawsze mialyśmy bardzo dobre a teraz ....zaczyna się już
zwierzać. Tylko.....dziewczyny co to będzie za pomoc jak ja bedę tylko słuchać?
Oprócz słuchania chciałabym jeszczce coś zrobić

[julkanet]

Tak naprawde trudno powiedziec co nalezy zrobic.Na poczatku przerazona
pragnelam tylko zeby ktos wzial mnie za reke, zabral do lekarza, zaopiekowal
sie mna...ale nikt nie przyszedl z pomoca,zreszta chyba nie dalam szansy swoim
bliskim.Na szczescie spadl mi z nieba wyjatkowy czlowiek,ktory przedarl sie
przez moj mur.Jak to zrobil?
1.Nie probowal twierdzic,ze wie,co czuje
2.Zawsze byl blisko mnie,przytulal i pytal co sie stalo, chcial wiedziec jak to
przebiegalo krok po kroku-co wtedy czulam,co myslalam.Analizowalismy
wszystko,szukalismy "czynnika zapalnego"
3.Nigdy nie pozwolil zebym czula sie winna gdy sie nie udalo.Powtarzal, ze
jutro NAM sie uda
4.Gdy przytlaczaly mnie mysli,za jestem gruba zabieral mnie na boisko,na
rower...
5.Ustalilismy,ze bede dzwonic jak tylko dopadna mnie zle mysli,opracowalismy
tez liste rzeczy,innych niz jedzenie,ktore mnie uspakajaja i poprawiaja mi
nastroj(robilam cos z tej listy gdy czulam sie zle)
Nie wiem czemu to wszysto tak do mnie przemawialo, dlaczego to przed nim tak
sie otworzylam...czy umialabym otworzyc sie tak przed kims inny?Bardzo pomaga
mi zorganizowany czas.Dobrze jest miec w zyciu cos, co cie zajmuje i daje
satysfakcje-pomoz jej to znalezc

[pemko1982]

jestem z kielc potrzebuje pomocy dla corki/szukam terapeuty specjalizujacej sie
w bulimi-naprawde dobrego/zeby terapia dala efekty\niestety corka juz probowala
leczenia bez skutku...piszcie...

[kejt_k]

jestem anorektyczką. Moi rodzice dowiedzieli się po 2 latach mojej choroby.
zaczęli mnie leczyć psychiatrycznie. jednak to nic nie dało. trzeba tego chcieć.
ja nie chcę. nie można zmuszać do niczego. tak,to trudne, patrzeć jak dziecko
umiera, zabija siebie. najlepsza jest rozmowa, tak na początek.