urlop dziekanski

[olenka_szczecin]

Czy ktoras z Was przerwala studia na czas leczenia biorac urlop dziekanski??
Tyle rzeczy juz mi sie zwalilo na glowe,ze chyba lepiej zrobic sobie wolne iw
koncu doprowadzic swoja glowe do ladu niz potem powtarazac rok i popasc z
jednego dola w drugi ;/

[agatorka]

ja tak samo myslałam i wzięłam dziekanke, ale w niczym mi to nie pomogło.
miałam tylko więcej czasu na myslenie o jedzeniu(!) :/
a potem było cięzko wrócic do rytmu studiowania.

[olenka_szczecin]

u mnie obsesja na pktjedzenia wlasciwie juz prawie nie isnieje juz tak nie
mysle o ty ale mam depresje,nerwice,stany lekowe i chyba nie jestem w stanie
pogodzic tylu rzeczy ze soba ;/

[agatorka]

mhm,nie śledze tu wątków tak, zeby pamiętac kto ma jaki problem, ale jeśli juz
nie myslsiz o jedzeniu to (niestety) w tym temacie też mam cos do powiedzenia
(baaardzo długo "studjuje"): dziekanke wzięłam między 3 a 4 rokiem, ale potem w
połowie 4 roku zaczęły sie pojaiwac u mnie depresje: pierszy raz pojawiła się w
drugim sem 4tego roku i dociągnełam go jakimś cudem do końca, potem deprsja
mineła i myślałam, ze mam problem z głowy, ale jednak dopadła mnie tak mocno,że
mimo starań zawaliłam 9ty semestr, jakoś dożyłam do kolejnego 9tego (rok
później) znów z nadzieją ,ze dam rade, że tym razem się jej nie poddam (co za
głupota!) i znów zaczełam zawalać. W końcu do mnie dotarło, ze nie kontroluję
sytacji i zaczęłam sie leczyc, zresztą przy okazji okazało się, ze źle sama
siebie diagnozowałam i to wcale nie depresja mnie dręczyła.
Wniosek z mojego doświadczenia : jeśli leczysz deprechy to nie ma sensu na siłe
zaliczac wproadzając się w jescze większy dół. Lepiej poświęcić sobie czas, bo
często potrzeba troche czasu, zeby znaleźc odpowiednie, działające lecznie.
Osobiście popieram twój pomysł na przerwe w takiej sytacji i zadbanie o siebie -
może w skótek dobrego leczenia w przyszłym roku będziesz już pełni sił mogła
wrócić (tak jak ja teraz :-) ).

[olenka_szczecin]

Jestem wlasnie na 4 roku ,7 semestr zaliczony chociaz nie wiem jakim cudem ale
wiem,ze osmego nie pociagne,bo bede sie starac a jak znowu mi nie wyjdzie to
sie pograze jeszcze bardziej.Moi rodzice widzieli dzis moj atak
depresji...niesamowiete sa reakcje ludzi,powiedzialam,ze przerywam studia,bo
inaczej nie wyrobie,musze sie skupic na jednej rzeczy a nie na wszystkim na
raz ;/

[agatorka]

no to spokój, bierz ten urlop
ale spróbuj znaleźc sobie jakieś zajęcie an ten czas, żeby jednak się czymś zająć.
moi rodzice mnie wspierali całe szczescie,
życzę wszytskiego dobrego :)

[agatorka]

lekko masłem maślanym strzeliłam - wybacz ;)

[kropka.b3]

Ja tez jestem na 4 roku.Po zimowej sesji,poszla mi swietnie,usiadlam i nie
moglam sie sobie nadziwic.Prawie cale studia ciagne razem z choroba,a co roku
mam stypendium naukowe.Ostatnio moja kolezanka,tez bulimiczka,wziela dziekanke
zeby sie leczyc.Strasznie to przezywalam,poczulam jak sama bardzo sie mecze,ze
brakuje mi sil.Zaczelam sie zastanawiac nad dziekanka,pomyslalam ze jak bede
miala spokoj i bede mogla sie skupic wylacznie na sobie to moze wreszcie sie z
tym uporam,ze tak bedzie latwiej...Dotarlo jednak do mnie,ze tak samo myslalam
przed kazdymi wakacjami...

[olenka_szczecin]

hmmm Agus moi rodzice tez mnie wspieraja :) biore te urlop i juz sie nie
zastanawiam mam dosc samej siebie,mam dosc deprechy

[kate583]

Wydaje mi się, że dziekanka nie jest dobrym pomysłem. Po roku przerwy bardzo
trudno jest wrócić do nauki. Wiele osób po powrocie nie daje sobie rady,
bo "wypada z rytmu". Poza tym jeszcze inny problem - nowa grupa, nowi ludzie na
roku, czujesz się obco, bo wszyscy "podobierani" w zgrane paczki... Jeśli ktoś
należy do osób nieśmiałych i zamkniętych w sobie, to raczej wpadnie w jeszcze
większą depresję.

[nin4]

Za dużo wolnego czasu w bulimii to jak nawóz dla choroby. Sorry za porównanie,
ale ilekroć nie szłam na zajęcia i robiłam sobie dzień wolny, to zawsze kończyło
się na kilku atakach. Już nie studiuje, ale jestem w stanie zmarnować cały urlop
jeżeli tylko nie zaplanuję sobie czasu wolnego, tak to jest w tej chorobie.
Dlatego szczerze ci radzę rozpoczęcie terapii i kontynuowanie studiów, to jest
możliwe! Tym bardziej na IV roku, kiedy zajęć jest mniej. Ja robiłam terapię na
II roku i godziłam to z nauka. Nie miałam rewelacyjnych wyników, ale poniżej 4.0
nie schodziłam. Jeżeli planujesz leczenie w szpitalu czy jakimś ośrodku, możesz
to zawsze zrobić w wakacje. Nie bierz dziekanki, czuję że to nie pomoże a może
mocno zaszkodzić. No i kate ma rację, pomyśl o znajomych, którzy zawsze pomogą
czy pożyczą notatki, jak będzie trzeba :)

[graun]

Olenka nie bierz żadnego urlopu.Jeżeli udało Ci nie zawalić semestu do tej
pory,to z następnymi dwoma też sobie poradzisz.
Znasz takie powiedzenie " wszędzie lepiej gdzie nas nie ma" ?
Zdecydowanie odradzam

[agatorka]

no, może dziewczyny maja racje... mi cięzko radzić, bo byłam w innej sytacji.
Ale moze rzeczywiście kontynuuj nauke z tymże za priorytet weź sobie leczenie ,
a jeśli przez to zawalisz semestr to możesz chyba wziąć sobie urlop wstecz (u
nas tak można było)- zorientuj się na uczelni czy jest taka możliwośc.

[olenka_szczecin]

jednak nie biore...to byla decyzja podjeta pod wplywem emocji.Poza tym moj tata
postawil sprawe na ostrzu noza,poki stuudiuje mam kase a jak biore dziekanke
przez rok musze sama siebie utrzymac a poza tym powiedzial to samo co Wy,na 4
roku sie nie oplaca skoro zostal mi rok,no zapewne powrot bedzie cieki :)

[olla8031]

Byłam na 3 roku psychologii gdy dostałam od psychiatry skierowanie do szpitala -
tzw. zagrożenie życia, musiałam pójść na dziekankę. Po wyjściu z psychiatryka
zamiast rozpocząć terapię cały rok siedziałam w domu i na przemian żarłam
wszystko co popadnie i rzygałam na potęgę.Teraz jestem na 5 roku i... cholernie
żałuję tamtego roku.Mimo terapii ciągle wymiotuję,chociaż rzadziej. Zdecydowanie
odradzam Ci pójście na urlop dziekański,im więcej samotności i braku stałych
zajęć tym więcej epizodów a niekiedy ciągu choroby.Pozdrawiam.

[kate583]

Jak najbardziej się zgadzam. Pewnie, że na początku wydaje się, że jak się
weżmie dziekankę, będzie pięknie: uda się wyleczyć, rozwiązać wszystkie
problemy, odpocząć... Potem będzie już terra felix. Tylko w praktyce wygląda to
zupełnie inaczej, spadasz coraz bardziej na dno... Chodzenie na uczelnię to nie
tylko nauka, to także przymus codziennego wstawania, ubrania się , wyjścia z
domu, do ludzi... Chcąc nie chcąc, trzeba o siebie dbać,by pokazać się ludziom.
A jeśli przerwiesz naukę, zaczniesz wstawać póżno, będziesz unikać wychodzenia
z domu, zamkniesz się w sobie całkowicie. Nawet zupełnie "zdrowi" ludzie często
nie potrafią wrócić do "normalnego" życia, a co dopiero cierpiący na bulimię
czy depresję...