mam już dosyc :(

[aleksa-89]

poczytałam sobie troszke o tym co piszecie, no i szczerze
powiedziawszy jest mi smutno...jezeli pomyśle sobie że mam zyc z tą
chorobą 10lat to aż płakac mi się...ja z nią już walcze ponad 2lata
i juz mam tego dosyc...ostatnio wszystko było ok, tzn. nie
wymiotowałam(wogóle o tym nie myślałam), nawet nie miałąm wyrzutów
sumienia, że za dużo zjadłam, nawet dostałam okresu po
4miesiącach...i nagle wszystko się popsuło...wiem że to moja wina,
ale problemy którym muszę stawic czoło jak na razie mnie
przytłaczają i nie mogę sobie z nimi poradzic...a poza tym w tym
roku czeka mnie matura wiec nie chciałąbym już miec problemów z
bulimią...już parę razy próbowałam z tego wyjśc, ale jak widac bez
skutecznie...lecz mam nadzieję ze dzisiejszy dzień bedzię dla mnie
dobrym początkiem i że dzisiaj tego nie zrobie, ani jutro, ani w
najbliższym czasie...mam nadzieję, że dziewczyny pomożecie mi w tym,
tzn. bedziecie mnie wspierac na duchu, a ja postaqram się nikogo nie
zawiesc a przede wszystkim siebie :)

[marta.scisia]

Rozumiem Cię bardzo dobrze, bo w tym roku zdawałam maturę i byłam w podobnej
sytuacji. Choroba mnie przytłaczała i nie byłam w stanie się uczyć.
Mam nadzieję, że Ty sobie poradzisz. Powodzenia!!!

[chessie]

i ja rozumiem Cię doskonale. ale to, że już jakiś czas chorujesz, nie oznacza
wcale, że masz dobić do dziesięciu czy iluś tam lat. trzeba walczyć, trzeba się
leczyć. ja już właśnie te 10 lat choruję. i żałuję strasznie, że mając za sobą
dwa nie wzięłam się za żadną terapię. wiedziałam, że jest ze mną coś nie tak i
męczyło mnie to strasznie, ale jakoś brakło mi pełnej świadomości całej tej
sytuacji. Ty tę świadomość masz. Wykorzystaj to.

[aleksa-89]

właśnie sęk w tym, ze tak choroba nie przeszkadza mi w nauce bo w
szkole mam dobre oceny, a nawet w tam tym roku zdałam z czerwonym
paskiem...ale kiedy przyszedł czas, że dużymi krokami zaczęła
zblizac sie matura znowu zaczęłam wymiotowac...a poza tym jeszcze
problemy w małżeństwie mojego brata...nie wiem moze natłok tych
spraw znowu uaktywnił we mnie tą chorobia i znowu pomyślałąm sobie
ze tak bedzie najlepiej znowu zacząc robic swoje bo nikt sie Toba
nie interesuje...ale wiem ze tak nie jest, moja mama która jest moja
przyjaciółką strasznie się ta choroba przejmuje no i oczywiście
stara mi się pomóc abym z niej wyszłą tylko ona za bardzo nie wie
jak to zrobic i nie moze mnie zrozumiec ze z tej choroby tak łątwo
sie nie wychodzi...to mnie jeszcze bardziej przygnębia ale mam
nadzieję ze dam radę...całe szczęscie dzisiaj nic głupiego nie
zrobiłąm i postaram sie aby jutro też nic złego nie zrobic...a tak
poza tym to dziewczyny dziekuje wam za słowa otuchy i za wsparcie :*

[martina-srebrna]

mnie wrecz przeciwnie.. choroba rujnuje mi moja nauke i niestety nie
tylko nauke.. nie potrafie sie skupic albo po prostu nie mam sily
usiasc nad ksiazka.. nie mam sily chodzic do szkoly.. wstawanie rano
z lozka jest dla mnie meka.. znienawidzilam szkole! a tez jestem
przed matura, ktora mnie przeraza..
zycze Ci ogromnej wytrwalosci i wiary w siebie:*

[aleksa-89]

ja Tobie tez życzę wytrwałości i wiary w siebie...mam nadzieje że
uda CI sie pokonac tą okropną chorobę...nie martw sie mam nadzieje
ze maturka dobrze nam obydwum pójdzie :)...ale wiesz, co dla mnie
zdrowie jest wazniejsze...najbardziej czego dzisiaj chce to pokonac
tą chorobę i wrócic do normalnego życia...bo wiesz czasami mi sie
wydaje, że jestem jakaś nie normalna że takie coś robię, ale widzę
ze jest nas sporo, które sie z tym borykamy...mam nadzieję że
wszystkie będziemy się wspierac i ze damy radę, bo uświadomiłąm
sobie że my wcale nie jesteśmy gorsze od tych dzewczyn, które nie
mają takich problemów jak my...po prostu my chyba mamy niską
samoocenę siebie, tzn nie doceniamy swoich zalet tylko dostrzegamy
same wady, a większośc z nas to bardzo wrazliwe dziewczyny...dzięki
wam na razie jakoś daje radę...tzn wiem ze dopiero jeden dzień minął
ale to juz coś i mam nadzieje ze wiecej takich dni upłynie bez
wymiotowania...dziewczyny wam też tak życzę aby wam sie to
udało...aby nam wszystkim się to udało :)

[chessie]

ja rzecz jasna nie chciałam ani nie chcę być złym prorokiem. wiem tylko, że to
może się pogłębić. dlatego pisałam o tym wszystkim. Ale to, że ja choruję 10 lat
nie znaczy, że i Ty przez kolejne osiem masz przechodzić to samo.
życzę w każdym razie siły, wytrwałości i woli walki.

[aleksa-89]

jeszcze raz dziekuję za słowa otuchy...wiem ze moze jestem zbyt
optymistycznie do tego nastawiona, ale wiem że za wszelką cenę bede
sie starałą z tego wyjśc i nie pozwole aby bulimia ze mną
zwyciężyła...przede wszystkim chce to zrobic dla siebie i dla
rodziny, gdyż pragne znowu życ normalnie tak jak kiedyś...nie
martwiac sie o konsekwencje ze cos zjem i ze zaraz będę miałą
wyrzuty sumienia i że od razu nie wiadomo jak się nażrę aby potem to
zwymiotowac...mam już tego po prostu dosyc, ta choroba juz mnie meczy
(wykańcza)...