monisiulekk
25.07.08, 00:38
Mam 16 lat. Kiedyś często słyszałam pod swoim adresem określenia typu "pączek"
itd. Nawet moja rodzina zwracała się do mnie podtekstami abym schudła. Byłam
naprawdę "przy kości". Nie przeszkadzało mi to. Któregoś dnia jednak
spojrzałam w lustro i zobaczyłam "potwora". Postanowiłam sie odchudzać
stopniowo było w miarę dobrze, bo z dystansem. Jednak jadłam mniej i mniej, aż
w końcu do 200 kcal dziennie. Zaczęłam wymiotować to co zjadłam. I tak już
zostało do dziś, choć jem do 700kcal dziennie nadal wymiotuję. Pomyślałabym -
"klasyczna bulimia". Jednak nie mam istotnych dla tej choroby napadów głodu,
objadania się, nie kontrolowania ilości spożywanych posiłków. Nie ma dnia, w
którym nie liczyłabym kalorii, nie ma posiłku bez poczucia winy. Kiedy wszyscy
w okół mnie mówią teraz "jak ty schudłaś", "jesteś taka szczupła", "mało
brakuje a będziesz chuda jak patyk" ja im nie wierzę. Widzę nadal w lustrze
"to" co zobaczyłam tego właśnie pewnego dnia od, którego wszystko się zaczęło.
Chciałabym prosić osoby, które możliwe wiedzą coś na ten temat o pomoc. Męczę
się powoli z samą sobą, krzywdzę moich bliskich, którzy martwią się kiedy
gubię kolejny kilogram, garściami wychodzą mi włosy. Chcę żyć normalnie, jak
wszystkie dziewczyny. Chcę żyć tak jak żyłam do czasu kiedy wszystko się
zaczęło. Proszę Was o jakąś opinię, odpowiedz, może nawet pomoc, cokolwiek.
