wróciłam...

[kanika18]

ale było bosko, chyba z rok nie wymiotowałam, jadłam normalnie, było cudnie...Aż do niedawna,bo poczułam się jakoś tak samotnie, no i wszytsko wróciło. Ponownie olałam znajomych i rodzine, zaczęłam cwiczyć jeszcze wiecej niz dotychczas, uczyc się więcej niz dotychczas a także...jeśc, a co sie z tym wiąże również wymiotować. Już brak mi sił, na ponowne wychodzenie z tego.Dzisiaj zaczęłam diete, naiwnie wierząc w to, ze dzięki niej przestane żygać. Sama w to nie wierze, wszytsko jest bez sensu...podziwiam tych, którzy rozstali się z mią na zawsze...

[ija001]

ja tez 2 tyg temu po 2 latach.

[niunia50011]

witam mi udalo sie przezyc bez tego 6 miesiecy po czym znow sie zaczelo!moze
jest to o wiele rzadsze niz wczesniej ale jednak!i nie umiem sobie z tym
poradzic chociaz bym bardzo chciala!

[scarsss]

A ja wrocilam prawie po dwoch latach...i jest mi o wiele ciezej
teraz wziasc sie w garsc niz za pierwszym razem a powinno byc
inaczej skoro tyle czasu dalam rade...to jest bez znaczenia czy po
prawie roku czy po 6 miesiacach...bardziej istotne jest to ze
wrocilysmy do tego...nie ma sie co licytowac dziewczyny tylko
bierzemy sie w garsc i walczymy na nowo...a tym razem wierze ze uda
sie raz na zawsze...zycze sily i wytrwalosci...pozdrawiam!

[renatam2]

Dałam radę trzy lata dobrze sie czułam. Cieszyłam sie ,że będe
pomagać innym .Znów coś sie dzieje -myśle ,że to nawyk -
uzależnienie -więc nie zastanawiam sie ide do kliniki -zaburzen
odżywiania ,bo jeszcze mi sie zdażaja kradzieże i bardzo sie z tym
żle czuje -może otrzymam tam jakąś pomoc ,wsparcie .Bo niewiem co
jest mi potrzebne zrozumienie czy kopniak ,a może to i to ..Tak mi
wstyd do tego sie przyznac w tak dużym gronie ,niewiem jak
bedzie ,ale dam sobie szanse .Napewno mnie wszyscy znienawidzą cóż
sama jestem sobie winna.Dwadzieścia lat ciągłej bulimi -życie w
silnym stresie -w toksycznej atmoserze zrobiły swoje. Ale nie
spisałam siebie na straty -chce wyzdrowiec i byc wreszcie
szczęśliwą -czy mi sie uda /?a za was też trzymam kciuki i wy za
mnie trzymajcie ,jak można ?

[scarsss]

Ty nie pytaj sie nas czy sie uda...robisz to dla siebie i sama
musisz walczyc zeby wygrac...ty musisz sobie odpowiedziec na to
pytanie...idz jak najszybciej na ta terapie poki masz checi i
mozliwosci...pomoze a gdy ty dodatkowo wlozysz w to swojej pracy to
za jakis czas moze bedziemy juz czytac post ze uspilas ta france i
wracasz do normalnego zycia...ja poki co zycze ci tego z calego
serca...nie poddawaj sie i wierze ze sie uda!

[galaaa1]

jestem pewna, ze kiedys Wam sie uda. tak ostatecznie, bezpowrotnie.

bycie zdrowym to nie tylko brak wymiotowania, glodzenia sie, myslenia
o jedzeniu, itd.
to umiejetnosc docenienia tego, co sie posiada, pelna akceptacja i
wybaczenie dla przeszlosci (swiata, ludzi, siebie). to zdolnosc
kreowania swojego zycia, umiejetne branie z niego, co najlepsze,
dawanie siebie innym.

nigdy sie nie poddawajcie. po to jest kazde kolejne jutro, byscie
mialy szanse sprobowac raz jeszcze. nie patrzcie za siebie i nie
robcie rozrachunkow. patrzcie TYLKO przed siebie.

wierze w Was. choc nie widac tego, mocno trzymam kciuki za kazda z
Was.

[renatam2]

Brak mi ,ambicji co ja zrobiłam ze swoim życiem .?Dlaczego tak
bardzo cierpie ?,nic mi sie niechce.Okropne poczucie
winy ,obrzydzenie do się.O jak ja bym chciała byc normalna ,tak jak
wiele innych ludzi ,skromnych i uczciwych .Niby mam sie za
uczciwą ,ale nią nie jestem ,bo jak zdażaja mi sie kradzieże ,to kim
jestem jak nie złodziejem .Nie chce tego więcej robic ,tak mi
WSTYD .A co w domu pomyślą najbardziej boje sie meża ,czy musze jemu
wyjawic swoją tajemnice ,że mam takie skłonności .Bardzo ,obawiam
sie jego reakcji.Córka była swiadkiem takiego mego czynu --nie
mogłam sie wtedy pochamowac -nie dałam rady, wydawało mi sie ,że
nikt nie widzi ,--ale tam była bramka i niestety zapiszczała .Ale
zaczelam dalej klamac ,że miałam puder i nie był kod ściągnięty ,
Teraz PŁACE za swoje przewinienia -tak bardzo sie ,żle czuje -
wymioty sie nasiliły ,trzęsie mną ,rzuca w nocy ,boję sie
wszystkiego .Jak sie cofam latami wstecz nic mnie nie cieszy nic
milego nie pamietam tylko cierpienie i poniżanie .Pretensje ,a ja
tak bardzo sie staram ,byłam posłuszną coreczką ,i jestem
dobrą ,żona ,nadopiekuńczą matką oddałabym życie za
rodzine . ,oddałabym swoje serce.Juz 15 paz mam być w klinice
wstydze sie poprostu wstydze sie siebie .O Boże moj jak mi
cieżko ,życ.CZy jest usprawiedliwienie dla mnie ?. pozdrawiam
wszystkich chorych i cierpiących.

[petronelcia29]

Renatam2 powiem Ci że doskonale Cię rozumiem. Ja coprawda nie rzygam
już tak z póltora roku, obecnie jestem w 32tyg ciąży. Urodzę Synka.
Ale tak między Nami jestem przerażona że mogę wrócić. Ostatnio
dopadła mnie mega depresja. Najchętniej bym leżała i ryczała. Z
niczego nie potrafię się cieszyć. Mam wszystkiego dosyć. Nawet nie
potrafię cieszyć się że przyjdzie nowy członek rodziny na świat. Mąż
mnie wkurza. Najchętniej bym stąd gdzieś uciekła. Boję się że w
takich chwilach choroba może wrócic. To najlepszy sposób na "nie
myślenie" o rzeczywistości. O bólu, smutku, samotności. Nie chcę do
tego wracać bo wiem że już sobie nie poradzę z wyjściem. Za dużo
mnie to kosztowało za pierwszym razem.
Boże daj mi siłę bym mogła się cieszyć dniem dzisiejszym. Gdybym nie
była w ciąży pewnie brałabym prochy na deprechę - mam tendencję do
spadku nastroju. Ale to w bulimii (nawet tej "przeszłej") normalne.
Boże daj mi siłę na codzienne życie na umiejętność cieszenia się z
tego co mam.

[renatam2]

Nie martw sie na zapas ,jestes silna ,dasz sobie radę ,a tak to mów
mężowi,czego od niego oczekujesz .Chcesz wsparcia to ci pomoże
chcesz ,żeby cie przytulił i pocalował to tez to zrobi .Bo Cię
kocha .Jest piekny dzien idż na spacer ,tak jak piszesz ciesz sie z
tego co masz .Ten dół szybko ci minie ,glowa do gory. Nie wracaj do
smutnych dni które ,Cie bolą .ŻYJ TĄ PIEKNĄ CHWILĄ -POZDRAWIAM

[kasiek-16]

Możesz powiedzieć dlaczego wróciłaś? U mnie jest tak okresowo, teraz
też wróciłam, zwłaszcza że znów przytyłam. Przypominasz mi kogoś....
I to jest przykre. Bliską mi osobę.