walka

[neta2007]

jak wyglądała u was walka z chorobą?

[szacki]

to było tak szast prast i położyłem ją na łopatki jedną ręką , ona
coś jeszcze próbowała fikać ale ja się nie dałem, jestem
niezwyciężony Mikołaj Szacki Wielki XVI

[amela]

kłamiesz, to ona Cię powaliła na łopatki, a ty jeszcze próbujesz fikac. przyznaj
sie,wiele sparringów z nią przegrałes.
btw, dlaczego XVI? kolejne, niezbyt udane wcielenie?

[sugar_1]

ja narazie staram sie "ograniczyć". bo nie umiem tak po prostu przestać. i nie winie się , jeżeli coś pójdzie nie tak, bo chociaż psychike staram się odciążać .

[loiseau]

Chodzę na terapię i nie tyle walczę, co zaczynam się dobrze sobą zajmować.
Odkrywam w sobie różne nieprzeżyte wcześniej uczucia, konfrontuję się z lękiem i
rozpaczą, ale też odkrywam sporo wrażliwości i wzruszenia:)
Myślę, że jestem na dobrej drodze.

[amela]

cieszę się, że odkrywasz w sobie nowe uczucia pod okiem speców.
ale to nie znaczy że masz nie wpadac na forum..stęskniłam się za Tobą..

[loiseau]

Wpadam, wpadam:)
Przyznam, że też wypatruję Twoich postów. Jak się masz, Amela?

[amela]

Loiseau - no to pokazuj się częsciej!
ja ostatnio zostałam fanką szackiego - zapewne kojarzysz takową personę.
generalnie cenię cięte, niewybredne, czasem czarne poczucie humoru, a ta osoba
jest w tym kierunku szczególnie uzdolniona:)

a poważnie, dzis miałam trudny dzien, pierwszy taki od bardzo dawna. prawde
mówiąc jestem w szoku i nadal przeżywam komentarze, które usłyszałam dzis po
południu. nie ma sie czym chwalic; choc musze jeszcze to zweryfikowac, własciwie
już traktuje to wydarzenie jako szczególną porażkę.
tytułem wstępu - jestem prawie wyleczoną, byłą anorektyczką, bmi w normie,
miesiączkuję normalnie, pod względem fizycznym wszystko jest ok. tymczasem dzis
usłyszałam na fitnesie komentarz od jakiejs laski, że jestem wychudzona, a potem
- w knajpie - córka koleżanki zapytała wprost, czy jestem anorektyczką?
załamałam się; to co, tyle wysiłku wkładam w utrzymanie normalnej wagi, napycham
sie codziennie na maxa (sama czasami zastanawiam się, jakim cudem spalam takie
ilosci jedzenia, zwłąszcza że najwięcej jem wieczorami- przed samym spaniem,
umawiam się na piwo, napycham sie popcornem i innymi paluszkami), a ludzie tak
mnie postrzegają?

zauważcie, jak to we mnie jeszcze siedzi - tyle czasu po leczeniu, a nadal tak
mi zależy na opinii innych. zamiast to olac i robic swoje, to ja przeżywam, co
kto powiedział, analizuje z każdej strony i dochodze do destrukcyjnego wniosku,
że moje dotychczasowe wysiłki były bezcelowe. wystarczy jeden komentarz podpitej
laski.
a jednak pojawia się wątpliwość, że może cos jest chyba nie tak....z drugiej
strony..hm...obliczyłam własnie swoje bmi - komentarz do niego jest następujący:
"Gratulacje! Twoja waga ciała jest idealna. Nie słuchaj koleżanek, które mówią
Ci, że jesteś gruba – są po prostu zazdrosne."
no i co z tym zdrowieniem??? co z odpornoscią na otoczenie?
mam przytyc jeszcze, bo otoczeniu nie podobam sie taka, jaka jestem? ale mnie
jest tak dobrze, a jestem całkiem zdrowa- wyniki badan mam idealne. no i co z
tego, że faceci wolą laski przy kosci? mam podobac sie sobie, a nie komuś. a dla
mnie obecna waga to maximum, jakie na dzisiaj mogę zaakceptować. ale też - ani
kg mniej! wiem o tym, że nie mogę, więcej nawet - nie chcę!

WNIOSEK: te podstawy są jeszcze tak bardzo bardzo kruche...jak bardzo trzeba o
nie dbac...wystarczy byle wietrzyk i wszystko się wali...jak łatwo spowodować
katastrofę...
to mi uswiadamia jak na co dzien trzeba sie pilnowac, dzien po dniu, godzina po
godzinie, mam nadzieje, że nadejdzie taki czas, że nie trzeba będzie sie
pilnowac, że "TO WSZYSTKO" będzie odbywać się naturalnie, spontanicznie..
własciwie gdzie w środku miałam taką nadzieję, że powoli osiągam ten spokój, a
jednak okazuje się że nie. że nadal muszę być bardzo czujna.

proces zdrowienia jest bardzo trudny, znacznie trudniejszy niż chorowanie.
wzięcie odpowiedzialnosci za swoje życie jest - moim zdaniem - najtrudniejszą
decyzją, jaką podejmuje człowiek, a zwłaszcza anorektyczka.

ps. jeszcze mi tu nienill brakuje i będzie swięta trójca:)

[nienill]

> no i co z tym zdrowieniem??? co z odpornoscią na otoczenie?
przesadzasz

bo "normalni, zdrowi" ludzie nie przejmuja sie, gdy usysza jakis komenatrz na
swoj temat?

a w koncu waga to jeden z Twoich najslabszych punktow, wiec nic dziwnego, ze Cie
trafiło do żywego

zapewne pojutrze przejdzie
i wlasnie to, ze przejdzie bedzie objawem, ze wysilek sie opłacał



no chyba, ze masz aspiracje do zamienienia sie w cyborga, ktorego "nic nie
rusza, a inni ludzie nie obchodzą".... ale to juz na pewno bylby objaw choroby





> wyniki badan mam idealne. (...) a dl
> a
> mnie obecna waga to maximum, jakie na dzisiaj mogę zaakceptować.
i to jest najwazniejsze

> wystarczy byle wietrzyk i wszystko się wali...
to co uslyszalas, to nie był "wietrzyk"

[loiseau]

Amela, nienill na rację:) to nie jest taki ot sobie mały wietrzyk, tylko
komentarz dotykający bardzo czułego dla Ciebie punktu.

Co mi się za to rzuciło w oczy, to Twoje bardzo wysokie standardy - teraz, jak
już jesteś zdrowa, to też musi być tak idealnie (w sensie, że wcześniej
perfekcyjnie chorowałaś, teraz perfekcyjnie jesteś zdrowa)? Nic Cię nie może
dotknąć, już masz idealne bmi, świetne zdrowie... I jak jednak dotyka, to Twój
standard Ci mówi: "no widzisz, WSZYSTKO się wali, katastrofa - skoro przeżywasz
komentarze innych".

Wydaje mi się, że sporo osób mogło się poczuć źle w takiej sytuacji, ale Ty do
tego jesteś wyczulona na "anorektyczne" objawy myślenia i się obwiniasz.

Mam wrażenie, że branie odpowiedzialności jest jak najbardziej istotne. Ale,
kochana Amelo, nie NADodpowiedzialności:)

No, i jeszcze z trzeciej strony, to wrażliwa z Ciebie babka pewnie. Czasami to
może bardziej boleć, ale ile jest przecież w życiu momentów, kiedy wrażliwość
umożliwia pełne przeżywanie!

Wierzę, że żadnej katastrofy nie doświadczysz. Ściskam Cię serdecznie:)

[szacki]

anoreksja wygrywa z Szackim 1:0

[only_bluszczowa]

Bez zastanowienia moge stwierdzic ze wilczy glod ostatnio pozera mnie w
calosci.Brzydze sie soba i tym co robie.Co dzien wstajac rano obiecuje sobie ze
bede jesc trzy male posilki a konczy sie wiadomo jak..Momentami jest mi wszystko
jedno nic sie nie liczy najwazniejsze zeby zjesc.Jestem tak bardzo zmeczona tym
mysleniem o jedzeniu ze nie mam sily na jakakolwiek walke i poddaje sie temu...

only moja muza

[szacki]

oczy rano otwiera
wilczy głod ja pożera
myśli niech to cholera!
sama sobą poniewiera
gdy ja dopada zmęczenie
bez walki się temu poddaje
liczy sie tylko jedzenie
je dużo a potem udaje
przed nami tutaj na forum
no i przed samą sobą
narobiła rumoru-
że radzi sobie z chorobą





dopadlo panne zmeczenie

[sugar_1]

Ja tez bywam zmeczona. ale ostatnio jest lepiej, moge jakos 'z tym zyc'. przed kazdym posilkiem mysle tylko "zjedz spokojnie. zjedz spokojnie", bo najgorzej to stracic nad tym kontrole i uznać, że ci obojetne co zjesz, byle by dużo. ale coraz częsciej się udaje przezyc dzien bez napadu i to sa chyba jedne z lepszych dni jakie mialam od jakiegos dluzszego czasu.

[amela]

szacki, a ty tak w amoku anorektycznym? przechodzisz sam siebie!!!

[amela]

dzięki dziewczyny,własnie tego mi brakuje - obiektywnego komentarza,
przywrócenia własciwych proporcji problemu. dzięki Wam udało mi się uspokoic
emocje i przyjrzec sobie samej.
tak, to chyba taka cecha osobowosci osob z ED - dążenie do perfekcji, we
wszystkim co się robi, nawet w zdrowieniu. nie mogę przecież zawiesc rodziny,
lekarzy, ludzi, którzy mi pomogli (a w pewnym momencie sporo osób było
zaangażowanych w to całe moje leczenie.) jako osoba zdrowiejąca, nie pozwalam
sobie na wygłaszanie swoich wątpliwosci czy dzielenie się rozterkami z osobami z
mojego otoczenia - mam wrażenie, że to pogłębiłoby ich obawy, czy na pewno
wszystko jest ok. dlatego pozwoliłam sobie na to na forum.
podobnie jest z przewrażliwieniem. wolałabym byc mniej czuła na komentarze
innych. szczerze - czasem przypomina mi się okres, gdy zamroziłam całkowicie
swoje emocje i żyłam jakby za szklaną scianą - wiecie o co mi chodzi, w
anoreksji dochodzi sie w pewnym momencie do takiego stanu. oczywiscie, to nie
jest życie, tylko wegetacja, ale o ile wtedy było łatwiej..
wiecie, nadal słyszę takie opinie, że .. hm..niby jem...ale nie wiadomo, co
robię dalej z tym jedzeniem. takie stwierdzenia bardzo bolą, bo nikogo nie
przekonam, że z łazienki korzystam w takim celu, do jakiego jest ona
przeznaczona (btw, na każdej imprezie, gdy ide do łazienki, mam wrażenie że
jestem pod obstrzałem - może zaprosic innych na wspólne skorzystanie skoro mi
nie wierzą?;). staram się nie zwracac na to większej uwagi, bo wracam do zdrowia
dla siebie, ale jednak gdzies to tkwi.

jeszcze raz dzięki za pomoc i wpadajcie częsciej, pliiiiz!