niecierpliwa

[kas_asai]

chciałabym zrobić dokument o bulimii, szukam osoby/ osob chetnych do
wspolpracy (oczywiscie nie zamierzam ujawniac danych, twarzy, no wiadomo...).
Najpierw kilka zdan o mnie:
Od trzech lat wspolpracuje z teatrami jako asystentka rezyserów, własciwie
powinnam powiedziec, ze wspolpracuje z rezyserami - poniewaz do nich zwracałam
się z prosba o mozliwosc asystentury i byly to osoby bliskie memu sercu (pod
wzgledem artystycznych dokonan, obecnie takze pod innymi wzgledami :) )-
pracowałam w szczecinie, bydgoszczy, krakowie, obecnie glownie w Teatrze
Jaracza w Łodzi. Przy okazji pracowałam na planie dwoch filmów, jeden z nich
powinien pojawic sie wreszcie po wakacjach na ekranach kin.
Mam 26 lat.
Nie skonczyłam studiow - choc studiował 2 i pol roku filologie slowianską na
UŁ, Wiedzę o Teatrze na UJ oraz Społeczną Psychologię Kliniczną na SWPS w Wawie.
Od 10 lat walczę ze sobą.
Nie dodałam, że robię zdjęcia i mam nadzieję zacznę jesienią zaocznie
realizację obrazu.
Chciałabym zrobić dokument o tym, jak się żyje "za szybą". Mam nadzieję, że
taka konfrontacja - i moja, i osób współpracujących i odbiorców - nie
pozostanie bez echa dla problemu.

Czekam na odpowiedz,
pozdrawiam

[magor_ek]

Wybacz, ale mam nadzieję że nikogo nie znajdziesz.
Mam już dosyć osób chcących poruszać ten temat i poruszających ten
temat pośrednio celem rozwoju własnej kariery.
A jeśli o karierę zupełnie ci nie chodzi (co zapewne zaraz raczysz
podkreślić) i czujesz głęboką potrzebę zrobienia owego dokumentu, to
sportretuj własne doświadczenie, jeśli masz takowe... i to jedyne co
ci mogę doradzić, skrycie licząc że nie znajdizesz zadnej ofiary.....

[kas_asai]

Oczywiście, że mam takowe doświadczenia i dlatego myślę, że może to jest jakaś
droga, by sobie z tym poradzić. I dla mnie i dla osoby zainteresowanej i dla
widzów. Myślę o tym, jako o próbie konfrontacji z problemem. Może byłby to
rodzaj terapii szokowej - spotkać się z wizualizacją tego, co robimy ze swoim
życiem.
Co do kariery o takowej nie może być mowy, o czym myślę doskonale wiesz, jeśli
też masz takie doświadczenia, ponieważ problem zajmuje nadrzędne miejsce w życiu
- dokument jest próbą detronizacji go !
ale dzieki za odpowiedz, wazna jest dla mnie informacja, ze ten pomysl moze
wzbudzac i takie reakcje.

Prośba

[katha_ko]

kas_asai napisała:

> Oczywiście, że mam takowe doświadczenia i dlatego myślę, że może to jest jakaś
> droga, by sobie z tym poradzić.

Ja chcę przedstawić swoje zdanie - nagłaśnianie problemu, robienie dokumentów o
anoreksji i bulimii - może bardzo zaszkodzić dziewczynom, więc jeśli masz w
sobie trochę empatii i serca to proszę - nie rób tego. Dlaczego?

Anorektyczka czy bulimiczka to osoba, której brakuje ciepła, zainteresowania jej
osobą i jej emocjami. KAŻDA sytuacja, w której czuje ona, że takie
zainteresowanie otrzymuje Z POWODU SWOJEJ CHOROBY (od zachęcania do jedzenia po
robienie dokumentu o jej ZABURZENIU, a nie o jej charakterze, talentach itp.)
nakłania ją (nieświadomie) do pozostawania w chorobie, bo dzięki niej może
budzić zainteresowanie innych, i to jakie - MEDIÓW!! W filmie/reportażu wystąpi
DZIĘKI SWOJEJ CHOROBIE! (a nie np. talentowi aktorskiemu). Jak wyzdrowieje, to
czym będzie przyciągać uwagę? Wtedy będzie już "nieciekawa" i "nieinteresująca".
Nie rób tego dziewczynom.

[kas_asai]

To wszystko zależy według mnie od tematu dokumentu. Tak jak napisałam i ja się
zmagam z tym problemem i nie uważacie, ze zrobienie materiału polegającego na
wypowiedziach rozych osob - by stworzyc portret zaburzen odzywiania, tego, jak
zmienia sie zycie, relacje z rodzina, przyjaciolmi, priorytety... czy takie
spotkanie z tym "face to face" nie moze byc terapeutyczne?
dla mnie sztuka jest tym, co sprawia, ze "trwam" - chcialam sie tym po prostu
podzielic. Myslalam o pracy w grupie - to nie ma byc spot o jednej osobie, ktory
potem bedzie mozna obejrzec na You Tube, mysle o tym o wiele powazniej.

[katha_ko]

kas_asai napisała:

> To wszystko zależy według mnie od tematu dokumentu. Tak jak napisałam i ja się
> zmagam z tym problemem i nie uważacie, ze zrobienie materiału polegającego na
> wypowiedziach rozych osob - by stworzyc portret zaburzen odzywiania, tego, jak
> zmienia sie zycie, relacje z rodzina, przyjaciolmi, priorytety... czy takie
> spotkanie z tym "face to face" nie moze byc terapeutyczne?

Nie, absolutnie. Terapeutyczne nie jest gadanie o chorobie i radzeniu sobie z
chorobą, ale praca w psychoterapii ku zdrowemu. Terapeutyczne jest rozmawianie o
bolesnych emocjach w intymnej relacji dwóch ufających sobie osób, bądź terapia
grupowa. A nie robienie dokumentu dotyczącego choroby i radzenia sobie Z
CHOROBĄ. To dalej gadanie o chorobie, nie o zdrowiu.

kas_asai napisała:
> dla mnie sztuka jest tym, co sprawia, ze "trwam"

No właśnie. Trwasz. W CHOROBIE. Jak sobie radzisz z CHOROBĄ. Tak, jakby to był
niezależny od Ciebie nowotwór czy wirus. Jak się zmieniło Twoje życie w
CHOROBIE. Jak walczysz z nawrotami CHOROBY. I o tym tez będą mówić dziewczyny w
tym dokumencie - na czym polega CHOROBA i radzenie sobie z nią - a nie
ZDROWIENIE. I dodatkowo będą miały fajne uczucie, że dzięki ich CHOROBIE ktoś
się nimi zainteresował. I będą chciały może jeszcze bardziej schudnąć, może będą
chciały zostać najchudszą anorektyczką w Polsce, to zrobią o niej ciekawy
dokument, jak sobie radzi?

[kas_asai]

A ZDROWIENIE to nie jest radzenie sobie z CHOROBĄ? Zobacz używasz, zreszta
słusznie słowa "radzenie" - to czasownik w trybie niedokonanym, czyli, że jest
to proces. Wydaje mi się, że praca nad dokumentem może być - tak jak terapia -
wspomagająca w LECZENIU. Sztuka jest w moim życiu pomocą - co nie znaczy, że
tylko dzięki niej można sobie PORADZIĆ (dokonana forma) z chorobą.

[katha_ko]

kas_asai napisała:

> A ZDROWIENIE to nie jest radzenie sobie z CHOROBĄ?

No właśnie, czym jest ZDROWIENIE?

Ja myślę, że zdrowienie to stopniowe nabieranie zdolności konstruktywnego
radzenie sobie z własnym życiem, z samorealizacją swoich talentów, zdolności i
celów, z nawiązywaniem satysfakcjonujących relacji z ludźmi, z własnymi
emocjami, z poczuciem sensu swojego życia i czerpanie radości życia.

Tak, jest to proces, jak najbardziej, często kilkuletni - ale kluczem tego
procesu jest odchodzenie od objawów chorobowych i radzenia sobie z nimi,
stopniowe wykraczanie poza objawy, a nie ciągle tkwienie w chorobie i poczucie
(złudne), że zdrowieję, bo "nie rzygałam od tygodnia", bo "dzisiaj zjadłam
kotlet! jestem dumna z siebie!" (bo to ciągle tkwienie w chorobie) zamiast "od
tygodnia chodzę na kurs malowania zaczynam czerpać z tego przyjemność!"
"dzisiaj miałam miłe spotkanie w grupie znajomych, czułam się świetnie!".

Jeśli taki chcesz zrobić dokument - to super. Ale jest jeden mały haczyk: robisz
ten dokument BO dziewczyna choruje na anoreksję lub bulimię. Tak więc dodajesz
kolejnego plusa tej chorobie = jest ona powodem zainteresowania mną przez innych!

Chyba, że zrobisz dokument o osobach, które wyzdrowiały, od wielu lat cieszą się
życiem oraz zdrowiem i podzielą się radami dla chorujących dziewczyn - wtedy
chętnie obejrzę :)

[kas_asai]

Dziękuję za ten dialog. Masz rację, cieszę się, bo pakazałaś mi kierunek
myślenia o realizacji tego projektu. Przemyślę jeszcze, może napiszę wstępny
plan - dotyczący celów realizacji. Może spróbuję go skonsultować z
psychologiem... W każdym razie - dzieki!

kas_asai

[loiseau]

A nie lepiej, jeżeli skonsultowałabyś się SAMA z psychologiem? Z tego co
piszesz, zrobienie filmu jest dla Ciebie sposobem poradzenia sobie z bulimią.
Moim zdaniem, naiwnie Ci się wydaje, że przepracujesz swoje problemy z użyciem
innych dziewczyn. Poza tym - kto niby weźmie za Was wszystkich odpowiedzialność?
Ty?
Katha_ko świetnie pisze o tym, ile pracy wymaga zdrowienie. Film na pewno nie
zastąpi Ci psychoterapii.

[kas_asai]

Ojej, mam wrażenie, że nie wyeażam tego, co chciałabym powiedzieć. Oczywiście,
że film nie zastąpi psychoterapii i wcale tego nie oczekuję. Korzystam z pomocy
psychoterapii także.
Napisałam wcześniej, że chciałabym uczynić z zaburzenia walor, co katho_ko
skrytykowała jako oksymoron, czy ja wiem? zapytała mnie też, czy traktuje je
jako OBCEGO, WIRUSA - właśnie nie, to też jestem ja i mam potrzebę
zaakceptowania tego. Jeżeli tak żyję, tak sobie radzę z tym, z czym sobię nie
radzę - dlaczego nie opowiedzieć o tym? Ja nie chcę przekreślać tego czasu w
moim życiu, bo jeśli do jego końca będą nawroty, to co? Chcę zmiany i walczę o
nią - jest to proces - ale nie stawiałabym granicy pomiędzy choroba/zdrowie - to
znaczy złe/dobre.

[magor_ek]

twoja propozycja: "dokument jako sposób zmierzenia się z
problemem" "film jako metoda terapeutyczna" "terapia szokowa" , film
w którym różne osoby opowiadają o swoim życiu, co zmieniła w nim
choroba".

odpowiedź raz jeszcze (moim zdaniem):
dużo już takich dokumnetów było i w polsce i zagranicą, z bardziej
głośnych: elisabeth caro pokazała swoje wychudzone ciało światu z
nadzieją, że takie spojrzenie oczami innych na siebie jej pomoże
wyzdrowieć i co? nadal jest chora....

Dokument filmowy chorym przyniesie takie "korzyści" o jakich
wspomniała katka, dla zdrowych bedzie okazją do taniej sensacji i
tylko tyle (nie liczyłabym na zrozumienie), tobie zaś przyniesie
zainteresowanie mediów, bo to nośny medialnie temat i paradoksalnie
zwiąże cię silniej z zachowaniami chorobowymi.

życzę zmiany planów

[katha_ko]

magor_ek napisała:

> Dokument filmowy chorym przyniesie takie "korzyści" o jakich
> wspomniała katka, dla zdrowych bedzie okazją do taniej sensacji i
> tylko tyle (nie liczyłabym na zrozumienie), tobie zaś przyniesie
> zainteresowanie mediów, bo to nośny medialnie temat i
paradoksalnie
> zwiąże cię silniej z zachowaniami chorobowymi.
>
> życzę zmiany planów

Dokładnie o to mi chodziło, Magor!! :) Sądzę, że to niestety
najbardziej prawdopodobny scenariusz... :/

Co do Elisabeth Caro - sądzę, że tak POTĘŻNE korzyści (nie
mówię o finansowych), jakie czerpie z występów medialnych, dzięki
swojej CHOROBIE i SZOKUJĄCEMU WYGLĄDOWI (a szokowanie jest w
modzie) - mogą już nie przebić jej chęci wyzdrowienia :( Byłam
głęboko poruszona i przygnębiona oglądając wywiad Ewy Drzyzgi z nią -
przede wszystkim nie samą treścią rozmowy, ale poprzez świadomość,
że ona wystęując w takich programach i zyskując zainteresowanie
przez bycie NAJBARDZIEJ CHUDĄ (="trzeba uważać, aby nie przestać być
najbardziej chudą z chudych!!") toruje sobie drogę
najprawdopodobniej do śmierci :( I smutek, że TVN zapewne nie zdawał
sobie z tego sprawy (a przynajmniej mam nadzieję, że sobie nie
zdawał...wierzę w ludzi...ech).

Uważam, że jest to tak intymny ból, że lepiej się nim zmierzyć w
szczególnej atmosferze psychoterapii. Bo co: stanę przed kamerą
(tyłem do kamery), opowiem o moim bólu, jak sobie radzę z moim bólem
(=jak sobie nie radzę, skoro JESTEM nadal bulimiczką), wygadam się,
wrócę do domu i co? Będzie mi lepiej? Wątpię. Ludzie nagle zyskają
multum empatii, współczucia i zrozumienia? Wątpię. Obejrzą, bo
szokuje.

Zmiany w sobie (a zmiana jest celem każdej terapii) dokonuje się
miesiącami, nieraz latami. Jak? Przede wszystkimbudując bliską i
pełną zaufania relację z terapeutą - i to ta relacja leczy
(jeśli oczywiście dołożymy też i własnego wysiłku, aby ją zbudować
razem) i głównie ona (moim zdaniem) -będąc impulsem do różnych
zmiani pracy nad sobą -jest kluczem do zdrowienia. Taką relację
buduje sie stopniowo i długo, często potrzeba conajmniej kilku
miesięcy, aby zacząć się docierać. Czy to wszystko jest możliwe
robiąc jeden dokument?

Ja mam wrażenie - a nie wiem, jaka jest prawda, więc mówię o
wrażeniu - że wcale nie chcesz wyzdrowieć, ale wykorzystywać swoją
chorobę do różnych celów (sama mówiłaś o chorobie jako o walorze) i
oszukiwać innych (a przede wszystkim siebie), że się leczysz, tak
samo, jak anorektyczka je przy rodzicach, aby ją pochwalili, a poza
ich wzrokiem (tak, jak poza wzrokiem widzów filmu...) wszystko
zwraca do kibla i jest dumna z tego, że dzięki swojej chorobie jest
taka przebiegła i cwana oraz ma zainteresowanie. To jedno i to samo,
choć niewątpliwie film jest czymś bardziej wysublimowanym niż
chowanie jedzenia za plecami...

Nie odbierz tego jako krytykę, ja po prostu mam taką smutną
refleksję... :(

I jeszcze raz powtarzam, że czekam na dokument o dziewczynach, które
wyzdrowiały, prowadzą od dawna zdrowe życie, i są gotowe podzielić
się swoim posłaniem nadziei z innymi :) Wiem np. że Beata
Pawlikowka - podróżniczka - chorowała na ED, i ona o tym mówi, w tym
kontekście, jak bardzo może uratować człowieka pasja, miłość,
zamiłowanie do podróży. I pokazuje sobą, jak można żyć bez tych
zaburzń inaczej, pełnią życia i wartościowo. To mi się podoba.

[kas_asai]

"Taką relację buduje sie stopniowo i długo, często potrzeba conajmniej kilku
miesięcy, aby zacząć się docierać. Czy to wszystko jest możliwe
robiąc jeden dokument?" - dokument kręci się conajmniej miesiąc, przed robi się
próby, spotkania - też conajmniej miesiąc - a potem się siedzi nad materiałem w
celu montażu i obróbki - to różnie, zależy, około pół roku conajmniej. I praca
nad filmem, czy spektaklem bardzo zbliża, jak napisałaś dociera.
Ale rzeczywiście jeżeli odbieram silny - bo trzy osobowy opór, to pewnie coś w
tym jest. Pomysł pokazania osób, które wyzdrowiały, jak najbardziej, tylko dla
osób zdrowych jakie to ma odniesienie? czyli robić film tylko dla osób
wiedzących z czego wyzdrowiały, znających to piekiełko z autopsji? czy może
jednak warto byłoby i taki kontekst pokazać?
Albo mam jeszcze jeden, najprawdopodobniej najlepszy pomysł, napisać scenariusz
fikcyjny i zaangażować aktorów... to może jest rozwiązanie?

[katha_ko]

kas_asai napisała:

> Albo mam jeszcze jeden, najprawdopodobniej najlepszy pomysł,
napisać scenariusz
> fikcyjny i zaangażować aktorów... to może jest rozwiązanie?

Wiesz co, jakbym byla na Twoim miejscu, to najpierw odłożylabym na
bok te wszystkie filmy, scenariusze, papierzyska, zbieranie "obsady"
i zaczęła najpierw od siebie, bo najwazniejsze jest własne zdrowie,
a nie robienie filmów. Czyli: psychoterapia i poważne podejście od
sprawy, ostra praca nad sobą (= nad zdrowieniem, a nie ograniczaniem
nawyków).

Po cholerę Ci teraz potrzebny ten film? Nie lepiej zainwestować w
terapię i skupić się na sobie, swoim zdrowiu? A potem, jak
wyzdrowiejesz, to przemyślisz jeszcze raz sprawę z filmem, może
jakiś ciekawszy pomysł Ci przyjdzie do głowy i ławiej będzie Ci
będzie podejść do sprawy po skutecznej zakończonej terapii. Więcej
przemyśleń, inspiracji i pomysłów. Chorym będziesz mogła dać
nadzieję, a zdrowym pokazać, jak można przejść drogę od psychicznego
dna do zdrowia i emocjonalnej równowagi (zamiast pokazać tylko, jak
się tkwi w chorobie i sobie z nią radzi - raz na wozie, raz pod
wozem).

Szczerze - powiedziałam, co myślałam, i już nie bardzo chce mi się
powtarzać ciągle tego samego... I tak zrobisz swoje, a widzę, że
zrobienie dla Ciebie tego filmu ma pełnić jakąś wybitnie ważną
funkcję, bo czepiasz się tego na każdy sposób... Ja bym zaczęła od
siebie, w terapii, ale ja to ja a Ty to Ty...

[kas_asai]

Przekonałaś mnie, muszę przyznać, choć jestem z natury uparta :)

Niestety nie zainwestuje w terapie, poniewaz sztuka ma to do siebie, ze tez raz
na wozie, raz pod wozem...
Oczywiscie takie absolutnie niunormowane zycie na pewno nie pomaga w
ustabilizowaniu psychiki i pewnie doradzisz mi pragmatycznie, ze najpierw to
powinnam takze zmienic ;)

i bedziesz miała i tu racje, ale to niestety takze jest proces, nie przychodzi
na pstryk...

dzieki jeszcze raz za wymiane mysli.

[anima00]

Katha, napisałaś już w tym temacie wszystko, co mogłaś, by dotrzeć do kas_asai
(swoją drogą, co Was podkusiło do wybrania takich nicków? Trochę to
dekoncentruje podczas nawiązywania do wątków ;] ) Teraz jej kolej, by zechciała
się jeszcze raz zastanowić nad Twoim przesłaniem. Temat wprawdzie zszedł z
głównego wątku, ale bardzo dobrze, nie on mnie interesował i nie o tym chcę
mówić. KATHA_KO, dzięki Ci za każde słowo na tym forum! Możesz być pewna, że
Twoje wysiłki nie idą na marne! Oprócz tego, że sama pewnie czerpiesz z nich
korzyści; zanim napiszesz musisz ponownie odwołać się do własnych doświadczeń,
poddać refleksji - to Twoja własna terapia. Ale, co najważniejsze w kontekście
forum, dajesz kopa i cholernie wiele do myślenia tym, które są NA DRODZE
ZDROWIENIA. Och, jak łatwo jest chorować! I jak wygodnie!! Co z tego, że ledwo
chodzę i od bólu żołądka boli mnie całe ciało...ale "może będę najchudszą
anorektyczką w Polsce!" Boże, dobrze wiem, jakie to żałosne. Z całych sił pragnę
wyrwać się od takiego myślenia, dać kres złudzeniom, że wtedy moje życie
nabierze sensu, bo KTOŚ mnie zauważy. Może zauważy, matka, brat,
babcia...przerażeni przyjaciele, lekarze i pielęgniarki. Ale CO Z TEGO? Czy w
ten sposób SPEŁNIĘ się jako człowiek? Zainteresowanie przyjaciół szybko minie,
odwrócą się ode mnie bo nie będą mogli znieść męki patrzenia i myślenia o mnie.
Rodzina pochoruje się z żalu, zostaną mi jedynie lekarze i inni specjaliści,
którzy po odsiedzeniu swojego czasu na oddziale, pójdą do domu poczytać ciekawą
książkę i zjeść dobry obiad.
ZŁUDZENIA, ZŁUDZENIA, ZŁUDZENIA! To wszystko, co dają zaburzenia odżywiania.

Katha-ko, jeszcze raz dzięki Ci za wysiłek wkładany w to, co piszesz!! Jeżeli to
ma dla Ciebie znaczenie - dzięki Tobie mam więcej determinacji do pracy nad
sobą. Mam gorącą prośbę, czy mogłabym Cię zaprosić na mojego bloga? Adres
znajdziesz pod postem. jeżeli znajdziesz czas, bardzo by mi było miło, gdybyś
"wejrzała" do mojego świata i może zostawiła jakiś cenny komentarz :)
Pozdrawiam!

[katha_ko]

anima00 napisała:


> Twoje wysiłki nie idą na marne! Oprócz tego, że sama pewnie czerpiesz z nich
> korzyści;

No pewnie, że sama mam korzyści z tych refleksji - i właśnie dlatego się
dzielę moimi refleksjami - bo widzę, że u mnie zaczynają skutkować, więc i innym
mogą pomóc :) Zaczynam bardziej rozumieć siebie, zmieniać myślenie, uświadamiać
sobie, z czym to się wszystko je - zaburzenia i terapia. Mam coraz mniej ostrych
objawów (a miałam i urojenia) i coraz lepszy kontakt z własnymi emocjami bądź
pustką (na przemian) - które BARDZO BOLĄ. Zaczynają mnie coraz częściej boleć
konkretne emocje dotyczące konkretnych ludzi i spraw, a nie tj. kiedyś -
nieokreślony lęk paniczny, czy lęk przed przytyciem. To BOLI, ale coraz rzadziej
zasłaniam te emocje objawami, albo robię to ŚWIADOMIE, a to ogromna różnica, bo
czuję, że odzyskuję kontrolę nad swoim myśleniem.

anima00 napisała:

> Z całych sił pragn
> ę
> wyrwać się od takiego myślenia, dać kres złudzeniom, że wtedy moje życie
> nabierze sensu, bo KTOŚ mnie zauważy. Może zauważy, matka, brat,
> babcia...przerażeni przyjaciele, lekarze i pielęgniarki. Ale CO Z TEGO? Czy w
> ten sposób SPEŁNIĘ się jako człowiek? Zainteresowanie przyjaciół szybko minie,
> odwrócą się ode mnie bo nie będą mogli znieść męki patrzenia i myślenia o mnie.
> Rodzina pochoruje się z żalu, zostaną mi jedynie lekarze i inni specjaliści,
> którzy po odsiedzeniu swojego czasu na oddziale, pójdą do domu poczytać ciekawą
> książkę i zjeść dobry obiad.
> ZŁUDZENIA, ZŁUDZENIA, ZŁUDZENIA!

A propos tych wątpliwości gorąco polecam Ci "Przebudzenie" A. de Mello - do
kilkakrotnego przeczytania - z częstym zastanawianiem się nad sensem jego słów
na temat iluzji dotyczących siebie i ludzi. Mnie - świadomie przeczytana -
pozwoliła ruszyć z miejsca w terapii. Można ściągnąć e-book z netu.

anima00 napisała:

> Katha-ko, jeszcze raz dzięki Ci za wysiłek wkładany w to, co piszesz!! Jeżeli t
> o
> ma dla Ciebie znaczenie - dzięki Tobie mam więcej determinacji do pracy nad
> sobą.

Miło mi, pierwszy kop musi być, i mam ogromną nadzieję, żebyś potem w trakcie
terapii nauczyła się samodzielnie wzbudzać w sobie motywację. A wtedy to już
będzie przełom!

anima00 napisała:

Mam gorącą prośbę, czy mogłabym Cię zaprosić na mojego bloga? Adres
> znajdziesz pod postem. jeżeli znajdziesz czas, bardzo by mi było miło, gdybyś
> "wejrzała" do mojego świata i może zostawiła jakiś cenny komentarz :)
> Pozdrawiam!

Jasne, zajrzę, dziękuję za zaproszenie :)