Funny Nile - moje wspomnienia

[bergamotka11]

Witam wszytkich Egiptomaniakow:)
przeczytalam na tym forum mnostwo fantastycznych wspomnien i praktycznych
porad, ktore znacznie ulatwily mi moje przygotowania do wycieczki,
postanowilam zatem teraz odwdzieczyc sie i wrzucic tu garsc moich wspomnien.
Od mojej wyprawy minelo juz troche czasu (bylam w listopadzie), ale teraz
dopiero zdazylam juz czesc wspomnien spisac- mam nadzieje w sam raz na pogode
za oknem;)

biuro:SUN & Fun
wycieczka Funny Nile 27.10-10-11
kupiona od Ewy z Camel Travel- jedni ja tu lubia inni nie, a ja serdecznie
pozdrawiam:)
bylo troche klopotow z biurem, ale nei chcialam o tym pisac-w koncu czlowiek
pameita tylko dobre rzeczy;)

pozdrawiam
bergamotka

[bergamotka11]

29.10
Luksor, zakwaterowanie na statek

Wstajemy raniutko, a właściwie jeszcze w nocy. Budzimy się dzięki dzwonkowi w
komórce. Jakoś nie wierzyłam w to egipskie budzenie, które mieliśmy zamówione,
i jak się okazało, bardzo słusznie. Dzwonili do nas, a i owszem, ale ...
telefon miał wyłączony (lub zepsuty) dzwonek! Grunt, że punktualnie stawiamy
się na miejsce zbiórki. Jestem trochę nieprzytomna, ale tylko przez chwilę;
emocje robią swoje. Wydaje mi się, że przez całą noc śniły mi się zabytki,
które już dziś mamy zobaczyć. Czyżbym miała prorocze sny?

Krążymy jeszcze trochę po Hurgadzie, zbierając pozostałych uczestników naszego
rejsu. Okazuje się, że będziemy mieli kameralną 12. osobową grupę warszawsko –
śląsko – australijską. My oraz jeszcze jedno małżeństwo jesteśmy najmłodsi.
Docieramy do miejsca, skąd wyrusza konwój. Zawsze wyobrażałam sobie, że w
czasie konwoju wszędzie otaczać nas będzie policja – z przodu, z tyłu, z boku –
na trasie. Tymczasem jest jej zdecydowanie mniej, niż myślałam. Jedziemy w
kilkanaście autokarów dosyć rozstrzelonym konwojem; chwilami nie widzimy przed
sobą ani za sobą żadnych innych pojazdów. Nasza przewodniczka podczas rejsu,
Agnieszka, Polka od 8 lat mieszkająca w Kairze, zdradza nam, że obecnie konwoje
wyglądają zupełnie inaczej niż kiedyś. Są utrzymywane przez biura turystyczne i
ich głównym celem nie jest już zapewnienie nam bezpieczeństwa (Aga twierdzi, że
i tak jest bezpiecznie), lecz zapewnienie szybkiego i bezproblemowego
transportu turystów. To fakt, w czasie konwojów tamowany jest całkowicie ruch
drogowy, a znając zwyczaje tutejszych kierowców (my tak naprawdę dopiero je
poznamy), założę się, że normalnie przebycie tej trasy zabrałoby nam
zdecydowanie więcej czasu.
Znaczną część drogi przebywamy pośród skalistych wzgórz. Tak wygląda pustynia w
Egipcie, choć większości pewnie słowo „pustynia” kojarzy się z ogromnymi
połaciami miękkiego i drobnego piasku. Droga jest kręta i raz po raz zanurzamy
się w kolejne zakamarki otaczających nas wzgórz. Wkrótce krajobraz zmienia się
i mijamy mniejsze i większe miejscowości. Mój pierwszy szok po obejrzeniu
Hurgady i wiecznego placu budowy w jej okolicach, tutaj zdecydowanie się
powiększa. Widzę wyższe i niższe zabudowania, które lata świetności dawno mają
już za sobą, a tak naprawdę chyba nigdy nie zostaną dokończone (czyli jak się
okazuje tu w Egipcie mają trochę więcej niedokończonych rzeczy niż tylko
obelisk;). Niczym flagi łopoczą na wietrze ręczniki, chusty i inne elementy
garderoby – jest to jak dla mnie jedyny ślad tego, że budynki są zamieszkałe. Z
autokaru widzimy też ich mieszkańców – bardzo biednych ludzi, starych i
młodych, i malutkie jeszcze dzieci. Faceci w długich sukmanach – galabijach –
„gnają” na osiołkach po brudnych ulicach, inni siedzą przed domami i wpatrują
się na przejeżdżające autokary. Myślę sobie, że my jesteśmy dla nich taką samą
atrakcją, jaką oni dla nas.. Na murach gdzieniegdzie widnieją zakurzone i
odrapane reklamy Pepsi – jak się okazuje, to rzeczywiście marka globalnaJ.
Obserwując te widoki zdaję sobie sprawę, że właśnie zaczyna się prawdziwy
Egipt, nie mający nic wspólnego z jarmarcznością Hurgady. Miejscowości
wypoczynkowe są zamkniętymi enklawami, rządzące się swoimi własnymi prawami
wynikającymi z upodobań i przyzwyczajeń turystów, dlatego po stokroć warto
wybrać się choćby na jedną wycieczkę, by naprawdę poczuć, dotknąć, zobaczyć
kawałek kraju, który trzy tysiące lat temu był światową potęgą, a dziś zdaje
się funkcjonować jedynie dzięki swej historii...
Wkrótce docieramy do Luksoru. Dopada nas miejski zamęt i ruch uliczny, ale w
mojej głowie zamęt jest chyba większy – niebawem moim oczom ukażą się jedne z
najsłynniejszych zabytków na świecie!
Przystanek pierwszy – Karnak. Największy zespół świątynny w Egipcie, budowany,
rozbudowywany i przebudowywany przez stulecia. Co bardziej leniwi faraonowie
nie stawiali świątyń od podstaw, ale korzystali z dorobku swoich poprzedników -
albo burzyli ich świątynie i z pozostałych skalnych bloków stawiali nowe,
jeszcze okazalsze i wspanialsze, albo zwyczajnie zacierali napisy i wizerunki
przodków, naprędce wykuwając swoje. Nie robili sobie wiele z dorobku swoich
przodków, koncentrując się na tym, aby to właśnie oni byli zapamiętani
najlepiej i pozostawili po sobie największy dorobek architektoniczny.

[bergamotka11]

Na zwiedzanie jestem przygotowana – cała posmarowana wysokim filtrem i z
koszulą z długim rękawem. Okazuje się jednak, że niepotrzebnie, ponieważ w
listopadzie nie ma już tu tak dużych upałów, czyniąc jesień idealnym okresem na
zwiedzanie – nie za gorąco, a jednocześnie przyjemnie ciepło i sucho (człowiek
praktycznie się nie poci). Możemy zatem dowoli ładować baterie – energii
dostarcza zarówno słońce, jak i znajdujące się wokół nas kamienne skały z
wyrytą historią najstarszej tak rozwiniętej cywilizacji.
Karnak wita nas aleją dumnych sfinksów z głowami barana prowadzących do
zniszczonego już pylonu. W przewodnikach można wyczytać, że pierwotnie aleja
sfinksów prowadziła do świątyni luksorskiej przez całe miasto, Aga twierdzi
jednak, że to nieprawda i że nigdy obie świątynie nie były połączone.
W Karnaku po raz pierwszy poznamy klasyczny dla wycieczek i niestety niezbyt
fortunny dla turystów sposób zwiedzania – najpierw przewodnik oprowadza nas po
całym terenie, opowiadając o jego historii (słowo „oprowadza” chyba jednak nie
jest najwłaściwsze, bardziej trafne jest „przepędza przez zabytki”), a na
koniec daje nam kilka- kilkanaście minut na robienie zdjęć. W Karnaku
popełniliśmy błąd stosując się do tej zasady, przez co nie było wystarczająco
czasu aby spokojnie pospacerować po świątyni i zrobić wystarczającą ilość
zdjęć.
Zwiedzamy tylko część z całego obszaru Karnaku, ze względu na trwające prace
remontowo – wykopaliskowe. Dźwig, który fotografujemy na tle ruin świątyni,
wygląda tutaj trochę kosmicznie. Na mnie ogromne wrażenie robią monumentalne
kolumny w sali hipostylowej. Najbardziej jednak nie mogę doczekać się momentu,
gdy zobaczę święte jezioro. To tutaj właśnie, wg powieści Pauline Gedge, po raz
pierwszy spotkali się Haszepsut i Senenmut, przyszły najwyższy dostojnik i
domniemany kochanek jedynej kobiety, która została faraonem. Jeszcze jako mała
dziewczynka wskoczyła do jeziora chcąc się utopić, skąd wyłowił ją ówczesny
młodziutki kapłan. Widok jeziora niestety mnie rozczarowuje – jest małe i
kwadratowe; wyobrażałam je sobie zupełnie inaczej. Ale za to w pobliżu jeziora
znajduje się posąg skarabeusza – skwapliwie obchodzimy go siedem razy, tak jak
większość turystów, w poszukiwaniu szczęścia… A może nasze szczęście
znaleźliśmy właśnie tu, mogąc tu być i oglądać to wszystko?
Wracając do Hatszepsut i jej historii – w Karnaku dumnie prezentuje się obelisk
ku jej czci, który jak strzała pnie się do góry, jakby chciał dotknąć nieba.
Obelisk jest dwukolorowy – do połowy ma wyraźnie inny odcień. Okazuje się, że
następcy królowej usunęli ślady jej panowania obawiając się zapewne innych
odważnych kobiet, chcących sięgnąć po najwyższą władzę w państwie. Na obelisku
nie mogli usunąć wszystkiego, więc jego dolną część po prostu zakopali i stąd
teraz ta różnica w zabarwieniu.
Chwilę potem podziwiamy posągi Ramzesa II, wielkiego wojownika i budowniczego,
ze skrzyżowanymi rękami na piersiach oznaczającymi chwałę i zwycięstwo.
W całym kompleksie świątynnym co rusz natykamy się na Araba zachęcającego nas
do zrobienia sobie z nim zdjęcia. Oczywiście nic za darmo. Oglądając czasem w
albumach czy przewodnikach fotografie z Karnaku gdzie Arab stuka dłutem w
kamienną tablicę, ma się wrażenie że cofnęliśmy się o kilka wieków. To jednak
jak najbardziej współczesny mieszkaniec Luksoru, który o rzeźbieniu w skale ma
niewielkie pojęcie, zna się natomiast doskonale na różnych metodach wzbogacania
się na turystach. Choć tak naprawdę słowo „wzbogacanie” nie jest adekwatnym do
ich sytuacji, oni po prostu zarabiają na chleb. Przy czym większość
współczesnych Egipcjan nie utożsamia się w ogóle ze starożytną historią swojego
kraju, czasem nawet nie posiadając elementarnej wiedzy w tym zakresie… Cóż,
może nie powinniśmy się temu dziwić, w końcu to nie jest ich kultura, przyszli
do Egiptu na „gotowe” i epokę faraonów traktują wyłącznie w kategoriach
zarobkowych..
Fotki – z Arabami i bez – robimy prawie w biegu – wyszukujemy ciekawe miejsca,
cykamy, i dalej. To przykre, w takim tempie nie mamy za bardzo możliwości, aby
chociaż spróbować wczuć się w starożytny klimat, posiedzieć i powdychać
egipskie powietrze osnute mgiełką tajemniczości oraz zastanowić się, co czuli
faraonowie kiedy wznoszono na ich cześć i polecenie te wszystkie cuda…
Z Karnaku jedziemy do instytutu papirusu. Tu Agnieszka pokazuje nam, jak
wyrabia się papirus- sposób bardzo prosty, acz długotrwały. Może kiedyś sama
spróbuję wyhodować, potłuc, wymoczyć i wysuszyć, póki co ograniczamy się z
Rafałem do zakupu gotowego papisursu z misternie namalowanymi egipskimi
postaciami. Tu, w instytucie papirusy są ponoć prawdziwe, w przeciwieństwie do
tych kupowanych na bazarze, jednak dużo droższe. Chyba każdy z wycieczki jednak
zdecydował się na jakiś zakup, zapewne ku uciesze przewodniczki, która jak się
założę pobiera jakiś procencik od transakcji…
Zaopatrzeni w tuby z papirusami idziemy na smaczny obiadek, by po nim
przejechać na zachodnią stronę Luksoru – do miasta umarłych. Jako pierwsze po
tej stronie rzeki zwiedzamy kolosy Mnemona. Dwa monumentalne posągi
przedstawiające Amenhotepa III swoją nazwę zawdzięczają Grekom, którzy
wierzyli, że przedstawiają mitycznego władcę Etiopów. Nadstawiamy uszu z
nadzieją, że uda nam się usłyszeć zawodzenie jednego z posągów. Niestety, nic z
tego. Kolos zamilkł na początku naszej ery, po przeprowadzeniu remontu. Czyżby
jego cudowna moc się wówczas skończyła? Czy może najzwyczajniej w świecie
dziura w kamieniu, przez którą przedostawało się ocieplające się powietrze
wydające odgłos zawodzenia, została zatkana? Nie stąpajmy przez chwilę twardo
na ziemi i przyjmijmy 1 wersję…
Robimy sobie zdjęcia z serii „my na tle..” Nie lubię takich fotek, ale tutaj
warto je zrobić, ponieważ dopiero porównanie naszych rozmiarów do kolosów może
dać w pełni wyobrażenie o ich wielkości. Nie potrafię wyobrazić sobie, jak
ogromna musiała być świątynia, do której wejścia strzegły zachowane do dziś
posągi…
Nasz kolejny przystanek to świątynia Hatszepsut, położona dokładnie na wprost
Karnaku, tyle że na przeciwległym brzegu Nilu. Aby do niej dotrzeć, jedziemy
śmieszną kolejką, a potem przechodzimy przez barwny i rozwrzeszczany korowód
handlarzy chcących nas namówić na bazaltowego kota czy białą chustę. My Polacy,
możemy poczuć się tutaj prawie jak w domu, patrząc na tablicę informującą że to
polska grupa archeologów rekonstruowała tę świątynię i przez wiele lat
prowadziła prace badawcze. Przed moimi oczami znowu stają sceny z książki
Pauline Gedge „Królowa Hatszepsut”, w których królowa dokonała wyboru miejsca
i planowała budowę powierzając jej realizację Senenmutowi. Trzy poziomy kolumn
niemal wyrastających z otaczających skał i olbrzymie schody wiodące na kolejne
poziomy tarasu robią niesamowite wrażenie. Mimo że do jakości prac Polaków i
zgodności z pierwowzorem są zastrzeżenia i krąży na ten temat wiele sprzecznych
opinii wśród archeologów, jestem pełna podziwu dla finalnego efektu. Miejsce to
jest niepowtarzalne i chyba jako jedyne znacząco wyróżnia się wśród wszystkich
świątyń jakie widzieliśmy w Egipcie. Nie chcę być złośliwa w tym miejscu, ale
co gust kobiety to gust kobietyJ Mimo że tę kobietę już w roli faraona
przedstawiano jako mężczyznę, bez biustu i z brodą – najważniejszym oprócz
podwójnej korony atrybutem władcy. Szkoda też, że jej koniec, a właściwie
wspomnienia po niej były tak marne – usuwając ślady jej panowania następcy dali
wyraz swego męskiego tchórzostwa;) Zastanawiam się, jaką była kobietą? Jak
żyła, jak rządziła? Co spowodowało, że sięgnęła po podwójną koronę – chęć
władzy, nienawi

[bergamotka11]

Co spowodowało, że sięgnęła po podwójną koronę – chęć władzy, nienawiść do
prawowitego następcy jej mężą, ambicja? Czy może była jedynie marionetką w
rękach otaczających ją dostojników? Prawdopodobnie nie dowiemy się tego nigdy,
możemy jedynie snuć domysły i wyobrażenia…
Tymczasem nas czeka jeden z ostatnich już przystanków na dzisiejszej trasie.
Dolina Królów. Nie chcąc wystawiać swoich grobowców na publiczny widok, jak
czynili to ich wielcy poprzednicy budując piramidy, a tym samym na żer
złodziei, faraonowie z czasów średniego państwa postanowili ukrywać swoje
grobowce pośród skalistych wzgórzy w Tebach Zachodnich. We współczesności
wybudowano wejścia wiodące do grobowców, jednak za czasów ich budowy były
skrzętnie poukrywane, a ich budowniczowie po skończeniu prac musieli ginąć, by
nie zdradzić drogi do nich prowadzących. Jednak ich śmierć nie na wiele się
zdawała, bowiem większość grobowców okradziono już w starożytności. A było co
grabić – faraon zabierał ze sobą wszystko, co potrzebne mu było do życia „po
tamtej stronie”, a więc kosztowności, klejnoty, żywność, meble. Ktoś musiał
faraonowi służyć, stąd umieszczano w grobowcach także figurki służących – 365
figurek podobnych do siebie ale nigdy nie identycznych – w ten sposób
jeden „służący” pracował dla faraona jeden dzień w roku.
Patrząc na Dolinę Królów, wydaje się ona przeciętnym miejscem, spaloną słońcem
kamienną doliną i zupełnie niezachęcającą. Dopiero gdy zastanowimy się, co
kryje w środku, zaczynamy rozumieć magię tego miejsca. Magię, którą trzeba
poczuć jak najszybciej, bo niedługo nie będzie już dostępna dla zwiedzających.
Z roku na rok bowiem zamykane są kolejne, najbardziej okazałe grobowce. Także i
my nie mamy szczęścia – kilka miesięcy przed naszym tu przyjazdem zamknęli
kilka najładniejszych miejsc ostatniego spoczynku faraonów. Istnieje projekt
udostępnienia grobowców do zwiedzania jedynie przez ... internet i całkowitego
zamknięcia ich „w realu”, zatem każdy kto pragnie odwiedzić to miejsce, nie
powinien się długo zastanawiać. Swoją drogą jednak, znając tempo prac Arabów i
ich zorganizowanie, aż tak prędko nie wdrożą tego pomysłu w życie...
W miesiącach letnich w Dolinie Królów panuje straszny upał, znacznie
utrudniający zwiedzanie. Szczególnie grobowce są duszne i gorące, stad słyszy
się o mdlejących turystach. My trafiliśmy chyba na najlepszą porę roku – jest
ciepło ale przyjemnie i nie ma mowy o zmęczeniu uniemożliwiającym zwiedzenie
trzech grobowców, czyli tyle, na ile wskazuje bilet. Niestety wewnątrz
grobowców nie można robić zdjęć; nie może z nami wejść także do środka
Agnieszka. Przed wejściem do każdego z grobowców stara się nam dokładnie
opowiedzieć co zastaniemy w środku, niestety człowiek nie jest w stanie
wszystkiego zapamiętać... Oglądamy reliefy, podobizny faraonów i bogów, nie
mogąc nadziwić się jaskrawym kolorom malowideł, jakie utrzymały się do dziś.
Same grobowce nie są rozbudowane- to większe lub mniejsze korytarze, prowadzące
do miejsca pochówku faraona.

Dodatkowo można zobaczyć grobowiec Tutanchamona, my jednak niestety nie mamy
już na to czasu. Ze względu na ramadan wszystko czynne jest krócej. A
może „stety” – podobno nie ma tam nic ciekawego – dla współczesnych Tutanchamon
jest słynny, ze względu na odkrycie jego grobowca wraz z wszystkimi skarbami,
jednak w rzeczywistości był mało znaczącym faraonem, panującym krótko, stąd
grobowiec przygotowywany był pośpiesznie i urządzony skromnie, w porównaniu do
wielkich władców.
Wracamy do autokaru – częściowo pieszo, częściowo jadąc małą śmieszną kolejką.
Jak zwykle otacza nas tabun handlarzy – zauważyliśmy tu pewną prawidłowość.
Handlarze nagabując turystów często początkowo podają śmiesznie niską cenę, po
to by turysta jednak się zainteresował i zatrzymał. Wówczas cena drastycznie
wzrasta lub „zmienia” nominał – okazuje się że źle zrozumieliśmy i zamiast 15
funtów musimy zapłacić 15 dolarów... No nie, na takie „targi” nie dam się
namówić! Mogę negocjować cenę, zgadzając się na wszystkie towarzyszące temu
procedury, ale nie lubię być oszukiwana. Wracamy do autokaru z pustymi
plecakami – bez upominków, a handlarze zostają z pustymi kieszeniami.
Na zakończenie zwiedzamy manufakturę alabastru, w której demonstrują nam jak z
białych kruchych kamieni migoczących na różowo wytwarza się dzbanuszki,
miseczki i figurki. Wyglądają szczególnie ładnie, gdy podświetli się je
żarówką – wówczas mogą służyć jako lampiony. Zwieńczeniem wizyty jest
oczywiście wielkie targowanie i zachęcanie nas do zakupu wszystkich
zgromadzonych w manufakturze pamiątek. Jeżeli zdecydujesz się na zakup, nie
oznacza to wcale, że już masz spokój; wprost przeciwnie – jesteś atakowany ze
zdwojoną siłą do kolejnych zakupówJ My wychodzimy jedynie z małym skarabeuszem –
alabastrowe dzbanuszki raczej nie będą pasować nam do mieszkania, ale tego
sklepikarze zdają się nie rozumieć;)

[bergamotka11]

Wreszcie zbliżamy się do momentu zwieńczenia naszych dzisiejszych wojaży –
zakwaterowanie na statek. Okazuje się, że nie możemy zobaczyć jak wygląda z
zewnątrz nasza „łajba”, ponieważ statków na Nilu jest tak dużo, że nie
wszystkie mają miejsce aby zacumować przy samym brzegu; cumują jeden przy
drugim, a pasażerowie przechodzą przez kilka pokładów by wreszcie dotrzeć do
swojego statku. Nasz nosi dumne imię „Miss World”. Po chwili oczekiwania
dostajemy klucze do kajuty – mamy miejsce na parterze, na samym przedzie
statku. Dzięki temu nie słyszymy silnika, jednak codziennie rano czuć
nieprzyjemny zapach benzyny, no i nie mamy takiego widoku, jak z wyższych
pięter. Jednak w kajucie będziemy spędzać i tak niewielką część naszego pobytu,
więc to nam nie przeszkadza.
Sam statek ma 5 gwiazdek i jak na egipski standard myślę że jest bardzo dobrym
pływającym hotelem. Elegancka recepcja i stołówka, duży pokład przewyższający
większość statków, które mijaliśmy i całkiem przestronne kajuty z sejfem i
dobrze utrzymaną łazienką. Muszę przyznać, że miałam trochę obawy, jak będzie
wyglądał statek, słysząc wcześniej opowieści o robactwie i brudzie; nic takiego
na szczęście nie miało miejsca. Z recepcji na piętro prowadzą schody podobne do
tych z Titanica, tylko ... kilka razy mniejsze. No, nie spodziewałam się ze
statek będzie taki fajnyJ Z pewnością dużo lepszy od naszego hotelu w
Hurgadzie.
Oglądamy nasze kajuty oraz kajuty naszych współpasażerów – jesteśmy
rozstrzeleni na kilku piętrach. Rozpakowujemy się i postanawiamy wyruszyć na
spacer po Luksorze.
Wychodzimy ze statku wprost na uroczy bulwar – Corniche. Idąc wzdłuż Nilu
mijamy dorożki mknące jedna za drugą, a ich woźniczy pokrzykują na nas raz po
raz zachęcając do przejażdżki. Wolimy jednak pieszy spacer. Dochodzimy do
przepięknie oświetlonej świątyni luksorskiej, dumnie prężącej się nad samym
Nilem, w centrum współczesnego Luksoru. Mamy jednak za mało czasu żeby wejść do
środka, przed kolacją musimy bowiem znaleźć kafejkę internetową i przegrać
zdjęcia na płytę, co będzie prawdziwym zadaniem bojowym. Świątynię postanawiamy
obejrzeć po kolacji. Robimy kilka zdjęć i ruszamy dalej. W ulicznym gwarze
dorożek, klaksonów samochodowych i pokrzykujących mieszkańców miasta mijamy
hotel Winter Palace nadający bulwarowi arystokratyczny rys rodem z XIX w. To
tu spędzali zimę władcy oraz arystokracja Anglii i Francji w czasach, gdy Egipt
był kolonią tych krajów. Mieszkańcy tego hotelu jako pierwsi dowiedzieli się o
odkryciu przez Howarda Cartera grobu Tutanchamona. W XX w. gośćmi hotelu były
znane postacie ze świata polityki i showbiznesu: Roosevelt, Charlie Chaplin,
Marlyn Monroe. Dziś można przespać się w apartamentach w których gościli
nazwanych ich imieniem.
W tym momencie postanawiamy zawrócić w stronę centrum, żeby znaleźć rzeczoną
kafejkę internetową. Kluczymy po uliczkach, mijając mniej lub bardziej
oświetlone budynki, banki, hotele i bazar, a przede wszystkim gwarny tłum. W
powietrzu czuć słodki zapach shishy dobiegający z mijanych mniej lub bardziej
przyjemnych kawiarenek, w których godzinami przy obskurnych stolikach
przykrytych ceratą przesiadują mieszkańcy Luksoru, leniwie wydmuchując dym i
obserwując otaczający świat. Ten widok to esencja Egiptu – czas płynie powoli,
nie ma potrzeby się śpieszyć, skoro można oddać się największej przyjemności,
jaką jest palenie wodnej fajki.
Wreszcie znajdujemy internet cafe, której właściciel potrafi nam pomóc i zgrywa
zdjęcia. Wygląda na to, że robi to pierwszy raz, nieśpiesznie ucząc się
programu. Po pół godzinnej walce oddaje nam płytę... Ufff, udało się! Prawie
biegiem wracamy na kolację. Na szczęście zdążyliśmy...
W przyjemnej i eleganckiej restauracji znajdującej się nieco poniżej poziomu
wody, nasza grupa ma przydzielone dwa stoliki. Każda z wycieczek ma tu stałe, z
góry ustalone miejsca. Jedzenie bardzo smaczne i bardziej urozmaicone niż w
Royal Palace. Na pewno jest więcej owoców i słodkich ciast, które piętrzą się
na stołach. Większość z nich to niestety kolorowe galaretki, których staram się
nie tykać, ze względu na „zagrożenie żołądkowe” – jak mawiają „przezorny zawsze
ubezpieczony”, i zadowalam się suchymi ciasteczkami na deser. Przy
monstrualnych ilościach jedzenia, które tu spożywam wiem, że z ciasteczek także
absolutnie powinnam zrezygnować, ale zaraz się tłumaczę sama przed sobą –
przecież jestem na wakacjach! No i trzeba także ulżyć stołom, bo jeśli nic z
nich nie zniknie, to chyba się załamią pod ciężarem...
Obsługa to przemili Nubijczycy, wiecznie uśmiechnięci i skorzy do żartów –
kolejna przewaga statku nad hotelem.
Po kolacji postanawiamy wybrać się na dalszą część spaceru i obejrzeć z bliska
świątynię luksorską. Niestety, okazuje się, że jest już zamknięta. Światła
oświetlające jej mury pogasły, turyści zniknęli, nic tam po nas... Trochę
jeszcze kluczymy po luksorskich uliczkach, chłonąc atmosferę tego uroczego
miasteczka, które dziś żyje tak naprawdę dzięki swojej starożytnej przeszłości,
i zmęczeni wrażeniami z całego dnia wracamy na statek. To nasza pierwsza noc na
pokładzie Miss World.

[bergamotka11]

30.10
Odpływamy z luxoru – Esna, Edfu

Wypływamy z samego rana o 7.00. Coś nieprawdopodobnego w Egipcie – punktualność
co do minuty! Zastanawiam się czy kapitan statku to na pewno Egipcjanin;).
Słychać pokrzykiwania Arabów przygotowujacych statek do odpłynięcia. Silnik
zaczyna delikatnie buczeć i pomrukiwać. Nabieramy rozpędu i opuszczamy Luxor,
rozpoczynając naszą podróż w stronę Asuanu.
Za nami świątynia luxorska widoczna z brzegu i uroczy bulwar, czyli Corniche,
zwany przez nas „korniszonem”. Powoli oddala się od nas zarówno miasto żywych,
jak i miasto umarłych, pozostawiając swoje tajemnice i tysiące lat starożytnej,
tajemniczej i fascynującej historii.
Przed nami kilka dni sielankowego rejsu wzdłuż Rzeki – żywicielki starożytnych
i współczesnych Egipcjan. „Egipt to Nil, a Nil to Egipt” – ta sentencja będzie
nam teraz towarzyszyć w naszej podróży.
Po śniadaniu wdrapujemy się na pokład, zajmując nieliczne już wolne leżaki i
wystawiamy się na egipskie słońce. Przy mojej mlecznej (nie alabastrowej!
Alabaster jest znacznie ciemniejszy, jak mogłam się przekonać w fabryce
alabastru) cerze i wysokim filtrze, raczej to bezcelowe, ale jakoś mam
nadzieje, że tym razem choć trochę zbrązowieję- jak wiadomo nadzieja matką
głupich, ale każda matka kocha swoje dzieciJ.
Nasza kąpiel słoneczna nie byłaby tak urocza, gdyby nie widok ze statku, który
ukazał się naszym oczom. Zieleń, palmy i bananowce, wilgotne połacie trawy
delikatnie zanurzone w Rzece, a na nich pasące się krowy i kozy oraz
gdzieniegdzie osiołki.
Poranna lekka bryza zamienia się wkrótce w gorącą i słoneczną ciszę. Błogi
spokój. „Jest cudownie, cudownie”, powiedziałaby Mamoniowa. Jeżeli mocno
wytężysz wzrok, spojrzysz wgłąb przez lornetkę, może dostrzeżesz „kury, kaczki,
drób, drogę na Ostrołękę”. Nie, tak naprawdę zamiast osławionej drogi na
Ostrołękę, naszym oczom ukazują się lepianki zbudowane z cegły mułowej, małe
zrujnowane a może niedokończone domki o płaskich dachach i niebieskich
okiennicach. Na sznurach i „balkonach” powiewa pranie, pod ciężarem którego
domy zdaje się zaraz runą, takie wydają się być kruche i delikatne.
Gdzieniegdzie widzimy mieszkańców tych zabudowań – czasem starsi mężczyźni,
czasem małe dzieci machające do nas przyjaźnie. Tu świat chyba zatrzymał się w
okolicach XVI wieku...

Tego samego dnia przepływamy przez śluzę w Eśnie. Mamy szczęście, czekamy tylko
kilka minut. Dlatego bardzo krótko obserwujemy zasłyszany preceder handlu
okolicznych mieszkańców z turystami na promach. Zabawne targi, jednak chyba
nikt ze statku nie korzysta z ich oferty. Podziwiam ich zaradność i
pomysłowość, w jaki sposób wykorzystują obecność przybyszów, by sprzedać choć
kilka sztuk galabij. Wkrótce ta pomysłowość okaże się jednak dla mnie na
dłuższą metę zbyt męcząca – ale o tym za chwilę.

Po przeprawie przez śluzę cumujemy w porcie miasta. Dochodzi 15.00; z meczetu
znajdującego się w pobliżu, wydobywa się głośne, przeciągające zawodzenie. To
modlitwa. Taki dźwięk słyszeć będziemy na przestrzeni kilku następnych dni dość
często. Podobno Egipcjanie nie należą do zbyt religijnych muzułmanów i rzadko
modlą się przepisowo pięć razy dziennie, jednak my bardzo często przechodząc w
pobliżu kolejnych meczetów będziemy słyszeć ich modły.
Nieopodal meczetu zniszczone zabudowania. Odpadający tynk, wybite szyby,
rozklekotane okiennice, znowu w tym samym turkusowym kolorze. Na dachu jednego
z domów spokojnie spaceruje koza. Wzdłuż uliczki „płyną” dorożki i samochody,
są jednak zdecydowanie cichsze niż w Luksorze- czyżby mieli popsute klaksony???
Myślę jednak że to ze względu na mniejszy ruch, bo tutaj prędzej silnik może
być niesprawny, niż klakson...
Małe sklepiki wystawiają towary na zewnątrz, zachęcając tym samym turystów z
cumujących tu statków do zakupu. Najbardziej widoczne są duże kąpielowe
ręczniki, które można nabyć za ok. 60 LE – czyli całkiem przyzwoita cena. Moją
uwagę skupia czarno – złoty ręcznik z profilem Echnatona – częsty motyw
brązowych papirusów. Na tym trochę „archaicznym” i brudnym tle anteny
satelitarne wyglądają zaiście egzotycznie. A my, turyści wywaleni leniwie na
leżakach pokładowych, musimy być egzotyczni dla mieszkańców Esny.
Schodzimy w pośpiechu na ląd, nie zdążywszy zabrać ze sobą pieniędzy. Mamy
bowiem niewiele czasu do odpłynięcia statku w dalszą podróż. Jak się okaże
wkrótce, na lądzie zawsze jest potrzebna przynajmniej drobna garść funciaków w
kieszeni. Niemal przebiegamy przez nadbrzeżny bazar – National Geografic
trafnie określa to „ścieżką zdrowia”- nie dając się tym razem wessać wgłąb
straganów i namówić na egipską pamiątkę. Zaraz za bazarem jest nasz cel –
świątynia Chnuma, zanurzona 9 metrów poniżej poziomu współczesnych zabudowań.
Mamy niestety zbyt mało czasu aby obejrzeć świątynię od środka, oglądamy
jedynie z zewnątrz praktycznie jedyną zachowaną część budowli – salę
hypostylową. Przeszkadza nam trochę mur okalający świątynię. Rafał próbuje się
wspiąć nań aby zrobić trochę zdjęć. Nie minęło pół sekundy a zaraz zjawia się
pomocny Egipcjanin. Niestety nie mamy czym mu się odwdzięczyć, zostawiamy więc
jedyny długopis jaki mamy przy sobie – pomocnik upodobał sobie także okulary
słoneczne Rafała, musiał jednak zadowolić się długopisem. Jak dobrze, że
przynajmniej go mieliśmy!

[bergamotka11]

Wkrótce odpływamy. Widzimy pierwszy na statku zachód słońca. Wygląda
imponująco. Olbrzymia żółta kula osuwa się coraz niżej i niżej, zostawiając
wokół siebie intensywną i ognistą, pomarańczową poświatę, w której mienią się
otaczające je palmy, ciemniejące powoli. Niebo, przed chwilą niebiesko –
różowe, przybiera pomarańczowo- czerwony odcień. Nie minęła minuta i słońce
zanurza się w gęste liście palm, jeszcze bardziej rozświetlając je tysiącem
promieni, a w kolejnej sekundzie całkowicie skrywa się za horyzontem. To, co
nas absolutnie zaskoczyło, to tempo całego wydarzenia. Tak zachłannie ziemia
wchłonęła słoneczną kulę – boga Re. Zakończył się świat żywych, ustępując
miejsce światu umarłych.
Pogrążeni w tym właśnie świecie docieramy do Edfu. Noc jest dziś wyjątkowo
zimna, zupełnie w przeciwieństwie do gorących charakterów Egipcjan, niemal
atakujących turystów, którzy wyszli na brzeg. My to widowisko oglądamy z
pokładu, trzęsąc się z zimna (przynajmniej ja). Nasza przewodniczka, w
przeciwieństwie do innych przewodników z naszego statku, nie zabrała nas do
pobliskiej kawiarni na sziszę i hibiskusa, wręcz odradzając wizytę w mieście po
zmroku. Oprócz oprowadzania nas bowiem po obowiązkowych punktach wycieczki i
sprzedania fakultetów, nie bardzo interesowała się naszą grupą i niechętnie
dzieliła się szeroką przecież wiedzą, zdobytą zarówno na studiach z kultury
arabskiej, jak i podczas 8 – letniego życia w Egipcie. Szkoda, pozostaje nam w
takim razie przewodnik National Geografic, który gorąco polecam. Trochę zatem z
zazdrością czytałam wspomnienia innych osób o ich przewodnikach, tworzących
wspaniałą atmosferę na statku i zarzucających ich mnóstwem historycznych i
obyczajowych ciekawostek. Od Agi wszystko musimy wyciągać i trochę czujemy się
puszczeni samopas jak dzieci na kiepskich koloniach. Na szczęście mamy zgraną
ekipę na naszym rejsie i sami stwarzamy sobie niepowtarzalną atmosferęJ.
Rozmawiając o tym i tamtym, nadal obserwujemy brzeg i sceny „łapanek” kolejnych
odważnych turystów, którzy po przejściu przez stragany znikają w mroku.
Wieczorem, przy kolacji obserwujemy „przyjęcie” urodzinowe wyprawione przez
obsługę dla jednej z turystek. Bębenki, rytmiczny śpiew i taniec - wszystko
wygląda egzotycznie. Nubijczycy są jak myślę bardzo wesołym i energicznym
narodem – teraz ich energia uwidacznia się z zdwojoną siłą. Cały czas podczas
rejsu są uśmiechnięci i pozytywnie do nas nastawieni oraz skorzy do żartów.
Ledwie postawiłam przed sobą talerz pełen pysznego jedzenia, a on już chce mi
go zabierać! Za chwilę oboje się śmiejemy.

[bergamotka11]

31.10
Edfu, Kom Ombo

Po śniadaniu zwiedzamy świątynię Horusa w Edfu.
Ledwie wychodzimy na brzeg i już zostajemy wessani w wir pokrzykujących Arabów
niemiłosiernie mocno ciągnących nas ku straganom. To, co zobaczyliśmy tutaj,
było chyba apogeum egipskiego natręctwa – już nigdzie później nie próbowano nam
sprzedać czegokolwiek z taką zaciętością. Na szczęście za chwilę podjeżdża
nasza „taksówka” – rozklekotana dorożka, która wiezie nas przez miasteczko –
niewiarygodnie ubogie, niewiarygodnie brudne i niewiarygodnie głośne. Z
zawrotną szybkością mijamy stragany, domy mieszkalne (o tym, że sa zamieszkałe
świadczy powiewające pranie, inaczej można pomyśleć że to budynki do rozbiórki)
i sklepiki, a wszystko odrapane i jakby zakurzone. Znowu cofamy się o kilka
wieków. Podczas jazdy musimy mocno trzymać się barierki, inaczej jest duże
prawdopodobieństwo, że wypadniemy z dorożki... Nasz szofer – tak jak i wszyscy
pozostali – najwyraźniej nie przejmuje się żadnymi zasadami ruchu drogowego –
wyprzedza, zwalnia, przyspiesza. Dla nas to mocne przeżycie – jeszcze nie
wiemy, co spotka nas w Kairze... To, co jednak uderza nas najbardziej, to
biedne, wychudzone, praktycznie zagłodzone konie, które z klapkami na oczach
mkną przed siebie, popędzane batem woźnicy. Być może są jego jedynym
żywicielem – mieszkańcy Edfu żyją z tego, że świątynia Horusa oddalona jest
ładny kawałek od przystani, a turyści „rejsowi” pojawiają się tu codziennie w
poszukiwaniu kolejnych starożytnych tajemnic i po prostu trzeba ich dowieźć na
miejsce.
Po kilku minutach szaleńczej jazdy jesteśmy na miejscu. Wysiadamy z dorożki i
idziemy w kierunku świątyni, szybkim krokiem mijając długi ciąg straganów.
Przechodzimy przez bramki – zastanawiam się, po co zostały zamontowane, skoro
buczą cały czas a nikt nas nie zatrzymuje i nie sprawdza. Kolejna egipska
zagadka.
A teraz przed nami jedna z najlepiej zachowanych świątyń egipskich pomiędzy
Luksorem i Asuanem. Wybudowana w czasie ptolemeuszy, w okresie rzymsko –
greckim, a więc całkiem „niedawno”, ok. 200 lat p.n.e. Jest dla mnie
niesamowity fakt, że cała sztuka i architektura starożytnego Egiptu utrzymała
się w takim samym stylu przez cały okres panowania faraonów, a więc przez trzy
tysiące lat! Obecnie różnice w stylach widoczne są na przestrzeni
dziesięcioleci, a nawet w krótszych okresach, a wówczas sztuka była tak bardzo
silna, że niezmienna.
Po raz pierwszy widzimy zachowany sufit w świątyni – Karnak, Świątynia
Luksorska, Kom Obmo go nie mają, co czyni czasem wyobrażenie, że tak było w
oryginale i że wszystkie świątynie były odsłonięte. Nic bardziej mylnego.
Cała świątynia jest tak dobrze zachowana, gdyż przez wiele wieków przykrywały
ją piaski pustyni. W tym miejscu znajdowała się wioska, całkowicie zlikwidowana
w XIX w., kiedy rozpoczęły się wykopaliska. Podobno mieszkańców w brutalny
sposób usunięto stąd siłą.
Sufit i zwieńczenia kolumn są czarne, osmolone – przy wykopaliskach pozostała
część świątyni została oczyszczona, pozostawiono nietkniętą jedynie jej górną
część. Okazuje się, że była tu kiedyś przechowalnia bawełny. Robotnicy okradali
właścicieli i – aby zatrzeć ślady kradzieży – palili to, co jeszcze pozostało.
Stąd czarny kolor sufitu.
Oglądamy także nilomierz – urządzenie jak sama nazwa wskazuje służące do
pomiaru poziomu wody w Nilu. Poziom ten potem przekładał się na wysokość
podatków – im woda bardziej wylewała i dawała więcej życiodajnego mułu na pola
uprawne, tym podatki były większe, bo większe były plony, więc było z czego
zbierać.
Po zwiedzeniu świątyni, wracamy na „postój taksówek”, czyli kłębowisko
dorożek. Szukamy naszej dorożki –wraca się zawsze tą samą, warto więc
zapamiętać jej numer. Dziesiątki woźniczych wykrzykuje swoje numery po
angielsku, francusku, arabsku, posiłkuje się także kartkami. Wygląda to dosyć
zabawnie... Po ok. 10 minutach oczekiwania pojawia się nasza „11”, która równie
brawurowo odwozi nas do przystani. Dorożkarz dostaje bakszysz z wyraźnym
poleceniem, aby nakarmił konia – uśmiecha się twierdząco, choć w potwierdzenie
nie bardzo wierzymy...
Przed odpłynięciem do Kom Ombo postanawiamy zaopatrzyć się w galabije na
dzisiejszą galabija party. Te negocjacje na długo zapadną nam w pamięci...
Zatrzymujemy się przy straganach tuż przy rzece i naszym statku. Nie minęło
pięć sekund i jak z podziemi wyrósł przed nami jeden z handlarzy, zachęcając do
wizyty w jego „sklepie”. Prosimy go o chwilę, gdyż chcemy najpierw kupić wodę.
Ale handlarz nie zostawia nas w spokoju, lecz podąża za nami. Targujemy 2
butelki, handlarz nadal skacze wokół nas nerwowo, przeskakując z nogi na nogę i
pokrzykując. Zachowuje się, jakby znalazł złote jajo, na które chucha i pędem
niesie do jubilera, żeby ten jak najszybciej potwierdził jego wartość. Pakuje
za nas wodę do plecaka i niemal siłą ciągnie dalej. Staram się go choć trochę
zrozumieć- to przeraźliwa bieda tego miejsca powoduje, że jego mieszkańcy
walczą o każdego klienta jak lwy. Być może wiele osób lubi taki styl,
targowanie i kupowanie w pośpiechu; cóż, ma to pewien klimat i jest do szpiku
egipskie. Na mnie jednak działa zdecydowanie negatywnie. Od razu chcę się
wycofać i przebiec chyłkiem. Gdyby nie natrętność egipskich sklepikarzy, z
pewnością zostawilibyśmy u nich o wiele więcej pieniędzy, jeśli tylko daliby
nam możliwość spokojnego obejrzenia towaru i dokonania wyboru.
Ale wróćmy do naszego handlarza. Toczymy boje, trochę to walka słowna z
przymrużeniem oka i licytacja na argumenty, dlaczego chcę zapłacić mniej a
dlaczego on uważa, że towar wart jest więcej. Tu pomału wyłania się arabskie
poczucie humoru i ich handlowa smykałka, być może wymuszona sytuacją życiową.
Kilka razy odchodzimy od stoiska, by za chwilę powrócić na wyraźne prośby,
pokrzykiwania lub zmienione oferty naszych handlarzy. Przystrajają nas w
galabije- ja mówię że za duża na mnie, a on – że taka duża być musi, że to
prawdziwa egipska galabijaJ W końcu finalizujemy transakcję i wracamy na
pokład. Ze statku całą sytuację obserwowali Marzena z Robertem – wyraźnie ich
to rozśmieszyło. Nas też, w końcu mamy już strój na dzisiejszy wieczór!
Po powrocie do kabiny, znajdujemy na łóżku nasze pierwsze osławione już
łabędzie, misternie zwinięte z ręczników. Są naprawdę słodkie.

[bergamotka11]

Zażywając egipskiego słońca, które o tej porze roku, mimo że intensywne, jest
jednak całkiem znośne, podziwiamy brzeg Nilu. Soczysta zieleń odbija się od
suchych i twardych skał widocznych w oddali. Niewielkie poletka, które rodzić
muszą trzy razy do roku, bo inaczej nie będzie to opłacalne, pokryte są czarną,
życiodajną ziemią. W Egipcie jedne z głównych roślin, które są uprawiane, to
truskawki. Wydawać się może to dziwne, bo nigdzie nie ma truskawek, większość
upraw jednak jest eksportowanych.
Raz po raz mijamy malutkie, zniszczone łódeczki, zgrabnie przepływające między
promami. Do tego przenikliwy granat wody, który do tej pory mam przed oczami i
gdy go sobie wyobrażam, czuję się jakoś spokojniejsza. Prawdą są słowa „kto raz
wypił wodę z Nilu, zawsze będzie do niej tęsknił i nigdy nie napoi się żadną
inną wodą”.
Na statku, oprócz naszej wycieczki, kilka innych narodowości. Największa grupa
to wszędobylscy Japończycy (rzeczywiście są wszędzie, byle nie na słońcu – nie
widziałam, aby kiedykolwiek się opalali). To grupa chyba najbardziej
zdyscyplinowana. Zawsze pierwsi gotowi do wyjścia na ląd, pierwsi na stołówce i
w kolejce na tea time. Są też Francuzi i Słoweńcy.
Po herbatce i ciasteczku obserwujemy kolejny już zachód słońca. Wkrótce
docieramy do Kom Ombo, by o zmroku zwiedzać znajdującą się tam świątynię. Widać
ją ze statku, jest przepięknie oświetlona, a przez to majestatyczna. Jakby
chciała nam zakomunikować, że podzieli się z nami swoimi tajemnicami wyrytymi
na jej ścianach, ale będzie to od nas wymagało cierpliwości i pokory. Tych
tajemnic nie pozostało wiele; zachowały się głównie fragmenty sali
hypostylowej, ale reliefy są w bardzo dobrym stanie. Szczególnie zapamiętuję
wyryte narzędzia lekarskie – nożyczki, szczypce, przyrządy do leczenia (nie
wyrywania!) zębów, haki do usuwania mózgu przy balsamowaniu zwłok, piły do
trepanacji... Brzmi makabrycznie, ale świadczy o wysokim stopniu zaawansowania
ówczesnej medycyny. Zresztą nie tylko to fascynuje w starożytnej kulturze
egipskiej – dzięki niej rok ma 365 dni, dzięki niej dziś pijemy piwo... Do tego
znajomość architektury, grawitacji i innych praw fizyki, dzięki czemu stanęły
piramidy i tysiące budowli do dziś budzące podziw ze względu na precyzję
wykonania... Myślę, że współcześnie moglibyśmy się wiele od nich nauczyć.
Zamyśleni nad kulturą i nauką starożytną wracamy na statek. Po kolacji czeka
nas zupełnie odmienny nastrój – galabija party!
Wszyscy uroczyście poprzebierani pozują do pamiątkowych zdjęć, biorą udział w
śmiesznych konkursach i tańczą w rytm egipskiej muzyki. Tylko Japończycy z boku
obserwują zabawę – nikt z nich się nie przebrał, przez co wyglądają jeszcze
bardziej kosmicznie (my w naszych „piżamach” jesteśmy oczywiście całkowicie
normalni;)) W nocy, podczas party, docieramy do Asuanu.
Nasza grupa jako ostatnia opuszcza parkiet ok. 1 w nocy. Dziś się nie wyśpimy,
bo za 4 godziny wyruszamy do Abu Simbel – największej świątyni wykutej w skale.
1.11
Abu Simbel, Asuan

W Polsce Wszystkich Świętych. Mroźny, wietrzny lub deszczowy dzień w kraju nad
Wisłą, który spędzamy na odwiedzaniu grobów naszych bliskich, tu, w Egipcie,
nabiera zupełnie innego wymiaru. O ile bowiem my w szczególny sposób o śmierci
i przemijaniu myślimy raz do roku, o tyle dla starożytnych Egipcjan był to
temat powszechny. Wokół śmierci, przejścia na drugą stronę, krąży cała
starożytna sztuka – mumifikacja, wieloletnia budowa grobowców i dary tam
składane, aby zapewnić sobie życie wieczne. A jednak był to naród tak bardzo
kochający życie.

Wyruszamy o 4 rano, wcześniej pijąc poranną (nocną?) kawę. Jesteśmy
zdecydowanie nieprzytomni, co stara się wykorzystać obsługujący nas
kelner. „Fiftin paunds” mówi cicho, podając kawę. Ja już chwytam za portfel,
jednak Robert z naszej wycieczki ma lepszy refleks – zaraz zaraz przecież ta
kawa jest w ramach śniadania, które zabieramy ze sobą jako suchy prowiant.
Zatem nie powinniśmy nic płacić. Przestraszony kelner, ledwie usłyszał nazwisko
swojego managiera, wycofuje się z poprzedniej propozycji, nieśmiało mówiąc „
joke”. Ech, jacy ci Egipcjanie weseli, ciągle tylko dżołk i dżołk...

[bergamotka11]

Podczas drogi do Abu Simbel staramy się trochę wyspać. Powiedzmy, że „wyspani”
po ponad dwugodzinnej podróży docieramy na miejsce. Naszym oczom ukazuje się
widok na przepiękne jezioro Nasera, z krystalicznie czystą wodą, a po chwili
monumentalna świątynia Ramzesa II. Miejsce, które spośród wszystkich widzianych
zabytków w kraju faraonów chyba zachwyciło mnie najbardziej swoim ogromem i
dostojeństwem. Potężny Ramzes dumnie spogląda przed siebie, porażając swoim
stoickim spokojem – tak jakby czas zatrzymał się w miejscu, a on nadal był
największym władcą najpotężniejszego na świecie kraju. Obok znajduje się druga,
nieco mniejsza świątynia poświęcona żonie faraona – pięknej Nefertari.
Architektura świątyni świadczy o wielkiej miłości króla do małżonki. Posągi
Nefertari okalające świątynie są bowiem tych samych rozmiarów, co posągi
faraona. Jest to sprzeczne z zasadami ówczesnego budownictwa, bowiem postacie
faraona - boga zawsze były dużo większe od posągów ich żon, matek, córek. Ale
w końcu Ramzes wielkim władcą był (pozostawił po sobie bodajże największą ilość
budowli), toteż miał prawo budować, jak mu się podobało.
Na wycieczkę wydaliśmy astronomiczną kwotę 75 bagsów (oj dużo biuro sobie liczy
za transport, zważywszy, że wstęp do świątyni to koszt jedynie 55 LE), nie
mając niestety czasu, aby wypad zorganizować z lokalnym biurem. Wiem jednak, że
nie są to pieniądze stracone, bo to, co tam zobaczyłam przerosło moje
najśmielsze oczekiwania. Przewodniczka nie może wejść z nami do środka, staramy
się więc zapamiętać jak najwięcej z tego, co mówi, aby potem odszukać to
wszystko wewnątrz. Nie jest to jednak, jak się okazuje, takie łatwe. Pierwsze,
co szuka Halinka (chmm, my zresztą też;)), to relief mężczyzny z fallusem w
zwodzie - w tym miejscu w świątyni żołnierze, z braku kobiet, mogli robić
sobie „dobrze”. Zabawne, jakie to rzeczy człowiek zapamiętuje najbardziej;)
W świątyni niestety nie wolno robić zdjęć. W tym miejscu pragnę podziękować tym
wszystkim turystom, naszym poprzednikom, którzy nie trzymali się zasady, aby
zdjęcia robić bez użycia flesha. Właśnie ze względu na nagminne łamanie tego
zakazu, wprowadzono zakaz całkowity robienia zdjęć... Udaje nam się jednak
ubłagać strażnika i robimy w pośpiechu dwa zdjęcia – niestety nieudane, ale
zawsze będzie jakaś pamiątka. Fantastycznie zachowane reliefy, wraz z
naturalnymi kolorami. W innych świątyniach reliefy w większości są w kolorze
kamienia, w czasach swojej świetności pokryte były feerią barw, z czego nie
zawsze sobie zdajemy sprawę, określając zabytki Egiptu jako „kupa szarych
kamieni”. Patrząc na wnętrza świątyni w Abu Simbel, nie mogę się nadziwić, jak
to możliwe, że te kolory przetrwały taki szmat czasu.
Dzisiejszego dnia zwiedzamy zdecydowanie mniej barwny niedokończony obelisk –
patrząc nań z bliska widać jaki jest ogromny. Chyba nic dziwnego, ze pękł przed
ukończeniem.
Wieczorem udajemy się na asuański bazar. Z naszego statku docieramy tam na
piechotę, co jest bardzo trudne, bo co chwila zjawia się uprzejmy dorożkarz
proponujący podwózkę. No tak, jeden bardziej uprzejmy, drugi mniej – jakoś nie
mogą zrozumieć, że człowiek po prostu chce się przespacerować... Swoją drogą to
doskonałe miejsce do ćwiczenia asertywności. Do Egitptu pracodawcy powinni
wysyłać pracowników na szkolenia – nawet najlepszy trener nie nauczy cię tak
skutecznie, jak przeciętny egipski handlarz, mówienia „nie”.
Na bazarze tłum, ruch, harmider. W nosie wierci od słodkawego zapachu shishy. I
znów kupcy wciągają cię do środka, oferując swoje towary. Od ostrych kolorów i
gwaru aż kręci się w głowie. Jest egzotycznie i naprawdę ładnie. Na mnie
największe wrażenie robią przyprawy – zielone, niebieskie, żółte, pomarańczowe
i brązowe. Kupuję kilka z nich – chyba przepłacam, bo coś za szybko mi idzie
targowanie.. Wiedzieliśmy że można stargować do 30% początkowej ceny, ale ja w
moment targuję więcej, coś więc chyba jest nie tak... Obok przypraw olbrzymie
kosze z hibiskusem – dobre są jedynie te bardzo ciemne, niemal czarne, duże
ususzone pączki. Kupujemy kilogram – mamy nadzieję, że wystarczy na długie
zimowe wieczory oraz na podarunki dla przyjaciół. Daję się także namówić na
olejki – jak się później dowiedzieliśmy, nie są one prawdziwe, lecz rozrabiane
z parafiną i niestety potrafią pobrudzić ubranie. Nie muszę mówić, jaką minę
zrobił Rafał, gdy się o tym dowiedział – raczej nie był zachwycony uczestnicząc
w długim procederze wybierania zapachu, który okazał się nie być prawdziwym
olejkiem! Zdał sobie sprawę, że cała procedura zostanie powtórzona w
perfumerii. Ale jaki facet lubi zakupy... Z naszymi skarbami wracamy na statek,
będąc przekonani, że to koniec atrakcji na dzisiejszy wieczór. Okazuje się
jednak, że Ala z Andrzejem zamówili taksówkę na File, a wszystko dzięki
praktycznym poradom w przewodniku „National Geografic”. Szybka decyzja, czy
jedziemy – możemy nie zdążyć na początek spektaklu „Światło i dźwięk” –
postanawiamy jednak zaryzykować. Taksówkarz za 13 dolarów dowozi nas do
przystani – będzie tam na nas czekał i odwiezie nas z powrotem. Atrakcję w
postaci szaleńczego tempa i sposobu jazdy mamy gratis... Pędem wsiadamy do
ostatniej motorówki, która wiezie nas na wyspę. Tak naprawdę nie płyniemy na
File, lecz na wyspę Adżilkijja. Wszystkie bowiem świątynie na okolicznych
wyspach zostały tam przeniesione po powstaniu jeziora Nasera – wyspy na których
znajdowały się oryginalnie zostały zalane.
Mamy szczęście, spektakl dopiero co się rozpoczął. Zasiadamy na kamiennych
ławach i podziwiamy pięknie oświetlone ruiny świątyni, wsłuchując się w jej
historię. Nastrój jest niesamowity. Naokoło nas Nil, nad nami czarne niebo,
wokół nas magiczna noc. Uważa się, ze na File „światło i dźwięk” jest
najbardziej efektowne i najlepsze. Nam trudno to stwierdzić, gdyż innego nie
widzieliśmy (oprócz fragmentów w Kairze), ale z pewnością na długo zapamiętamy
samo przedstawienie, jak i okoliczności całej „wyprawy”. Ze względu na naszą
opieszałość, po spektaklu niestety nie udaje nam się zwiedzić ruin. Był na to
czas wcześniej, przed widowiskiem... Jeden moment i światła gasną, policja
turystyczna pilnuje, aby nikt na wyspie nie został. Trudno, wracamy i my. Nasza
motorówka już na nas czeka. Jej koszt w obie strony dla całej ekipy to 35 LE,
bilet za spektakt od osoby kosztuje 55 LE od osoby. Na wyprawę warto wybrać się
w 6 – 7 osób, tyle bowiem mieści się w taksówce i całe koszty rozkładają się na
więcej osób.

[bergamotka11]

Taksówkarz także jest na posterunku. W powrotnej drodze buzia mu się nie
zamyka; próbuje namówić nas na jutro na objazdową wycieczkę po Asuanie i
okolicach. Decydujemy się nie korzystać, gdyż nie znamy jeszcze dokładnego
rozkładu dnia jutrzejszego – musimy się spakować i opuścić statek...
Po wrażeniach całego dnia szybko zasypiamy. To już ostatnia noc na naszej „Miss
World”...

2.11
Asuan, podróż do Kairu

Dziś postanawiamy pospacerować po Asuanie. Migające dorożki i taksówki,
pokrzykujący mieszkańcy, wychudzone konie, brudne ulice i biedne dzieci.
Kobiety w chustkach na głowie, z ogromnymi wystającymi spod nich czarnymi
oczami, zwiewnie i lekko poruszają się, jakby ogromne i podejrzewam ciężkie
kosze na ich głowach były tylko wytworem mojej wyobraźni. Mały chłopiec biegnie
za nami; dostał długopis, ale najwyraźniej to mu za mało, bo nie odstępuje nas
na krok. Ktoś jedzie na osiołku, nieopodal kolejny osiołek czeka na swojego
właściciela.
Postanawiamy znaleźć kafejkę internetową, gdzie moglibyśmy zgrać zdjęcia. Po
długich poszukiwaniach wreszcie znajdujemy czynny przybytek (pamiętajmy że dziś
ostatni dzień ramadanu, wszyscy są przez to senni i ospali), gdzie za rozsądną
cenę 10 LE młody chłopak przegrywa nam fotki.
W powrotnej drodze słyszymy, jak kolejny Egipcjanin wykrzykuje w naszą
stronę: „ Hello my friend! Felluk! Felluk! Good price!”. Twardo idziemy przed
siebie, nie odwracając się. Wreszcie Rafał się zlitował, odwraca się a tam...
Robert! Wyraźnie uradowany, że udało mu się nas oszukaćJ.
Pakujemy się i ok. 12 wystawiamy nasze bagaże. Do 15 musimy opuścić statek,
teraz mamy jedną kajutę na całą naszą wycieczkę. Szkoda opuszczać statku, na
którym spędziliśmy kilka wspaniałych dni... Dzień mamy trochę stracony ze
względu na te pakowania, dowóz bagaży na dworzec itp. W przeciwnym razie
udałoby nam się zobaczyć więcej, chociażby wyprawa felluką. Cóż, może następnym
razem... Jednak miłe zakończenie dnia powetowało nam stracony czas przed
południem. Postanawiamy jeszcze przed odjazdem pociągu do Kairu wybrać się do
Nubian House – klimatyczna kawiarenka na wzgórzu, z której rozpościera się
malowniczy widok na cały Asuan. Większość naszej wycieczki pojechała
wcześniejszym pociągiem z kuszetkami, my w czwórkę z Alą i Andrzejem jedziemy
później zwykłą jedynką, akurat więc starcza czasu na Nubian House. Docieramy
jeszcze przed zachodem słońca. Za 10 LE dostajemy zestaw obowiązkowy –
hibiskusa, zwykłą herbatę, przepyszne ciasteczka i shishę, która oprócz
malowniczego widoku jest główną atrakcją dzisiejszego wieczoru. Słodkawa, wodna
fajka mnie jednak nie przekonuje „smakowo”. Ma jednak przyjemny zapach, który
już zawsze będzie kojarzył mi się z Egiptem. Jeżeli tęsknicie do tego kraju,
zamknijcie oczy, wciągnijcie mocno powietrze w nozdrza, a za chwilę poczujecie
ten charakterystyczny zapach, który przeniesie was nad Nil...
Spoglądamy na Asuan. Wyspy i wysepki, przenikliwy granat wody, a na nim gęsto
zasiane felluki dryfujące powoli w różnych kierunkach. Soczyste zielone palmy i
krzewy przeplatają się z beżem skał i zniszczonych zabudowań o płaskich
dachach. Po chwili słońce zachodzi, domy, hotele i wyspy szarzeją, by za chwilę
zacząć się rozświetlać, wkraczając w swoje nocne asuańskie życie...
Na nas powoli już czas. W drodze powrotnej zatrzymujemy się na moment przy
hotelu Old Cataract. To tu Agata Cristie napisała „Śmierć na Nilu”. Bardzo
chciałam poczuć magię miejsca, gdzie powstała historia tajemniczego morderstwa
popełnionego na zapewne trochę podobnym do naszego statku, którym płynął nie
kto inny, jak sam Herkules Poirot.
Myśląc o tej historii docieramy na dworzec. Cóż, jego stan jest kiepski, ale
otwarcie trzeba przyznać, że wiele dworców w Polsce wygląda bliźniaczo
podobnie... Za to pociąg, „1 klasa”... hmmm nie czyszczony chyba od lat stu...
Tak jak już wcześniej pisałam, większość osób z naszej wycieczki zdecydowała
się jechać kuszetką. Do tej przyjemności dopłacali po 50 $ od osoby. Tak
naprawdę kupili jednak bilet po raz drugi. Biuro nie zamierzało oddać różnicy,
z niewyjaśnionych dla nas przyczyn. Myślę, ze nasza przewodniczka miała udział
finansowy w tym precederze, bo zdecydowanie odradzała nam jechać pierwszą
klasą, mówiąc o bydlęcych wagonach i jarzeniówkach palących się całą noc. Nasza
czwórka – najmłodsi – postanowiła jakoś przetrzymać, reszta – osoby w średnim
wieku – wybrali kuszetki z kolacją i śniadaniem, gdzie rzeczywiście mieli
przyjemnie i czysto. My nie żałujemy, bo dzięki późniejszej godzinie pociągu
odwiedziliśmy Nubian House no i parę grosików w kieszeni zostało. A przede
wszystkim nie było tak źle, jak mówiła Aga. Jedyny minus to fakt, że dotarliśmy
do Kairu b. późno i nie mieliśmy czasu, aby w hotelu odświeżyć się przed
dalszym zwiedzaniem.
W pociągu mieliśmy przedział dla siebie, na szczęście nikt się po drodze nie
dosiadł. Od ok. 12 w nocy – nawet lepiej, bo 2 przedziały. Uczynny Ahmed
zaprowadził nas (i całe rzesze innych podróżnych) do sąsiedniego wagonu, gdzie
każdy mógł wygodnie rozłożyć się na trzech siedzeniach. Na pytanie ile będzie
to kosztowało, odpowiedział że to free i no problem, ale finalnie pobrał od
łebka złodziejską sumę 20 LE. Byliśmy jednak za bardzo zaspani i zmęczeni oraz
ucieszeni na jego propozycję, że nie próbowaliśmy się już targować. Rano nasz
Ahmed bardzo się do nas uśmiechał i pomógł z bagażami – no cóż, parę setek
wpadło mu tej nocy do kieszeni.
Obudziło nas słońce, trochę bardziej przytłumione i zamglone niż zwykle. To
efekt przeraźliwie brudnej szyby, zza której świat wyglądał jak w ogromnej
mgle. Dojeżdżaliśmy do Gizy.

[imonate]

ale piknie

[Gość: Jacek]

Niestety co do Agnieszki to masz rację, a był z nią Nazir ? moje dzieci były nim
zachwycone miały z nim fantastyczny kontakt.Pozdr.

[bergamotka11]

Gość portalu: Jacek napisał(a):

> Niestety co do Agnieszki to masz rację, a był z nią Nazir ? moje dzieci były
ni
> m
> zachwycone miały z nim fantastyczny kontakt.Pozdr.

Chyba tak -pisze chyba bo zupelnie nie pamietam goscia... Chyba tak wlasnie
mial na imie, ale nie dam sobie glowy uciac...wiecej znikal niz sie pojawial;)
A Agnieszka - coz z jej wiedza mysle ze stanowi ewemenent wsrod przewodnikow,
szkoda tylko ze nie ma zupelnie serca do tej roboty i najzwyczajniej w swiecie
nie lubi turystow...

[platynka.iw]

Teraz mialam dopiero czas, by sobie to wydrukowac i na spokojnie przeczytac...
Za oknem -26, a ja pod ciepla kolderka dzieki Tobie przenioslam sie do "domu"!
BARDZO Ci dziekuje i gratuluje... Wspomnienia sa wspaniale!! Az mi sie lezka
zakrecila...

Buziaczki :-*
Iwonka

[ben07]

Do bergamotki11 - Jak wyglada sprawa załatwienia biletów na kuszetki w pociągu
Asuan - Kair? Czy kwota 50$ od osoby jest ceną biletu? O której odjezdza pociąg
z kuszetkami z Asuanu? Jakie są w nim warunki?

Kuszetki Asuan-Kair

[platynka.iw]

Przepraszam ben07. Nie jestem bergamotka ale moze sie wypowiem?? :>Z kuszetkami
jest tak-jezeli jest podstawiony wagon z kuszetkami-kupujesz bilet i jedziesz.
Problem polega na tym, ze nie do kazdego skladu jest ten wagon doczepiany. Jak
bedziesz w asuanie-tak na 2-3 dni przed wyjazdem do kairu uderz na dworzec
(bardzo latwo trafic-jest niedaleko glownej promenady, przy Suku) i zapytaj czy
taki wagon bedzie podstawiony i kiedy... I wtedy robisz rezerwacje.

Jest jeden problem-nawet jak Ci powiedza, ze bedzie podstawiony-moga go nie
podstawic :-) Bo to Egipt wlasnie :-)

Pozdrawiam, Iwonka

[platynka.iw]

Juz chyba tu pisalam... ale nie mam pewnosci, wiec prosze-kuszetki sa super
wypasione. Miejsca niewiele... ale tak. Wchodzac z korytarza (pisze o naszym
ukladzie) na wprost okno ze szczelna roleta oraz zaslonkami (zeby bylo milutko-
i byly czyste :-) Po prawej bylo 2 drzwi. Jedne-to schowej na walizke (malenki)
a dalej mini lazienka (umywalka, mydelko, 2 szklaneczki, reczniki papierowe)
Woda letnia, ale zeby da sie umyc :-)
Po lewej dwa lozka (pietrowe)
W cenie byl poczestunek (soczek, jakas potrawka z ryzem, kawalek ciasta)

Plusy to-mozliwosc umycia sie wieczorem i rano, intymnosc, luz... ja nawet
wysniupalam z walizy nasze pizamy :-) Luzik..

Iwonka

Do Bergamotki

[pc_maniac]

Ech, żebym ja tak umiał pisać :o(

No comments

[bergamotka11]

uslyszec cos takiego od jednego z guru tego forum i jednej z osob ktora mnie
zainspirowala do wstukania w klawiature moich wspomnien...:))

a co do kuszetek - jesli jedzie sie w rejs, to warto juz w Polsce dowiedziec
sie o mozliwosc doplaty, bo inaczej buli sie 2 razy jak osoby z mojej wycieczki
ktore skorzystaly z kuszetki (za 1 kl w cenie wycieczki i 50 bagsow extra za
kuszetke). A w razie czego trzeba krzyczec o bilet do przewodnika zeby byl
dowod w Polsce i mozliwosc zwrotu czesci kasy.

[pc_maniac]

Ja guru?
Chyba żartujesz. Poprostu jeśli w czymś mogę pomóc to pomagam.

Ale naprawdę cudnie piszesz i śmiem twierdzić, że są to chyba najlepsze
wspomnienia jakie czytałem. Fantastycznie potrafiłaś w relację wpleść masę
informacji przybliżających historie opisywanych obiektów, tym, którzy dopiero
wybierają się.
No i to lekkie pióro. Naprawdę jestem pod wielkim wrażeniem.
Sądzę, że jeśli tych wspomnień nie zamieścisz na jakiejś stronie internetowej,
okraszonej również zdjęciami z podróży, to będzie wielka strata. Bo na forum
jednak takie relacje są niestety ulotne.

[Gość: ika]

jak ja lubię takie wspomnienia a jak jeszcze ktos ma talent... to czysta
przyjemność. Gratuluję i serdecznie pozdrawiam ( czekajac na wiecej).Ika

[bergamotka11]

dziekuje Wam za wszystkie mile slowa:) Piszac staralam sie opisac troche
egipskiego klimatu aby ci, ktorzy tam byli mogli przypomniec sobie ich pobyt a
jednoczesnie wrzucic troche info o historii i zabytkach aby ktos kto tam sie
wybiera mogl czegos sie dowiedziec. jesli udalo mi sie to choc troche, jest mi
bardzo milo:)
jak dam rade spisac wszytko to pewnie wrzuce w jakiegos bloga
pozdrawiam Goraco i Upalnie

[bergamotka11]

oto dalszy ciag moich wspomnien.

3.11.05 Kair

Nasz pociąg miał spore opóźnienie; do Kairu dotarliśmy grubo po 9.00. A to
oznacza, że na zwiedzanie będziemy mieli mniej czasu. Naprędce otrzepujemy się
z wszechogarniającego brudu i wysiadamy.
Na stacji wita nas zdezelowana i powyginana tabliczka z napisem „Giza” oraz
słońce, które okazało się o wiele bardziej intensywne na zewnątrz pociągu. Bez
żalu żegnamy nasze „kuszetki”. Pakujemy się do autokaru, który zawozi nas do
hotelu – Middle East w Gizie. Niestety nie mamy czasu nawet wejść do pokoi aby
choć z grubsza się odświeżyć. Zabieramy jedynie resztę naszej wycieczki, która
w królewskich warunkach dotarła do Kairu parę minut po siódmej i jedziemy na
początku do Muzeum Egipskiego.
Dziś jest pierwszy dzień Feast – największego w roku święta muzułmanów na
zakończenie ramadanu. Trzy dni nieustającej zabawy, świętowania na ulicach i
przeogromnej radości. Ale to także trzy dni niemal całkowitego zapominania o
turystach; hmm powiem więcej, całkowitego olewania turystów. I czy nam się
podoba, czy nie, musimy się do tego dostosować. Na zwiedzanie nie mogliśmy
wybrać gorszego dnia w roku. Muzeum czynne krócej, na ulicach jeszcze
większe „rozregulowanie” i zamieszanie niż zwykle. Na dodatek nasza wizyta w
muzeum była pod znakiem zapytania. Agnieszka miała problem ze zorganizowaniem
lokalnego przewodnika, który musiał być z nami obecny podczas zwiedzania. Każdy
wolał świętować, niż zajmować się turystami... A bez przewodnika z odpowiednimi
papierami nie wejdziemy do muzeum... Na szczęście znalazł się jakiś ochotnik, a
chyba raczej dwóch, bo jeden z nich ostro awanturował się po angielsku i
arabsku z naszą przewodniczką. Wygląda na to, że nic nie wskórał i został ostro
pogoniony (ostry języczek i momentami cholernie nieprzyjemną powierzchowność to
nasza Agnieszka miała, trzeba jej przyznać). Nie muszę chyba dodawać, że rola
wynajętego przewodnika była zgoła zagadkowa – jedyne co robił, to po prostu
BYŁ i kiedy zaszła potrzeba, okazał odpowiednie dokumenty, nie odzywając się
do nas słowem, ani po polsku ani po angielsku, ani nawet po arabsku;).

Jadąc w stronę muzeum mamy czas na pierwsze przyjrzenie się Kairowi. Jednemu z
najbardziej barwnych, egzotycznych, zaludnionych, pełnemu największej ilości
sprzeczności miastu na świecie. Miastu, które podobno można albo pokochać albo
znienawidzić, ale na pewno nie przejść wobec niego obojętnie. Miastu, które ma
własne niepowtarzalne tętno, żyje w specyficznym tempie, ni to szybkim ni to
powolnym, pełne tajemnic, piękna i brzydoty, biedy i oszałamiającego bogactwa,
przenikliwej ciszy i jednocześnie hałasu, gdzie starożytna historia przeplata
się ze współczesnością, majestatyczny spokój z rozedrganym niepokojem,
bezpieczeństwo z niebezpieczeństwem.
Z każdej strony docierające do nas dźwięki klaksonów tworzą swoistą muzykę,
rytm będący pulsem tego miasta, jego bijącym sercem, bez którego by umarło.
Kakofonia dźwięków przenika każdą komórkę słuchacza, wypełnia każdą szczelinę
przestrzeni, staje się oryginalnym utworem muzycznym, piskliwym i męczącym
chwilami, a jednak nie pozbawionym własnego uroku.
Samochody, duże i małe, stare i nówki, taksówki i auta prywatne suną do przodu
w bliżej nieokreślony sposób kierując się zasadą: jestem jedynym uczestnikiem
ruchu drogowego a jeżeli nawet nie jestem, to i tak nie muszę zwracać na
nikogo uwagi. A już na pewno na pieszych! Słowem – easy riders. Samochody
łączy jedno – wszystkie są poobijane. Jest podobno jedna zasada ruchu drogowego
(o ile w ogóle o jakichś zasadach oprócz wymienionej powyżej można mówić) –
pierwszeństwo zawsze ma samochód a nie pieszy. Niezależnie od tego, czy
przebiega przez skrzyżowanie, czy przechodzi przez przejście dla pieszych i to
na dodatek na zielonym świetle. Czerwone światło dla kierowcy nie oznacza
wcale, że ma się zatrzymać, ale że „być może w okolicy mogą łazić ludzie, miej
to ewentualnie na uwadze.”
Mijamy zatem przemykające między sobą samochody, mijamy rozwalające się domy i
wieżowce w nieustającej budowie. Wyglądają jak slumsy. Mieszkania w Kairze
osiągają oszałamiające ceny – warszawskie 5 tys. za m2 wydają się tanie jak
barszcz. Apartamentowce, cokolwiek by przez nie rozumieć, ale podejrzewam, że
to cos lepszego od zabudowań które mijamy, kosztują wg relacji Agi od 800 tys.
dolarów. Musi być drogo, skoro na stosunkowo niewielkim terenie żyje
kilkanaście milionów ludzi. Zresztą problem mieszkaniowy to duży orzech do
zgryzienia dla tutejszych władz – ludzie mieszkają dosłownie na kupie, w
potwornym ścisku i brudzie.
Nie wiem, jak to się stało, ale bez szwanku dla nas i autokaru docieramy do
Muzeum Egipskiego. Będziemy tu mieć tylko dwie godziny, a więc po raz kolejny
czeka nas wyścig z czasem i kilkutysięczną historią zgromadzoną w dużym
bałaganie na dwóch piętrach dziewiętnastowiecznego gmachu muzeum. Co ciekawe –
w kraju muzułmańskim – dyrektorem muzeum jest kobieta i to podobno wszystkich
trzymająca ostro w ryzach. Jedną z pierwszych jej decyzji było wprowadzenie
całkowitego zakazu fotografowania, a wszystko po to aby udrożnić zatłoczone
korytarze i zwiększyć przepustowość – turyści nie zatrzymują się nieustannie
aby zrobić zdjęcie.
Tłum w muzeum rzeczywiście jest ogromny. Najpierw przy wejściu, potem już w
samym muzeum. Wycieczki przepychają się między sobą a przewodnicy przekrzykują,
by ich turyści wyłowili z nieustającego gwaru to, co mają im do przekazania.
Gdyby choćby na moment zatrzymać się przy każdym eksponacie, w muzeum można
spędzić kilka dni. Tak więc to co my zobaczymy, to zaledwie promil wszystkich
eksponatów, dodajmy bałaganiarsko poukładanych i opisanych. Większość opisów
nie dotyczy znajdujących się obok przedmiotów. Coś takiego możliwe jest tylko w
Egipcie...
Idąc z Agnieszką, a później puszczeni samopas, oglądamy setki eksponatów –
figury i posągi, biżuterię, rzeźby, zawartość grobu Tutanchamona i oczywiście
mumie władców Egiptu. Oprócz skarbów, jakie zabrał ze sobą jeden z
najsłynniejszych w naszych czasach faraonów, największe wrażenie robi na mnie
ogromny posąg Echnatona, faraona heretyka, który zniósł kult Amona i wprowadził
rewolucyjny jak na tamte czasy monoteizm – kult jednego boga Atona. Spoglądam
na ogromną postać – nienaturalnie wydłużona i wąska twarz, wysokie czoło,
ogromne usta i skośne oczy oraz szerokie, kobiece biodra mają w sobie coś
tajemniczego i intrygującego, tak jak intrygująca była historia Echnatona. Czy
rzeczywiście był chorym i niepoczytalnym człowiekiem, za którego rządów
gospodarcza i polityczna siła Egiptu znacznie się pomniejszyła, rozkwitła
natomiast sztuka? Czy prawdą jest jego łagodność i zamiłowanie do miłości i
pokoju, zgodnie z nową religią Atona? Czy może jego pacyfizm to mit?
Oczywiście największą atrakcją muzeum są mumie faraonów – wstęp jest dodatkowo
płatny. Zasuszone i zakonserwowane ciała wielkich władców starożytnego Egiptu
śpią snem wiecznym i są tak samo nieśmiertelne, jak znajdujące się nieopodal
piramidy, miejsca ich wiecznego spoczynku. Dopóki będą istnieć, dopóty istniała
będzie pamięć i respekt nad tą cywilizacją.

[bergamotka11]

Dwie godziny zwiedzania minęły zadziwiająco szybko. Może więcej szczęścia będą
mieli turyści za kilka lat, gdy do użytku oddana będzie nowa siedziba muzeum –
znacznie przestronniejsza, gdzie wreszcie eksponaty mają być we właściwy sposób
poukładane i opisane. Kolejny powód, aby jeszcze tu powrócić...
Wracamy do autokaru i jedziemy w stronę piramid – jednego z najsłynniejszych
miejsc na świecie. Najbardziej fascynujących i tajemniczych. Wokół którego
nagromadziło się tyleż niesamowitych co nie mających nic wspólnego z prawdą
historii i legend. Sygnał od kosmitów, relikt Atlantydy, wzorzec miar wykuty w
kamieniu... Pochodzenie piramid i to, czym tak naprawdę były, stanowiły i
nadal stanowią źródło nieustających pytań i domysłów. Niejednemu archeologowi,
historykowi co zwykłemu zjadaczowi chleba sen z powiek spędzało pytanie: Jak
oni to zrobili??? Czymże były te budowle wniesione w zapewne niesamowity
sposób? Miliony bloków skalnych, setki tysięcy ton poukładane ze szwajcarską
precyzją warstwa na warstwie, w sposób zapewniający niemalże nieśmiertelność.
Piramidy są tak stare, że ciężko to nam sobie wyobrazić – już w czasach
Chrystusa miały ponad dwa tysiące lat! Jak bez udziału dźwigów i zaawansowanej
współczesnej technologii zdołano ułożyć kamienne bloki? Tak, w to musieli być
zamieszani kosmici...
Dziś piramidy znajdują się o krok od współczesności. Budynki i knajpy zdają się
napierać na starożytne zabytki, jakby chciały uszczknąć dla siebie choć trochę
ich nieśmiertelności. Ciekawe czy za trzy tysiące lat ktoś będzie pamiętał
jeszcze o sieci Pizza Hut? Ta restauracja chyba najodważniej wkracza w
niedostępny obszar piramid...
Wreszcie dojeżdżamy. Piramidy dumnie lśnią w słońcu. Najpierw docieramy na
taras widokowy – tam pstrykamy zdjęcia pamiątkowe. Mamy na to „aż” 15 minut...
Aga przestrzega nas przed robieniem sobie zdjęć na wielbłądach, których
właściciele co krok proponują nam tę przyjemność. Bo jak was wywiozą gdzieś w
pustynię to długo nie wrócicie... – przestrzega. Ja skłonna jestem jej
posłuchać, ale Rafał zdecydowanie nie.. Być pod piramidami i nie zrobić sobie
zdjęcia na wielbłądzie??? No i z duszą na ramieniu i poczuciem tykającego
zegarka dajemy się zaczepić i za astronomiczną kasę 20 LE (szkoda czasu na
targowanie) ... hajda na wielbłąda! No ride just photo! – krzyczymy
zapobiegawczo. Najpierw ja – chyba mam przerażenie w oczach, tak przynajmniej
widać na zdjęciu. Jaki ten wielbłąd duży! Najgorszy moment to wsiadanie i
zsiadanie, człowiek ma wrażenie że zaraz spadnie. Właściciel wielbłąda leniwie
ustawia go na tle piramid. Kilka fotek i zjazd. Teraz Rafał. Jego zdjęcie jest
zdecydowanie lepsze – lepiej się wielbłądek ustawił. Jak by nie było – pamiątka
jest.
Do busa wracamy ostatni – Agnieszka ma srogą minę... Ale ona jest tu nie
pierwszy i nie ostatni raz, a my...
Jedziemy pod piramidy. Zastanawiamy się czy wchodzić do środka – podobno
atrakcja to żadna, człowiek się tylko spoci i zmęczy i nic nie zobaczy...
Decydujemy się jednak na wejście – w końcu być pod piramidą i nie wejść do
środka to jak być w Rzymie i nie zobaczyć Watykanu. Nabywamy bilet i powoli
zanurzamy się wgłąb piramidy Chefrena. Idziemy w dół wąskim i dusznym
korytarzem na ugiętych nogach. Kto ma problemy z sercem albo klaustrofobię,
powinien zdecydowanie zrezygnować z wejścia do piramidy. Dochodzimy do
niewielkiej, prostej sali w której znajdował się grobowiec i wracamy z
powrotem. Wszystko zajmuje nam 15 minut. Burzymy kolejny mit, jakoby piramida
pełna była krętych korytarzy i labiryntów.
Została nam chwila na zdjęcia i krótki spacer wokół piramid. Czas jaki mieliśmy
na wszystko to tak naprawdę strzępek potrzebny do tego, żeby dobrze poczuć
piramidy i uświadomić sobie, gdzie się znajdujemy. Zastanawiam się dlaczego
wycieczki oprowadzane są w takim morderczym tempie. Przecież przy odrobinie
dobrej woli i trochę innej organizacji można by na wszystko co widzieliśmy
poświęcić więcej czasu. Być może my - i zdecydowana większość obecnych tu
turystów - zwiedza piramidy pierwszy i ostatni raz w życiu.
Ale nam został jeszcze jeden przystanek – sfinks. Docieramy do niego spacerem –
odległość jest spora ale na trasie dojazdowej panuje olbrzymi korek, toteż
autobusy mają nasze tempo... Dumny sfinks pręży się w słońcu niewzruszony
tłumem, jaki codziennie przybywa, by zobaczyć go na własne oczy. Jest
imponujący ale bardzo zniszczony. Niszczeje z roku na rok. Przeprowadzone
paręset lat temu prace konserwacyjne dziś zaszkodziły mu jeszcze bardziej. Tu,
ze względu na ograniczenie przestrzeni, tłum jest jeszcze większy. Zrobienie
zdjęcia na tle sfinksa bez obecności osób trzecich graniczy z cudem. Zwiedzamy,
oglądamy, robimy zdjęcia... Nagle słyszymy gwizdki służb porządkowych- to
koniec zwiedzania. Turyści niczym bydło ubojne zapędzani są do wyjścia... Jest
równo 16 i ciężko mi zrozumieć, dlaczego tak wcześnie zamykają. Do zmroku
pozostała przecież jeszcze godzina... Myślimy, że to ze względu na Feast, ale
dowiadujemy się że tak jest codziennie. Cóż, własna logika egipska.
Teraz czeka nas obiad w restauracji pod Sfinksem. Nie polecam... Praktycznie
nic nie nadawało się tam do jedzenia... Każdy kto będzie miał możliwość
zjedzenia gdziekolwiek indziej, niech z tego skorzysta i nie da się nabrać na
romantyczną atmosferę restauracji pod chmurką, gdzie potężny posąg jest niemal
na wyciągnięcie ręki...
Najedzeni jedziemy do sklepu z biżuterią- najbardziej okazałe jest złoto, i
jeśli ktoś je lubi (ja nie), może z pewnością wybrać coś ładnego i w miarę
niedrogiego dla siebie.
Nasz kolejny przystanek w którym spędzamy dużo więcej czasu, to perfumeria.
Kupowanie tutaj to niemal rytuał – najpierw zasiadamy w ławach częstowani
hibiskusem, potem odbywa się prezentacja olejków. Dostajemy ich pełną listę i
niektóre z nich „próbujemy” Po chwili nie czuję już niemal nic, tylko misz masz
zapachów. Niektóre z nich to bazy, inne gotowe mieszanki, z których produkowane
są perfumy światowych koncernów. Rafał jest niepocieszony;) - decyduję się na
4 zapachy – później okaże się, ze wszystkie są bardzo do siebie podobne...
Wreszcie wracamy do hotelu. Może nie jest najwyższych lotów, ale w miarę czysty
(pomijając „pachnące” windy) i – co w tym momencie najistotniejsze – ma
działający prysznic z ciepłą wodą. Zmywam z siebie cały brud z pociągu i przy
okazji trochę starożytnego kurzu z piramid.
Pod wieczór udajemy się na kolację, którą spożywamy w restauracji znajdującej
się na dachu hotelu. Tu jemy „normalny” od dłuższego czasu posiłek – zwykły
kotlet z piersi z kurczaka, frytki i surówkę. Z dworu dochodzą nas odgłosy
świętującego miasta- szum, jazgot, klaksony, pokrzykiwania...
Przy kolacji przyszło nam obserwować niecodzienne – przynajmniej dla nas –
wydarzenie – muzułmańskie wesele. Ściślej mówiąc, to uroczystość „zawiadomienia
o ślubie”. Ślub to tak naprawdę kontrakt precyzyjnie spisujący ewentualny
podział majątku oraz lista co wolno a czego nie wolno żonie. Zawiadomienie o
ślubie to krótka uroczystość „informująca” o kontrakcie – może mieć miejsce
nawet rok po. Panna młoda w białej sukience, pan młody w garniturze, stoją w
środku, naokoło nich także eleganccy krewni i muzycy z bębenkami. Śpiew,
muzyka, rytualne i symboliczne. Wszystko trwa może z godzinę. Obserwujemy z
ciekawością, ale nie chcemy zakłócać ich uroczystości i święta; jesteśmy w
końcu „obcy”, i geograficznie, i kulturowo.
Wieczorem postanawiamy z Alą i Andrzejem wybrać się na wieczorne
przedstawienie „światło i dźwięk” pod piramidy a potem na spacer po centrum.
Jako że nasz hotel jest w Gizie – w

[bergamotka11]

Wieczorem postanawiamy z Alą i Andrzejem wybrać się na wieczorne
przedstawienie „światło i dźwięk” pod piramidy a potem na spacer po centrum.
Jako że nasz hotel jest w Gizie – w miarę niedaleko jak nam się wydaje od
piramid, decydujemy się na spacer. Gwarne i tłoczne ulice, nie wiem na ile w
feast różnią się od zwykłego dnia; mam jednak wrażenie że musi tu być podobnie
ze względu na tłumy zamieszkujące Kair i sam charakter Egipcjan. Idziemy i
idziemy, nawet nie jesteśmy w stanie stwierdzić na sto procent czy podążamy w
dobrym kierunku. Czas mija, wiec postanawiamy jednak wziąć taksówkę, żeby się
nie spóźnić. I tu niespodzianka. Okazuje się, że taksówkarze w Kairze nie mówią
po angielsku! Zaczepiamy kilku z nich, żaden nie wie o co nam chodzi... W końcu
ustalamy z jakimś cenę (dziś liczą sobie dodatkowo no bo wiadomo – święto)
mimo, że nie jesteśmy pewni czy nas zrozumiał- wsiadamy. Jedziemy i jedziemy, a
piramid jak nie było tak nie ma.... Coś się nie zgadza, facet wyraźnie jedzie w
stronę centrum... Pytamy go czy na pewno dobrze jedzie. Nie kuma ani słowa.
Powtarzamy „pyramids” – robi dziwną minę. Pokazuje kształt piramidy z dłoni-
nic. Sfinks mówimy – nic. W końcu wyciągamy przewodnik i pokazujemy zdjęcie-
taksiarz łapie się za głowę i robi gwałtowną nawrotkę. Z jego łamanej
angielszczyzny wysnuliśmy wniosek, że chciał zawieść nas na pyramyds street.
Jak to możliwe, że w Luksorze, Asuanie, Edfu- dużo mniejszych i mniej
uczęszczanych przez turystów miejscowościach każdy – małe dziecko i bezzębny
starzec lepiej lub gorzej posługiwali się angielskim, a tu taksówkarz nie
rozumie słowa „ pyramyds”...
Nie muszę chyba dodawać, że na spektakl przyjechaliśmy spóźnieni. Stajemy przed
Pizza Hut, stad słychać i widać tylko trochę, patrzymy z daleka na widowisko.
Zaraz pojawia się właściciel jak myślę osławionej kawiarni z tarasem, z którego
przedstawienie ma się jak na dłoni. Jesteśmy już jednak w połowie, a godzina
późna, wiec rezygnujemy z dalszego oglądania i postanawiamy pojechać do
centrum. Złapanie taksówki graniczy z cudem. Albo podają zaporowe ceny nie
chcąc negocjować, albo ni w ząb nie rozumieją angielskiego i nie mają pojęcia
gdzie chcemy jechać. W końcu trafiamy na taksówkarza, wprawdzie nie znającego
języka, ale na tyle rozgarniętego, że na widok mapy pojął o co nam chodzi i nie
zaśpiewał za dużo. Wsiadamy. I tu się zaczyna wyprawa... Uradowany i świętujący
Egipcjanin nie mogąc się z nami dogadać postanawia użyć uniwersalnego języka –
muzyki. Włącza na cały regulator egipską kocią muzykę i ruszamy w trasę. Z
dusza na ramieniu, dodam. Na desce rozdzielczej futerko, pod lusterkiem
pałętają się wisiorki i kolorowe paciorki, lusterko zewnętrzne złożone... Ale
za to klakson działa przednio... Wesoły taksówkarz podśpiewuje, zaczyna
klaskać, my razem z nim... Impreza na całego w korku ulicznym... Pasy zmieniamy
z prędkością światła. Ja pytam, jak to możliwe bez lusterka??? Skoro wybudowali
tu piramidy, to jazda bez lusterka to pikuś... W pewnym momencie o mało nie
wjeżdżamy w wyraźnie tym nie przejętą grupę pieszych. It`s ok. Ok., mówi
zadowolony taksówkarz. Bardziej niepoczytalnym taksówkarzem był chyba swego
czasu Robert De Niro...
W końcu docieramy na miejsce – centralny plac miasta At Tahir. Mamy zaplanowaną
wycieczkę zgodnie z planem z przewodnika, już po kilku minutach okazuje się że
zwiedzanie w taki sposób jest niemożliwe. Plątanina ulic, ruch i konieczność
przemykania chyłkiem między samochodami powoduje, że proste przedostanie się z
określonego punktu A do punktu B jest awykonalne. Ogrom bodźców z każdej strony
zdaje się nas przerastać. Jesteśmy niczym ludzie ze średniowiecza, którzy
przenieśli się w czasie i znaleźli na Marszałkowskiej. Zastanawiam się, jak to
możliwe że przechodnie tak spokojnie łażą po ulicach i nic im się nie dzieje.
Tak jakby nie mieli świadomości, że w każdej chwili coś może ich przejechać.
Jesteśmy zupełnie w niewytłumaczalnie innym świecie. Zastanawiam się, na ile
ten świat jest bezpieczny. Po ulicach spacerują tysiące ludzi, całe gromady
ludzi, których mijamy w pewnym momencie już bezwiednie a którzy od czasu do
czasu radośnie nas pozdrawiają. Niektóre ulice przystrojone z okazji święta. Co
nie przeszkadza tumanom śmieci samotnie wałęsać się po chodnikach. Radosna
wrzawa wobec niebezpiecznego tłumu. Brudne ulice obok pięknych skwerów
porośniętych zielenią. Zatłoczone chodniki obok wąskich, opustoszałych uliczek.
Ciemne zakamarki obok feerii barw i świateł. Miasto kontrastów. Docieramy nad
Rzekę, w której wodach odbijają się tysiące kolorowych świateł z pływających i
zacumowanych łodzi i statków. Niektóre z nich to restauracje.
Zmęczeni spacerem i wrażeniami wracamy do hotelu. Teraz złapać taksówkę to
mistrzostwo świata. Wreszcie się udaje. Nie wdajemy się zbytnio w dyskusję;
pokazujemy wizytówkę naszego hotelu i wsiadamy. Dojeżdżamy, jest grubo po
północy. Miasto tętnić życiem będzie do białego rana; my natychmiast zasypiamy.

[bergamotka11]

4.11.05 Kair

Rano pobudka, pakowanie bagaży i średniej jakości śniadanie. Śniadanie, za
które, dodam, musieliśmy zapłacić po dodatkowe 20LE. Podobno w programie nie
było tego śniadania, ale dam sobie głowę uciąć że ktoś (nasza przewodniczka???)
mieszał w tym palce...
Mniejsza z tym.
Wsiadamy do naszego zielonego autokaru i podążamy w stronę Cytadeli i Meczetu
Alabastrowego. Nie wiem jak kierowcy udało się tam dotrzeć bez wypadku takim
wielkim autokarem, no ale na szczęście udało się...
Meczet i cytadela znajdują się na wzgórzu, skąd rozpościera się widok na
panoramę Kairu. To specyficzny widok – zrujnowane domy w budowie, a za nimi,
lekko za mgłą majaczą piramidy. Przewodniki piszą, że sama panorama uzasadnia
opłatę za bilet i w znacznej mierze mają rację.
Po chwili znajdujemy się na olbrzymim alabastrowym dziedzińcu otoczonym
arkadami. Jasne Kolumny o lekko różowym zabarwieniu – potężne a jednocześnie
delikatne. Zdejmujemy obuwie i sunąc po cienkim dywanie wchodzimy do środka
meczetu.
Meczet ten jest jednym z największych i najczęściej odwiedzanych meczetów w
Kairze. Wybudowany na styl świątyń w Stambule, nie ma w sobie nic egipskiego, a
jednak jest bardzo popularny. Kolumny, ściany i fasady lekko rzeźbione w
delikatnym kamieniu. Olbrzymia sala pełna turystów siedzących, stojących i
przechadzających się po meczecie, w większości z głowami zadartymi do góry i
podziwiającymi imponujący sufit z tysiącem świateł i lampionów, ozdób i
dekoracji. Niektórzy kładą się wprost na ziemi i fotografują sufit.
Wychodzimy na dziedziniec. Tu już możemy założyć powrotem buty. Spoglądamy do
góry, by przyjrzeć się słynnemu zegarowi, jaki został podarowany Muhammedowi
Alemu, twórcy meczetu, przez Francuzów w podziękowaniu za obelisk który dziś
stoi w Paryżu na Placu Zgody. Zegar niezbyt efektowny, mocno podniszczony.
Dlaczego więc jest słynny? Ano dlatego, że jego wskazówki nie wskazały nigdy
ani minuty. Zegar od początku był uszkodzony.
Wychodzimy z terenu meczetu, jeszcze raz wśród tłumu podziwiamy panoramę Kairu.
Ze względu na Feast, do Kairu zjechało wielu turystów z całego Egiptu i krajów
sąsiednich. Wśród nich jest sporo nastolatków, którzy dość dziwnie reagują na
nasz widok. Podejrzewam, że nie widzieli nigdy Europejczyków. Dochodzi do tego,
że proszą nas o wspólne zdjęcie
Wreszcie wracamy do autokaru. Opuszczamy cytadelę i kierujemy się w stronę
bazaru. Jest dość wczesna godzina, ok. 11, toteż suk dopiero powoli i leniwie
zaczyna budzić się do życia. Wiele stoisk jest jeszcze zamkniętych, niektóre są
dopiero otwierane przez krzykliwych handlarzy. Poruszamy się po
części „turystycznej” bazaru, zatem jest on dosyć cywilizowany. Słyszymy owszem
zachęty do kupna, ale nikt nie jest tak nachalny, jak to miało miejsce w
miejscowościach, do których docieraliśmy podczas rejsu. Być może pewnego
rodzaju spokój wynika także w wczesnej pory. Zatem nie tylko atmosfera, ale
także asortyment jest tu zgoła inny, niż na suku w Asuanie. Nie ma takiej
ilości przypraw, suszonych owoców w ogromnych koszach ani hibiskusa, ale jest
za to ogromny wybór szklanych flakoników na perfumy, szkatułek i pojemniczków
na świeczki. Powoli zanurzamy się wgłąb bazaru – raj dla miłośników staroci
(nieważne już czy prawdziwych czy sfabrykowanych). Kufry, stare szafy,
zakurzone lustra z ozdobnymi ramami…. Obok srebrne zastawy, świeczniki, lampy i
biblioteczki. A chwile potem potężna wystawa bambusowych bębenków, dalej
papirusy, olbrzymie, mieniące się tysiącem kolorów fajki wodne i mnóstwo innych
rzeczy dużych i małych, drobiazgów i całkiem potężnych pamiątek, którymi z
powodzeniem można urządzić całkiem pokaźnych rozmiarów mieszkanie.
Gdy bazar powoli budzi się do życia, my go opuszczamy. Starczy nam czasu
jeszcze na przepyszny koktajl owocowy w pobliskiej kawiarence i powoli żegnamy
się z Kairem. Z brudnymi, zaśmieconymi ulicami, z tysiącem przechodniów
tworzących barwny i egzotyczny korowód, z nieustającym dźwiękiem klaksonów, z
potężnymi korkami ulicznymi. Z piramidami, licznymi meczetami i z tysiącem
innych miejsc, których nie było nam dane obejrzeć. Dynamiczny puls miasta
powoli słabnie, jest coraz cichszy, coraz delikatniejszy, coraz mniej
wyczuwalny aż wreszcie zanika pośród pustyni, w którą się zanurzamy jadąc w
stronę Hurgady.
Podróż trwa ok. 8 godzin. Nie wiem, jak to się dzieje, ale nie jedziemy tym
razem w konwoju, jak to miało miejsce w drodze z Hurgady do Luksoru. Nie mamy
też zbyt wiele do podziwiania na trasie, która w zdecydowanej większości
przebiega przez pustynię. Jest jednak jeden moment, który na długo zapamiętamy –
kolejny już w Egipcie zachód słońca. Każdy z nich jest piękny i
niepowtarzalny, tym razem jednak podziwiamy go na tle wiatraków- elektrowni
wiatrowej.
Późnym wieczorem, po 21 docieramy do Hurgady. Okazuje się, że wszyscy
uczestnicy naszego rejsu będą zakwaterowani w tych samych hotelach. Więc my
wracamy do naszego Royal Palace. W trakcie kwaterowania wychodzi olbrzymi
bałagan organizacyjny – mniejsza już z tym, czy z winy biura podróży,
rezydentów czy hotelu; w każdym razie lądujemy w jednym apartamencie rodzinnym
z Robertem i Marzeną. Nie będę opisywać tutaj wszystkich dyskusji, argumentów
lub ich braku, bo nie o tym opis ten ma traktować. Następnego dnia
przekwaterowali nas do osobnych pokoi, niemniej jednak Sun & Fun nie zrobiło
nic aby nam pomóc i zakwaterować we właściwych warunkach, zarówno jeśli chodzi
o pokoje jak i sam standard hotelu.
Przez całe to zamieszanie pozostałe osoby z autokaru musiały odczekać dodatkową
godzinę zanim dojechały do własnych hoteli. Żegnamy się ze wszystkimi i
umawiamy na wspólne nurkowanie za kilka dni. Nie chce mi się wierzyć, że
najważniejsza część naszej wycieczki już za nami… Teraz pozostało już tylko
kilka dni na lenistwo i odpoczynek na plaży. Obiecujemy sobie je wykorzystać
jak najlepiej i nie przejmować się całym zamieszaniem związanym z
zakwaterowaniem.
Kładziemy się spać późno, już po północy.

[Gość: SubZero]

Szukacie ciekawego i fascynującego hobby. Zacznijcie nurkować.

Dlaczego warto nurkować?

* Bo to fajna i bezpieczna przygoda,
* Bo to sport, który ma niezwykle relaksujące działanie,
* Bo to hartuje Twojego ducha i charakter,
* Bo lepiej zobaczyć podwodny świat na własne oczy niż w kanale Animal Planet
* Bo można na to podrywać laski, lub facetów na imprezach
* Bo życie jest krótkie

zapraszam na www.nurkonet.pl