Prof. Jerzy Robert Nowak w SZCZECINIE!!!

[Gość: bbombel]

7 marca ul Mariacka 6 (stowarzyszenie Civitias Christiana) godz. 11:00
Dojscie: Na przeciw katedry za serwisem samochodowym

[Gość: +]

W zasadzie nie powinienem tego komentować i tak też zrobie. Chociaz swoją drogą
jakie to łatwe być profesorem :)

[Gość: bbombel]

Konkretnie masz mu cos do zarzucenia? Jesli tak to prosze o konkrety a nie
wyssane z palca bzdury. Prosze zapoznac sie z jego artykulami na stronie
prof.Nowak.w.interia.pl jest ich tam niecale 200 i znalesc chocby jedna
niescislosc nie mowiac o klamstwie.
Prof. Nowak swoje teorie podpiera wieloma faktami a nie mitami, potrafi
bezposrednio i bez owijania w bawelne mowic jak jest, demaskowac zafalszowania
co pewnie wywoluje u przeciwnikow do wscieklosci tak ze calkowicie unikaja
dyskusji z nim i uciekaja (a w mediach przemilaczaja go zupelnie)

Dlatego na spotkaniu szczegolnie mile widziani sa liberalowie, kosmopolici.

Moze na spotkanie przyjdzie ktos z Gazety Wyborczej i przedstawic skrot
spotaknia w gazecie? Oczywiscie zartuje :-)

Zapraszam do odwiedzenia strony: prof.Nowak.w.interia.pl

[Gość: ace]

Uff, ty tak na serio, czy robisz sobie jaja?

[Gość: xc]

postkomuniasta, ktory nawet w sluzbie dyplomatycznej PRL sluzyl teraz robi za
patriote. ciekawe jak wyglada jego orzeczenie lustracyjne!

[Gość: bbombel]

Nowak: "Oszczerca T.P. Terlikowski nazwał mnie w tekście publikowanym na
łamach "Racji Polskiej" "sumieniem wyjątkowo zbrukanym" i pisał, że prawie 50
lat życia spędziłem na "wiernej służbie Polsce Ludowej". Jak wiadomo, tzw.
Polska Ludowa trwała 45 lat, od 1944 do 1989 roku. Ciekawe więc, na czym
polegała moja "wierna służba" takiej właśnie Polsce, np. w 1945 roku, gdy
miałem 5 lat. Oszczerca najwyraźniej nie wie, że w wieku 23 lat wiosną 1964
roku zostałem zatrzymany za "niewierność" PRL-owi, bo za rozpowszechnianie
memoriału 34 intelektualistów. Najwyraźniej nie wie, że w pierwszej połowie lat
60. należałem do opozycyjnego "bogoojczyźnianego nurtu" młodzieży studenckiej
(por. na ten temat uwagi w książce J. Eislera "Marzec 1968", Warszawa 1991, s.
111-112). Nie wie, że w czasach PRL-u uniemożliwiono mi druk kilku książek o
historii, że cenzura zatrzymała mi parę dziesiątków artykułów (w tym parę ponad
30-stronicowych). Że pierwsze zatrzymania cenzury ugodziły w moje teksty w 1963
roku, gdy miałem 23 lata, a ostatnie na krótko przed załamaniem PRL-u w maju
1989 roku, gdy miałem tych lat 49 (wtedy na tydzień przed wyborami do Sejmu
kontraktowego cenzura zatrzymała mój tekst o potrzebie odpolitycznienia wojska
i milicji). To była rzeczywiście "wierna służba"!
A teraz przejdźmy do informacji bardziej szczegółowych, prostujących fałsze
Terlikowskiego o "wiernej służbie". Otóż w październiku 1956 roku zyskałem
wielki aplauz sali, występując jako 16-letni uczeń gimnazjum na kilkutysięcznym
wiecu w Białej Podlaskiej, podejmując między innymi sprawę Katynia i zwrotu
polskich zabytków kultury przetrzymywanych z ZSRS. Pod wpływem ogromnego
entuzjazmu dla walk Powstania Węgierskiego właśnie wtedy, w październiku 1956
roku, rozpocząłem na własną rękę naukę języka węgierskiego, co później stało
się podstawą do opublikowania przeze mnie licznych książek i kilkuset artykułów
o sprawach węgierskich. Przypomnę, co przyznawał na mój temat nawet mój obecny
przeciwnik, były minister w rządzie Mazowieckiego Waldemar Kuczyński,
oskarżający mnie dziś o "dziki antykomunizm". Jak pisano w "Gazecie Wyborczej"
z 17 października 1995 roku: "Opowiada Waldemar Kuczyński, znajomy Nowaka od
czasów studiów w pierwszej połowie lat 60.: - Był specjalistą od Węgier,
entuzjastą powstania `56 i polskiego Października. Mówił i pisał maksimum
prawdy jak na tamte czasy. Był związany z ruchem kontestacji studenckiej na
Uniwersytecie Warszawskim (...). Później poszedł drogą 'wallenrodyczną',
funkcjonował oficjalnie, ale w publikacjach przemycał różne rzeczy". Tak
opowiadał o mnie wróg polityczny, jeden z bardziej znanych działaczy Unii
Wolności.
Jak więc na tym tle ocenić plugawe kalumnie "Racji Polskiej" o mojej wiernej
służbie PRL-owi? Podczas studiów na historii znany byłem z tego, że wraz z
innym studentem (b. repatriantem z Francji) ciągle męczyłem drażliwymi
pytaniami (np. o współpracę gestapo i NKWD przeciwko polskiemu podziemiu) moich
wykładowców, np. J. Holzera i M. Turlejską. Partyjny naukowiec Jerzy Holzer tak
mnie zapamiętał po tych pytaniach, że przypomniał o nich, polemizując z moją
krytyką studiów historycznych na łamach "Polityki" w 1963 roku. Krytykowałem te
studia za brak tematów kontrowersyjnych i sporów, np. o powstania, czy też
przedstawiania historiografii emigracyjnej i zachodniej. J. Holzer, polemizując
ze mną w "Polityce" z 28 września 1963 r., pisał: "Niech wybaczy wielce mi miły
p. Robert ongiś na mych ćwiczeniach jeden z najbardziej zainteresowanych,
najbardziej zapalonych, najwięcej czytających studentów argument ad personam,
choć pozbawiony złośliwości. Nie wszyscy studenci i absolwenci historii szukają
w studiach wyjaśnienia przede wszystkim dla swych współczesnych rozterek
ideowych i politycznych" (podkr. J.R.N.).
Już w rok po studiach po raz pierwszy poczułem uderzenie cenzury. Trzykrotnie w
ciągu paru tygodni cenzura wstrzymywała publikację mego artykułu wyszydzającego
kompromitującą mistyfikację, popełnioną w oficjalnym organie polityki
kulturalnej - warszawskiej "Kulturze". Chodziło o wykorzystanie w tym tygodniku
dla ataku na nowoczesne malarstwo, w ślad za Chruszczowem i Iliczowem,
rzekomej "spowiedzi Picassa". Pochodziła ona faktycznie z książek fikcyjnych
wywiadów - parodii. Bardzo kompromitowało to warszawską "Kulturę", którą
współredagowało kilku członków KC PZPR. Stąd kolejne trzy wstrzymania mego
tekstu w "Polityce", mimo jego zmieniania. Sprawa stała się głośna - o
fałszerstwie "Kultury" mówiono m.in. w "Wolnej Europie". W końcu opublikowałem
moje sprostowanie fałszu tylko w małym piśmie studenckim "Nowy Medyk". Moją
rolę w zdemaskowaniu fałszerstwa nt. "spowiedzi Picassa" przypomniano jednak w
książce "Picasso w Polsce" (Kraków 1979, s. 216-217).
W lutym 1964 roku zostałem zatrzymany na 48 godzin za rozpowszechnianie listu
34 intelektualistów. Skutkiem tego było m.in. zablokowanie niektórych
możliwości pracy tłumaczeniowej z języka węgierskiego, nawet przy węgierskich
drużynach sportowych (drużynie kolarskiej itp.).
We wrześniu 1964 r. cenzura zdejmuje z "Twórczości" mój szkic "Dramat, który
każe nienawidzić" o sztuce Gyuli Illyésa "Faworyt", ukazującej zbrodnie
stalinizmu w alegorycznym kostiumie historycznym. Pisałem: "Prawdziwy dramat
Rubaszowa przerzucony w starożytność", i to, że bohater sztuki Maksimus wie,
że "tyranii nie można usunąć przez samą zmianę władcy, bez obalenia całego
systemu władzy".
W 1965 roku w czasie dyskusji w akademiku na Kickiego, przy udziale około 400
studentów, mocno przyczyniłem się do katastrofalnej porażki głównego
oficjalnego prelegenta promoczarowskiego, pułkownika Z. Załuskiego,
przypominając mu jego wydaną w latach stalinowskich broszurę, atakującą
tradycje polskiego wojska z II Rzeczypospolitej i rzekomy spisek generałów:
Tatara, Kirchmayera etc. (Moje wystąpienie przypomniał M. Radgowski w
książce "Polityka i jej czasy", Warszawa 1981, s. 115 i J. Eisler w
książce "Marzec 1968", Warszawa 1991 r., s. 111).
W 1967 roku, po licznych cięciach cenzuralnych (usunięto około 30 ze 140 stron
maszynopisu), wydaję w Wydawnictwach Uniwersytetu Warszawskiego pracę "Nowe
tendencje w literaturze węgierskiej 1957-1966". Cięcia dotyczyły głównie
omówień tematyki rozrachunków ze stalinizmem i książek o 1956 r., działań
węgierskiej polityki kulturalnej, literatury węgierskiej na emigracji i w
krajach sąsiednich. Usunięto nawet cytowaną w pracy znamienną zwrotkę wiersza
wybitnego lewicowego poety przedwojennego Attli Józsefa "Powietrza!"

"(...) Wiem, że notują telefony moje
Z kim mówię, o czym...
W aktach zamieszczą, co śnię, kiedy roję,
Kto ze mną kroczy,
Kiedy nadejdzie dzień, przeczuć nie mogę,
Że kartoteką zasłonią mi drogę.
Kodeksem oczy" (przekład Fiszera).
Moją pracę o literaturze węgierskiej uznano za tak "niebezpieczną", że nawet po
wycięciu 30 stron tekstu uznano za konieczne "polecenie zmniejszenia nakładu z
250 na 150 egzemplarzy". Upowszechniana w takich warunkach moja praca została
uznana za "pionierską" w kilku recenzjach węgierskich. Niezwykle pochlebnie
ocenił ją m.in. emigrant z 1956 roku, poeta, krytyk i tłumacz literatury
polskiej György Gömöri na łamach emigracyjnego periodyku, chwaląc za to, że
przedstawiam sprawy węgierskiej kultury bardzo obiektywnie, nie ulegając osądom
oficjalnej węgierskiej partyjnej polityki kulturalnej i krytyki.

Metody fałszowania
Terlikowski próbuje zafałszować wymowę moich książek poprzez wyrwanie z ich
kontekstu paru zdań i na ich podstawie ocenia całą książkę, nie licząc się z
wymową tekstów zawartych w jej ogromnej części. I tak napisał, że ja rzekomo
broniłem "jako w sumie uczciwego człowieka zbrodniarza formatu równego
Stalinowi (...), czyli dyktatora komunistycznej Albanii Envera Hodży". Jako
dowód Terlikowski podaje, iż "w opublikowanej wówczas pracy Nowak
napisał:

[Gość: bbombel]

Nowak o sobie CD:"Jako dowód Terlikowski podaje, iż "w opublikowanej wówczas
pracy Nowak napisał: 'niesłuszne wydają się sądy pomniejszające czy wręcz
negujące intelektualne i polityczne zdolności Hodży'". To tak jak gdyby ktoś
piszący o niezwykłej przebiegłości Stalina czy Hitlera był ich zwolennikiem!
To, że w tej samej książce o Albanii piszę na licznych stronach (76-83, 94-106)
o zbrodniach Hodży, to wszystko przemilczał. Nie mówiąc już o tym, że cenzura
wstrzymała kilka moich tekstów o Albanii właśnie z powodu nazbyt drastycznego
opisywania - komunistycznych przecież - zbrodni reżimu Hodży. Na przykład w
1970 roku cenzura wstrzymała w "Polityce" syntetyczny (na cały numer) około 30-
stronicowy mój artykuł "Albania i nacjonalizm". Artykuł ten na przykładzie
rządów Hodży i Shehu pokazywał szczególnie drastyczne skutki rozwoju modelu
stalinowskiego (dysponuję do wglądu szczotką tego wstrzymanego przez cenzurę
tekstu, jak i paru dziesiątków innych artykułów).
W 1971 roku cenzura z poparciem oficjela z MSZ (dyrektora departamentu krajów
socjalistycznych) doprowadza do skrajnego okaleczenia mego tekstu o powojennej
historii Albanii, przygotowanego do książki "Europejskie kraje demokracji
ludowej 1944-1948". Nakazano skróty usuwające około 13 stron na 22 strony
całego tekstu, w tym o albańskiej polityce dogmatycznej, o stosunkach albańsko-
jugosłowiańskich oraz o wykorzystywaniu przez ministra spraw wewnętrznych K.
Dzodze policji bezpieczeństwa etc.
Jeszcze 20 października 1979 r. MSZ zatrzymuje w "Sprawach Międzynarodowych"
mój artykuł na temat "Polityki zagranicznej Albanii". Dyrektor Departamentu I
Ministerstwa Spraw Zagranicznych W. Napieraj w liście do redakcji "Spraw
Międzynarodowych" stwierdza, iż: "niezależnie od walorów merytorycznych i
wysokiej oceny artykułu dr. Jerzego Roberta Nowaka pt. 'Polityka zagraniczna
Albanii' mamy zasadnicze wątpliwości co do publikacji tego artykułu".
Zatrzymany przez MSZ artykuł mogłem opublikować dopiero po kilku latach.
Jeszcze w 1983 roku cenzura wstrzymuje mi przygotowany dla
krakowskiego "Zdania" - specjalnie pod pseudonimem Karol Kicki - obszerny,
blisko 20-stronicowy tekst o zbrodniach Hodży. Nie miała szans na wydanie i
nigdy nie wyszła przygotowana przeze mnie w owych latach parusetstronicowa
książka o albańskim stalinizmie.
Terlikowski oszczerczo twierdzi, że moje książki "pisane były na wyraźne
życzenie władz, albo przynajmniej ze świadomością, że muszą być napisane tak,
by podobały się komunistom". Wobec tego przyjrzyjmy się bliżej choćby moim
książkom o głównej wówczas dla mnie tematyce węgierskiej i ich recenzentom.
Oto, co zawierały moje książki:

"Węgry 1939-1969" (Warszawa 1971) II wyd. "Węgry 1939-1974" (Warszawa 1975)
Była to pierwsza w Polsce szersza publikacja o Węgrzech od 1939 roku do czasów
powojennych. Była to zarazem pierwsza w Polsce próba szerszego przedstawienia
zbrodni stalinizmu w kraju Europy Środkowowschodniej. Od strony 123. do 135.
wydania z 1971 piszę o różnych błędach, wypaczeniach i zbrodniach, zaledwie 1,5
strony (s. 122-123) poświęcając na zdawkowe wyliczenie pozytywów. Dobrze poznał
się na wymowie mojej książki autor recenzji wewnętrznej z niej do "Wiedzy
Powszechnej" - redaktor naczelny "Spraw Międzynarodowych" Ryszard Markiewicz,
pisząc 6 grudnia 1969 roku: "Praca R. Nowaka budzi jednak szereg zastrzeżeń,
które stawiają pod znakiem zapytania możliwość i celowość jej wydania w obecnym
kształcie (...). Autor bardzo rozbudował opis błędów i wypaczeń okresu kultu
jednostki, nie poświęcając dostatecznej uwagi pozytywnym stronom rozwoju
socjalistycznych Węgier".
Tego typu recenzja znacznie opóźniła wydanie mojej książki. Ostatecznie udało
mi się jednak wybronić przeważającą część mego tekstu, dzięki czemu moja
książka zawierała pierwszy w krajowej literaturze przedmiotu tak ostry opis
deformacji i zbrodni w kraju komunistycznym.
Moja książka "Węgry 1939-1969" została przyjęta ze szczególnym uznaniem przez
patriotyczne kręgi na Węgrzech (ponad 20 entuzjastycznych recenzji). Zawierała
bowiem po raz pierwszy w Polsce szerszy opis przemilczanych wówczas
konsekwentnie na Węgrzech zasług Węgier horthystowskich w pomocy Polakom w
czasie wojny w latach 1939-1944. Poza tym pokazywałem, jakże różniący się
wówczas od oficjalnej węgierskiej historiografii partyjnej, wycieniowany obraz
historii Węgier 1939-1944, ukazując wręcz jako bohatera horthystowskiego
premiera P. Telekiego, czy pozytywnie opisując innego horthystowskiego premiera
M. Kallaya. Dodajmy, że entuzjastyczną recenzję wewnętrzną mojej książki
napisał dla "Wiedzy Powszechnej" znany historyk W. Felczak, autor "Historii
Węgier", były więzień polskiego stalinizmu, który początkowo miał wyrok śmierci
w więzieniu.

Moja praca doktorska o Węgrzech w latach 1944-1968
Poważną część tej 588-stronicowej pracy, również entuzjastycznie recenzowanej
przez W. Felczaka, stanowił opis deformacji i zbrodni okresu stalinowskiego na
Węgrzech (od 110. do 187. strony tekstu). Znaczącą część książki stanowił
zobiektywizowany kronikarski opis powstania węgierskiego (konsekwentnie pisałem
o nim, podobnie jak w książce "Węgry 1939-1969" jako o "wydarzeniach
październikowych", unikając oficjalnego określenia o "kontrrewolucji"). Duża
część książki (od 364. do 544. strony) zawierała opisy specyficznych rozwiązań
węgierskich po 1956 roku, różniących je od innych tzw. krajów socjalistycznych.
Pozytywnie oceniałem węgierską reformę gospodarczą (jedyną w całym obozie
komunistycznym), rozliczenia ze stalinizmem (też jedyne w obozie), inną
politykę wobec bezpartyjnych (większe ich docenianie). Równocześnie ostro
krytykowałem przegięcia oficjalnej węgierskiej "walki z nacjonalizmem" (s. 485-
515) i długotrwałe przemilczenia problemu węgierskich mniejszości narodowych za
granicami kraju.
Wydanie książkowe mojej pracy doktorskiej (chciałem wydać jej pierwszą część -
obejmującą okres do powstania 1956 r.) zostało zablokowane pomimo trzech bardzo
dobrych recenzji mego doktoratu przez dwie partyjne recenzje wydawnicze dla
PWN - dyrektora Instytutu Teorii Partii prof. Adolfa Dobieszewskiego i prof.
Władysława Góry. Profesor Dobieszewski pisał m.in.: "Autor bardzo często
dokumentując poszczególne tezy swojej pracy, powołuje się na uczonych
burżuazyjnych (...). Odnoszę wrażenie, iż w ten sposób autor chce nadać swoim
poglądom tzw. obiektywny charakter (a najważniejszym weryfikatorem tej
obiektywności mają być burżuazyjni uczeni). (...) Wątpliwości budzi także
cezura (październik 1956 r.) końcowa pracy. Dlaczego autor nie pisze o
kontrrewolucyjnych wydarzeniach na Węgrzech?". Drugi recenzent - prof. Góra -
pisał m.in.: "W recenzowanej pracy otrzymaliśmy bardzo ponury obraz. (...)
Obraz, jaki otrzymujemy w książce, jest fałszywy. Bo przecież równocześnie
rodziły się nowe Węgry, miliony ludzi tworzyły nowe wartości i stan z 1956 r. w
porównaniu ze stanem z 1944 r. nie da się porównać. Chociaż autor pisze i o
pozytywach, giną one w masie negatywów i właściwie nie bardzo wie czytelnik, co
ten socjalizm Węgrom przyniósł". Nie chcąc zastosować się do tych zmian obrazu
Węgier, sugerowanych przez obu recenzentów, zrezygnowałem w 1975 roku z wydania
mojej pracy doktorskiej. Część jej pt. "Węgry 1949-1956. Trudne lata" wydałem w
grudniu 1981 roku w wydawnictwie UW (ok. 92 stron).

"Węgry. Wychodzenie z kryzysu 1956", Warszawa 1984
Począwszy od grudnia 1981 roku, różni przedstawiciele betonu partyjnego w
Polsce próbowali powoływać się na Węgry kadarowskie jako na dowód potrzeby
bezwzględnego rozprawienia się z "kontrrewolucją". Konsekwentnie i skutecznie
próbowałem wybić im ten argument, pomimo parokrotnych blokad moich tekstów
przez cenzurę i ataków partyjnego betonu (m.in. parokrotne ataki na mnie w
piśmie partyjnych dogmatyków "Rzeczywistość"). W moich artykułach i
publikacj

prof. Nowak o kalumniach czesc 3

[Gość: bbombel]

W moich artykułach i publikacjach starałem się uargumentować tezę głoszącą, że
węgierscy politycy rządzący po 1956 roku wyciągnęli lekcję z wydarzeń powstania
i zrozumieli, że twarda polityka wobec opornych nie przyniesie długotrwałych
rezultatów: że trzeba iść na jak największy kompromis ze społeczeństwem (stąd
reforma gospodarcza, inna polityka wobec bezpartyjnych, rozliczenie ze
stalinizmem etc. - sprawy, których brakowało w Polsce).
Te wszystkie sprawy starałem się szczególnie zaakcentować w książce "Węgry.
Wychodzenie z kryzysu 1956". Na s. 89-104 pisałem tam o rozliczeniach z
węgierskim stalinizmem. Pisząc o walce węgierskiego kierownictwa na dwa fronty:
z rewizjonizmem i dogmatyzmem (s. 105-132), przeważającą część rozdziału
poświęciłem na opis walki z dogmatyzmem. Cytowałem ostrzeżenia pierwszego
sekretarza węgierskiej partii komunistycznej J. Kadara (s. 128): "Musimy być
jednak ostrożni, aby w kołach różnych organów bezpieczeństwa państwowego nie
odżył duch awangardyzmu, poczucie, że na żadnej innej sferze działalności
państwowej nie można w pełni polegać i że tylko władze bezpieczeństwa są w
pełni godne zaufania". Zwracałem uwagę na to, jak na Węgrzech akcentowano
potrzebę dużo większego docenienia środowisk bezpartyjnych, m.in. cytując (s.
213) stwierdzenie Kadara: "Ważne jest, jeśli dobrze znamy nasze cele, ale warto
od czasu do czasu obejrzeć się do tyłu i zobaczyć, czy jeszcze ktoś za nami
idzie".

"Węgry. Burzliwe lata 1953-1956" (habilitacja)
W tej 267-stronicowej pracy starałem się maksymalnie szeroko przedstawić w
oparciu o bogatą wielojęzyczną literaturę (m.in. rozlicznych autorów
zachodnich) przebieg wydarzeń, które doprowadziły do powstania w 1956 roku, i
sam przebieg powstania. Z mojej książki jednoznacznie wynikało, że przyczyną
powstania narodowego w 1956 roku była błędna antynarodowa polityka Matyasa
Rakosiego. Uważny czytelnik jednoznacznie mógł wyciągnąć wnioski o mojej
sympatii do powstańczego premiera I. Nagya, zamordowanego w 1958 roku w
sfabrykowanym procesie (Jeden z recenzentów w 1989 roku, już po przełomie,
nazwał I. Nagya głównym bohaterem mojej książki.). Po raz pierwszy w Polsce
przedstawiłem szerzej opozycyjne poglądy Imre Nagya z 1955 roku, tak wyraźnie
dystansujące go od rządzącej Węgrami czwórki komunistów żydowskiego pochodzenia
z M. Rakosim na czele. Cytowałem na s. 94. stwierdzenie Imre Nagya: "Nie
wypieram się mojej węgierskiej narodowości... Właśnie to wyróżnia mnie i
oddziela nawet dziś od kosmopolitów i lewackich ekstremistów, którzy są obcy
narodowi węgierskiemu i jego ambicjom".
Po raz pierwszy w Polsce starałem się jak najszerzej przedstawić programy
polityczno-społeczno-gospodarcze różnych środowisk węgierskich w czasie
powstania (s. 190-194) oraz bardziej szczegółowy przebieg walk powstańczych i
informacje o walkach po drugiej interwencji sowieckiej. Po raz pierwszy w całym
ówczesnym obozie komunistycznym ujawniłem tak kompromitujący dla komunistów
fakt, że późniejszy realizator represji antypowstańczych, piętnujący powstanie
jako "kontrrewolucję" J. Kadar najpierw przyznał 1 listopada 1956 roku,
iż: "Chwalebne powstanie naszego narodu zrzuciło z karku narodu i kraju
panowanie Rakosiego, wywalczając wolność dla narodu i niepodległość dla
kraju...". Sam Kadar mówił więc wówczas - 1 listopada 1956 roku -
o "wywalczeniu niepodległości" (od kogo? od ZSRS). Nic dziwnego, że tekst tego
wystąpienia Kadara, który zamieściłem przy nieuwadze cenzury na s. 162. mojej
książki, był jednym z największych tematów tabu na Węgrzech, niedopuszczanym w
żadnych publikacjach.
W książce nie ukrywałem natomiast krytycznego osądu o interwencji Anglii i
Francji w Suezie, która dała faktyczny pretekst sowieckim twardogłowym do
interwencji na Węgrzech (opinia moja na ten temat jest powszechnie podzielana
także dziś wśród węgierskich i zachodnich znawców tematu). Krytycznie oceniałem
niezbyt realistyczne zachowanie węgierskiego zespołu Radia Wolna Europa w
czasie powstania węgierskiego (w tej sprawie dokładnie taką samą krytyczną
opinię wypowiada mój przeciwnik Jan Nowak-Jeziorański - por. jego
wspomnienia "Wojna w eterze").

"Polityka kulturalna WSPR w latach 1968-1977"
Terlikowski skrajnie zafałszowuje wymowę tej książki, wydanej w PISM w bardzo
ograniczonym nakładzie właśnie z powodu bardzo drażliwej, kontrowersyjnej
tematyki. Cenzura wstrzymała w 1979 roku mój szkic "Węgry. Polityka dialogu".
Znany z krytycznego podejścia do polityki władz krytyk literacki Krzysztof
Mętrak pisał o mojej książce w tekście "Węgierskie nauki" ("Ekran" z 1 lutego
1981 r.), iż po jej lekturze porównanie osiągnięć Węgrów w domenie organizacji
życia kulturalnego z naszymi "zbyt byłoby (dla niektórych) bolesne (...).
Książkę Nowaka właśnie dlatego powinien przeczytać u nas każdy, kto działa w
sferze polityki kulturalnej, gwoli zastanowienia, a czasem także przestrogi".
Mętrak wyraźnie stwierdza, co warto przyjąć w Polsce z zalecanych przeze
mnie "węgierskich" metod, pisząc: "Rezygnując z rozstrzygania sporów drogą
administracyjnych zakazów i występując przeciw próbom tematycznego,
politycznego, etc. 'zawężania' życia kulturalnego umożliwiono np. rozwój
twórczości 'obrachunkowej', zarówno w literaturze, jak i filmie".
Taka była wymowa mej książki starannie deformowanej przez Terlikowskiego.

Pod przykrywką pisania o Węgrzech
Podczas gdy sławetny Jędrzej Giertych konsekwentnie szkalował "Solidarność" i
wychwalał stan wojenny, ja równie konsekwentnie starałem się występować w
obronie postulatów społeczeństwa, czasami przemycając to stanowisko pod
węgierskim kostiumem wydarzeń. Czasami te moje intencje szybko rozpoznawano,
tak jak stało się w tygodniku "Polityka", gdzie przez parę miesięcy 1981 r.
opóźniano druk mojego obszernego tekstu "Węgry. Stracone lata" (o historii lat
1953-1956). Wreszcie opublikowano mój tekst w "Polityce" z 19 września 1981 r.
wraz z odrębnym, długim felietonem-komentarzem Daniela Passenta (zastępcy
ówczesnego redaktora naczelnego "Polityki"). W tekście zatytułowanym "Polska
1980, Węgry 1955" Passent polemizował z wymową mojego tekstu, widząc w nim
wyraźne analogie do sytuacji Polski. Stwierdzał: "J.R. Nowak operuje przy tym
tak sugestywnie szczegółami (...), że analogie nasuwają się same: jeżeli sprawy
w Polsce potoczą się równie tragicznie, jak na Węgrzech, to winne będzie tylko
konserwatywne, defensywne kierownictwo partii".
Jaka była wymowa moich tekstów o Węgrzech po 1981 r., choćby w 1982 r., można
dowiedzieć się np. z omówienia zamieszczonego na łamach "Przekroju" z 15
sierpnia 1982 r. w rubryce "Co piszą inni" (w związku z moją polemiką z
dogmatycznym tygodnikiem "Rzeczywistość"): "Jak wynika z polemiki, Nowak nie
wierzy w argumenty siły i w przeciwieństwie do swego oponenta uważa, że to
władza powinna sobie pozyskiwać zaufanie społeczeństwa, a nie odwrotnie".
Reasumując bilans moich prac sprzed 1989 roku:
- w moich tekstach starałem się dać jak najwięcej informacji o węgierskich
reformach i rozwiązaniach wychodzących naprzeciw społeczeństwu (polityka wobec
bezpartyjnych etc.), dialogu, argumentach przeciwko polityce zamordyzmu;
- zrobiłem wiele, ile tylko cenzura dopuściła, w Polsce przed 1989 rokiem w
publikacjach pierwszego obiegu dla przedstawienia zbrodni stalinowskich za
granicą (na przykładzie dwóch krajów: Węgier i Albanii).
prof. Jerzy Robert Nowak

[Gość: bbombel]

Przypomnę raz jeszcze. W atakującej mnie, związanej z LPR "Racji Polskiej"
sekretarz redakcji tego tygodnika T.P. Terlikowski posunął się do stwierdzenia,
że jestem "sumieniem wyjątkowo zbrukanym". Tekst szkalujący mnie został
wydrukowany za aprobatą redaktora naczelnego tego czasopisma J.M. Rumana. Obaj
zniesławiacze, próbujący zdyskredytować efekty dziesięcioleci mojej pracy
(kilkadziesiąt książek i wieleset artykułów), nie mogą się poszczycić żadnym
liczącym się dorobkiem intelektualnym. W Bibliotece Narodowej w Warszawie na
próżno szukałem jakiejkolwiek książki ich autorstwa. Przypomnę tu, że już po
obaleniu komunizmu Węgierski Związek Pisarzy przyznał mi godność nadzwyczajnego
członka tego Związku. Tytułem tym jak dotąd uhonorowano niewiele osób z
zagranicy za zasługi dla węgierskiej kultury.

O Węgrzech i nie tylko
Nie wiem, czy jest w Europie hungarysta, który zrobił więcej, choćby pod
względem ilości i różnorodności publikacj, dla popularyzacji węgierskiej
historii i kultury. Opublikowałem razem ok. 10 książek i kilkaset artykułów o
tematyce węgierskiej. Poza kilkoma książkami o najnowszej historii Węgier i
kilkoma pracami na temat tego kraju publikowanymi w opracowaniach zbiorowych
wydałem popularną książkę o związkach polsko-węgierskich "Węgry bliskie i
nieznane". Wydałem "Dzieje literatury węgierskiej XX wieku" w ramach
cyklu "Dzieje literatur europejskich". Opublikowałem dwa pierwsze w Polsce,
dokonane przeze mnie wybory węgierskiego eseju: "Węgierskie wyznania"
i "Odkrywanie Węgier" oraz dwa dokonane przeze mnie wybory poezji największego
węgierskiego poety XX wieku Endre Adyego.
Wydałem książeczkę o przywódcy największego węgierskiego powstania narodowego
Franciszku II Rakoczym oraz opublikowałem w moim wyborze z francuskiego ok. 400-
stronicowy wybór jego pamiętników i wyznań. Nawet w dziś tak oczerniającym mnie
katolewicowym "Tygodniku Powszechnym" napisano w numerze z 27 maja 1979 r. o
moim wyborze węgierskiego eseju "Węgierskie wyznania": "W sumie jest to bardzo
interesująca, pobudzająca do myślenia i porównań książka". Maciej Wierzyński
pisał w "Kulisach" z czerwca 1979 r. o "znakomitej książce przygotowanej przez
Nowaka". Przewodniczący Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich Stefan Bratkowski,
dziś mój przeciwnik polityczny związany z "Gazetą Wyborczą", oceniał na
łamach "Polityki" z 17 maja 1980 roku już w tytule "Tylko dwie książki, a tyle
sensacji", iż moje nowe książki, tj. wspomniany wybór esejów i "Węgry bliskie i
nieznane", były rzeczywistą sensacją dla polskich czytelników. Jacek Maziarski
pisał ("Kultura" z 8 czerwca 1980 r.): "(...) W ostatnim dziesięcioleciu udało
się rozbudzić zarówno nad Dunajem, jak i nad Wisłą autentyczne zainteresowanie
sztuką i historią sąsiadów. Człowiekiem, który miał w tym niemały udział, jest
historyk Jerzy Robert Nowak (...)".
W 1983 roku wydałem mój wybór myśli obywatelskiej Cypriana Kamila
Norwida "Gorzki to chleb jest polskość" w nakładzie 50 tys. egzemplarzy. Nakład
rozszedł się w ciągu kilku tygodni i otrzymywałem wciąż listy, m.in. od
licznych duchownych proszących o zdobycie dla nich egzemplarza tego wyboru, tak
potrzebnego dla ich kazań. Mój wybór miał liczne entuzjastyczne recenzje i
jedną negatywną - w organie KC PZPR "Trybuna Ludu". Recenzent "Trybuny" w
numerze z 15 września 1984 roku zarzucił mi bezkrytyczne idealizowanie myśli
Norwida, zwłaszcza jego przemyśleń o religii, stwierdzając: "Dla mnie irytująca
i anachroniczna jest Norwidowska koncepcja 'z-wolenia narodu' z wolą
Przedwiecznego. (...) Nie można czytać Norwida bezkrytycznie".
Przy okazji przypomnę fakt wspomniany w "Gazecie Wyborczej" 17 października
1995 r. przez mego obecnego przeciwnika politycznego Waldemara Kuczyńskiego, a
w 1981 roku zastępcę redaktora naczelnego tygodnika "Solidarność", że w 1981
roku pisywałem do tego tygodnika. Ze względu na pracę w Polskim Instytucie
Spraw Międzynarodowych, podległym MSZ, pisywałem do tego tygodnika pod
pseudonimem "Maron". Opracowywałem dla "Solidarności" przeglądy prasy
zachodniej pt. "W oczach Zachodu", starając się przeciwstawić fałszywemu
obrazowi sączonemu w oficjalnych mediach, jakoby na Zachodzie powszechnie miano
już dość "polskiej solidarnościowej anarchii i chaosu". Oto co pisałem już na
wstępie w pierwszym moim przeglądzie prasy, publikowanym w
tygodniku "Solidarność" z 26 czerwca 1981 roku: "Od szeregu miesięcy coraz
bardziej zachowawczy redaktorzy-manipulatorzy z niektórych środków masowego
przekazu uparli odwoływać się do zachodniej prasy, by pokazać, jak to wszyscy
na Zachodzie są zmęczeni naszym społeczeństwem i naszą 'Solidarnością', tym,
czego Polacy żądają i tym, o czym marzą. Manipulowanie owym
rzekomym 'zmęczeniem' niecierpliwymi, anachronicznymi Polakami jest tym
bardziej groteskowe w zestawieniu z autentycznym tonem przeważającej części
artykułów prasy zagranicznej. Widać w nich zarówno wiele zrozumienia dla
ciężkiej sytuacji Polski i Polaków, jak i to, że stoimy przed wielką szansą
sensownych reform, które sprawią, że 'Polska będzie Polską' (...)".
Aby rozbijać manipulacje antysolidarnościowe, przytaczałem teksty z
wielojęzycznej prasy (czytam biegle w 7 obcych językach), m.in. z
francuskiego "Le Nouvel Observateur", "Le Figaro", "Le Monde" i "L'Express",
niemieckiego "Der Spiegel", "Handelsblatt", "Frankfurter Rundschau",
brytyjskiego "The Guardian" i "Financial Times", amerykańskiego "International
Herald Tribune" i "Christian Science Monitor", włoskiej "Rinascity".
W grudniu 1981 roku napisałem pod węgierskim pseudonimem
J. Kovács artykuł do podziemnego periodyku NTO (numer nie wyszedł na skutek
skonfiskowania materiałów po wprowadzeniu stanu wojennego). W artykule tym
zachęcałem, by Polacy już nie oglądali się na węgierskie doświadczenia i
reformy, bo kadaryzm ma różne własne choroby. Postulowałem, byśmy szli dużo
dalej niż Węgrzy ku autentycznej demokracji.

W obronie powstań polskich
Jednym z problemów szczególnie często i konsekwentnie podejmowanych przeze mnie
w publicystyce w dobie PRL-u była obrona historii polskich powstań i w ogóle
ruchów niepodległościowych przed oczernianiami, jakże często występującymi w
reżimowej publicystyce. Przypomnijmy, że już w drugiej połowie lat 50.
rozpoczęła się wielka fala ataków publicystycznych przeciwko
polskiej "bohaterszczyźnie" i polskim powstaniom. Oficjalni publicyści
atakowali powstania narodowe jako wyraz rzekomego bezsensu i głupoty z dwóch
podstawowych powodów. Po pierwsze - w imię hasła Gomułki "Tylko spokój może nas
uratować" starano się przedstawić wszelkie bunty i postania jako niedobrą i
szkodliwą tradycję, by Polaków zniechęcić do kolejnych zrywów. Po drugie -
uległość wobec Rosji sowieckiej skłaniała różnych reżimowych publicystów do
szukania wcześniejszych wzorów kolaboracji z Rosją, od króla-targowiczanina
Stanisława Augusta do Wielopolskiego, i równoczesnego potępiania powstań
narodowych. Kolejna szczególnie wielka fala potępień powstań narodowych
przyszła wraz z wprowadzeniem stanu wojennego. Zaroiło się wtedy od
grubiańskich wprost ataków na historię powstań przy równoczesnym idealizowaniu
nawet takich carskich stupajek, jak okrutny wielki książę Konstanty.
W przeciwieństwie do fali antypowstańczych egzorcystów już w latach 60.
występowałem zdecydowanie w obronie idei powstańczej, m.in. na łamach czasopism
studenckich "Politechnik" i "Nowy Medyk" przeciwko skarykaturowaniu czynu
niepodległościowego doby napoleońskiej w "Popiołach" A. Wajdy i części
publicystyki. 15 października 1971 roku opublikowałem w "Perspektywach"
tekst "Bez ferowania wyroków i nieprzejednania", potępiający próbę odrzucenia
postaci Hubala do "narodowego lamusa" w imię rzekomego realizmu. Pytałem: "Czy
(...) mamy prawo z czystym sercem potępiać tych wszystkich, którzy z racji
swego charakteru i temperamentu nie m

[Gość: bbombel]

Pytałem: "Czy (...) mamy prawo z czystym sercem potępiać tych wszystkich,
którzy z racji swego charakteru i temperamentu nie mogli na co dzień akceptować
atmosfery podległości obcemu zaborcy, działalności Repninów, Stackelbergów,
Siebersów, Igelströmów, Nowosilcowów, Konstantych, Lüdersów, Trepowów, Hurków,
Apuchtinów czy Skałłonów; nie potrafili być statystami i spokojnie czekać do
chwili, gdy nadarzy się wreszcie ta najbardziej odpowiednia, doskonała
koniunktura polityczna dla ruchu przeciw zaborcy" (por. szerzej moją
książkę "Spory o historię i współczesność", Warszawa 2000, s. 14-19).
W 1981 roku głośne było moje wystąpienie na Forum Dziennikarzy na Foksal, gdy
bardzo ostro przeciwstawiłem się pomysłom pochowania króla-targowiczanina
Stanisława Augusta na Wawelu. Powiedziałem, że powinien być pochowany na
Kremlu, bo nikt z cudzoziemców nie zrobił - ze względu na słabość charakteru -
więcej dla wsparcia rosyjskich interesów. Po wprowadzeniu stanu wojennego nie
było chyba publicysty, który by częściej i bardziej stanowczo przeciwstawiał
się w prasie różnym reżimowym publicystom atakującym powstania narodowe (por.
m.in. moje teksty: "Przeciw egzorcyzmom" w "Radarze" z 27 maja 1982
r., "Zawikłane polskie drogi" w "Radarze" z 24 czerwca 1982 r., "Pamięć
powstania" z 2 grudnia 1982 r., "Stańczycy runęli ławą" w krakowskim "Zdaniu"
(nr 7-8 z 1984 r.), "Maurycy Mochnacki - męstwo myślenia" (nr 12 z 1984 r.) czy
mój wybór z tekstów generała I. Prądzyńskiego "Zaprzepaszczone szanse" (Kraków
1985).
19 maja 1982 roku, a więc w czasie pełnego "rozkwitu" stanu wojennego, cenzura
zdjęła w czasopiśmie "Radar" tekst Aleksandra Świętochowskiego "Po
siedemdziesięciu pięciu latach", którym chciałem zilustrować nakreślony przeze
mnie biogram tego pisarza. Ktoś zdziwi się, dlaczego w stanie wojennym, gdy
nagminnie wychwalano pozytywistów, przeciwstawiając ich romantycznym
powstańcom, cenzura zdjęła akurat tekst czołowego pozytywisty A.
Świętochowskiego. Otóż czujna PRL-owska cenzura miała w tym przypadku akurat aż
nadto dobre wyczucie. Wybrałem bowiem dla zilustrowania swego tekstu o
Świętochowskim jego tekst pisany 75 lat po Powstaniu Listopadowym, wykazujący w
1905 roku nieporównanie więcej zrozumienia dla walki powstańców, a za to tym
ostrzej piętnujący bierność i kolaborację. Jakże wymowne były zakreślone przez
cenzora czerwonym ołówkiem partie tekstu, które uznano za groźne i wybuchowe
dla PRL w 1982 roku w dobie stanu wojennego. Oto one, z moimi dzisiejszymi
podkreśleniami stwierdzeń Świętochowskiego: "Czy wielu jest takich, którzy by
odważyli się twierdzić, że Polacy utraciwszy niepodległość, zdobyliby sobie
szczęśliwszą dolę, gdyby ulegle pozwolili jak drób trzymać się w kojcach i
zarzynać? (...) Wtłoczenie ogromnej części tego odwiecznie kulturalnego i
nawykłego do odwiecznej wolności narodu w szranki, które zaledwie wystarczyłyby
potrzebom dzikiej hordy, oddanie go na łup wściekłej samowoli, odjęcie mu
wszelkich praw do naturalnego objawiania swych myśli, uczuć i dążeń stworzyło
zrozumiały determinizm dla jego chceń, który uzewnętrznił się stałym, w
chwilach większego natężenia wybuchającym buntem. Wszystkie tedy nasze
powstania były koniecznością wywołaną przez warunki naszej niewoli. (...). Być
może, iż bez rewolucji w roku 30. i 63. naród nasz doskonale by się utuczył i
ważyłby dużo, ale prawdopodobnie byłby tylko spasionym wieprzem. Stańczycy i
ich krewniacy polityczni mają zupełną słuszność, zarzucając nam, że ciągle
burzymy chlew, który nam budują rządy; czy jednak żyjąc spokojnie w tym
chlewie, możemy zachować naszą istotę? Po rozbiorach Polacy mieli do wyboru
dwie drogi, albo wynaturzyć się, znikczemnić, albo posłużyć za karm dla swych
zaborców, albo nie bacząc na wszystkie straty, porażki, ruiny, ratować swoje
życie ciągłym buntem przeciwko gwałtom".
Cenzor zakreślił czerwonym ołówkiem również inny fragment Świętochowskiego,
akcentujący, że przegrana walka ma "jeszcze inne, nie tak łatwo dostrzegalne
skutki - w natężonym drganiu strun uczuciowych narodu, we wzlocie duchów na
szczyty bohaterstwa i ofiary, w kulcie dla męczenników, w oczyszczaniu się dusz
mocnym ogniem niesamolubnego zapału, w idealizacji życia, celów i dążeń. Tego
nie da najcieplejszy dom i najpełniejsza misa, a jeżeli chodzi nam o dobro i
gust przyszłych pokoleń, to chyba im najmniej na tym zależeć będzie, ażeby
przodkowie patrzyli z przeszłości i w przyszłość z tłustymi i rumianymi gębami.
Musimy im coś więcej przekazać niż nasz dobrobyt i zadowolenie".
Tylko zupełny bęcwał nie mógłby zrozumieć, jaką aktualną wymowę miał w maju
1982 roku ten tekst Świętochowskiego, który próbowałem przemycić w druku jako
uzupełnienie do mojego artykułu o słynnym pozytywiście. Cenzor bęcwałem nie
był, "poznał się" na tekście Świętochowskiego, i go nie dopuścił do druku.
Innym razem przy końcu drukowanego przeze mnie w "Radarze" z 2 grudnia 1982 r.
artykułu "Pamięć powstania" cenzura wycięła kilka zwrotek cytowanego przeze
mnie wiersza "29 listopad" pióra XIX-wiecznego poety Bolesława Czerwińskiego,
uznając je za niebezpieczne dla władzy. Co tak zirytowało cenzorów stanu
wojennego w cytowanym przeze mnie wierszu z XIX wieku, niech osądzą sami
czytelnicy "Naszego Dziennika", czytając usunięte przez cenzurę zwrotki: "(...)
Dla zwyciężonych świat nie zna łaski!.../ Odsunął od nas przyjaźni dłoń./ Ci,
co nam dawniej bili oklaski,/ Dziś wieńczą naszych oprawców skroń!
Dziś bez współczucia znosimy mękę.../ Jak się zmieniają ludzie i czas!.../
Dawni druhowie dziś liżą rękę,/ Która ich chłoszcze, chłostając nas!...
Lecz choć przyjaciół dziś nam nie stało,/ Kiedy czas przyjdzie, w bój pójdziem
śmiało,/ Bo z nami prawo, bo z nami Bóg!".
Ciekawe, czy T.P. Terlikowski uzna także próbę przemycenia powyższych zwrotek w
moim artykule w czasach stanu wojennego jako wyraz niestrudzonej "wiernej
służby" Polsce Ludowej, jaką mi tak oszczerczo zarzucił?!

Oszczerstwa o mojej roli w SD
Im dalej od 1989 roku, tym bardziej mnożą się oszczerstwa o mojej roli w
Stronnictwie Demokratycznym (SD) jako szeregowego członka tej partii od 1981
roku, a po raz pierwszy w jej władzach od reformatorskiego kongresu w maju 1989
r. (próbuje mi się przypisać pełnienie dużo wcześniej wiodących funkcji w tym
stronnictwie). Przypomnę więc, że konsekwentnie odrzucałem namowy na
przystąpienie do PZPR w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych (PISM), gdzie
pracowałem od 1966 r. Oszczerca T.P. Terlikowski napisał, jakoby "przez większą
część mojego życia byłem członkiem" SD. Otóż byłem w SD dziesięć lat: od 1981
roku do 1991 roku, gdy wystąpiłem z tego stronnictwa wraz z kilkoma innymi
osobami, publikując na ten temat list otwarty w dzienniku "Nowy Świat".
Wstąpiłem do SD w czerwcu 1981 roku, zakładając koło SD w Polskim Instytucie
Spraw Międzynarodowych, gdzie przewodniczyłem grupie 6 dziewczyn-członkiń koła,
i była to moja jedyna wiodąca funkcja w SD przed 1989 roku. Założyłem to koło w
czerwcu 1981 r., chcąc mieć jakieś forum wyrażania opinii w Instytucie,
składającym się głównie z członków PZPR-u i gdzie nie było szans na stworzenie
liczącego się koła "Solidarności". Przystąpiliśmy do SD po jego reformatorskim
zjeździe w 1981 roku, gdy wielu liczyło, że SD stopniowo będzie ewoluowało w
stronę "Solidarności", tak jak to zrobił "PAX" R. Reiffa.
W kierownictwach szeregu organizacji wojewódzkich SD były bardzo duże wpływy
zwolenników współdziałania SD z "Solidarnością", szczególnie widoczne m.in. w
warszawskiej i gdańskiej organizacji SD. W antyreformatorskiej ulotce
rozpowszechnianej na XII Kongresie SD w 1981 roku przewodniczącemu Stołecznego
Komitetu SD R. Cedrowskiemu zarzucono, że: "Dąży do przekształcenia SD w
partię 'Solidarności'". Podobne zarzuty kierowano również przeciwko innym
członkom warszawskiego kierownictwa SD. Bardzo żywe sympat

[Gość: bbombel]

Podobne zarzuty kierowano również przeciwko innym członkom warszawskiego
kierownictwa SD. Bardzo żywe sympatie do "Solidarności" były wyrażane również w
gdańskim SD. Donald Tusk już w tytule swego artykułu o gdańskim zjeździe SD,
publikowanego na łamach solidarnościowego dodatku do "Dziennika Bałtyckiego"
(nr z 13-15 marca 1981 r.) akcentował: "Stronnictwo wreszcie Demokratyczne".
Pisząc o uchwale zjazdu gdańskiego SD, która opowiadała się za rolą SD jako
partii suwerennej i partii wolności, przeciwstawiającej się jakimkolwiek
represjom za przekonania, D. Tusk pisał: "W walce o demokratyzację życia w
naszym kraju, której ciężar rzecz jasna spoczywa na 'Solidarności', poszukiwać
należy sojuszników. Realizacja propozycji gdańskiego zjazdu SD dałaby szansę
prawdziwego działania stronnictwu, demokrację, sprawiedliwość i praworządność".
O tym, co sam wyrażałem wówczas, w 1981 r. w ramach SD w Polskim Instytucie
Spraw Międzynarodowych, można przeczytać odpowiedni zapisek we wspomnieniach
najlepszego polskiego niemcoznawcy prof. dr. hab. Mieczysława Tomali ("Z dni
chmurnych i górnych w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych", Toruń 2002,
s. 165): "W Instytucie natomiast ujawnił się ciekawy aktywista nowych czasów.
Stał się nim nasz pracownik pan
dr Jerzy Robert Nowak. Był on członkiem Stronnictwa Demokratycznego - jak już
wspomniałem - wywiesił na korytarzu gablotę, w której zamieszczał krytyczne
artykuły o polskiej rzeczywistości. Dyrekcja, oburzona, chciała ją zlikwidować,
ale komu to mogło przynieść zysk, a komu szkodę. Nikomu. I tak zostało.
Materiały cieszyły się dużym zainteresowaniem (...)". Wcześniej na
s. 123 tej samej książki prof. Tomala wspominał, iż Jerzy Robert Nowak "swoim
działaniem chciał doprowadzić do tego, aby Stronnictwo było normalną,
samodzielną partią. Chyba nie widział jeszcze trudności. Był zresztą trochę
marzycielem. W Instytucie zorganizował Koło SD i domagał się prawa zasiadania
jego przedstawiciela w dyrekcji. Uzyskał je. Wywiesił na pierwszym piętrze
tablicę informacyjną Stronnictwa, zamieszczał tam przedruki z prasy krytyczne
wobec stosunków panujących w kraju. Był przysłowiowym szczupakiem wśród karpi".
Wraz z wprowadzeniem stanu wojennego rozbito kierownictwa najbardziej
prosolidarnościowych organizacji wojewódzkich SD, na czele z warszawską i
gdańską, dokonując czystek w Stronnictwie. Zamarła również działalność naszego
instytutowego Koła SD w latach jaruzelszczyzny - straciliśmy ochotę na
jakiekolwiek działanie w ponownie uzależnionym od władz Stronnictwie. W
początkach 1989 roku na fali ówczesnych zmian i wyraźnego buntu w warszawskim
SD namówiono nas do wznowienia działalności instytutowego Koła. Na zjeździe SD
delegatów z Warszawy gremialnie wycinano, ale mnie właśnie wtedy po raz
pierwszy wybrano do władz SD dzięki przemówieniu bardzo krytycznemu wobec
systemu. W owym czasie znany byłem w SD również dzięki prowadzonemu od 5
miesięcy stałemu przeglądowi prozy "Pro i contra" na łamach "Tygodnika
Demokratycznego". Moje opinie wyrażane tam były bardzo jednoznaczne.
Akcentowałem postulaty pełnej destabilizacji gospodarki i polityki
("Tygodnik Demokratyczny" z 19 lutego 1989 r.) o potrzebie zniesienia
nomenklatury i odpolitycznienia przedsiębiorstw (nr z 15 stycznia 1989 r.).
Cytowałem opinie o systemowym charakterze kryzysu w naszej części Europy (14
maja 1989 r.), o potrzebie przywrócenia pełnego pluralizmu ruchu związkowego
(nr z 5 marca 1989 r.). Krytykowałem zaśmiecanie dyplomacji b. prominentami (nr
14 z 1989 r.), pisałem o prowokacyjnych działaniach służb porządkowych wobec
studentów (nr 15 z 1989 r.) etc. Szczególnie często powracałem do potrzeby
rozliczenia zbrodni stalinizmu i bierutyzmu.
Terlikowski napisał w "Racji Polskiej", jakobym w 1989 r. uznał, że "sojusz
PZPR jest najlepszym wyjściem dla jego partii, a prawdopodobnie również dla
Polski". Terlikowski nie wie - albo udaje, że nie wie - że w maju 1989 r. po
raz pierwszy wybrano mnie do władz SD dzięki bardzo mocno oklaskiwanemu,
krytycznemu przemówieniu i forsowanemu przeze mnie w warszawskim SD bardzo
radykalnemu programowi dla tego stronnictwa. Program ten, opracowany głównie
przeze mnie, w swoim 4. punkcie postulował "przywrócenie demokracji
parlamentarnej, opartej na pełnej równości szans działania wszystkich partii w
systemie wielopartyjnym, i na trójpodziale władz". Piąty punkt
przewidywał "przekształcenie dotychczasowej koalicji trzech partii w koalicję
dla reform i ratowania Polski, otwartą dla wszystkich sił demokratycznych".
Punkt 7. postulował "likwidację systemu nomenklatury". Punkt 8. - "zniesienie
monopolu jednej partii w kształtowaniu polityki zagranicznej". Punkt 10.
postulował "odpartyjnienie wojska i milicji" (zob. szerzej tekst wspomnianego
programu w książce J.R. Nowaka "Buntownicy i asekuranci", Warszawa 1991 r., s.
173). W "Tygodniku Demokratycznym" (nr 18 z 1989 r.) w sprawozdaniu z XIV
Kongresu SD stwierdzono: "O złamaniu monopolu tej partii (PZPR - J.R.N.) w
środkach masowego przekazu, potrzebie pluralizmu w wojsku i milicji mówił
Robert Nowak z Warszawy (wystąpienie to zostało wygłoszone pierwszego dnia
obrad, z przyczyn niezależnych od redakcji nie mogliśmy opublikować skrótu w
poprzednim numerze)".
Tymi przyczynami niezależnymi była oczywiście ingerencja cenzury.
W wywiadzie udzielonym Andrzejowi Koraszewskiemu z BBC (por. "Biuletyn Prasowy"
PAP z 26 maja 1989 r.) stwierdzałem m.in.: "Wypowiadamy się za poszerzeniem
koalicji trzech partii, przekształceniem dotychczasowej koalicji trzech partii
w koalicję dla reform i ratowania Polski otwartą dla wszystkich sił
demokratycznych. W zeszłym roku w artykule w "Konfrontacjach", chyba w lipcu
zeszłego roku, najpierw wstrzymanym w lutym zeszłego roku chyba dlatego, że
postulowałem rząd fachowców, co godziło w ówczesny rząd Messnera, wypowiadałem
się za porozumieniem dla reform, mostem nad przepaścią, swego rodzaju
porozumieniem wszystkich sił reformatorskich (...)". W sierpniu 1989 r. byłem
jedną z tych trzech osób we władzach SD, które zagroziły rezygnacją, jeśli
Stronnictwo nie pójdzie na sojusz z "Solidarnością" (por. na ten temat
informacje w tekście publikowanym w "Kurierze Polskim" z 27 stycznia 1990 r., a
parę dni wcześniej zamieszczonym "Rzeczpospolitej").
Wchodzący do grona stałych współpracowników "Racji Polskiej" warszawski
działacz LPR, były poseł AWS Jan Maria Jackowski tak pisał w wydanej w 1991 r.
książce "Interpelacje" (napisanej wraz z S. Żarynem) o mojej roli w SD: "Inną
znaczącą postacią z 'ławy opozycji' jest Jerzy Robert Nowak, znany z wielu
książek o Węgrzech, działacz Stronnictwa Demokratycznego. Na głównym fotelu się
nie znalazł, chociaż jego inicjatywy skierowania SD na tory współpracy najpierw
z 'Solidarnością', później z ugrupowaniami o chrześcijańsko-demokratycznej
orientacji, miały bardzo ważne znaczenie. W przyszłości może się okazać, że
dawny sojusznik PZPR-u, niezdecydowany w swojej nowej drodze politycznej,
będzie nadrabiał stracone tereny właśnie dzięki takim ludziom jak Nowak. Chyba
że będzie za późno na ratowanie czegokolwiek z ideałów i trzeba będzie pozostać
przy rozdzieleniu resztek w kasie...".

Kilka uwag końcowych
Nie zamierzałem przedtem zajmować się wyliczeniami moich publicystycznych i
politycznych dokonań z przeszłości - zostałem jednak sprowokowany do tego
plugawymi kalumniami w "Racji Polskiej", przedrukowanymi w "Nowej Myśli
Polskiej", podobnie jak "Racja Polska" wyraźnie związanej dziś z LPR. Plugawy
paszkwil ukazał się w tej samej "Nowej Myśli Polskiej", w której jeszcze 28
października 2001 r. pisano na mój temat: "Prof. Jerzy Robert Nowak jest
niezwykłym zjawiskiem w naszym życiu intelektualnym. Od 12 lat działa w ruchu
patriotycznym, organizuje, pisze, przemawia, a jego główną wytyczną w tym
działaniu jest obrona wartości narodow

[Gość: bbombel]

Od 12 lat działa w ruchu patriotycznym, organizuje, pisze, przemawia, a jego
główną wytyczną w tym działaniu jest obrona wartości narodowych i interesu
narodowego z jednej strony, a piętnowanie i zwalczanie tych, którzy tym
interesom zagrażają, a wartości niszczą - z drugiej strony (...). I zapytajmy,
jakby się potoczyła batalia o uratowanie polskiej świadomości i dobrego imienia
polskiego narodu, gdyby nie było Roberta Nowaka, już znanego, już popularnego
obrońcy polskości i pogromcy żydowskich szermierzy antypolonizmu".
Redakcji "Nowej Myśli Polskiej" moż na w tym kontekście pogratulować dość
szczególnej "stałości" poglądów.
Z całego serca dziękuję Słuchaczom Radia Maryja, a zarazem Czytelnikom "Naszego
Dziennika" i "Niedzieli", za tak wiele wspaniałych listów z wyrazami poparcia,
nadesłanymi do mnie w ciągu ostatnich paru tygodni. Dowiodło to, że słusznie
wierzyłem w ludzi, w polskie umysły i serca, ogromnie dziękuję za tyle serca,
tyle uczuć, z jakimi spotkałem się w tych listach.
Ogromnie dziękuję redakcji "Naszego Dziennika" za możliwość zaprezentowania tak
długiego listu w sprawie tak ważnej moralnie - przeciw próbom szkalowania i
rzucania kalumni.
prof. Jerzy Robert Nowak

[Gość: bbombel]

NIe z mojej winy musialem rozbic ten tekst na tyle czesci (istnieje
ograniczenie co do objetosci jednego postu).
No i co, kalumni, nie wstyd Wam? Bo mi by bylo wstyd.
Zapraszam wszystkich na spotkanie. Przypominam najsiwksze wydarzenie kulturowe
w miescie Szczecin prof. dr. hab. Jerzy Robert Nowak 7 marca ul. Mariacka 6/8
godz. 11:00

Absztyfikant ratunek!! Absztyfikant na pomoc!!

[Gość: wystraszony]

Przegryź tętnicę szyją temu gojowi!

wywołany do tablicy...

[absztyfikant]

Dlaczego ja?:) Rozumiem, ze ciesze sie wielka atencja w srodowiskach
narodowych:)

Prof. Jerzy Robert-Nowak to ideolog koministyczno-narodowy, tzw. moczarowiec.
Natomiast warto kilka slow poswiecic grupie radosnej tworczosci pt. Civitas
Christiana, ktora rzeczona "gwiazde" Rozmow Niedokonczonych z anteny Radia
Maryja do Szczecina raczyla zaprosic.

Dla mlodszych forumowiczow: czlonkstwo w PAX (obecnie Civitas Christiana) w
czasach PRL bylo synonimem moralnego skundlenia. PAX bylo organizacja skupiona
wokol Piaseckiego (takiego wlasnie dzisiejszego Nowaka) stworzona w celu
rozbicia polskich srodowisk polskich katolikow i katolickiego kleru. PAX
uznawal "kierownicza role" PZPR i generalnie rzecz biorac byl
koministyczna "piata kolumna". PAX-owcow potepial m.in. Prymas Tysiaclecia
Wyszynski i Watykan.

A Jerzy Robert Nowak jest postacia tak watpliwej konduity, ze nawet wydawaloby
sie polityczny matecznik oszlomstwa w Posce, czyli LPR, sie od tego pana
zdecydowanie odcial. Pozostaje mu tylko koic lzy totalnej anatemy w objeciach
ojczulka Rydzyka. No i od czasu do czasu skladac wizyty, na ktorych straszy
zgromadzone paxowskie emeryctwo Zydami i masonami.

[Gość: Wystraszonymniej]

Ok! czwórka. Siadaj do loży.

[absztyfikant]

Dobrze sie czujesz ?

[Gość: wmn.]

dyżurek?

[absztyfikant]

Tzn.?

[Gość: wmn]

w redakcji?

[absztyfikant]

Pudlo.

[Gość: wmn]

spontaniczny amator ze mnie.

[absztyfikant]

Spontanicznosc, w umiarze, jest cnota.

[Gość: wmn]

Boję się, że weźmiesz mnie za dziewicę.

[absztyfikant]

Prawdziwe dziewice, tak jak dizozaury, juz dawno wyginely. I dobrze.

[Gość: wmn]

do następnego.

[Gość: x]

!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: WzK]

Wara od Bolesława Piaseckiego - jedynego w historii Polski Wallenroda z
prawdziwego zdarzenia.

[absztyfikant]

Stary, fajnych masz idoli. Pogratulowac.

[Gość: WzK]

Idol to złe słowo. Wolę inne - wzór.
Trzech było w Rzeczpospolitej polityków, którzy nie bacząc na "złe czasy"
pracowali dla kraju zamiast "rozdzierać szaty": Ksawery Drucki-Lubecki,
Aleksander Wielopolski, Bolesław Piasecki. Wszyscy trzej przez współczesnych
zostali uznani za zdrajców. Im dalej zaś od ich śmierci, tym bardziej są
doceniani. Taka polska specyfika...

Pozostawiam w nadziei, że "złe czasy" nie wrócą i wzór nie będzie potrzebny.

[absztyfikant]

Hrabia Wielopolski zgoda. Postepowal zgodnie z wlasnym sumieniem, ja tez jestes
bardzo krytyczny w stosunku do zrywow, ktore przypominaja heroizm osla
ciagnacego woz po zaminowanym moscie. Ale Piasecki? Przeciez ty zwykla kanalia!

[Gość: WzK]

Pozwolę się nie zgodzić. Piasecki był chyba najzdolniejszym polskim politykiem
w XX wieku. Historia nie dała mu jednak szansy by mógł w pełni swoje
umiejętności wykorzystać.
A o tym, że był to człowiek nieprzeciętny świadczy choćby fascynacja z jaką
wyrażali się o nim jego przeciwnicy ideowo-polityczni (odsyłam choćby do
przedmowy do biografii Piaseckiego pióra Jana Józefa Lipskiego).

[absztyfikant]

Lipski mial w swoim zyciu wiele zakretow. Zapytaj jego siostry Marii
Dmochowskiej.

[Gość: WzK]

Niestety nie mam aż takich znajomości...

Biografia Piaseckiego z jego przedmową została wydana w 1989, jak mi się wydaje
Lipski umarł niedługo potem...

[absztyfikant]

Siotra Lipskiego wbrew jego ostatnieej woli uparla sie, by wyprawic mu
katolicki pogrzeb:)

[Gość: WzK]

Ciekawy problem...
Z mojego punktu widzenia (jako katolika) świadczy to o niej jak najlepiej,
z innego zaś (jako człowieka uznającego się za ideowego) - zaburzyło to jasność
jego życia i działalności, co może być gorszego?
Odwieczny dylemat człowieka :)
Zwycięża pogląd katolicki - niech Dobry Bóg mu wybaczy...

[absztyfikant]

Bog jest dobry i sprawiedliwy. Ale wytlumacz mi sznowny WzK [Wózek?:)], od
kiedy to Mlodziez Wszechpolska powoluje sie na Dżej Dżeja Lipskiego ???

[Gość: WzK]

Nie powołujemy się na J.J. Lipskiego!!!
Trzeba szybko to nieporozumienie sprostować! :)
Podałem go jako przykład, że nawet on, jeden z najzacieklejszych przeciwników
Bolesława Piaseckiego był w pewnym sensie nim zafascynowany.

Ja osobiście, bardzo (!) delikatnie mówiąc, nie przepadam za Lipskim - po tym
co wypisywał na temat tzw. dwudziestoletnich poetów Warszawy, poległych w
czasie okupacji niemieckiej podczas ostatniej wojny. Otóż miał nieszczęście
nazwać ich m.in. "faszystowskimi poetami".

WzK to pewien skrót. Dwa słowa rozdzielone literą "z". Naprędce wymyślony
nick...

strzelam

[absztyfikant]

www.wszechpolacy.pl/img.php?id=458
Znajdujesz sie na tym zdjeciu ? (Wiem, ze ten w czerwieni to pan Wiechecki)

[Gość: WzK]

Nie, nie jestem taki brzydki...
(przepraszam zainteresowanego Kolege - oczywiście żartowałem ;-)

Nie strzelaj więcej, bo nie masz szans trafić - nie jestem ze Szczecina.
Wpadam tu tylko gościnnie, by bronić honoru naszej Organizacji.

[absztyfikant]

Czyzby zaplecze intelekualne Wiecheckiego bylo tak liche, ze musi sie wspierac
posilkami z terenu ? Pozdrawiam Cie serdecznie mimo mojej awersji do Waszej
organizacji.

[Gość: WzK]

O nie... To jedna z lepszych intelektualnie struktur, moim zdaniem.

Kol. Wiechecki mnie nie zapraszał, sam się wprosiłem.
Wiem, że mają kłopoty na łączach...

Również pozdrawiam i do następnego razu, hehe

[absztyfikant]

Na laczach? Masz na mysli neurony, synapsy etc. ? To by sie nawet zgadzalo.
Milego dnia zycze i wpadaj czesciej!

dzieki Absztyfikant

[dutchman]

Czym wiecej czytam Twoich postow, tym bardziej mi sie podoba Twoje pisanie.
Nawet dowiedzialem sie paru rzeczy o ktorych nie wiedzialem.
I masz ( w odroznieniu od niemilego Swarozyca ) takie madre motto.
pozdrawiam
dutchman

[absztyfikant]

Swarozyc to prowokator:)) Co to Lipskiego, to mysle, ze jego brak jest wieksza
szkoda niż jego obecnosc zaleta. Ale tez szkoda.

[freemason]

absztyfikant napisał:

> Siotra Lipskiego wbrew jego ostatnieej woli uparla sie, by wyprawic mu
> katolicki pogrzeb:)

Absztyfikancie! Jak to możliwe, skoro J.J. Lipski był masonem, a Kościół
dawnymi czasy pogrzebów wolnomularzom nie wyprawiał (przynajmniej teoretycznie)?

[absztyfikant]

Kosciol robil pewne problemy, ale odbyl sie katolicki pogrzeb, msza swieta
odbyla sie w kosciele Dominikanow na Starym Miescie w Warszawie. Msze odprawil
i poprowadzil kondukt zalobny ks. Adam Boniecki, obecny redaktor naczelny "TP".

[Gość: zdziwiony]

W/g ciebie Tadeusz Mazowiecki, wieloletnia Pax-owska szyszka, to kompletny
kundel???!!!!

Nowak, właśnie ten Nowak!

[Gość: bbombel]

(Przytoczone za „Nową Myślą Polską" z 28 października 2001 r.)
Nowak, właśnie ten Nowak!

Szanowni Państwo!

Chciałbym powiedzieć kilka słów o Autorze książek, których promocja się odbywa.
Prof. Jerzy Robert Nowak jest niezwykłym zjawiskiem w naszym życiu
intelektualnym. Od 12 lat działa w ruchu patriotycznym, organizuje, pisze,
przemawia, a jego główną wytyczną w tym działaniu jest obrona wartości
narodowych i interesu narodowego z jednej strony, a piętnowanie i zwalczanie
tych, którzy tym interesom zagrażają, a wartości niszczą - z drugiej strony.

W początku lat 90. profesor Nowak zainicjował Społeczny Ruch Naprawy i Rozwoju,
który skupiał kilkaset osób z Warszawy i spoza Warszawy, który umożliwiał
dyskusję nad ważnymi tematami politycznymi i społecznymi, i próbował
sformułować pewne działania patriotyczne. Była to ważna próba ratowania III
Rzeczypospolitej przed upadkiem (...).

W ślad za tym poszły obszerne książki: „Zagrożenia dla Polski i
polskości", „Spory o historię i współczesność" i warte szczegółowego
wymienienia „Przemilczane zbrodnie", książka, która przerwała długotrwałe
milczenie o zbrodniach żydowskich na Polakach, popełnianych na wschodnich
terenach Polski po 17 września 1939 r.

(...) Publicystyka Nowaka, będąca obroną polskości przed żydowskim
anrypolonizmem, była przygotowaniem do wielkiej batalii z prowokacją, którą
Żydzi rozpętali pod hasłem „Jedwabne". To było groźne oskarżenie, gdyż nosiło
pozory konkretności i zostało poparte potworną ofensywą światowej propagandy
żydowskiej i serwilistycznie przyjęte przez renegackie władze III
Rzeczypospolitej. I zapytajmy, jakby się potoczyła ta batalia o uratowanie
polskiej świadomości i dobrego imienia polskiego narodu, gdyby nie było Roberta
Nowaka, już znanego, już popularnego obrońcę polskości i pogromcę żydowskich
szermierzy antypolonizmu? Nowak napisał książkę Sto kłamstw ].T. Grossa i
wszystko stało się jasne. Prowokacja Jedwabnego przepadła w zgiełku wydarzeń
historycznych, ale przepadła w taki sposób, że na wierzchu została prawda
polska. (...) Niektórzy zarzucają Nowakowi, że w swoich artykułach czy
książkach, po wykazaniu niegodziwości Żydów i wrogiego ich stosunku do Polaków,
zawsze przytoczy przykłady Żydów „dobrych", patriotycznych, uczciwych. I dobrze
czyni, gdyż w ten sposób demistyfikuje żydostwo, pokazując, że nie jest to
jakaś diaboliczna potęga, lecz zwykły naród, w którym są różni ludzie (...).

(...) Chciałbym zwrócić uwagę na niezwykły warsztat pisarski profesora Nowaka.
Profesor Nowak pisze (...) zawsze w sposób udokumentowany i w tym trzeba w nim
widzieć mistrza erudyki faktograficznej i dokumentacyjnej. Nowak ma po prostu
pamięć komputerową. Jego teksty są podparte setkami odnośników do źródeł,
cytatów, bibliografii, a więc za tym, co pisze, znajduje się potężne zaplecze
dokumentacyjne. I co więcej - to zaplecze ma on zawsze natychmiast
przygotowane. Niejednokrotnie z podziwem obserwowałem, że gdy strona żydowska
podjęła jakiś atak w jakimś nowym temacie, to Nowak miał natychmiast odpowiedź
bogatszą i 10 razy bardziej udokumentowaną niż zawierał to ów atak, a więc
oznacza to niezwykłą mobilność tego arsenału intelektualno-dokumentacyjnego, na
którym pracuje ten uczony.

Toteż z Nowakiem w polemice nikt nie wygra, czego przykładem było ostatnie
spotkanie na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie 20 września br. na Festiwalu
Nauki zorganizowano panel Polacy i Żydzi we wspólnym domu. Uniwersytet
Wrocławski zaprosił prof. Nowaka do udziału w tym panelu, ale gdy strona
żydowska (...) nie umiała odpowiedzieć na fakty przytoczone przez Nowaka, to
Żydzi zerwali panel. (...) Polskojęzyczna „Gazeta Wyborcza" z 21 września 2001
roku opisała ten incydent, dając tytuł, który miał obrazić profesora: Nowak,
właśnie ten Nowak. Powtórzmy, ale z szacunkiem, uznaniem i wdzięcznością:
Nowak, właśnie ten Nowak! Dobrze, że mamy w naszym gronie profesora Roberta
Nowaka. Czytajmy jego książki i kupujmy te książki.

ZWYKŁY NAWIEDZONY NUDZIARZ (no text)

[absztyfikant]

dzięki!

[Gość: Ana]

dobrze bbomblu,że poinformowałeś.ominę szerokim łukiem!

Agent SB w SZCZECINIE!!! Ale numer!

[Gość: Lala]

[Gość: zorientowany]

Lalą to ty byłaś 60 lat temu. Teraz stara ubeczko próchno ci się z dupy sypie i
jeszcze próbujesz mieszać jak cię dawniej uczyli.

[Gość: ciekawy]

Nowak to rozumiem. Ale że profesor ? Kto mu dał ten tytuł i za co ?

Tytuł to pryszcz.

[Gość: Ach taaak??]

Nawet Bender go ma.
Ale kto i za co mu dał ten Nowak!!?? W dodatku Jerzy Robert!!??
TO JEST PYTANIE!!

--
Ja to się dziwię byle czym.

Niezne fakty, czyli konfabulacje po paru piwach:)

[freemason]

Gość portalu: Ach taaak?? napisał(a):

> Nawet Bender go ma.
> Ale kto i za co mu dał ten Nowak!!?? W dodatku Jerzy Robert!!??
> TO JEST PYTANIE!!

Jerzy Robert Nowak to pseudonim nadany profesorowi przez węgierską bezpiekę.
Tak naprawdę nazywa się Laszlo Koevacs, jest synem węgierskiej urzędniczki z
AVH i rosyjskiego agenta NKWD, który się wsławił tłumieniem powstania w 1956
roku na Węgrzech. Po udanej akcji rodzinę profesora przerzucono do Polski, by
działał tu na polu ideologicznym, krzewiąc miłość do Związku Radzieckiego. Po
1989 roku Nowak chciał zrezygnować z działalności, lecz powstała w wyniku
przemian KGB postanowiła dać mu jeszcze jedną szansę (wcześniej skrewił, bo
dopuścił do zmiany rządów w Polsce na antyrosyjskie): miał teraz obrzydzać
Polakom EWG i NATO. Stąd więc bierze się miłość profesora do naszych braci ze
wschodu i zoologiczna wręcz niechęć do wszystkiego co związane z Europą. trzeba
dodać, że z postawionego zadania Nowak wywiazuje się perfekcyjnie.

PS. Dane te zostały podane przez Ryszarda Bendera w jednej z audycji w RM
pt. "Wieści prosto z Torunia". Za ich prawdziwość nie może odpowiedzieć nawet
sam mówiący, gdyż w czasie audycji był pod wpływem [........] (Radiowa uchwała
o kontroli publikacji i widowisk, 2004) i o. Rydzyk musiał go cucić na antenie.
Na pytania widzów Bender odpowiadał jednak jak należy (jak widać nietrzeba być
trzeźwym, by wzbuidzić poklask u oszołomosłuchaczy), dzięki czemu został
nagrodzony wierszykiem jednej z babć:

Nasz Profesor z Żydy walczy
dzielnie książką wymachując
"tylko bojkot gospodarczy
nas Polaków uratuje"

Kupuj tylko polskie mleko
ksiądz dyrektor mnie zachęca
a ja wierzę Lidze Rodzin
bo oszukał mnie Wałęsa

Żydy z Unią się zbratały
już Geremka chcą do siebie
by Polaków okradały
i zrobiły z nas badziewie

Jude drogo od nas biorą
chciwy naród i pazerny
nawet Radio atakują
i słodki, toruński piernik!

mniam, mniam:)

Manipulant albo prymityw

[indris]

Oto charakterystyczny przykład twórczości J. R. Nowaka
W książce "Czarna legenda dziejów Polski" zajmuje się JRN zbijaniem tzw jego
zdaniem antypolonizmów. W szczególności polemizuje z tezą, że tolerancja
religijna w Polsce zmniejszała się począwszy od mniej więcej końca XVI wieku.
A w ramach tej polemiki stwierdza, że "Polska sama zniosła w roku 1768 i 1773
ograniczenia praw innowierców". Cytat nie jest dosłowny, bo nie mam książki pod
ręką ale sens argumentacji oddaje wiernie.
Otóż każdy, kto zna historie Polski XVIII wieku, wie, że owe zniesienie
nastąpiło w r 1768 pod brutalnym naciskiem państw ościennych (i nie tylko, bo
interweniowała Anglia i Dania). Że spowodowało porwanie przez Repnina 4
senatorów najbardziej się temu sprzeciwiających. Że spowodowało to dalej
zbrojny sprzeciw w postaci Konfederacji Barskiej, która szarpała kraj przez
następne 5 lat, właśnie do sejmu 1773. Że wreszcie sejm 1773 był sejmem
ROZBIOROWYM, odbywającym się pod dyktando carskiego ambasadora i jego kreatury
Ponińskiego, jednej z najbardziej obrzydliwych kreatur w dziejach Polski, a
posłowie na ten sejm, oprócz Reytana i drobnej garstki jego przyjaciół, byli
nominatami rosyjskimi.
O tym wszystkim JRN NIE wspomniał ani słowem. Jeżeli uznał to wszystko za
nieistotne, to jest prymitywem. Jeżeli natomiast znał wagę wspomnianych tu
okoliczności i świadomie je pominął, żeby nie psuć sobie wymowy podawanych
faktów, to jest manipulatorem.

JRN ma wiedzę faktograficzną o wiele większą niż jego przeciętny czytelnik czy
słuchacz, bo taki słuchacz/czytelnik nie jest na ogół zawodowym historykiem i
nie ma czasu na obszerne lektury. Ale na jednym przykładzie udało mi się
stwierdzić jaki użytek z tej wiedzy JRN robi, bo akurat historią Polski
interesuję sie hobbystycznie. JRN używa swojej wiedzy do manipulacji. Czy przez
osobisty prymitywizm, czy z wyrachowaniem - nie umiem powiedzieć.
Dlatego stwierdzam,że J. R. Nowak jest niewiarygodny.

a moze jedno i drugie ?:) /nt

[absztyfikant]

[oszolom.z.radia.maryja]

widzę ze prof J.R. Nowak jest bardzo tu popularny

[freemason]

oszolom.z.radia.maryja napisał:

> widzę ze prof J.R. Nowak jest bardzo tu popularny
Prawda? Ja zawsze twierdziłem, że Stettin to komusze miasto:)

[oszolom.z.radia.maryja]

freemason napisał:

> oszolom.z.radia.maryja napisał:
>
> > widzę ze prof J.R. Nowak jest bardzo tu popularny
> Prawda? Ja zawsze twierdziłem, że Stettin to komusze miasto:)
>
- owszem, ale nie z powodu prof J.R Nowaka... a przed wojną ono było na wskroś
faszystowskie..podobno w tym mieście NSDAP miała jedne z najlepszych rezultatów
w całych ówczesnych Niemczech!

tak,oszołomie z radia

[Gość: Ana]

tak.swą poularność zdobył współpracą z sb,popieraniem stanu wojennego i
pieprzeniem bez sensu.

[Gość: Tak]

z kim współpracował ?? może z imienia i nazwiska podasz nazwiska sbeków itp !
Masz mu coś innego do zarzucenia w tematach , o których pisze ?? może złapałaś
go na jakimś kłamstwie ??
Czy tylko to wszystko ci się tak wydaje niedouczone dziecko !

[gemara]

No to sobie przeczytaj ksiazke tegoz pana "kim byli, czego chcieli" - stek
propagandowych falszerstw o powstaniu w Budapeszcie w 56 roku. Te pochwaly
dzielnych wegierskich esbekow i klamstwa o wegierskich patriotach. Tak sie
zmienil dzis, ze juz nie lubi komuchow o ktorych z taka miloscia pisal? ja
rozumiem zmieniac poglady, ale az tak diametralnie? Jak mozna kogos takiego
uwazac za autorytet...Tylko mi nie wyjezdzaj z Szawlem i Pawlem...JRN sie tak
naprawde nie zmienil - milosc do czerwonych funkcjonariuszy zastapil uczuciem
do czarnych .Tylko tyle.

tak?

[Gość: Ana]

a o nazwiska funkcjonariuszy spytaj idola na spotkaniu...

[absztyfikant]

Myslisz, ze przyjedzie z Poznania ?

[Gość: Ana]

za swym idolem,nawet na koniec świata!dla gruppies odległość to nie problem,to
wyzwanie!

[oszolom.z.radia.maryja]

Gość portalu: Ana napisał(a):

> tak.swą poularność zdobył współpracą z sb,popieraniem stanu wojennego i
> pieprzeniem bez sensu.

1. prof. Nowak nigdy nienależał ani do PZPR anitym bardziej do SB
2. nie popierał stanu wojennego
3. twoje pieprzenie jest jeszce bardziej mdłe i bezsensowne

[oszolom.z.radia.maryja]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=11019865&v=2&s=0
- nie chciałem się udzielać na szczecińskim forum ale absztyfikant bardzo
nalegał

Oszołomie! Popularność tego indywiduum ...

[Gość: Ach taaak??]

jest dokładnie taka sama jak popularność muchy gromadnicy w stołówce.
Roznosi taka cholera zarazę, więc każdy chce ją pacnąć.

--
Ja to się dziwię byle czym.

zazdrościsz mu ?

[oszolom.z.radia.maryja]

ty nawet na taką popularność liczyć nie możesz frustracie!

[Gość: Ach taaak??]

Eee tam. Czego mu zazdrościć??!

Zaprosiliście go razem z Tadzikiem Rydzykiem do własnego talerza z okropnie
niesmaczną zupą i się zachwycacie jak mu się świetnie w niej pływa.

Nie zdajecie sobie sprawy, że on do tej waszej zupy i kupki wali i siku robi?
Chcecie go sobie wyhodować na wielkiego herosa i mądralę, ale on już większy,
ani mądrzejszy nie będzie. Naprawdę.

I dopóki siedzi sobie w waszej zupie, to i pacnąć go nie warto, bo przynajmniej
ogół konsumentów na stołówce nie słyszy jego bzyczenia i nie musi się przed nim
odganiać.

A wiesz Oszołomie, gdzie go widziano zanim wpuściliście go do swojego talerza?
Podobno uwielbiał się tarzać w komunistycznych ekskrementach.

Smacznego.

[Gość: real]

Jasne, jasne. Nie może być mądrzejszy o twojego rabina.

[rrado]

Gość portalu: bbombel napisał(a):

> 7 marca ul Mariacka 6 (stowarzyszenie Civitias Christiana) godz. 11:00
> Dojscie: Na przeciw katedry za serwisem samochodowym

szkoda ze nie w serwisie. stowarzyszenie to to dawny pax jakby kto nie wiedzial
a pan nowak to tropicie. juz on wie gdzie sie poukrywali ci zydzi.ciekawe kto
mu dal prof.
pozdrawiam rado

[Gość: Abraham]

JRN? Goj!!!

[Gość: bbombel]

Prosze przeczytac moja odpowiedz na oszczercze ataki prof. (posty wyzej)!
Wy wszyscy ktorzy tak mowicie przyjdzie na wyklad bedzie z dyskusja.

[rrado]

Gość portalu: bbombel napisał(a):

> Prosze przeczytac moja odpowiedz na oszczercze ataki prof. (posty wyzej)!
> Wy wszyscy ktorzy tak mowicie przyjdzie na wyklad bedzie z dyskusja.

ja slucham go czesto w radiu m. czasem wlosy staja deba. zdaje sie probosz
parafiw ktorej miesci sie slyna ksiegarnia antyk niedawno przepraszal za
sprzedawanie ksiazek nowaka. ten koles (nowak nie proboszcz) to nawiedzony
antysemita, zdziczaly intelektualnie frustrat i tego niestety panie bombel nie
da sie ukryc. pozdrawiam rado

[Gość: krater]

bbombel zalicza siebie do fanów pana JR Nowaka.To nic złego a nawet dobrze.Ja
nie należę do fanów ale też i do przeciwników.Stoję na uboczu skrajnych sądów o
tym człowieku.Moje wrażenie jest takie,iż pan prof.Nowak należy do żydożerców i
dlatego nalezy słuchać co mówi,lecz niekoniecznie we wszystko wierzyć.Ma on
pewne zasługi w tym,że wielu ludzi zainteresowało sie historią po jego
wykładach radiowo-prasowych.Albo żeby znależć nieścisłości czy przekłamania
albo,aby zasłyszane "rewelacje" skonfrontować z innymi opiniami.

[Gość: WzK]

Gość portalu: krater napisał(a):

> pan prof.Nowak należy do żydożerców

Podobno najbardziej lubi duszonych w śmietanie lub lekko podsmażanych na
smalczyku z młodą cebulką.

Rrado?!

[Gość: WzK]

rrado napisał:
> ja slucham go czesto w radiu m.

To Ty słuchasz Radia Maryja?

Ty antysemito!
Ty faszysto!!
Ty agencie Moskwy!!!

:-D

[oszolom.z.radia.maryja]

Gość portalu: WzK napisał(a):

> rrado napisał:
> > ja slucham go czesto w radiu m.
>
> To Ty słuchasz Radia Maryja?
>
> Ty antysemito!
> Ty faszysto!!
> Ty agencie Moskwy!!!
>
> :-D
-Moskwa nie ma nic wspólnego z nami ani tym bardziej RM nie ma nic wspólnego z
Moskwą to raczej Miller jest z nia bliżej związany (moskiewska pozyczka)

[rrado]

oszolom.z.radia.maryja napisał:

> -Moskwa nie ma nic wspólnego z nami ani tym bardziej RM nie ma nic wspólnego
z
> Moskwą to raczej Miller jest z nia bliżej związany (moskiewska pozyczka)

a tu bym soie nie zgodzil. r m jest zdecydowanie promoskiewskie. nie wiem czy
to tradycja narodowa czy dziwne interesy opisywane w prasie ale czesto slysze o
rosji jako alternatywie wobec ue. ze niepotrzebnie wszystkie wiezi zerwano po
89 r. ze to nasi przyjaciele slowianie itd. radio m. w czasie kampani
wystepujac przeciwko czlonkowstwu w ue zdecydowanie dzialalo na korzysc rosji.
wiec sprawa jest jasna. i nie tlumaczy tego ze jak cos gada ksiadz to moze nie
wiedziec co gada bo to nie polityko politolog czy ktos taki. pozdrawiam rado

[oszolom.z.radia.maryja]

to że występujemy przeciw UE wcale nie oznacza ze jesteśmy za WNP> a czy ktoś
kto nie jest liberałem musi być od razu komunistą? część eurofanów i tak włazi
w d Rosji chcącnp sprzedać nasze rafinerie..tak czyni SLD czy to nie jest
działąnie prorosyjskie? ja uważam ze mamy sporo gazu u siebie czemu nie
uruchomimy włąsnego wydopbycia? czy my zawsze musimy służyć obcemu? nie mozemy
choć raz zatroszczyć sie o siebie sami?

[rrado]

oszolom.z.radia.maryja napisał:

> to że występujemy przeciw UE wcale nie oznacza ze jesteśmy za WNP>

kto my? niestety tak mi to wyglada. radio m. reprezentuje opcje prorosyjska. a
ja rosji nie lubie.

a czy kto
> ś
> kto nie jest liberałem musi być od razu komunistą? część eurofanów i tak
włazi
> w d Rosji chcącnp sprzedać nasze rafinerie..tak czyni SLD czy to nie jest
> działąnie prorosyjskie?

jest i to laczy sld z radiem m.

ja uważam ze mamy sporo gazu u siebie czemu nie
> uruchomimy włąsnego wydopbycia?

co do ilosci gazu to nie mozna mowic tu otym co sie uwaza ale o tym co sie wie
ja nie wiem. zawsze mozna wziac z norwegii.

czy my zawsze musimy służyć obcemu? nie mozemy
> choć raz zatroszczyć sie o siebie sami?

a o co ci konkretnie chodzi? pozdrawiam rado

[rrado]

Gość portalu: WzK napisał(a):

> rrado napisał:
> > ja slucham go czesto w radiu m.
>
> To Ty słuchasz Radia Maryja?
>
> Ty antysemito!
> Ty faszysto!!
> Ty agencie Moskwy!!!

slucham slucham. nie kazdy kto tego slucha jest stukniety. musze wiedziec co
sie dzieje w innych obozach. pozdrawiam rado

[oszolom.z.radia.maryja]

rrado napisał:

> Gość portalu: WzK napisał(a):
>
> > rrado napisał:
> > > ja slucham go czesto w radiu m.
> >
> > To Ty słuchasz Radia Maryja?
> >
> > Ty antysemito!
> > Ty faszysto!!
> > Ty agencie Moskwy!!!
>
> slucham slucham. nie kazdy kto tego slucha jest stukniety. musze wiedziec co
> sie dzieje w innych obozach. pozdrawiam rado
>
-a ile za to podsłuchiwanie płaci ci Urban?

[rrado]

oszolom.z.radia.maryja napisał:


> >
> -a ile za to podsłuchiwanie płaci ci Urban?

z tego co mi wiadomo w polsce nikt nikomu nie placi za sluchanie radia. a urban
musialby byc calkiem stukniety zeby placic komus za sluchanie radia m.
pozdrawiam rado

teraz piszecie ze jest ANTYSEMITA???!!!

[Gość: bbombel]

Kiedy opublikowalem w poprzednich postach samoobrone prof. Nowaka odosnie
oszcerczych atakow dotyczacych jego przeszlosci (o tym ze nie pracowal dla
PRL'u byla to jedynie nagonka ze strony gazety zwiazanej z LPR po tym jak prof.
Nowak skrytykowal Giertycha, teraz nawet mlodziez wszechpolska zrywa jego
plakaty). Kiedy stalo sie jasne ze prof. Nowak nie pracowal dla PRL i jest to
jedynie nagonka i oczernianie go, teraz twierdzicie ze jest zajadlym
ANTYSEMITA?!? Wiecie dobrze ze jest to tak samo NIEDORZECZNE jak oskarzanie go
o wpsolprace w PRL'u!
(Jesli ktos ma jeszcze watpliwosci prosze to przeczytac:
free.polbox.pl/b/bbombel/Nowak/kalumni.html )

Jakos dziwnie UNIKACIE dyskusji o konkretach tylko same wyssane z palca,
zaslyszane w mediach, bezmyslne, uogulnione, epitety!
Prof. Nowak nie jest antysemita a jedynie przestrzega przed polityka zydow
wzgledem naszego Panstwa, przestrzega ze zydzi po prostu chca udowodnic ze
bylismy antysemitami (i ich mordowalismy) tylko po to aby wyciagnac od naszego
panstwa wielomilionowe odszkodowania!! NIe rozumiecie tego?
Przeciez prof. Nowak podaja mnostwo POZYTYWNYCH PRZYKLADOW UCZCIWYCH ZYDOW,
ktorzy krytykuja taka polityke (zydowska).
Jesli ktos nadal uwaza ze prof. Nowak to antysemita niech fragment jego ksiazki
o sprawach zydowskich 100 klamstw J.T. Grossa a sie przekona jaka jest prawda!
prof.nowak.w.interia.pl/100%20klamstw%20Grossa/100%20klamstw.htm

[rrado]

Gość portalu: bbombel napisał(a):

> Jakos dziwnie UNIKACIE dyskusji o konkretach tylko same wyssane z palca,
> zaslyszane w mediach, bezmyslne, uogulnione, epitety!


no sory slucham go czesto i na mnie robi wrazenie tepego antysemity no i co mam
ci jeszcze powiedziec? poszukam moze cos ci znajde to zacytuje.

> Prof. Nowak nie jest antysemita a jedynie przestrzega przed polityka zydow
> wzgledem naszego Panstwa,


a no to chyba juz nie musze szukac.

pozdrawiam rado

prof. Nowak nie pracowal w PRL i nie jest ANTYSEM.

[Gość: bbombel]

prof. Nowak wystepuje przeciw zafalszowaniu historii i jest przeciwko tej
czesci zydow ktorzy probuja zafalszowac historie (twierdzac ze my jestesmy
antysemitami a prawda jest taka ze zydzi przetrwali II wojne swiatowa dzieki
narodowi polskiemu!) ci zydzi skladaja pozwy do sadow w USA i nie tylko i
probuja WYLUDZIC wielomilionowe odszkodowania!!! W swoich ksiazkach o
problematyce zydowskiej obok pietnowania takiej polityki zydowskiej POKAZUJE
WIELE PRZYKLADOW UCZCIWYCH ZYDOW odcinajacych sie od pozostalych.
Oto jest ten wielki antysemityzm prof. Nowaka ale tak to jest jesli bezmyslnie
powtarza sie zaslyszane w mediach epitety!

Rozmowa z prof. Jerzym Robertem Nowakiem:

Pozew 11 amerykańskich Żydów przeciwko Polsce można rozpatrywać na różnych
płaszczyznach. Proponuję zatrzymać się przy historycznym uzasadnieniu roszczeń.
Uderzająca jest skala manipulowania przeszłością, w końcu nieodległą, o której
wciąż żywa jest pamięć. Jaki jest komentarz historyka do tej części pozwu?

- Adwokaci żydowscy ze Stanów Zjednoczonych obciążyli Polskę i Polaków
oskarżeniami o współudział z Hitlerem w zbrodniach na Żydach, o kontynuowanie
czystek etnicznych i rasowych po wojnie. Dla ogromnej części polskich
czytelników to zniekształcenie historii może się wydać szokujące. Dla tych,
którzy od lat zajmują się stosunkami polsko-żydowskimi, którzy badają problem
antypolonizmu, którzy wiedzą, co na ten temat pisze się w różnych odłamach
prasy zachodniej, nie było zaskoczenia.

"Gazeta Wyborcza" naświetliła jednak inaczej pojawienie się żydowskiego pozwu,
pomijając milczeniem kontekst regularnie pojawiających się w zachodnich mediach
antypolskich wystąpień.

- Adam Michnik dokonał pewnego rodzaju manipulacji, przedstawiając sprawę pozwu
jako odosobniony wybryk grupy adwokatów żydowskich. Przecież tej samej
argumentacji od lat używa się przeciwko Polakom w części bardzo wpływowych
mediów żydowskich w USA, Anglii, Niemczech. Wciąż się próbuje obciążać Polaków
współodpowiedzialnością za mordowanie Żydów w czasie II wojny światowej.
Przecież to nie grupa adwokatów żydowskich ze Stanów wymyśliła zarzut, że
Oświęcim i inne obozy dlatego powstały na ziemiach polskich, bo Polacy byli
bardzo antysemiccy. Przemilcza się fakt, że pierwszymi ofiarami Oświęcimia byli
polscy więźniowie polityczni. Przemilcza się fakt, że Niemcy dlatego wybrali
Polskę na miejsce masakry Żydów, bo tu żyła największa część Żydów w Europie.
Te bolesne oskarżenia pojawiały się już wcześniej. W pozwie szokuje nowy wątek -
zarzuty pod adresem powojennych rządów polskich, przypisywanie im
kontynuowania hitlerowskiej polityki Judenrein: "mordowanie, bicie, gwałcenie,
terroryzowanie, torturowanie" Żydów. Trudno to już nazwać ignorancją historii.
Przypomnijmy więc, że akurat w pierwszym dziesięcioleciu rządów
komunistycznych, narzuconych Polsce siłą przez wojska sowieckie, wbrew woli
ogromnej części Polaków, politycy pochodzenia żydowskiego mieli ogromny wpływ w
takich strategicznych sektorach jak bezpieczeństwo czy gospodarka. W PKWN,
czyli w pierwszym marionetkowym pseudorządzie w 1944 r., za gospodarkę
odpowiedzialny był Jan Stefan Hanemann, działacz komunistycznej PPR,
żydowskiego pochodzenia. Później przez całe pierwsze dziesięciolecie, aż do
1956 r., gospodarką w Polsce zawiadywał, z katastrofalnymi skutkami, Hilary
Minc, członek BP KC PZPR.

- Jaki był udział w elicie władzy osób pochodzenia żydowskiego w pierwszej
dekadzie Polski Ludowej?

- Polską rządziła właściwie trójka osób: Bierut, Berman i Minc. Powszechnie
uważa się, że to Berman był swego rodzaju szarą eminencją, jako odpowiedzialny
jednocześnie za bezpieczeństwo i za kulturę, a więc także za ideologię. Zarówno
Berman, jak i Minc byli politykami pochodzenia żydowskiego. Do tego dodajmy
rolę odgrywaną przez komunistycznych działaczy pochodzenia żydowskiego w
organach bezpieczeństwa. Byli strasznymi, bezwzględnym katami dla więzionych
Polaków. Można wymieniać dziesiątki nazwisk, od wiceministra spraw
bezpieczeństwa publicznego Romkowskiego, mającego bardzo dużą władzę przy
figurancie Radkiewiczu, poprzez dyrektorów departamentów takich jak Luna
Brystygierowa, znana z bezwzględności, wyspecjalizowana w walce z Kościołem,
jak Fejgin, Różański, Światło, jak inny dyrektor departamentu bezpieki Leon
Andrzejewski. Przypomnijmy dominację politruków pochodzenia żydowskiego w
bezpieczeństwie na Śląsku, o czym pisał John Sack, uczciwy autor pochodzenia
żydowskiego, w książce "Oko za oko". Przywołał w niej zbrodnie Żydów z aparatu
bezpieczeństwa w obozie w Świętochłowicach. Był on zarządzany przez jednego z
takich bezpieczniaków, Salomona Morela, i stał się miejscem wymordowania około
1.500 zgermanizowanych Ślązaków i Polaków. Katowano niewinnych z zemsty za
Żydów zamordowanych w czasie wojny.

- Czy pół wieku temu też pojawiały się zdania, że rząd Polski Ludowej prowadzi
czystki etniczne wobec Żydów?

- Oskarżenie rządu i władz komunistycznych o świadome mordowanie i grabienie
Żydów zakrawa na prawdziwą groteskę, zwłaszcza jeśli zestawi się to z opiniami
przekazywanymi w latach 1945-47 przez żydowską prasę amerykańską. Powszechnie
wówczas wychwalano rząd Bieruta, Bermana i Minca jako rzekomo pierwszy nie
antysemicki rząd w Polsce. Przypomnę tu, co pisano w wydanym w Filadelfii "The
American Jewish Year Book" za okres od 18 września 1944 r. do 7 września 1945
r. w odniesieniu do zdominowanego przez komunistów Tymczasowego Rządu Jedności
Narodowej: "Po raz pierwszy w nowoczesnej historii Polska była rządzona przez
rząd nie tylko wolny od antysemitów, lecz pryncypialnie przeciwstawiający się
antysemityzmowi". Przewodniczący Światowego Kongresu Żydów Polskich Józef
Tenenbaum pisał w wydanej w 1948 r. książce "In Search of a Lost People. The
Old and the New Poland", New York 1948 r., s. 213, że Polska po raz pierwszy w
swej historii posiadała rząd wolny od przesądów i bigoterii. Cytaty tego typu
można mnożyć, bo wówczas światowe żydostwo skrajnie wychwalało komunistyczny
rząd Bermana, Minca, Bieruta, a gwałtownie atakowało gen. Andersa i polskie
podziemie antykomunistyczne. Czemu mają taką krótką pamięć?

Niedawno czytałem, że właśnie w tamtych latach bardzo szybko załatwiano
postulowany przez Żydów zwrot mienia, natomiast bardzo ostro występowano
przeciwko Polakom posądzonym o jakikolwiek antysemityzm. Bardzo łatwo można
było zostać skazanym po oskarżeniach żydowskiego politruka czy bezpieczniaka.
Marian Brandys, publicysta i pisarz historyczny, który nigdy nie ukrywał swego
żydowskiego pochodzenia, a przy tym czuł się Polakiem, napisał w swoich
dziennikach, że wówczas Żydzi byli czymś w rodzaju klasy panującej, że pchali
się jak ćmy na urzędy. Nawet Alina Grabowska, znana tropicielka antysemityzmu w
Polsce, przyznała w końcu lat 60. w "Kulturze" paryskiej, że "znakomitą,
niestety, większość pracowników UB stanowili Żydzi". To są fakty, o których
niektórzy zapominają. Jeśli na czele MBP i UB, a więc głównych organów
przymusu, które terroryzowały Naród, spowodowały zabicie dziesiątków tysięcy
Polaków, stało tak wiele wpływowych osób pochodzenia żydowskiego, jeśli
kluczowe stanowiska były w ich rękach, to jak można mówić, że to polskie władze
tępiły Żydów? Było wręcz odwrotnie. Przypomnę, że pisał o tym słynny
intelektualista katolicki ojciec Józef M. Bocheński na łamach
paryskiej "Kultury" (nr 7-8 z 1986 r.): "Jak wiadomo, władza leżała w dużej
mierze w ich (Żydów - JRN) rękach po zajęciu Polski przez wojska sowieckie - w
szczególności pewni Żydzi kierowali policją bezpieczeństwa. Otóż ta władza i ta
policja jest odpowiedzialna za mord bardzo wielu spośród najlepszych Polaków
(...). Polacy mają, moim zdaniem, znacznie większe prawo mówić o pogromie
Polaków przez Żydów niż Żydzi o pogromach polskich".

- Solidarność pokoleń KPP

Czy nie zdziwiła jednak

prof. Nowak nie pracowal w PRL i nie jest ANTYSEM!

[Gość: bbombel]

Jesli nadal znajduja sie wsrod Was osoby ktorzy bezmyslnie powtarzaja takie
teksty jak prof. Nowak jest Antysemita, pracowal dla PRL to BLAGAM SAMI SIE
PRZECZYTAJCIE TE TEKSTY PROF. NOWAKA, dajcie sobie szanse!

Antysemityzm wyssany z palca w rzeczywistosci pokazywanie uczciwych zydow i
pietnowanie polityki zydowskiej majacej na celu wyludzenie odszkodowan i
zafalszowywania historii:
www.polonica.net/Rachunek_krzywd.htm
prof.nowak.w.interia.pl/100%20klamstw%20Grossa/100%20klamstw.htm
www.polonica.net/cgi-sys/entropysearch.cgi?user=polonica&query=Nowak
Oszcercze ataki odnosnie jego wspolpracy z PRL'em:
free.polbox.pl/b/bbombel/Nowak/kalumni.html

up

[Gość: up]

[Gość: krater]

Bbombel, ja przyjmuję do wiadomości,że jesteś zwolennikiem poglądów pana
JRNowaka.Jednak tezy,że nie jest on antysemitą obronić sie nie da.Czasami
wydaje się,iż jest pan profesor wręcz zaślepiony nienawiścią do Żydów.A to,że
pozytywnie wspomina paru żydowskich pisarzy czy działaczy o niczym nie
świadczy.Pan prof.Nowak pozytywnie pisze jedynie o tych Żydach,którzy wyrażają
poglądy zbieżne z jego opiniami.Grossowi można zarzucać przekłamania w paru
faktach.Lecz co do podstawowego trzeba się zgodzić:Polscy mieszkańcy wsi
Jedwabne zamordowali obywateli polskich,żydowskiego pochodzenia,swoich sąsiadów
w stodole.Ten haniebny czyn został zbadany i potwierdzony.Niechby pan Nowak nie
walczył z faktami bo się ośmiesza.A on podobno profesor.

prof. Nowak a JEDWABNE

[Gość: bbombel]

Prof. Pogonowski dokładnie obnażył intencje J. T. Grossa w świetnym tekście o
jego książce Upiorna dekada 1939-1948, publikowanym na łamach krakowskich
Arcanów (nr 5 z 1998 r.). Już wtedy, w 1998 r., prof. Pogonowski wskazywał, że
celem Grossa "jest stwarzanie mitów o udziale narodu polskiego w zagładzie
Żydów. Łatwiej jest ściągać odszkodowanie od winnych niż od współofiar (...).
Propaganda Grossa pomaga skrajnym ugrupowaniom żydowskim w ich próbach
wymuszania od rządu polskiego haraczu za zbrodnie dokonane w Polsce przez
Niemców, Sowietów i zwykłych kryminalistów".
W pracach swych Gross snuje skrajnie oszczercze uogólnienia na temat Polski i
Polaków. Opierając się na mało wiarygodnej relacji Szmula Wassersztajna,
oskarża Polaków o rzekome "ludobójstwo" na Żydach w Jedwabnem, całkowicie
pomijając lub krańcowo pomniejszając dominującą rolę odegraną w tym mordzie
przez Niemców. Twierdzi np., że w czasie mordu w Jedwabnem było jakoby tylko 8
żandarmów niemieckich, przemilczając podane przez badającego wcześniej tę
sprawę prokuratora W. Monkiewicza dane, iż w Jadwabnem było 232 niemieckich
żandarmów. Niebagatelna różnica! Gross przedstawia skrajnie zafałszowany i
zdeformowany obraz dziejów Żydów w Polsce jako historię ich ciągłych cierpień z
rąk "antysemickich" Polaków, od których mogli się rzekomo ratować tylko
obfitymi haraczami płaconymi Polakom, by uniknąć "pogromów". Nie wyjaśnia
tylko, dlaczego akurat tę "antysemicką" Polskę nazwano " rajem dla Żydów"
(paradisus Judeorum) w Wielkiej Encyklopedii Francuskiej z XVIII wieku,
dlaczego właśnie w tej "antysemickiej" Polsce w XIX wieku przebywało cztery
piąte Żydów świata (wg Normana Daviesa)? Gross pisze o "podstawowym temacie,
jakim jest udział etnicznie polskiej ludności w zagładzie polskich Żydów"
(Sąsiedzi, s. 95), o tym jakoby " podczas okupacji hitlerowskiej znakomita
większość polskiego społeczeństwa odczuwała brak sympatii do Żydów"
(Upiorna..., op. cit., s. 41-42). Szczególnie ciężkimi winami za siłę
polskiego "antysemityzmu" obciążył Gross polskie duchowieństwo, cytując
przeciwko niemu najgorsze, najbrudniejsze oszczerstwa w rodzaju z lubością
cytowanych przez niego słów skrajnie tendencyjnej relacji Menachema
Finkelsztajna, głoszącej, że: "Polscy mordercy (...) pędzeni są przez zwierzęcy
instynkt, a krwią i rabunkiem uczeni i wychowani w przeciągu dziesiątków lat
przez czarne duchowieństwo, które na gruncie nienawiści rasowej budowali swoją
egzystencję" (Sąsiedzi, s. 46, stylistyka z książki Grossa).
Gross rozpętał oszczerczą nagonkę przeciwko Polsce i Polakom i trudno się temu
zbytnio dziwić, znając antypolski klimat panujący w niektórych środowiskach
Żydów amerykańskich. Dziwić się można tylko tym żyjącym w Polsce osobom ze
środowisk intelektualnych, które z werwą podjęły wszystkie oskarżenia Grossa
przeciw Polakom, nie bacząc na to, iż nie zostały one zweryfikowane przez
badaczy historii, ani nie czekając na wyniki śledztwa prokuratury w tej
sprawie. Co najlepsze, wśród osób tego rodzaju znaleźli się autorzy nie mający
większego pojęcia o historii Polski w drugiej wojnie światowej typu pisarza
science fiction Stanisława Lema, filolożki Marii Janion, socjologa Jacka
Kurczewskiego itp. Jakże słusznie pisał Maciej Łętowski w Tygodniku Solidarność
z 9 lutego 2001 r. na temat tych, którzy natychmiast poparli bezkrytycznie
Grossa, wzywając Polaków do pokajania się za domniemane zbrodnie: "budzi we
mnie opór zachowanie 'narodowych biczowników', którzy przy każdej okazji biją
się przed kamerami w piersi w sposób tak wylewny, że zaczynam się niepokoić o
stan ich umysłów (...). Oby nie trzeba było zarzucić niektórym naszym ziomkom,
że budują przedsiębiorstwo: Pokuta".
Niech śledztwo dokładnie wykaże, kto popełnił zbrodnię w Jedwabnem i
zbrodniarzy publicznie potępi, bez względu na ich narodowość. Niedopuszczalne
jednak są stosowane przez Grossa skrajne uogólnienia na temat całego narodu
polskiego, idące w parze z ciągłym zafałszowywaniem wymowy cytowanych przez
niego materiałów.
W rozpoczynanej dziś na łamach Niedzieli serii artykułów pt. 100 kłamstw J. T.
Grossa pragnę udowodnić na konkretnych przykładach, że masochistyczni "narodowi
biczownicy" po prostu się zbłaźnili, bezkrytycznie wielbiąc Grossa - autora,
który dopuszcza się rozlicznych cynicznych manipulacji i oszustw
intelektualnych. Pokażę, że Gross wielokrotnie bezwstydnie kłamał w swych
tekstach, zafałszowywał obraz całych okresów historii, przeinaczał i
zafałszowywał wymowę książek, które cytował. Bardzo źle świadczy o ludziach
aspirujących do bycia członkami intelektualnej elity, że nie poznali się na
jego matactwach. To, że przez swe lenistwo umysłowe nie zwrócili uwagi na
otwarte zafałszowywanie przez Grossa wymowy nawet tak znanych książek, jak Ten
jest z ojczyzny mojej W. Bartoszewskiego i Z. Lewinówny. Począwszy od
prezentowanego tu tekstu, będę przedstawiał czytelnikom punkt po punkcie
kolejne kłamstwa J. T. Grossa.

[Gość: bbombel]

I wszystko jasne (dla osob trzezwo myslacych) nie dotyczy rrado!

[Gość: krater]

Nie mam nic p-ko obronie dobrego imienia Polaków,kiedy są opluwani przez
żydowskich publicystów.NIe wolno oskarżać całych narodów za niegodne czyny
swoich obywateli.Zbiorową odpowiedzialność stosowano w przeszłości,za co teraz
się przeprasza.Ale nie wolno także przeinaczać faktów,czyli zdarzeń,które się
już dokonały i są nieodwracalne.Podważając prawdę o Jedwabnem,podważa się
zaufanie do pracy niezawisłych organów.Pan Nowak zapewne świadomie, miesza
fakty z ich ocenami.Dlatego powtarzam raz jeszcze: to Polacy spędzili swoich
żydowskich sąsiadów do stodoły i tam ich żywcem spalili.To fakt i wszelka walka
z nim jest skazana na przegraną.Czy tam było 8 czy 800 Niemców nie ma żadnego
znaczenia.Mordu dokonali znani mieszkańcy Jedwabnego.

[Gość: Leszek]

A może byćs się tak pooburzał na to ilu Polaków zagonili Niemcy do obozów
zagłady i Panią Erikę, która chce obracać kota ogonem o czym mówią niemieccy
publicyci. Byłem dzis na spotkaniu. Wyliczał absurdalne wypowiedzii decyzje,
bezpośrednio uderzające w Polskę (na podstawie artykułów prasowych, od Naszego
Dziennika po Gazetę Wyborczą. Za tydzien w sobotę zapowiada wkładke w NAszym
Dzienniku, gdzie ma to wszystko być opublikowane. I co teraz powiesz, że nie
kupisz Dizennika, że to idiotyczna gazeta, Nowak idiota? I co, co CI z tego
przyjdzie? Nic A my znów się nie dowiemy, jakich agrumentów użyje we wkładce i
nie będzie publicznej dyskusji na łamach jakiejkolwiek polskojęzycznej gazyety,
bo tak działają Ci, którrzy chcą rozkraść Polskę. W ogóle jest dziwny zwyczaj,
który w erystyce uchodzi na najbardziej nikczemny - agrgument ad personam
(walenie w osobę), jak się juz nie ma argumentów. Saw(f?)ka i inni z gazet GW
podobnych robią coś pośredniego walą agrumentami anty-(np. -urczykowymi)
pomijają lub pomniejszają projurczykowe i potem wala prosto w osobę. Jaki
człowiek, taki poziom... A tu na formu, to już często żenada, bo od razu są
argumenty ad personam lub "ad gazetam".
Ocknijcie się demokraci i liberałowie i zacznijcie rzeczowo rozmawiać.

[Gość: krater]

Leszek:A może byćs się tak pooburzał na to ilu Polaków zagonili Niemcy do
obozów
zagłady i Panią Erikę, która chce obracać kota ogonem o czym mówią niemieccy
publicyci.

Leszku,mów /pisz/ na temat.
Zaczynasz podobnie jak pan Nowak.Może to i efektowne,lecz pachnie
manipulacją.Przyjmij do wiadomości,że fakty to jedno a ich interpretacja to
drugie.Mieszanie tego razem to propaganda a nie rzeczowa dyskusja.