Wzór pokory

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090511.htm
"„Nietrudno być pokornym — mówi św. Bernard — prowadząc życie ukryte, lecz
piękna naprawdę i rzadka to cnota utrzymywać się takim wśród zaszczytów”.
Najśw. Maryja Panna była bez wątpienia niewiastą najbardziej zaszczyconą przez
Boga, najbardziej wyniesioną ponad wszystkie stworzenia, a jednak żadne z nich
tak się nie uniżyło i nie upokorzyło jak Ona. Zdawać by się mogło, że między
Maryją a Bogiem powstało współzawodnictwo: im więcej Bóg Ją wywyższa, tym
więcej Ona uniża się w swej pokorze. Anioł Ją pozdrawia jako „pełną łaski”, a
Maryja „zatrwożyła się” (Łk 1, 28–29). „Zatrwożyła się — wyjaśnia św. Alfons —
albowiem będąc tak pełną pokory, wzdrygała się przed wszelką pochwałą i
pragnęła, aby jedynie Jej Stworzyciela chwalono”. Anioł objawia Jej wielkie
posłannictwo, jakie Najwyższy Jej powierzył, a Maryja wyznaje, że jest
„służebnicą Pańską” (tamże 38). Spojrzenie Jej nie zatrzymuje się na ogromnym
zaszczycie, jaki Ją spotka dzięki temu, że została wybrana spośród wszystkich
niewiast na matkę Syna Bożego; w zdumieniu ogląda Ona wielką tajemnicę Boga,
który pragnie się wcielić w łonie stworzenia. Jeżeli Bóg pragnie tak nisko
zstąpić i oddać się Jej jako syn, to jak bardzo powinna się uniżyć Jego
służebnica? A im więcej pojmuje wielkość tajemnicy, niezmierzoność daru
Bożego, tym więcej się upokarza uniżając w swej nicości. Tak samo jest
usposobiona, kiedy pozdrawia Ją Elżbieta: „Błogosławionaś Ty między
niewiastami” (tamże 42); nie dziwią Jej te słowa, gdyż teraz jest Matką Boga;
a jednak pozostaje niewzruszona w swej głębokiej pokorze: wszystko przypisuje
Panu, wyśpiewuje Jego miłosierdzie i wyznaje łaskę, „iż wejrzał na uniżenie
służebnicy swojej” (tamże 48). Bóg dokonał w Niej wielkich rzeczy, wie o tym,
wyznaje to, lecz zamiast chełpić się, wszystko obraca jedynie na Jego chwałę.
Słusznie więc św. Bernardyn woła: „Jak żadne stworzenie po Synu Bożym nie
zostało wyniesione w godności i łasce na równi z Maryją, tak też żadne nie
zstąpiło tak nisko w głębię pokory”. Taki właśnie skutek powinny sprawiać
łaski i dary Boże: uczynić nas coraz bardziej pokornymi, coraz bardziej
świadomymi własnej nicości."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 542