Reklamacja obuwia

[basiasw23]

Witam. Prosze o porade. 21.02.2008 oddałam obuwie do reklamacji. W
sklepie od razu poinformowano mnie, że być może obuwie zostanie
zwrócone bez usunięcia wady, ponieważ wada jest widoczna tylko w
momencie chodzenia, wówczas skrzypi obcas. Dziś jest już
13.03.2008. a wiec upłyneło 14 dni roboczych na rozpatrzenie
reklamacji. Po tym terminie reklamacja powinna być uwzględniona.
Byłam dzis w sklepie, ale tam powiedziano mi, że nie ma jeszcze
żadnej odpowiedzi. Obawiam się, że jesli nawet buty wrócą, to wada
nie będzie usunięta. Co wówczas powinnam zrobić? Czy mogę, żądać
zwrotu gotówki? W dniu składania reklamacji sklep poinformował mnie,
że nie zwrócą mi pieniędzy, ponieważ buty były "chodzone". Co dalej
powinnam zrobić? Dziękuję za pomoc.

[Gość: www]

Spróbuj opisać swój problem na www.alewtopa.pl . Powinnaś otrzymać tam pomoc. W
ostateczności zawsze można zgłosić się do UOKiKu. Moim zdaniem możesz odwoływać
się od opinii ponieważ przekroczyli ustawowy czas 14 dni.

[Gość: twardy_kamien]

brak ustosunkowania się do żądań konsumenta w ciągu 14 dni jest równoznaczny, z uznaniem żądań jakie zostały zapisane w protokole reklamacyjnym. Czyli prawdopodobnie naprawa lub nowe obuwie. Nie można żądać od razu zwrotu gotówki.

[fleshless]

W tej konkretnej sprawie:
- 14 dni (kalendarzowych) dotyczy sytuacji kiedy konsument skierował żądanie naprawy albo wymiany, jeżeli tak było po tym terminie można je uznać za uzasadnione;
- samo chodzenie w butach nie będzie stanowiło problemu w przypadku jeżeli dojdzie do odstąpienia od umowy na warunkach z art 8 ust. 4 ustawy o szczeg war sprz kons;
- dalej trzeba zrobić tyle, że trzeba wystosować żądanie wykonania wymiany albo naprawy - jeżeli na początku nie było ono złożone,
- jeżeli było, a sprzedawca się nie ustosunkował w terminie jak na początku, można zażądać niezwłocznej naprawy albo wymiany (można wyznaczyć też konkretny termin) i jeżeli sprzedawca tego nie wykona, i jeżeli wady są istostne, to ewentualnie wchodziłoby w rachubę odstąpienie na zasadach poniżej (art 8 ust 4 ustawy o szczeg war sprz kons);
- naprawy nienależytej (nieskutecznej) nie ma obowiązku przyjmować

Generalnie zasady reklamowania towaru konsumpcyjnego są takie:
- pierwszą zasadniczą odpowiedzialnością za towar jest odpowiedzialność
sprzedawcy za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umoą w rozumieniu ustawy z
27.07.2002 o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie
Kodeksu Cywilnego (Dz. U nr 141, poz. 1176) - jest to odpowiedzialność USTAWOWA,
DWULETNIA, jest zawsze, jest narzucana sprzedawcy przez ustawodawcę,
- polega to na tym, że konsument, jeżeli niezgodność stwierdza (czyli wszelką
wadliwość, brak cech, które towar danego rodzaju powinien mieć, brak możliwości
korzystania z niego zgodnie z jego przeznaczeniem, brak cech o których
publicznie zapewniał sprzedawca, albo producent, albo inny podmiot związany z
wprowadzeniem tego towaru na rynek), może domagać się od sprzedawcy
doprowadzenia towaru do stanu zgodnego z umową poprzez nieodpłatną NAPRAWĘ ALBO
WYMIANĘ NA NOWY (nawet od razu, za pierwszym razem). A jeżeli jest to
niemożliwe, naraża konsumenta na znaczne niedogodności, albo nie jest możliwe w
czasie odpowiednim do rodzaju towaru i celu w jakim został nabyty i niezgodność
jest istotna konsument może od umowy ODSTĄPIĆ (i w konsekwencji żądać zwrotu
pieniędzy), a jeżeli nie jest to niezgodność istotna można domagać się
STOSOWNEGO OBNIŻENIA CENY.
- warto jeszcze wspomnieć o domniemaniu z art. 4 ust. 1 tej ustawy, które mówi o
tym, że jeżeli od wydania towaru do stwierdzenia niezgodności nie upłynęło pół
roku to domniemywa się, że towar był niezgodny w chwili wydania, co oznacza, że
w tym okresie to na sprzedawcy spoczywa ciężar dowodu na zgodność towaru z umową.
- jeżeli sprzedawca otrzymawszy żądanie naprawy albo wymiany nie ustosunkował
się do niego w terminie 14 dni (kolejnych kalendarzowych liczonych od następnego
dnia od doręczenia żądania), można uznać, że żądanie zostało uwzględnione i
wezwać do wykonania żądanego świadczenia.


- gwarancja natomiast powstaje kiedy jakiś podmiot (z reguły jest to producent,
importer, dystrybutor, sporadycznie sprzedawca - wtedy może odpowiadać z dwóch
podstaw) zdecyduje się (więc tutaj źródłem zobowiązania jest WOLA podmiotu, a
nie USTAWA) takiej gwarancji udzielić, z tym, że sam ją kształtuje - czyli sam
określa czego konsument się możę od niego domagać. Przy czym nie uważa się za
gwarancję oświadczenia, które nie zawiera zobowiązań gwaranta. Do tego gwarancja
powinna mieć formę pisemną - czyli powinna być karta gwarancyjna. UWAGA! -
paragon NIE JEST gwarancją.

Z reguły gwarancje są mniej korzystne od odpowiedzialności ustawowej
sprzedawcy, bo są z reguły mniej precyzyjne i jesteśmy bardziej zdani bardziej
na solidność gwaranta. Oczywiście też są one wiążące i niewywiązanie się ze
zobowiązania gwarancyjnego, albo nienależyte jego wykonanie może wiązać się z
odpowiedzialnością odszkodowawczą (chodzi głównie o straty materialne, czyli
konkretne koszty, które spowodowane są nienależytym działaniem gwaranta).
Oczywiście w wielu przypadkach gwarancja jest korzystna, a korzystanie z niej
skuteczna, toteż wybór drogi postępowania zależy od konkretnych okoliczności.