adopcja!

[Gość: Roma]

Szukam kontaktu z osobami, które zostały adoptowane

[Gość: ha14]

Ja jestem adoptowana. Chociaż dość nietypowo. [e-mail]

[Gość: kate]

Ja jestem adoptowana [e-mail]

[Gość: adopcja]

Znalazłam ten wątek dopiero teraz, ale może uda sie go odświeżyć? Odezwijcie
się adoptowani! Opowiedzcie jak to z wami było w dziciństwie, w wieku tzw.
nastoletnim, w młodości...Mam dziecko adoptowane (na razie o tym nie wie, bo
jest bardzo małe ale chcę mu o tym powiedzieć) i chciałabym znać Wasze
odczucia zwiuązane z przeżywaniem adopcji, żeby jaknajlepiej wywiązać się z
roli rodzica. Czy i kiedy rodzice powiedzieli Wam o tym że jesteście
adoptowani, jak to wpłynęło na wasze wzajemne relacje, i wszystko inne na ten
temat. Będę bardzo wdzięczna...
Pozdrawiam.

[Gość: inda]

Jestem teraz trzydziestoletnią babą. Zostałam adoptowana w wieku 5-ciu lat i
zawsze doskonale to pamiętałam. Pamiętam też alkoholiczkę - kobietę, która mnie
urodziła i kilkoro rodzeństwa. Moja mama jest moją matką chrzestną i rodzoną
siostrą mojego biologicznego ojca. Pewnie tylko z tego powodu do niego nie
żywiłam negatywnych uczuć. Oboje już nie żyją (ojciec i ta kobieta). A moi
rodzice są ukochanymi rodzicami na świecie. Nie wyobrażam sobie życia w innej
rodzinie. Bardzo ich oboje kocham i nigdy nie myślałam o nich w kategoriach
rodziców nabytych. w moim sercu oni są od zawsze. Przyznam, że przeze mnie
wiele wycierpieli i nie ma to absolutnie związku z adopcją. To nie był wyraz
mojego buntu przeciwko nim. Tak potoczyło się życie. Z mojego punktu widzenia
powinnaś dziecku to powiedzieć jak najwcześniej. Później to będzie straszny
szok i reakcja trudna do przewidzenia. Dziecko na pewno kocha cię nie za to, że
go urodziłaś, tylko za to że jesteś. Życzę ci powodzenia w tym ciężkim zadaniu
i odezwij się.

[Gość: maszmi]

Nie jestem adoptowana i nie mam adoptowanego dziecka,ale mam doświadczenia,
że należy od samego początku wychowywać dziecko w pełnej otawartości i prawdzie.
Nie należy wychowania opierać na kłamstwie,że prawdę powie się wtedy jak
dziecko dorośnie- bzdura !!! Jak dziecko dorożnie Bądzie trudny okres
dojrzewania i wtedy napewno nic się nie powie,przedtem będzie za małe potem nie
wiadomo kiedy.Najlepiej od samego początku postawić sprawę jasno:jestem twoją
mamusią,ale ciebie nie urodziłam.Nie urodziłam cię,bo nie mogłam,ale kocham cię
bardzo itp.Dziecko szybko akceptuje taką prawdę i opowiada potem innym,że to
jest jego mamusia,która go nie urodziła,ale jest to jego mamusia!!!!!!!!!!!!
Nigdy nie będzicie w stresie,że ktoś uświadomi dziecko przed czasem,będziecie
zawsze mieli "jasność w temacie" .
życzę Wam i dziecku wszelkiej pomyślności.
Maszmi

[teraz]

Moi znajomi mieli problem, jak rozmawiać o tym ze swoją córeczką, adoptowana
kiedy miała kilka miesiecy.
Mówili jej, z bardzo dobrym skutkiem, że "inne mamusie rodzą sobie dziecko i
nawet nie wiedzą, jakie ono będzie, nie mają nawet pojęcia, czy chłopiec czy
dziewczynka. A myśmy sobie ciebie wybrali spośród tylu innych dzieci! To
właśnie ty jesteś dzieckiem chcianym, upragnionym i najbardziej na świecie
naszym!".
Dzieki temu, że usłyszała to po raz pierwszy zanim jeszcze poszła do
przedszkola, poradziła sobie świetnie, i ona i jej rodzice.

[Gość: moi]

To, że jestem adoptowana odkryłam w 4 klasie. Nigdy nie miałam odwagi o to
spytać rodziców. Dziś mam 35 lat i nadal z nimi nie rozmawiam o adopcji. Meczy
mnie to. Dojrzewam do poznania naturalnych rodziców.

[Gość: olifka6]

czesc Moi
Jestem jedna z wielu kobiet, ktore biora pod uwage adopcje. W tej chwili
jeszcze sie lecze ale moze kiedys... Najbardziej boimy sie z mezem tego iz
nasze adoptowane dziecko kiedys wstanie i powie, ze chce do swoich prawdziwych
rodzicow. Jak to jest z toba? Gdyby twoi adopcyjni rodzice od poczatku cie
szczerze informowali o tym, ze jestes adoptowana to czy tez bys szukala swoich
rodzonych. Ktorych uwazasz za prawdziwych i dlaczego? Czy uwazasz, ze jak
spotkasz swojego rodzonego ojca lub matke to bedzie wszystko OK? Bedziesz
szczesliwsza? Co zrobisz z ta wiedza? Jak sie okaze ze twoi rodzeni byli
meliniarzami, ktorzy nigdy nawet sie nie zastanowili nad tym czy zyjesz i czy
jestes szczesliwsza okazali zal to czy bys zmuszala swoja rodzine adopcyjna do
wspolnych wigilli? Moze to sa debilne i egoistyczne pytania ale uwierz bardzo
istotne dla rodzin, ktore chca adoptowac dzieci ale sie boja.
Plis odpowiedz. Czekam z niecierpliwoscia na odpowiedz.

[Gość: moi]

Gość portalu: olifka6 napisał(a):

> czesc Moi
> Jestem jedna z wielu kobiet, ktore biora pod uwage adopcje. W tej chwili
> jeszcze sie lecze ale moze kiedys... Najbardziej boimy sie z mezem tego iz
> nasze adoptowane dziecko kiedys wstanie i powie, ze chce do swoich
prawdziwych
> rodzicow. Jak to jest z toba? Gdyby twoi adopcyjni rodzice od poczatku cie
> szczerze informowali o tym, ze jestes adoptowana to czy tez bys szukala
swoich
> rodzonych. Ktorych uwazasz za prawdziwych i dlaczego? Czy uwazasz, ze jak
> spotkasz swojego rodzonego ojca lub matke to bedzie wszystko OK? Bedziesz
> szczesliwsza? Co zrobisz z ta wiedza? Jak sie okaze ze twoi rodzeni byli
> meliniarzami, ktorzy nigdy nawet sie nie zastanowili nad tym czy zyjesz i czy
> jestes szczesliwsza okazali zal to czy bys zmuszala swoja rodzine adopcyjna
do
> wspolnych wigilli? Moze to sa debilne i egoistyczne pytania ale uwierz bardzo
> istotne dla rodzin, ktore chca adoptowac dzieci ale sie boja.
> Plis odpowiedz. Czekam z niecierpliwoscia na odpowiedz.

Nie miałam okazji od czasu napisania swojego postu zajrzeć do internetu,
dlatego dopiero teraz odpisuję.
Poszukiwanie naturalnych rodziców to próba określenia własnej tożsamości,
zwykła ludzka ciekawość "jakie są moje korzenie", co odziedziczyłam a co jest
efektem wychowania. To konieczność poznania przyczyn dolegliwości fizycznych,
które sa dziedziczne. Sprawdzenie czy mam rodzeństwo a chyba przede wszystkim
próba uzyskania odpowiedzi na pytanie "Dlaczego?". Jestem osoba dorosłą i zdaję
sobie sprawę, że naturalni rodzice mogą mnie zawieść jako ludzie, mogą przecież
wyznawać wartości, których ja nie uznaję i wtedy powiem "do widzenia nie
zobaczymy się już". Jeżeliby się z kolei okazało, że nawiążemy kontakt to nie
ma potrzeby aby kiedykolwiek spotkali sie z przybranymi rodzicami. A już na
pewno nie mieliby wpływu na zmianę mojego stosunku do przybranych rodziców.
Stara zasada mówi"że matką jest ta, która wychowuje a nie urodziła" i nie
należy tej zasady łamać. Ciąża i urodzenie dziecka to często kwestia przypadku,
wychowanie adoptowanego dziecka to już w pełni świadoma decyzja. I to wyjaśnia
wszystko.
Ale faktu adopcji nie należy ukrywać, ja jestem raczej wyjątkiem dziecka, które
odkrycie prawdy potraktowało dość spokojnie.

[siwaczka]

Moi ... jesteś dzielną i niezwykłą osobą. Zdumiewa mnie jednak fakt Twojej
nieśmiałości do swoich rodziców. Dlaczego dowiedziawszy się o adopcji nie
poszłaś z tym problemem do mamy? Bałaś się, a może nie miało to dla Ciebie
znaczenia? Czy pamiętasz co wtedy czułaś?
Jeśli pojawisz się w internecie, napisz parę słów. Będę wdzięczna.
Pozdrawiam ...

[starykot]

A ja rozpoczynam pisanie pracy doktorskiej nt. adopcji. Czy ludzie adoptowani
lub mamy adoptowanych dzieci odpowiedzą na moje pytania ankietowe? Oczywiście
anonimowo. To ważne!

[katarina4]

Moi drodzy, ja tez poszukuję adoptowanych. Ludzi, którzy teraz po latach chcą
się zmierzyć z przeszłością, odnaleźć rodziców. Czekam na kontakt pod adresem:
[e-mail]