trochę nadziei

[katarzyna187]

Trzy miesiące temu zmarła moja córka. Agnieszka miała 21 lat. Od
ponad dwóch miesięcy zaglądam na to forum. Chciałam wielokrotnie
napisać o swoim cierpieniu. Za kazdym razem, kiedy już nawet
napisałam, rezygnowałam z wysłania.

Wczoraj dokonałam tutaj dwóch wpisów. A dzisiaj piszę. Aż sie sobie
dziwię. Najpierwsz chcę powidziec wszystkim OSOBOM, które tu piszą.
To ważne. Duzo osob to czyta. To w jakiś sposob pomaga. Najbardziej
pomagają te wypowiedzi, które dają nandzieję.

Nie wiem po co to wszystko piszę. Bólu we mnie i rozpaczy jest
dużo. Ale też rodzi sie nadzieja. Jest małe światło, ktore mówi, że
trzeba dalej zyć jakby na przekór nieszczęściu, które nas dopadło.

Jestem bardzo skryta. Wszystko chowam do wewnątrz. Może to jakiś
przełom, że po tylu próbach odważyłam się napisać.

[jower]

Kasiu, z bólem serca witamy Cię w naszym gronie. W naszej grupie wsparcia,
dzięki której odnajdujemy czasem światełko w tunelu naszej rozpaczy. Pisz, to
czasem pomaga, kiedy uda się "wylać" z siebie trochę bólu, żalu, tęsknoty...
Serce się kraje, gdy przybywa kolejna osierocona mama...

[osmiorniczka030]

I ja Cie witam w naszym gronie!

Od smierci mojego Taty minelo poltora roku. Wszyscy juz zapomnieli,
a moj bol wcale nie jest mniejszy. Moje zycie sie zatrzymalo na
tamtym wydarzeniu. To jedyne miejsce, gdzie moge o tym swobodnie
porozmawiac, gdzie sa ludzie, ktorzy mnie rozumieja, tak, jak ja
rozumiem ich, gdzie moge wciaz plakac... Wtedy mam wiecej sily, by
nosic na twarzy swoja kamienna maske, bo tak, jak Ty jestem osoba
bardzo skryta.

Zapraszamy do nas! Odwagi!

Pozdrawiam.

[halas1961]

Kasiu nie trzeba się bac. Nie trzeba sie zastanawiać nad tym jak zostanie
odebrane to co napiszesz. Pisz i wysyłaj, bez zastanowienia. Ja tak robie, pisze
to co mam akurat w głowie, w myślach, w sercu. I to jest tez pewna terapia, to
jest nasza żaloba, nasze przezywanie bólu, którego nie jest w stanie zrozumiec
nikt kto tego nie doswiadczył. Kasiu, Twoja Agnieszka zapewne jest obok kiedy
jestes w potrzebie. twoja Agnieszka tak jak inne dzieci pilnuje swojej mamy, aby
dała rade nieść ten krzyż. Wiem co piszę, bo widac to po tym co Ty napisałas.
Jesli widzisz nadzieje w niektórych wpisach to jest super, to jest bardzo
dobrze. Wszak to tylko droga, tylko droga. Czasem niezwykle kreta, po cierniach
ale prowadzi wszystkich w to samo miejsce. Jedni trafiaja tam szybciej , inni po
długich poszukiwaniach. Mam nadzieję ze wierzysz tak jak i ja ze Agnieszka Cie
powita, ze Agnieszka załatwi fajne miejsce u PAna dla mamy. Bo ja to wiem, ze
moja Agatka tam juz zadba:) Może nie trafie tam od razu, moze będe musiała pobyć
jakis czas w poczekalni(czyśćcu?)ale mam niezłomna wiarę ,ze ja spotkam. Mam
rowniez nizmienną wiarę ze jest szczęśliwa i tak samo pewnie Twoja córenka
Pozdrawiam
Halina-mama Agatki

[katarzyna187]

Dziękuję WSZYSTKIM za słowa otuchy i powitania. Tak dużo mam do
napisania. Nie wiem czy się odważę. Może za kilka dni, a może już
jutro.
Raz jeszcze dziękuję za słowa otuchy. To naprawdę pomaga.
Pozdrawiam

[grazyna1965]

Kasiu,jesteś kolejną mamą z pękniętym sercem. Ja tutaj znalazłam
ludzi, którzy rozumieją co przeżywam bo tak jak ja są w rozpaczy. To
tutaj mogę ,,rozmawiać" o tym jak sobie radzę, a raczej ,,nie radzę"
po smierci mojej Patryni. To tutaj szukam nadziei, pocieszenia albo
najzwyczajniej wygadania się o tym jak bardzo mi źle. Moja Patrynia
zginęła w wypadku samochodowym, 3 lutgo 2008 r. Dzisiaj mija 15
miesięcy i 17 dni od śmierci mojej córci. Nie jest lepiej, czas nie
pomaga. Tęsknota jest z każdym dniem większa. Ale uczę się każdego
dnia jak przeżyć. Mam raz lepsze, raz gorsze dni. Mój dzień to praca
od rana do wieczora, ccmentarz i dom. I tak od wrześna ubiegłego
roku, odkąd wróciłam do pracy. Przez pierwsze pół roku byłam wrakiem
człowieka, nie chciałam pracować, nie wychodziłam do sklepu, nie
rozmawiałam z ludźmi. Psychiatra, psycholog..dopiero po pół roku
odwazyłam się wrócić do pracy. To była chyba najlepsza decyzja bo
dziś, z perspektywy tych kilunastu miesięcy, widzę jak ogromny
zrobłam krok...pracuję, robię zakupy, rozmawiam z ludźmi, wyjeżdżam
służbowo. Nadal mam kryzysy, załamania, ale już wiem, że tak już
będzie wyglądało moje życie.Góra, dół..góra, dół. Kiedy czuję, że
zapadam się to wiem już gdzie mogę o tym rozmawiać. Tutaj. Czasami
mam dni kiedy nic nie mogę pisać..ale czytam. To też pomaga. W pracy
muszę być silna, nie mogę pozwolić sobie na słabość. Dlatego też
podzieliłam swoje życie na dwie części. W pracy jestem silna bo taką
chcą mnie widzieć ludzie. W domu mogę sobie pozwolić na wszystko.
Jesteśmy z mężem sami, Patrynia to nasze jedyne dziecko, nie muszę
tutaj grać tej ,,silnej".Nie wiem jak będzie dalej, ale staram się
żyć z dnia na dzień, nie planuję niczego. Moim wyzwaniem jest
przezycie kolejnego dnia bez mojej Patryni. A reszta w rękach Boga.
Pozdrawiam Cię Kasiu
Grażyna, mama Patryni

[999mamuska]

Witaj wśród nas,matek,które musiały pożegnać na zawsze swoje dzieci.Wszystkie
chciałybyśmy,aby takich matek było jak najmniej,ale życie jest okrutne,wystarczy
poczytać forum.Podobnie jak Ty jestem osobą skrytą,nie potrafię przelać
wszystkiego co czuję,ale wiem,że tutaj znajduję zrozumienie-cokolwiek
napiszę,wiem,że ktoś tutaj potrafi mnie zrozumieć,pomóc dobrym słowem,kiedy jest
naprawdę bardzo źle.Bywają dni,że tylko czytam,czasem coś napiszę.Ale zawsze
jest lżej,tym bardziej,że nikt z najbliższego otoczenie nie jest w stanie mnie
tak zrozumieć jak forumowicze.Los mnie bardzo doświadczył-wcześnie straciłam
męża,sama wychowywałam dzieci-to był sens mojego życia.Później trzeba było
zaopiekować się mamą,która powoli traciła wzrok,miała połamane oba stawy
biodrowe,więc trudno było jej się poruszać.Choroba córki,walka z rakiem,choroba
mamy-skąd starczało na to sił,po nieprzespanych nocach praca-musiałam utrzymywać
rodzinę...2 marca 2008 roku odeszła córka,12 lipca-mama.
Byliśmy wspaniałą,kochającą i szanującą się rodziną-zostaliśmy we dwoje z synem
i oboje nie możemy się z tym bólem uporać.
Będziemy Cię wspierać na forum,pisz,kiedy tylko poczujesz taką potrzebę.