O odchudzaniu dzieci - wątek kontrowersyjny

[verdana]

Przeczytałam w ostatnim "Dużym Formacie" artykuł o odchidzaniu
dzieci. Sam pomysł dyrektora bydgoskiej szkoly, ktory "wylapuje "
dzieci mające problem z wagą i kieruje je do pielegniarki i na ew.
leczenie - OK, nie mam zstrzeżeń.
Rodzice zazwyczaj podchodzą do sprawy rozsadnie. na codzień dieta,
na wyjątkowe okazje malutki kawałek tortu, batonik ew. raz w
tygodniu, zmiana zywienia calej rodziny - nadal OK.
Ale reszta artykułu... I ideologia.
1. Pomylono dwa problemy - olbrzymia otlioś - 30, 50 kg nadwagi, z
ktora trzeba walczyć, z lekką nadwaga - dziewczynka 149 cm, 51 kg.
140 cm, 45 kg. To sa dwa kompletnie rózne problemy i odchudzanie w
podobny sposób tych dwóch grup jest szkodliwe. Fakt, otyłość to
choroba, nie defekt estetyczny. Nadwaga jednak to tylko defekt, albo
i to nie...
2. "Geny może u co czwartego odpowiadają za nadwagę" - takie zdanie
w artykule pada, nie wyciąga się jedna z niego ŻADNEGO wniosku, a
dzieci z genetyczna nadwagą sa traktowane tak samo, jak obżerające
się chipsami. A to nie 1%, tylko co czwarty, sporo, prawda?
3. Panike wzbudziły we mnie dwie sprawy. Pierwsza - to wypowiedź
pani psycholog. Zaczyna motywowanie tak:"Odchudzanie to nie tylko
utrata kilogramów, to zmiana przekonań. Wzmacnia mocne strony:
wytrwałość, samoskuteczność. Poprawia samoocenę, leczy z kompleksów
(...) Niektóre dzieci twierdzą uparcie, ze otyłość w niczym im nie
przeszkadza. Inne, jak szczerze porozmawiamy, to pękają i mowią, jak
jest naprawdę. Niektóre płaczą."
Dla mnie to idelany manifest na strony pro-ana... Odchudzanie sie
jest tu bowiem dobrem samym w sobie, nie odchudzasz się, by byc
zdrowym tylko lepszym i akceptowanym. Ci, co sie odchudzają mają
więcej zalet, niż inni, wzmacniają charakter. Odchudzanie jest wiec
pokazane jako cel sam w sobie. A zamiast wzmacniać samoocenę grubych
dzieci, jeszcze się ją obniża - wyduszając z nich wyznanie, jak źle
się ze swoim wyglądem czują.
Tymczasem trzeba pamietać, ze wiekszość tych dzieci nie będzie nigdy
szczupła. I bedzie musiała sie z tym pogodzić.
4. Matka pisze z dumądziewczynka schudła już 22 kg. Caly czas
chudnie. "Raz przeżyła dramat. Po świętach przytyła 30 dag.
Płakała." Matka jest zadowolona, a powinna być przerażona. Za dwa
lata będzie latała po psychiatrach i leczyła u córki zaburzenia
odzywiania.
5. Cytowana już psycholog (mam mordercze uczucia, trudno) twierdzi
też, ze za wpadki dzieci nie gani. Rozmawia tylko "Dlaczego nie
potrafiłem odmowić sobie czekolady? Byłem zdenerwowany? Smutny?
Zły?". Cóż, pani psycholog zapomniała, zę czekolada jest smaczna, a
jedzenie - jedzenie powinno byc przyjemnoscią, nie jedyną rozrywką,
ale przyjemnoscią na pewno. Można zjeść czekoladę, bo lubi się
czekoladę, a nie dlatego, ze się ma problem.
Mam, cholera, ochotę zapytać p. psycholog, czy uprawia seks z meżem,
gdy nie ma w planach prokreacji i dlaczego to robi. Jest
zdenerwowana? Smutna? Zła?
Mam wrazenie, ze ten artykuł wpaja rodzicom przekonanie, ze dobre
dziecko to szczupłe dziecko. Że odchudzanie to nie tylko kwestia
zdrowia, ale moralnosci. Że nie ma nic zlego w pogardzie la grubych
dzieci (artykuł pisze o "grubaskach" i "pulpecikach".
Boję się, ze w sumie przyniesie on więcej złego niż dobrego - nie
tylko otyłość zabija, uzaleznianie od odchudzania także.

[asia_i_p]

Nie wiem, w jakim wieku są te dzieci, ale zakładając, że mają
przeciętny wzrost dla swojego wieku (50 centyl), to 140 cm i 45 kg
to 7 kg nadwagi (żeby dziecko było w tym samym wieku było co
najwyżej na 75 centylu wagi, musiałoby ważyć mniej niż 38
kilogramów - za prawidłowy stosunek wagi do wzrostu uchodzi, kiedy
są na tym samym centylu albo w sąsiednich), czyli jednak sporo.
Natomiast 149 i 51 kg to rzeczywiście tylko 2 kg nadwagi.
Gdyby psycholog w ramach motywacji znerwicowała mi zadowolone z
siebie pulchne dziecko, zrobiłabym awanturę nieziemską. Z tego co
wiem, prawidłowe podejście to pozybycie się kompleksów, a potem
zmiana nawyków żywieniowych ze szczerej troski o swoje ciało. Wtedy
jest to skuteczne.
Tylko z tego, co piszesz, to jednak jest za zgodą rodziców. Straszna
jest ta presja, żeby mieć dziecko akceptowalne społecznie.

[verdana]

Tak, to siedem kilogramów nadwagi - w takim wypadku nalezy pilnować,
aby dorastająca dziewczynka wiecej się ruszała i nie tyła, natomiast
typowe odchudzanie nie jest bezpieczne - to idealny wiek na poczatek
anoreksji, wiek, w ktorym sporo dziewczynek troche przybiera na
wadze przed pierwszą miesiaczka - intensywne odchudzanie moze
zaburzyć procesy dojrzewania. Obawiam się, ze tu ingeruje się już w
fizjologię, na rzecz wygladu, a nie walczy o zdrowie.
I wiem jeszcze jedno - dziecko odchudzane w wieku dojrzeania już
zawsze bedzie grube, choćby miało niedowagę...

[justyna_dabrowska]

Są badania (brytyjskie) które potwierdzaja PAni wątpliwości. Takie postępowanie
jak opisane w tekście prowadzi do obsesyjnych zaburzeń jedzenia. Plagi. Bycie
szczupłym stało się "atrakcyjnym dobrem" które trzeba "posiadać" by uplasować
sie wysoko na drabinie społecznej.
Zdrowo jedzące dzieci wychowują sie w rodzinach w których nie mówi się o
jedzeniu, dietach, szczupłości, niejadkach, odchudzaniu, wadze, kaloriach, itp.
Ręce opadają

JD

[verdana]

Czyli nie oszalałam.
Uff! Dziękuje - bo już mi się wydawało, ze przesadzam.

Na pewno nie oszalalas

[black_halo]

Mnie w wieku szkoly podstawowej tez odchudzali i faktycznie,
zisiajmamjac 26 latnie jestem szczupla a jesli kiedykolwiekbede to
dlatego, ze przestalam sluchac glupich rad.

W wieku szkolnym powinno sie budowac poczucie wlasnej wartosci a nie
potegowac kompleksy na tle lekkij nadwagi. Ja majac te 10 lat
pamietam, ze mialam 6 kilo nadwagi, bo siedzialam u lekarza, ktory
zalamywal rece nad moja tusza. Pare lat pozniej wkrecilam sie w
diety cud i jaki efekt? Z osoby, ktora warzyla 65 kilo przywzroscie
169 zrobilam sie osoba wazaca niemal setke. Plus kompulsywne
objadanie sie. A zaloze sie gdyby mi wtedynie mowiono, ze kawalek
czekolady utuczy mnie do rozmiarow monstrum to dzisiaj mialabym
normalny stosunek do jedzenia. Obiektywnie majac 14
-15 lat mialam nadwage kosmetyczna czyli jesli idealna waga to
wzrost minus 110 la kobiety to ja mialam jakies 5 kilo nadwagi. A
robiono ztego problem wieki jak Himalaje. Mialam w zyciu duzo
szczescia, ze udalo mi sietrafic na terapie i dzisiaj mam
normalniejszy stosunek do jedzenia. Ale i tak czuje sie winna jesli
dosypie sobie lyzke cukru do porannej kawy.

[verdana]

Mnie też odchudzali od dziecinstwa - taktownie i kulturalnie,
dlatego nie mam zaburzeń odżywiania.
Mam natomiast wyrzuty sumienia, jedzac cokolwiek. I kompleksy, ze
jestem gruba. A nie jestem.

[black_halo]

No wlasnie, te wyrzuty sumienia moga czlowieka dobic. Dla przykladu,
robiac sobie nawet zdrowotna salatke mam wyrzuty sumienia, ze wrzucam
do niej ser feta dajmy na to, co ma duzo tluszczu wiec nie dla mnie.
W ogole mam poczucie, ze jedzac cokolwiek innego niz warzywa
tragicznie sobie szkodze i ze jako osoba z nadwaga nie mam prawa miec
zadnej przyjemnosci z jedzenia. bardzo trudno z tym walczyc i czuje
zal bo o wiele latwiej byloby mi w zyciu gdybym jednak nie byla
odchudzana na sile.

[verdana]

Aaaa!!!! Co jest z tym serem feta? Ja nie wrzucam...
A dzis na obiad zjadłam pięć frytek i w rewanżu wyrzuty sumienia
mnie zjedzą.
A ja już nawet nie mam nadwagi. I te same refleksje - ze
zdecydowanie wolałabym w moim wieku miec nadwagę, jak 70% pań po 50-
tce i mieć więcej przyjemnosci.
Teraz znowu się odchudzam - ale nawet gdy sie nie odchudzam, nie
pozwalam sobie na "rozpustę" Rekor pobilam w moje 50-te urodziny.
Nie jadam ciastek, a na 50-tkę kupiłam sobie kremowkę, ktorą
uwielbiam. Skosztowałam i nie potrafilam sie przemoc, aby zjeść
całą. Bo to wstyd.
Moja córka ma nadwagę i jest o wiele szczęśliwsza.

[Gość: tycie]

justyna_dabrowska napisała:

> Są badania (brytyjskie) które potwierdzaja PAni wątpliwości.

Też mam wątpliwości dotyczące TAKIEGO odchudzania dzieci. Natomiast jeśli chodzi
o samo żywienie to znajomy anglik strasznie się zdziwił, że u nas dzieci 3-4
latki biegają po parku z .... jabłkiem w ręku a nie batonikiem, colą, chipsami.
A na widok liścia sałaty w kanapce oświadczył, że ta osoba się strasznie zdrowo
odżywia.

Ja sam pamiętam, że za młodu byłem na siłę przyzwyczajany do tego, że czekolada
jest dobra. Rarytasem były rurki z kremem (mi się robiło niedobrze jak je
widziałem) i w drodze kompromisu zjadałem kawałek wafelka z zewnątrz

[mgla_jedwabna]

już sam tytuł sprawia, że w głowie zapala się światełko alarmowe. "Pogardzamy słodyczami"? Tak emocjonalny stosunek do słodyczy nie świadczy dobrze o dojrzałości psychicznej autorów tego stwierdzenia.

[mgla_jedwabna]

"Geny może u co czwartego odpowiadają za nadwagę" - takie zdanie
w artykule pada, nie wyciąga się jedna z niego ŻADNEGO wniosku, a
dzieci z genetyczna nadwagą sa traktowane tak samo, jak obżerające
się chipsami"

No dobrze, ale dlaczego zalecenia miałyby się jakoś drastycznie różnić? W jednym i drugim przypadku zalecenia sprowadzają się do zdrowego żywienia i uprawiania sportu przez dziecko, prawda?

[verdana]

To proste.
W przypadku, gdy dziecko po prostu się obżera, można miec nadzieję,
ze gdy przejdzie na racjonalna dietę, będzie szczupłe. Dziecko,
ktore ma tendencje do tycia musi pogodzić się z tym, ze nigdy
szczuple nie będzie. Powinno jeść zdrowo, ale nie można wymagać, by
do konca zycia bylo na ostrej, restrykcyjnej diecie. Nie mozna mu
tlumaczyć, zę jest za grube, bo za dużo je. Trzeba tez pamietać, ze
w starszym wieku się tyke - jesli taki człowiek będzie odchudzał sie
całą mlodość, w wieku gdy "normalny" człowiek tyje (po trzydziestce,
ciąży, albo w okresie menopauzy) nie będzie miał juz z czego
rezygnować i prawdopodobnie w rezultacie jego waga będzie większa,
niż gdyby nie zachowywał cały czas diety.
Taki człowiek musi zaakceptować, zę nie jest szczupły i tyle.

[mgla_jedwabna]

Z twojej wypowiedzi wnioskuję więc, że dla obu grup najlepsze będzie żywienie, która nie będzie "obżeraniem się" ani też drakońską dietą.

Poza tym geny mogą tłumaczyć, że ktoś nie jest szczupły, ale bliżej mu do górnej granicy normy. Ewentualnie kilka kg ponad normę, ale z pewnością nie kilkanaście-kilkudziesiąt! Taka nadwaga oznacza WYŁĄCZNIE ogromną dysproporcję między ilością spożywanych a spalanych kalorii.

W uproszczeniu: można wytłumaczyć genami to, że np. jedno dziecko po jedzeniu batonika dziennie przez kilka miesięcy utyje kilka kg, a drugie nie. Ale nie da się usprawiedliwić genami tego, że dziecko, które zjada 2 batoniki, pączka i wielką paczkę chipsów dziennie, popijając to litrem pepsi, ma stosowną nadwagę.

[verdana]

Ależ ja cały czas piszę, ze inaczej trzeba traktować dzieci z
otyłoscią, które sa chore i muszą się leczyć (albo otyłość jest
wynikiem choroby, a wtedy pielegniarka szkolna ma sie nie wtracać),
a inaczej te z parokilogramową nadwagą.
Genami można wytłumaczyć na przyklad to, ze jedno dziecko je pięć
batonów i jest chude jak patyk, a drugie je jeden baton raz na
tydzień i ma nadwagę. Racjonalne odżywianie trzeba wprowadzić u tego
pierwszego, a drugie zostawić w spokoju. Szczuple i tak nie będzie.

[mama303]

Jak dla mnie to powinni sie też wziąc za przeraźliwie chude dzieci.
Takich tez sporo.

[verdana]

Słusznie.
Jeszcze jedno - powinni wziąć się za dzieci w normie. Bo w gruncie
rzeczy uznaje się, ze grube dzieci na pewno odzywiają się fatalnie i
trzeba je "przestawić" na warzywka i chyde mięso. Tymczasem
wiekszość sczupłych nastolatków tak samo zazera się batonami i
chipsami, tylko mają lepsza przemianę materii. Im jednak nikt nie
mowi zlego slowa - bo sa szczuple.
Mam syna, ktory regularnie przynosi ze szkoly karteczki z
informacją, czym grozi niedowaga. A on wlasnie je parokrotnie
więcej "niezdrowych" rzeczy niż jego siostra z nadwagą.

[Gość: ia80]

Nie czytałam atrykułu ale w żadnym z cytowanych fragmentów nie
zauważyłam choćby wspomnienia nt. ruchu. Zdrowa diata- wszystko
fajnie ale moim zdaniem jedną z przyczyn otyłości u młodszych
nastolatków jest brak aktywności fizycznej.

Przy okazji mogę się podzielić moim małym sukcesem: moja starsza
córka- chuda, nota bene chuda jak patyk, stale dopominała się w
ciągu dnia przekąsek w postaci słodyczy (a tatuś nigdy nie odmówił).
Moje tłumaczenia i wykłady na temat zdrowego odżywiania niewiele
dawały, wobec czego pilnuję aby w domu zawsze był półmisek z
orzechami i suszonymi owocami i jabłka pokrajane w ósemki. Od tego
czasu temat słodyczy się skończył (oczywiście bywają
okazjonalnie).

[verdana]

Ruch był, ale chyba na drugim miejscu, tymczasem przy odchudzaniu
dzieci jest najwazniejszy. Choć nie zawsze niestety działa - mam
troje dzieci - dwoje z niedowagą, jedno z nadwagą. Sport - i to od
lat- uprawia wyłącznie to z nadwagą...
Ja po prostu nie kupuję słodyczy, za wyjątkiem batonikow do szkoly
dla najmlodszego - na wyraźne zalecenie lekarza. Ale tez bez
przesady - czasem slodycze w domu są, tylko nigdy "na zapas".
Znalam pare odchudzanych dzieci. Nigdy nie slyszałam o takich
restykcjach - bardzo gruby chłopak miał wprowadzona dietę (oprócz
tego basen itd), ale z pozwoleniem na jeden dzień wolny - tego dnia
mógł iść na przykład na obiad do restauracji, na lody czy zjeść
ciasto na urodzinach kolegi.
Inaczej odchudzanie dziecka to nie tyklko dieta, to wyłączenie go z
bardzo wielu przyjemności.

[nchyb]

> wiekszość sczupłych nastolatków tak samo zazera się batonami i
> chipsami, tylko mają lepsza przemianę materii. Im jednak nikt nie
> mowi zlego slowa - bo sa szczuple.

Święte słowa Verdana. Moe starsze dziecię na granicy zagłodzenia
(zdaniem niektórych lekarzy) potrafi zjeść jednorazowo tak wiele
fastfoodów, słodyczy, bomb kalorycznych, ile niejeden grubasek nie
dałby rady przez tydzień. Inna rzecz, że potem na kilkanaście godzin
zapomina o jedzeniu. W sumie jak wąż, naje się na raz i potem trawi.
Wiele mnie pomysłowości kosztowało, by wpakować w niego coś zdrowego.

[mgla_jedwabna]

To może powinien zacząć jeść zdrowe?

Chudym jedzenie niezdrowych rzeczy też "wychodzi" np. w postaci trądziku, braku odporności na choroby, kiepskiej wydolności w sporcie itp.

[nchyb]

> Chudym jedzenie niezdrowych rzeczy też "wychodzi" np. w postaci
trądziku, braku
> odporności na choroby, kiepskiej wydolności w sporcie itp.

MOŻE wychodzić, ale wcale nie zawsze wychodzi...

[agibubu]

Sam artykuł jest potraktowany od złej strony - porusza ważny temat w
nieodpowiedni sposób.

Jednak mylisz się pisząc, ze nadwaga to tylko defekt. Nadwaga -
czyli np. 3-4 kg więcej to około 160km naczyń krwionośnych w tkance
tłuszczowej która jest źródłem nadwagi, a przez którą serce musi
pompować krew. Nie powiesz mi przecież, że dziecko które ma 2, 3 czy
4 kg nadwagi ma ciężkie kości...

Niestety trzeba pilnować, żeby i nadwagi nie było. To nie defekt
kosmetyczny, to już ładny początek dla choroby wieńcowej,
nadciśnienia i cukrzycy, które, jeśli potrwają kilkadziesiąt lat, po
prostu zrujnują organizm.

4kg nadwagi - 160km naczyń. Trochę więcej pracy do wykonania jest,
prawda? A tkanka tłuszczowa to najlepiej unaczyniona tkanka
organizmu, więc oczywiście do problemu trzeba podejść z rozsądkiem,
ale nie ma powodu usprawiedliwiać tego, że dziecko ma nadwagę
argumentami, które nie maja pokrycia w faktach.

[black_halo]

Ale glowny problem polega na tym, ze wina zazwyczaj lzypo stonie
rodzicow. Najpierw sie male dziecko przekarmia - tak jak mnie. Po
urodzeniu bylam bardzo slaba, i ciale chorowalam wiec wszyscy
uwazali, ze trzeba mnie intensywnie karmic zeym nabierala masy i
sil. Nikt nie patrzyl, ze do czwartego roku zycia moj jadlospis
skladal sie wylacznie z mocno poslodzonej kaszy. Nagle jednak kiedy
poszlam do przedszkola to odkryto, ze mam nadwage i zaczeli mi
wszystkie zabraniac a rzeciez sama sie nie utuczylam. A te
zabranianie prowazi do tego, ze czlowiek uwaza, ze jedzenie to zlo,
grzech no i ez przewaznie prowadzi do jedzenia w ukryciu. Bardzo
dlugie lata adlam a widoku jak ptaszek i jednoczesnie cale
kiesznkowe wydawalam na slodycze bo gdy siegnelam nawetpo jedno
ciastko na widoku inych osob to natycmiastmi informowano o
tragicznych skutkach zjzenia tego oraz o tym, ze slodycze moga jesc
wylacznie szczuple osoby. Moja kuzynka pomna tych madrasci obzerala
sieslodyczami co dzisiaj, gdy ma 23 lata poskutkowalo wprawdzie
ladna sylwetka ale tez pelna proteza zebow. Nie ma zadnego wlasnego.
Ja pomimo nadwagi ciesze sie pelnym wlasnym uzebieniem.

[verdana]

Według badań ludzie z nadwagą ok 3-5 kilo zyją przeciętnie 2-3 lat
dlużej, niż ludzie z prawidłowym BMI.
Zatem jest to bardzo wątpliwy defekt. Prawidłowa waga jest ustawiona
w taki sposób, że nie przedłuża zycia - a o to chodzi - tylko daje
dobry efekt estetyczny i tyle.
Takie sa fakty.

[Gość: badania]

verdana napisała:

> Według badań ludzie z nadwagą ok 3-5 kilo zyją przeciętnie 2-3 lat
> dlużej, niż ludzie z prawidłowym BMI.

Można jakiś odnośnik (niekoniecznie z Internetu).

[verdana]

Nie mozna, bowiem nie czytałam tego w internecie. W Forum chyba, z
półtora roku temu. O ile pamietam, z Lancetu czy czegos takiego.

[agibubu]

Nie znam takich badań.
Jestem lekarzem.

Daleko mi do zrozumienia zależności między nadwagą a
długowiecznością.

[verdana]

Jest jedna zalezność, która wyraxnie widdać w starszym wieku. Zwróć
uwage na to, ze obecne wskażniki BMI nie uwzgledniają wieku w ogóle,
choć jeszcze 20-30 lat temu wiek był istotny. Wymaga się zatem od 70-
latek takiej samej wagi jak od 18-latki. Pomijając fakt, ze jest to
nierealistyczne, wiadomo na 100% - i te badania na pewno znasz - ze
szczupli starsi ludzie mają znacznie częściej osteoporozę, hniż ci z
nadwagą. Podejrzewam, ze to może byc jedna z przyczyn.
Druga - kilku ginekologów tłumaczyło mi, ze kilka kilo, ktore
przybywa kobietom w ieku okołomenopauzalnym dobrze wpływa na ich
zdrowie, bowiem powoduje, ze hormonow jest więcej, niz u kobiet
szczupłych. Pozwala łatwiej przejść przez okres menopauzy,
dolegliwości mogą być mniejsze. A co za tym idzie, jak sadzę, poziom
zadowolenia z zycia jest większy. A to bardzo wazne, także dla
długosci życia.
Trtzeba pamietac, ze mowa tu tylko o niewielkiej nadwadze, rzedu
pare kilo, a nie o otyłosci.

Znalazłam

[verdana]

Wprawdzie nie to, co czytałam, ale jak widać, nie wymyśliłam tego
sobie
mamzdrowie.pl/niewielka-nadwaga-przedluza-zycie/
kopalniawiedzy.pl/dlugosc-zycia-waga-wskaznik-masy-ciala-BMI-czterdziestka-otylosc-nadwaga-niedowaga-Miyagi-7793.html

[agibubu]

Przepraszam, ale nie czerpię wiedzy z artykułów z internetu i nie są
dla mnie żadnym argumentem.

Przedstawiłaś przykład osteoporozy - zgadza się, że kobiety szczupłe
częściej mają osteoporozę. Ale na drugim biegunie są kobiety z
nadwagą (nawet niewielką), które mają chorobę zwyrodnieniową stawów
kolanowych i biodrowych, które normalnie nie są przystosowane do
dźwigania całe życie takiego obciążenia. Mówi się nawet, że ewolucja
przesadziła i człowiek nie jest jeszcze gotowy do pionizowania się.
Nasze stawy są zbyt słabe i należy zrobić wszystko, żeby jak
najmniej je obciążać.

Poza tym temat dotyczy DZIECI. Jeśli dziecko całe życie ma nadwagę,
to na pewno nie jest to korzystne dla jego zdrowia. Wiadomo, że BMI
nie jest jednakowe dla wszystkich ludzi. Dzieci mają swoje siatki
centylowe dla BMI i z tego należy korzystać przy ustalaniu
prawidłowej masy ciała.

[verdana]

Dla mnie też nie. Ale jak mówiłam, artykuł czytałam w "Forum"
lub "Polityce" - innych pism nie czytuje, więc to musiało być jedno
z tych dwóch.
Zwracam też uwagę, ze "niewielka nadwaga" jest wynikiem takich, a
nie innych ustalonych norm. Za mojego życia normy zmieniały się
kilkakrotnie. Według obecnych norm nie mam żadnej nadwagi. Wwedług
norm z mojej mlodosci mam nadwage 14 kg. Być moze, że obciążane są
stawy - jednak wybacz - cos muszę jeść.
Dzieci z nadwagą, niewielka - zaznaczam - należy sklonic do wiekszej
ilosci ruchu, czasem trzeba zmienić dietę, fakt. Czasem jednak nic
zrobic się nie da. Część dzieci z nadwaga odzywia się prawidłowo,
jedyna możliwoscia odchudzenia ich byłoby przejscie na bardzo surowy
reżim, ktory takze nie jest wskazany. Nie mowiac już o tym, ze
skrupulatne pilnowanie wagi w wieku wczesnonastoletnim powoduje
bardzo czesto zaburzenia odżywiania, ktore są znacznie groźniejsze
od paru kilo nadwagi.
Albo drastycznie zaniża samoocenę, co tez nie jest wcale oznaka
zdrowia.

[agibubu]

verdana napisała:

> Zwracam też uwagę, ze "niewielka nadwaga" jest wynikiem takich, a
> nie innych ustalonych norm.

Tak, ktoś się natrudził i normy ustalił. Normy sa po to, żeby się
ich trzymać.

>Za mojego życia normy zmieniały się
> kilkakrotnie. Według obecnych norm nie mam żadnej nadwagi. Wwedług
> norm z mojej mlodosci mam nadwage 14 kg. Być moze, że obciążane są
> stawy - jednak wybacz - cos muszę jeść.

No dobrze, jedz. Ja nie mam nic przeciwko jedzeniu. Jeśli jest to
jedzenie zgodne z tym, co uznajemy za zdrowe i prawidłowe. Wiele
kobiet mówiło tak jak Ty, a teraz wyją na salach pooperacyjnych po
protezowaniach kolana. Każdy sobie rzepkę skrobie.

> Dzieci z nadwagą, niewielka - zaznaczam - należy sklonic do
wiekszej
> ilosci ruchu, czasem trzeba zmienić dietę, fakt.

Tu się zgadzam w zupełności.

Czasem jednak nic
> zrobic się nie da. Część dzieci z nadwaga odzywia się prawidłowo,

Tu też się zgadzam, jednak jest to promil dzieci - ze skłonnościami
genetycznymi do takiej masy ciała i temu promilowi odpuścić należy.
Ale to nie jest raguła, która pozwoliłaby nam na bagatelizowanie
problemu nadwagi.

[verdana]

Dobrze - od lat nie jem cukru. Nie jem bialej mąki. Nie jem masła,
smietany, smalcu. Nie jem ciasta. Nie jem pizzy. Nie jem smażonych
kotletów. Nie pije soków z kartonu. Nie pije piwa, napojów
slodzonych, tlustego mleka.I mam nadwagę.
Czy mogłabyś powiedzieć, czego mam jeszcze nie jeść, aby się jej
pozbyć i nie wyc na stole operacyjnym? Może po prostu powinnam
przestać jeść?
Moje życie kreci się wokol diety. Mam wyrzuty sumienia jedzac
kanapkę. Nie wypije piwa z przyjaciółmi. Nie rozbiorę się na plaży.
Nie kupuję niemal ubrań, bo muszę przy ich przymierzaniu patrzeć w
lustro. Czy sadzisz, ze to naprawdę dobre skutki odchudzania mnie z
drobnej nadwagi w dziecinstwie?

[agibubu]

Napisałam o wyjątkach. Może jesteś wyjątkiem. Nie wiem tego. 99%
ludzi to nie wyjątki. Tylko regularne złe odżywianie i brak ruchu.
Kończę dyskusję. Nie zamierzam usprawiedliwiać nikogo kto nie
podemuje nawet próby zmiany nawyków żywieniowych i trybu życia na
korzystniejsze dla zdrowia tylko tym, że być może ma w genach
nadwagę. Uważam, że każde dziecko powinno przynajmniej spróbować -
łagodnie, spokojnie, z dobrymi argumentami i kontrolą ze strony
rodziców.

[black_halo]

verdana wcale nie jest wyjatkiem. A dzieci nie mozna zmuszac do
probowania tylko nalezy w nich wzmacniac poczucie wlasnej wartosci.
Od nadwagi kosmetycznej nikt nie umarl a wyjatkiem sa dzieci
cierpiace na ciezka otylosc. Natomiast agresywne kampanie na temat
odchudzania powoduja, ze z tych dzieci z lekka nadwaga wyrastaja
otyli dorosli z zaburzeniami odzywiania.

Druga sprawa - jesli dziecko jest takim wyjatkiem i ma nawage z nie
swojej winy to i tak jest wysmiewane a chodzi tez o to, by inne
dzieci nauczyly sie tolerancji dla roznosci. Wiele dzieci nosi tez
okulary, nie mogly by sprobowac jakos chodzic bez?

[mgla_jedwabna]

"Wiele dzieci nosi też okulary, nie mogłyby sprobowac jakos chodzić bez?"

Wiem, ze chodziło ci o przykład warunku nie do spełnienia, ale przekornie odpowiem: mogłyby. Nie byłoby głupio ze strony rodziców, gdyby zadbali o odpowiednie oświetlenie w domu, o to, by dzieci nie tkwiły za dużo przed telewizorem, by nie czytały przy słabym świetle, by miały pod dostatkiem witaminy A w pożywieniu i by miały regularnie kontrolowany wzrok u lekarza. Twierdzenie, że "nikogo nie można prześladować za noszenie okularów" nie zwalnia rodziców z wyżej wymienionych działań.

No i jeśli dziecko nosi okulary, których nie cierpi, to należałoby się zastanowić nad szkłami kontaktowymi. Czasem też są powody, by nie zmieniać szkoły/klasy, wtedy też należałoby sprawić dziecku soczewki, zamiast tylko powtarzać, że ludzi powinno się cenić za wnętrze, nie za wygląd.

[verdana]

Wiekszość dzieci ma zły wzrok nie dlatego, ze rodzice o wzrok nie
dbają. Akurat czytanie przy slabym świetle, wbrew popularnym
przekonaniom, nie osłabia wzroku, wzrok osłabia czytanie w ogóle -
warto by zatem zadbac, aby dzieci jak najmniej czytały? Natomiast
bardzo źle robi na oczy nagły skok wzrostu, a na to raczej lekarstwa
nie ma.
Przy bardzo wielu wadach wzroku nie można nosić soczewek. Wystarczy
bardzo powszechny astygmatyzm. I co wtedy?
Zresztą, mam wrażenie, ze z dzieci w okularach nie smieje się juz
nikt - za dużo ich jest.

[mgla_jedwabna]

Chodziło mi generalnie o sytuację, gdzie rodzice powtarzają, że nikt nie ma prawa się z ich dziecka śmiać, ale sami nie zadbają o problematyczną kwestię. mają rację mówiąc o tolerancji, ale nie żyjemy w idealnym świecie i oprócz deklarowania "jak być powinno" wypadałoby coś z tym zrobić.

Astygmatyzm soczewek nie wyklucza, powinny być tylko odpowiednio dobrane, często trzeba je sprowadzać zamiast kupić gotowe itd., ale ogólnie - da się. Mam astygmatyzm, soczewki noszę.

Z dzieci w okularach raczej nikt się nie śmieje to fakt. Nie tylko dlatego, że jest ich dużo, ale też dlatego, że obecnie mamy szeroki wybór oprawek i nie nikt w okularach nie musi wyglądać groteskowo, jak mały, karykaturalny profesorek albo jak mucha z warkoczykami.

[verdana]

A mojemu synowi kategorycznie zabroniono - czym innym jest chyba
astygmatyzm dziecięcy. Ale on okulary uwielbiał od razu - zakrywały
mu dużą część nosa, ktory ma cóż - nadwymiarowych rozmiarów.

[black_halo]

A dzieci kalekie? Moja kolezanka z podstawowki miala bialaczke i
amputowali jej noge do samej pachwiny. Oczywiscie nie wypadalo sie z
niej smiac. Co radzilabys jednak jej rodzicom gdyby dzieci sie z niej
smialy? A moze sie nie smieja bo w tym wypadku rodzice wytlumaczyli
swoim pociechom, ze nie wolno bo to wielka tragedia?

[verdana]

Ja nie jestem wyjątkiem - jestem po prostu osobą odchudzaną od
dzieciństwa, która - stopniowo wykluczając z diety poszczególne
pokarmy, przestawiła się na takie funkcjonowanie organizmu, ze tyje
od patrzenia na marchewkę. Tak własnie to działa. Jeśli od wczesnej
mlodosci bardzo pilnuje się wagi, nie je wielu rzeczy, to w wieku,
gdy kobiety tyją (a tyję, nie da się ukryć) nie ma już z czego
rezygnować. Dietetyk załamywał rece i mowił, ze sama się wrobilam w
taka sytuację. Mój ojciec o identycznej figurze jak ja nie tyje,
jedzac bez porównania więcej - bo nie przestawił przez 40 lat
organizmu na najniższe obroty.
Mnie odchudzano łagodnie, spokojnie i pod kontrolą. I co z tego?

[mgla_jedwabna]

"jestem po prostu osobą odchudzaną od
> dzieciństwa, która - stopniowo wykluczając z diety poszczególne
> pokarmy"

I ty to nazywasz łagodnym odchudzaniem? Łagode odchudzanie może polegać na wyłączeniu z diety śmieciowego jedzenia typu chipsy i przeładowane chemią słodycze (uwaga: nie wszystkie słodycze, np. kawałek domowego ciasta raz w tygodniu może zostać). Natomiast wyłączanie tłuszczu w ogóle i cukru w ogóle, na stałe, łagodne dla organizmu bunajmniej nie jest. Można je stosować wyłącznie jako środek doraźny. Kiedy zrzuci się chorobliwą nadwagę i wróci w okolice normy, można, a nawet należy jeść normalnie. Łącznie ze śmietaną w zupie, oliwą na pomidorach i ciastkiem na deser po obiedzie (ale jednym ciastkiem, nie całą paczką).

Mam taką swoją prywatną teorię, niepotwierdzoną naukowo, ale potwierdzoną przez obserwacje otoczenia - im większe wyrzuty sumienia z powodu jedzenia, tym gorzej się tyje. Im bardziej pozytywne podejście do jedzenia, tym lepiej działa przemiana materii. Może bierze się to stąd, że osob z "normalnym" podejściem nie pożałuje sobie np. masełka do gotowanych brokułów, a po normalnym obiedzie zje troszkę słodkiego - i starczy, i będzie miała poczucie, że jak chce zjeść, to zawsze może i nic się nie stanie. za to osoba wiecznie odchudzająca się najpierw odmówi sobie śmietany w zupie i sosu do kotleta, a w godzinę po takim obiedzie jak otworzy paczkę delicji, to nie spocznie, póki ich nie wykończy. I w sumie odchudzanie się doprowadzi ją do odżywania się byle czym, nieregularnie i w stresie.

[black_halo]

Zaloze sie, ze verdana byla odchudzana w czasach kiedy haburgera
mozna bylo zobaczyc najwyzej w tv a w sklepach byl dostepny na kartki
jedynie wyrob czekoladopodobny.

Oczywiscie masz racje ze swoja teorie ale odchudzanie w dzienstwie
prowadzi do wlasnie do tych schizow. Mam podobnie jak verdana, ze
sobie oliwy zaluje do pomidora bo to za duzo, sera, ciastka i nawet
zjem to czuje sie jak kretynka, ktora nie umie panowac nad swoim
przepastnym zoladkiem. A to wszystko zostalo mi wpojone w dzienstwie
i choc nie masz pojecia jak bardzo teraz w tym wakcze to i tak jest
mi cholernie trudno. Dlatego wolalabym przestrzec rodzicow przed
namiernym odchudzaniem dzieci w lekka nadwaga bo ja wlasnie taka
kosmetyczna mialam a dzisiaj otarlam sie o kliniczna otylosc, wlasni
przez to, ze kiedy mi wpojono, ze przy moim rozmiarze nie powinnam
nawet patrzec na slodycze.

[verdana]

Błąd - ja byłam odchudzana w czasach, gdy czekolady było jeszcze w
bród, w dodatku moj dziadek był dyrektorem Wedla:)
Jestem jeszcze starsza, niz się wydaje, niestety.
Pod wszystkim innym się podpisuje - ja wprawdzie nie utylam z powodu
odchudzania, ale odebrano mi cos chyba istotnego - pewną beztroskę w
jedzeniu.

[black_halo]

A moge zapytac ile masz lat?

Tak ogolnie to fakt, ja chcialabym miec przyjemnosc z jedzenia ale
jej nie mam bo ciagle w glowie mi siedza slowa babci i mamy, ktore
mnie najpierw utuczyly a potem odchudzaly. Po co dwie kanapki jak
mozna jedna, przy tej wadze slodycze ci nie sa potrzebne.

[verdana]

Mnie nikt nigdy nie tuczył, przeciwnie. Moja matka wychodziła z
założenia, ze nic się dziecku nie stanie, jak nie zje, a jedynym
niebezpieczeństwem jest jedzenie za dużo - wiec raczej zabierała mi
talerz sprzed nosa, niż wmuszała:) Może dlatego kocham jeść?
A mam, niestety, 52 lata.

[verdana]

Ale ja startowałam do odchudzania w wykształconej, dobrej rodzinie,
ktora nigdy smieciowym żarciem dziecka nie karmiła. A za gruba bylam
i tak.
Najpierw przestałam słodzic, na obiad pojawiało się tylko jedno
danie. Kanapki były wyliczane - na sniadanie wiecej, na kolację
najwyżej jeden kawałek chleba. Nie było mowy o ciastkach np. w
niedzielę, w kawiarni mogłam wypić herbatę. No i miałam pozwolenie
na jednego cukierka dziennie.
Ale nadal miałam nadwagę.
Potem już sama chcialam się odchudzic, udało mi się na studiach. Ale
po studiach przyszły trzy ciąże, no i coraz więcej lat. Aby utrzymać
wagę musiałam zrezygnować z masła, śmietany, slodyczy - niestety, ja
po tym wszystkim natychmiast tyję. Oczywiscie, czasem zdarza mi sie
zjeść coś słodkiego, czy nawet o zgrozo! powm wycieczce w góry iść
na golonkę, ale to jest wyjątek.
Usiłuję własnie to wytłumaczyć - ze prawidłowo zywione, nie tuczone
dziecko też może miec nadwagę. I wrtedy odchudzanie go - to bardzo
skomplikowana sprawa.
Z tymi wyrzutami sumienia 200% racji. Ale właśnie odchudzanie dzieci
to na ogół wyrzuty sumienia na całe zycie - czyli moja teoria by się
sprawdzała. Tylko zaręczam Ci, że nigdy w zyciu nie zjadlabym ani
paczki Delicji, ani pół paczki. To dla mnie psychicznie nie do
przeskoczenia, podobnie jak dla wielu podobnych do mnie osób.

[black_halo]

W mlodym wieku paczka delicji w ukryciu przed rodzicami jak
najbardziej. Obecnie predzej bym popelnila harakiri niz zjadla tyle
slodyczy naraz. Mam wrecz idiotyczna manie sprawdzania etykiet i
kalorii. Mieszkam za granica i pomna rad znajomych na poczatku
zywilam sie wylacznie chudym kurczakiem, warzywami i jogurtami light.
Efekt? Pol roku i 15 kilo do przodu. Teraz wiem, ze do wiekszosci
tych produktow dodaja skrobie modyfikowana (nawet do warzyw na
patelnie) i soje oraz kurczaki faszeruja hormonami. Dopiero maz mnie
nauczyl, ze lepiej zjesc mus czekoladowy normalny niz light bo ten
normalny to raczej czekolada, smietana i cukier, ten odchudzony jest
wzbogacony innym szajsem.

Dodam, ze na studiach bylam pol roku we Wloszech. Poniewaz jakos pani
z biura wymian zapomnialo sie zarezerwowac dla mnie akademika to
trafilam do wloskiej rodziny. Gdzie przyjeli mnie jak corke. I otoz
co sie okazalo. Ja, okragla kulka przyjechalam po pol roku odchudzona
o jakies ladne 10 kilo a dzien w dzien jadlam wszelkiej masci
makarony, ryze, bagietki maczane w oliwie, opijalam sie winem a
kolacje jadlam 3 godziny. Na czym polegal sekret? Otoz cala rodzina
siadala wieczorem do kolacji, kolacje sie celebrowalo od 21 do grubo
po polnocy. Wcale nie dzwine bylo zjesc solidny kwalek domowej
lazanii po godzinie 18 (herezja), zapic to winem i jeszcze zjesc
wysmienitte tiramisu. Tak sie zywila cala rodzina, dziadkowie,
rodzice i wnuki mniej wiecej w moim wieku, nikt nie byl gruby. Na
jakis czas obrzydly mi za to pomidory bo tam jadlam we wszystkim.

Z innych rzeczy - dla kazdego powinna byc inna dieta. Wszedzie sie
mowi, ze jak nie bedzie sie jadlo chleba to sie schudnie. Bzdura. Ja
nie jem juz conajmniej rok bo robia mi sie od tego masakryczne
pryszcze. Nie schudlam ani grama. Moze nie jadlam wystarczajaco duzo
zeby od tego utyc to i od niejedzenia tez nie schudne?

[verdana]

Nigdy nie jadłam w ukryciu, rodzice byli rozsadni - to raz, dwa -
niestety, u mnie zadziałała samodyscyplina. Nie jadłam, bo nie
wolno, bo jestem ohydnie gruba. Nawet jako dziecko zjadałam ten
przyzwolony jeden cukierek, a nie dwa.
Z dietą się zgodzę. U mnie niestety działa tylko jedna - jak
najmniej weglowodanów. Wszystkie inne nie...
A lubię TYLKO węglowodany.

[black_halo]

U mnie niestety nie byli. Do dzis babcia nie moze pojac jak molam nie
umiec przestawic sie na mdle warzywka w wieku 6 lat. I calkiem
zapomina, ze do tego czasu karmiono mnie wylacznie slodkim aby mi
wynagrodzic przykrosci ciaglych zastrzykow. Bo codziennie w tym
czasie moglam jesc slodyczy do woli. Jako dziecko nie rozumialam
dlaczego nagle mam zrezygnowac z tych wszystkich rzeczy. Na mnie
dziala wlasciwie dieta mniej zrec ale poniewaz mam niedoczynnosc
tarczycy to chudne w zolwim tempie kilograma na miesiac i dziekuje
bogu, ze nie mam zadnych problemow zdrowotnych. Dla ciekawskich - z
powodu leku wysokoscinie jestem w stanie wjechac szklana winda na
zewnatrz budynku na dziewiate pietro wiec chodze schodami. Bez
minimalnej zadyszki. Moje szczuple kolezanki przy wchodzeniu musza
przystawac, jesli sie akurat owa winda popsuje.

[black_halo]

No wlasnie, tu cie calkowicie popieram. Zabuerzenia odzzywiania w
ktore mnie wpedzilo wytykanie mi kosmetycznej nadwagi dorprowadzili
mnie wlasciwie do otylosci bo jeszcze niedawno mialam mialam BMI na
poziomie 35 a dzisiaj jest jakies 30-31 wiec juz duzo lepiej.
Podejrzewam, ze gdyby mi tych paru kilo nie wytykano to dzisiaj
nadwagi nie mialabym wcale albo moze dalej kosmetyczna. A tak doszlam
do otylosci co jest znaczne grosze niz te pare kilo wiecej w
dziecinstwie.

[Gość: paszczakowna1]

> Nie znam takich badań.
> Jestem lekarzem.
>
> Daleko mi do zrozumienia zależności między nadwagą a
> długowiecznością

A jakie badania znasz? Możesz jakieś zacytować?

Ja mogę podać artykuł w JAMA:
jama.ama-assn.org/cgi/content/abstract/293/15/1861, cytujący także liczne
inne badania. Verdana ma rację. Statystyka twardo wykazuje, że optymalne BMI
jeśli chodzi o spodziewaną długość życia to około 25 (czyli na granicy nadwagi)
- i że dłużej pożyje osoba z BMI 26 niż 18, oraz że zwłaszcza w przypadku ludzi
starszych lekka nadwaga może być nawet korzystna.

Warto też zdawać sobie sprawę, że BMI (zakładający kwadratowe skalowanie masy ze
wzrostem) jest wskaźnikiem o ograniczonej przydatności - zawodzi dla osób bardzo
wysokich (którym wykazuje nieistniejącą nadwagę) i bardzo niskich (odwrotnie,
nie informuje o istniejącej nadwadze).

[j_hani]

Zaleznosc, moze nie bezposrednia, ale jest. Np. osteoporoza sa zagrozone m.in.
osoby o niskiej masie ciala. Dla, powiedzmy, 80-latki zlamanie szyjki kosci
udowej albo kregow oznacza najczesciej przykucie do lozka na pare miesiecy (w
tym wieku czesto lekarze sie juz nie podejmuja operacji, przede wszystkim ze
wzgledu na mozliwe powiklania), co jak latwo przewidziec, fatalnie wplywa na
zdrowie psycho- fizyczne.

Poza tym, tkanka tluszczowa dla kobiet jest rezerwuarem hormonow, wiec
przypuszczam, ze to tez wplyw moze miec.

Takie tam, dwa przyklady z samego brzegu, ale mysle, ze jakby dobrze grzebnac w
zrodlach, znalazloby sie sporo wiecej.

[Gość: goscowka]

verdano,
podzielam twój pogląd, jeżeli chodzi o odchudzanie dzieci, co maja 5-6
kg nadwagi, ale z tego co czytałam w artykule to odchudzanie dotyczyło dzieci mających 30 i więcej kg nadwagi - a to już nie jest "nadwaga
kosmetyczna" i samo zastąpienie batoników jabłkiem nie wystarczy.. To naprawdę jest zagrożenie zdrowia i życia!

[verdana]

Ależ po raz kolejny powtarzam - dzieci TRZEBA odchudzać, a otyłe
dzieci trzeba odchudzać koniecznie, tak samo, jak trzeba je leczyć.
Ale INACZEJ. Nie zaburzając przy okazji ich poczucia własnej
wartosci.
I w artykule tak samo potraktowano dzieci z nadwaga , jak te
chorobliwie otyłe.

[drugikoniecswiata]

Jeden z moich ulubionych wierszyków Natalii Usenko, córki Danki Wawiłow:

Mama mówi, że chce sobie schudnąć ciut.
Nasza mama wymyśliła dietę – cud!

Na śniadanie je marchewkę dla urody.
Na obiadek pije kubek czystej wody.

A wieczorem, gdy na mamę nikt nie zerka,
zjada pizzę i pierogów dwa wiaderka!

Czy naprawdę jest tak gruba, zapytacie?
Skąd! Podoba się okropnie nam i tacie!

Mama szczupła jest, to fakt, lecz gdy się waży,
nagle zmienia się i rozpacz ma na twarzy.

Powiem siostrze, niech odwróci jej uwagę,
A ja wtedy schowam gdzieś tę głupią wagę!

Bo to skandal i nie mogę się pogodzić z tym,
że zamartwia mi się mama byle czym!