2 latek nie akceoptuje noworodka pomocy!!!

[komi1911]

Witam mam bardzo powazny problem z ktorym juz sobie nie radze!!

otoz mam synka 1,7 msc ktory nie akceptuje swojego 3 miesiecznego
braciszka,problem nie jest zwykly,moj starszy syn nie zbliza sie do
mlodszego w ogole,!! jak go widzi wpada w histerie,odwraca glowe i
ucieka,jak mlodszy zacznie plakac to on popada w histerie,stuka
nogami,wali glowa w podloge,zaczyna sie DRZEC

z dnia na dzien widze ze moj starszy syn zazcyna zachowywac sie jak
opetany,wciaz placze,wciaz marudzi,jest bardzo nerwowy,wcyhdozac z
nimgdzies do ludzi zachowuje sie
strasznie,ucieka,piszczy,krzyczy,jest mi juz strasznie z tym ciezko
i szukam pomocy,

tym bardziej iz cale dnie z dziecmi spedzam sama,wiadomo maz
pracuje,nie wiem jak juz mam sobie z tym ardzic,nie byl taki,odkad
jest malenstwo drugie nami jest strasznie!!!!!!

[Gość: Spaska]

twój synek to tak naprawdę bardzo małe dziecko a to że został
starszym bratem wcale nie oznacza że stał się przez to mądrzejszy,
bardziej samodzielny, odpowiedzialny.Czy przypadkiem nie jest tak,że
odkąd pojawiło sie rodzeństwo wymagacie od niego więcej?Pewnie
poświęcacie mu dużo mniej czasu?Czy macie czas tylko dla niego, na
zabawy tylko z nim?A może cała uwaga skupia się na niemowlaku a on
ma siedzieć cicho i nie przeszkadzać?Może pomogłoby zaangażowanie w
opiekę przy niemowlaku?Między moimi dziećmi jest 19 miesięcy
różnicy, starsza od pierwszego dnia bardzo mi "pomagała"smarowała
brzuszek kremem maluchowi, podawała pieluszki,prossiłam ją o opiekę
nad bratem kiedy szłam np do łazienki a ona stała przy łózeczku i go
pilnowała z bardzo przejętą miną, a poza tym pozwałałm im razem
leżeć w łóżeczku czy na macie, przytulać sie i tarmosić oczywiście z
zachowaniem zasad bezpieczeństwa, ale nie robiłam z niemowlaka
niedostępnej istoty, na którą można tylko patrzeć.Pokaż małemu,że
brat też może być fajny,że np cieszy się kiedy starszak podchodzi do
łóżeczka, ze np mogą razem posłuchać bajeczki czytanej przez mamę
itp.I znajdz czas tylko dla starszaka.

[komi1911]

To nie jhest tak ze ja mu ZABRANIAM zlizania sie do braciszkla,wrecz
przeciwnie,wiele razy bralam go na raczki,sadzalam przy
malym,mowilam ze to mala dzidzia aby zrobil cacy cacy ale on
ucieka,wpada w histerie,nie chce sie zblizac kazda proba konczy sie
wielka histeria,opadam z sil,wymyslam wszystko juz co moge,zabieram
go do fikolandu,bawie sie,no juz nie wiem co moge zrobic wiecej

[Gość: Spaska]

ja nie piszę, ze mu czegoś zabraniasz, jeśli poczułaś się urażona to
przepraszam,ja tylko teoretyzuję.wiesz,on musi oswoic się z
sytuacją, pojawienie sie rodzeństwa to naprawdę duża zmina dla
takigo dzieciaczka.i może właśnie nic nie rób:)nie chce się zbliżać
to nic na siłę, czekaj, obsrwuj, a w pewnym momencie sam się
zainteresuje.JAk najmniej zamieszania wokół najmłodszego, duzo
cierpliwości dla starszaka i będzie dobrze:)u nas ta metoda naprawdę
świetnie zdała egzamin.

[komi1911]

Najgorsze jest to ze kiedy młodszy płacze ten starszy popada w
histerie,baaaa kiedy nawet młodszy rozmawia,wydaje glośniejsze
dziweki wtedy tez placze a ja biegne i uspokajam mlodszego,ale
przeciez on tez musi poplakac sobie,ja nie moge uczyc go ze tylko
pisnie a ja juz biegne i biore go na raczki,tak jest odkad jestem z
malym w domku czyli od 30 maja

[kajda28]

Przez pierwsze 2 tyg jak pojawiła się młodsza siostra mojego syna
(miał 2 lata) to on był najważniejszy. Przestawałam ją karmić gdy on
coś chciał ode mnie. Jak coś z nim robiłam i ona zaczynała płakać,
to najpierw dokańczałam to co z nim robiłam a dopiero później szłam
do niej. Kiedy ona spała w dzień te godziny przeznaczałam tylko dla
niego, graliśmy w warcaby, układaliśmy puzzle, czytaliśmy książki,
nigdy nie mówiłam nie krzycz bo siostra śpi, nie rób czegoś bo
siostra. Dopiero po ok 2-3 tyg, jak ją karmiłam i on coś chciał to
prosiłam aby poczekał bo ona je, czasami on też próbował possać moje
mleko. Dzięki temu ani razu nie był zazdrosny o nią, mówił do
niej :śliczne kochanie. Teraz po 6 latach już całkiem inaczej mówi,
nie tak pięknie, ale to chyba normalne, ona tym samym mu się
odpłaca.

[justyna_dabrowska]

To jest zupełnie normalne i naturalne zachowanie- tak małe dziecko nie bardzo
rozumie co sie stało, może sie bac noworodka, nie lubic go źle reagowac na płacz
który wzbudza w nim lęk. Kluczowe w tej sytuacji jest to, że jest pani sama z
dwójka małych dzieci i faktycznie taka sytuacja jest bardzo obciązająca. PAni
jest przeciążona a więc trudno Pani dawac oparcie synkowi. To zrozumiałe. Prosze
spróbować zaapelowac do rodziny by ktoś sie pojawił np na dwa tygodnie i
odciązył PAnia zarówno przy noworodku (spacery) jak i w domowyc obowiązkach,
Wtedy Pani troche odpocznie a co za tym idzie znajdzie czas by dać troche więcej
poczucia bezpieczeństwa małemu.
Powodzenia!
JD

Pani Justyno

[gacusia1]

Ja tak z teoretycznym pytaniem,bo nie znam sytuacji autorki postu.
Co zrobic,gdy nie ma sie rodziny ani "wolnych" przyjaciol,ktorzy
mogliby odciazyc w obowiazkach? Co zrobic,gdy mieszka sie samemu z
mezem i dziecmi za granica( tak jak ja) i fizyczna niemozliwoscia
jest nawet sciagnac kogos z Pl do pomocy. Nie stac rowniez na
zatrudnienie opiekunki,czy pomocy domowej? Co wtedy? Jak okielznac
tego malego diabelka? Jak pomoc mamie?

[mruwa9]

Odizolowac starszaka od noworodka, tzn. nie zmuszac go do zachwytow3
czy zblizania sie do mlodszego dziecka. Znam przypadek dziecka,
ktore widok nowo narodzonego brata do tego stopnia obrzydzil
(zwlaszcza nieodpadneita pepowina), ze zaczelo tak wymiotowac, az z
odwodnieniem wyladowalo w szpitalu. Taki wrazliwy typ.
Ja bym skupila na starszaku maksimum swojej uwagi, mlodszakiem
zajmujac sie niejako mimochodem (wsadzic do chusty, do piersi i
niech tam sobie noworodek/niemowlak urzeduje, w tym czasie jak
najwiecej uwagi poswiecajac starszemu dziecku.

[justyna_dabrowska]

No cóż...jestem pragmatyczną idealistką i wierzę w to, że WSZĘDZIE można
spotkać zyczliwych ludzi którzy chcą się poczuć potrzebni. My mamy duży kłopot z
proszeniem o pomoc...ja bym w takiej sytuacji rozejrzała się po okolicy, czy nie
ma w moim sąsiedztwie młodej mamy która chętnie zabralaby synka na spacer, a
może jest jakaś starsza osoba która zechce być "przyszywanym dziadkiem"? Mamy w
naszym zachodnim świecie dzieci jak na lekarstwo...a może jakaś studentka
pedagogiki zechce wolontaryjnie poprzychodzić i pouczyć się rozwojówki na zywo?
Moje doświadczenie życiowe pokazuje że mozna znaleźc naprawdę wspaniałych ludzi
wokół...

pozdrawiam
JD

Pani Justyno

[gacusia1]

To wszystko piekne ale w kraju takim,jak Kanada niestety za wszystko
trzeba placic...nawet "przyszywanej babci" czy sasiadce,ktora wezmie
dziecko na spacer...Tu jest tak,ze RODZICE placa swoim wlasnym
dzieciom za to,ze opiekuja sie mlodszym rodzenstwem pod ich
nieobecnosc,lub odbieraja je ze szkoly. P.S. Bardzo ciezko bylo mi
wybic to placenie z glowy mojej starszej corki,ktorej rzecz jasna
pomysl bardzo sie podobal.
Tak wiec...ciezko jest czasem wykorzystac ten najprostrzy sposob,ta
najlepsza rade...niestety.

[komi1911]

nie wyobrazam sobie oddac dziecko pod opieke kogos kogo nie znam na
tyle dobrze abym mogla mu zaufac,moj starszy synek niepojdzie do
zadnej obcej osoby,on nie akceptuje nieznajomych ludzi,czasami to
nie jest takie latwe w zyciu,a mldoszy bardzo duzo placze,ma koli
itp,nie moge tez go polozyc samopas bo nie da rady!

[morekac]

Ale przecież nie musisz wychodzić w tym czasie z domu. Jeśli młodszy
jest taki zajmujący - możesz poszukać jakieś osoby do zajmowania się
wyjcem w czasie/pomocy w domu, kiedy ty bawisz się klockami ze
starszym...

[komi1911]

a kogo poszukac?? niani? nie barzdo mnie na to stac,mam rodzicow ale
nie zawsze maja czas,tak samo tecsiowie,bardzo chcialabym chociaz na
te 2 godzinki dziennie byc sama z straszym synkiem,miec czas tylko
dla niego,

[klarci]

Komi, może faktycznie przyczep ogłoszenie na tablicy korkowej w
szkole pedagogicznej - nie wiem w jakim mieście mieszkasz. wiem też,
że są wolontariaty, co prawda zazwyczaj dotyczą chorych dzieci, ale
jak przedstawisz sytuację, to pewnie znajdzie się jakaś mniej
odważna, a równie ciepła dziewczyna, która nie ma odwagi zajmować
się chorym dzieckiem, ale zdrowym tak. a może masz coś do
zaoferowania w zamian - chociaż np. korki wymagałyby znowu
poświęcenia Twojego czasu :/
chyba obecnie jest trudniej - ja pamiętam, że często chodziłam do
starszego sąsiada, jak rodziców nie było w domu na przykład -
rodzice za to pomoagali mu w inny sposób - sąsiad mnie nie zjadł ;),
a taki kontakt z kimś starszym jest bardzo wzbogacający :) może masz
samotną (ale zdrową) sąsiadkę, która nie ma do kogo się odezwać -
możesz w zamian za spacer, zaproponować jej przywiezienie większych
zakupów :) kiedyś pracowałam jako przedstawiciel handlowy i takich
samotnych ludzi jest strasznie dużo, tylko wiadomo, najpierw trzeba
wyrobić sobie zaufanie :)
no i na pewno małe szanse, że zajmie to tydzień, czy nawet miesiąc -
może być dłużej z tym szukaniem. a dziadkowie nie wchodzą w grę?
jakys wójkowie/ciocie? u nas póki nie było synka - moja bratanica
nie raz nocowała i zawsze była świetna zabawa :)

Gdybys byla tutaj ...

[gacusia1]

to ja bym chetnie tego malego szkrabka popilnowala,zebys miala czas
dla siebie i starszaka...

[justyna_dabrowska]

Dokładnie o tym myślałam. Że kiedy jestem w domu, cały czas sama z dwójka
wymagających dzieci to łatwo mogę miec wszystkiego dość...I moge poprosic kogoś
o wsparcie. Co do Kanady...no cóż nie ma mnie tam, ale mam tam przyjaciół -
zapytalam ich o ich perspektywę...mają autystyczne dziecko i twierdzą że dostali
bardzo duzo absolutnie bezinteresownej pomocy od wolontariuszy.

Oto strona volunteer.ca/home

za pomoca której mozna poszukać życzliwych ludzi

Zgadza sie

[gacusia1]

jesli dziecko jest chore,zarejestrowane jako "specjalnej troski" to
faktycznie,pomoc od wolontariuszy jest. Ale gdy to dziecko jest
zdrowe jak ryba...niestety zaden wolontariusz nie pomoze.

[mruwa9]

ale bardzo wiele rodzin radzi sobie bez pomocy babc, nian i
wolontariuszy i wychodza z tego nieokaleczone. Bez przesady. Da sie.
Kupic chuste, wsadzic noworodka do chusty, zajac sie starszakiem,
gdy partner wraca do domu, wreczyc mu dzieci lub przynajmniej jedno
i wyrwac sie na szybki spacer czy zamknac w lazience i wziac
relaksujaca kapiel, dla naladowania baterii.
Bez przesady, ze bez pomocy z zewnatrz sie nie da.

[gacusia1]

Ale ja nie mowie,ze sie nie da :-) tylko wlasnie pytalam o pomysly.

[komi1911]

mruwa9 napisała:

> ale bardzo wiele rodzin radzi sobie bez pomocy babc, nian i
> wolontariuszy i wychodza z tego nieokaleczone. Bez przesady. Da
sie.
> Kupic chuste, wsadzic noworodka do chusty, zajac sie starszakiem,
> gdy partner wraca do domu, wreczyc mu dzieci lub przynajmniej
jedno
> i wyrwac sie na szybki spacer czy zamknac w lazience i wziac
> relaksujaca kapiel, dla naladowania baterii.
> Bez przesady, ze bez pomocy z zewnatrz sie nie da.
a tak sie zapytam mowisz ze sie da bo tak mialas i dalas se rade?
czy mowisz ze sie da "bo wiele rodzin dalo sobie rade"

[mruwa9]

Pewnie, ze daliSMY sobie rade (z mezem), mamy w koncu trojke dzieci
( w tym dwojka ze szczegolnymi potrzebami, niepelnosprawne) i
dziadkow 1500 km od nas. I zaluje, ze w czasach , gdy moje dzieci
byloby male, nie bylo jeszcze chust tak dostepnych, jak obecnie, bo
chyba bylyby duza pomoca. A mimo to dalo sie jednoczesnie karmic
piersia niemowle i odrabiac lekcje ze starszakiem czy bawic ze
starsza dwojka, czy razem ogladac telewizje, czy chocby przytulac
sie. I obylo sie bez zazdrosci miedzy dziecmi, bo starszak zawsze
mial pierwszenstwo w prawie do mojej uwagi, a niemowlak musial sie
dostosowac (oczywiscie nie zawsze sie dalo, ale zawsze staralam sie
sprawiac takie wrazenie, zeby starszakowi sie tak wydawalo, taki
bajer).

[fruzielka27]

No to super, że Wam się tak świetnie ułożyło i daliście radę.
A ja rozumiem autorkę wątku. Też byłam zdecywowaną większą cześć
czasu sama z dwójką i nie miałam praktycznie kompletnie czasu na
poświęcanie go starszej córce. Owszem, odrabiałyśmy lekcje,
rozmawiałyśmy na spacerze, ale zawsze to małe było z nami. I nie
było jak tego zmienić, bo mąż np. był 2 czy 3 dni w domu na cały
miesiąc. Jak przyjeżdżał oczywiście angażował się we wszystko
pomagał, ale w 1 dzień nei nadrobi się zaległości z 10 dni czy 2
tygodni i nie odpocznie.
Pani Justyna radzi prosić. Ja wiem, że ludziom trudno prosić o
pomoc. I mnie chyba tez trudno. Ale mamy 2 babcie na miejscu (tzn, w
tym samym mieście mieszkające) i każda z nich przyjeżdżała na 1
popołudnie w tygodniu, bo tak je poprosiliśmy, żeby zostały z małą,
a ja żebym mogła pojechać na zajęcia ze starszą. I w zasadzie ta
droga była jedynym czasem naszym wspólnym i nie trwała ona długo.
Ale jak tu prosić o więcej, kiedy sie słyszy jakie babcie zmęczone,
zaganiane (obie emerytki), że może ja jestem źle zorganizowana, bo
kiedyś to nie był pampersów i zupek i ludzie sobie radzili. No ja
nie umiałam prosić o więcej, dzwoniłam o pomoc tylko w sytuacjach
kiedy nie miałam wyjścia. Aaa i jeszcze dziadek długi czas woził
rano do szkoły starszą.
Więc nie zawsze się tak da, a samemu naprawdę jest ciężko. Dla mnie
luksusem stało się to, jak maż raz na 4-5 dni wpadał do domu i
wykąpał dzieciaki! A to naprawdę nie jest wielka pomoc.
Jeszcze jedno - nie każdy może/lubi/ akceptuje chustę, więc to też
nie jest takie hop-siup wrzucę dziecko i będzie super.

Jedyne co, to koleżanka miała podobną sytuację. Starsza córka jak
młodszy brat płakał rzucała się na podłogę, waliła czym się dało i
darła się okropnie. Przeszło! I tu przejdzie. Tylko cięzko to
przetrwać :-(

[miacasa]

> Witam mam bardzo powazny problem z ktorym juz sobie nie radze!!
>
> otoz mam synka 1,7 msc ktory nie akceptuje swojego 3 miesiecznego
> braciszka,problem nie jest zwykly,moj starszy syn nie zbliza sie do
> mlodszego w ogole,!! jak go widzi wpada w histerie,odwraca glowe i
> ucieka,jak mlodszy zacznie plakac to on popada w histerie,stuka
> nogami,wali glowa w podloge,zaczyna sie DRZEC

Twój synek przejawia zachowania charakterystyczne dla dzieci z zaburzeniami ze
spektrum autyzmu. Jeśli wpada w przerażenie (takie niepohamowane, irracjonalne)
przy kontakcie z osobami obcymi to radzę porozmawiać ze specjalistą od zaburzeń
autystycznych i pokazać mu dziecko. My nie mieliśmy tej wiedzy, pierwsze lata
życia córki to była udręka dla naszej rodziny, nikt nie umiał nas nakierować,
dopiero gdy córka miała 6 lat zrobiliśmy jej prywatnie diagnozę i okazało się,
że ma Zespół Aspergera. U nas od początku gdy pojawiła się młodsza siostra
rozpoczęło się wcielanie w życie prób unicestwienia konkurencji ale nie takie
typowe dla zazdrosnego rodzeństwa tylko dużo bardziej nasilone (łącznie z
fantazjowaniem o dźgnięciu nożem).

[komi1911]

dziekuje wam wszystkim za pomoc

jest mi naprawde coraz trudniej,mój starszy synek przed narodzinami
maluszka był bardzo pogodnym dzieckiem,bawił sie fajnie,wciaz sie
smiał,nie bal sie ludzi,a teraz????

teraz jest inaczej,zrywa sie w nocy z płaczem,nie mozna go
uspokoic,juz 3 miesiace wciaz płacze jak malutki zaczyna płakac lub
nawet gadac sobie to on od razu płacze i od paru dni zaobserwowalam
ze sam spawia sie bol tzn ze zaczyna plakac i uderza glowa w stol
raz slabiej a potem mocniej i pacze,bardzo sie martwie o niego i nie
wiem co robic:-(

[fruzielka27]

A nie możesz po prostu wybrać się do psychologa? Ja w takiej
sytuacji, po 3 miesiącach nie zwlekałabym ani chwili - dla swojego i
dziecka dobra. Jeśli to normalne zachowania, to Cię uspokoi, a jeśli
nie, to na pewno pomoże, albo chociaż konkretnie zaradzi.

[komi1911]

Mam własnie w planach takową wizytę za bardzo zaczeło mnie to
przerazać,narazie poszukuje jakiegos dobrego lekarza,chce isc do
kogos kto naprawde wie co robi

[iwpal]

>>>komi1911 napisała:
jak mlodszy zacznie plakac to on popada w histerie,stuka nogami,wali glowa w
podloge,zaczyna sie DRZEC<<

Moze to wynikac z nadwrazliwości słuchowej.
W ogóle mały wymaga oceny przez fachowca i pomocy - to nie jest standard w
rozwoju półtorarocznego dziecka.
Moze po prostu pojawienie sie młodszego braciszka unaoczniło to, co juz było
wcześniej, tylko mniej spektakularnie sie objawiało.

[komi1911]

do momentu zanim pojawil sie mlodszy synek,wszystko bylo
ok,naprawde,nie plakal jak widzial dzieci,mowil troszke typu
mama,tata a teraz nawet tego nie mowi

ogolnie jest wszystko ok dopuki mlodszy nie zaczyna plakac:-(wtedy
zaczyna sie koszmar

[verdana]

A nie jest tak, ze jak młodszy zaczyna płakać, to od razu do niego
podchodzisz? I od malucha odrywa Cię własnie zachowanie starszego?
Zanim pójdziesz do lekarza i psychologa spróbuj zaobserwować i
zapisywać, czy Twój syn zachowuje się tak samo gdy - mały placze i
Ty do niego od razu podchodzisz, gdy mały placze, a Ty przez pewien
czas nie zwracasz uwagi (starszy zaczyna płakać od razu, czy jak Ty
reagujesz na płacz małego), gdy maly placze, a Ty podchodzisz do
starszego. Jesli zawsze od razu reagowałas na płacz malucha, to może
potrwać, bo Starszy zawsze kojarzy placz niemowlecia z Twoim
zainteresowaniem bratem.
Czyli - czy Starszy reaguje źle na płacz, czy na to,z e młodszy jest
w cntrum uwagi, szczególnie gdy musisz przerwać to, co robilaś
wczesniej.

[komi1911]

a wiec sytuacja wyglada tak ze straszy placze jak tylko uslyszy
placz mlodszego,baaa nie musi to byc placz moze to byc jakis
krzyk,glosniejsze guganie i dzieje sie tak nawet kiedy nie ma mnie w
poblizu bo np jestem w kuchni

[fruzielka27]

To może skorzystaj z forum - podaj miasto i zapytaj o psychologa,
czasem tak się znajduje specjalistę, chyba że masz możliwość
popytania w swoim otoczeniu

[komi1911]

Witam od mego postu mineło troche czasu,a nadal u nas bez zmian,starszy synek nie zauważa modszego w ogóle,jest juz mi bardzo ciężko ,nie spotkałam się jeszcze z taką reakcją na młodsze rodzeństwo,nadal reaguje płaczem jak młodsze zaczyna nawet gugać,brak mi już sił

[mruwa9]

Minelo pol roku, pisalas, ze wybierasz sie do psychologa. Zrobilas cos w miedzyczasie?
IMHO masz wobec starszego za duze wymagania. On nie ma obowiazku zauwazac, kochac i rozplywac sie w zachwytach nad mlodszym rodzenstwem. Ma prawo do negatywnych emocji, a Ty go chcesz tego prawa pozbawic.
Staraj sie kazde z dzieci traktowac , jakby bylo jedynakiem. Mlodsze dostosuje sie do starszego, bo obecnosc brata jest dla niego oczywistoscia zastana, od urodzenia. Skup sie na starszym i nie wspominaj mu o mlodszym.

[Gość: dorka]

Pociesze cie, ze u nas trwalo to 10 miesiecy. W miedzyczasie nauczylam sie ignorowac zachowanie starszej siostry, nie robilam z tego powodu tragedii, myslalam "trudno, musi sie drzec, tupac, plakac" i dalam jej prawo do bycia "zlym dzieckiem". I dopiero wtedy przeszlo jej... Gdy zobaczyla, zej anie wymagam, zeby byla dobra, idealna, kochana. To bylo 5lat temu. Teraz sie kochaja obie i... maja jeszcze maluskiego brata!