wspieranie dziecka

[Gość: Magda]

Mamy wspaniala trzyletnia corke i staramy sie ja dobrze wychowac. Calkiem niedawno jednak przeczytalam zdanie ktore sprawilo ze zwatpilam w swoje postepowanie. Czesto zwracam sie do corki ze slowami:
nie martw sie, wszytsko bedzie/jest dobrze, nie placz, nie ma co plakac.
Przeczytalam jednak ze zamiast jej pomoc zaprzeczam jej emocjom, blokuje ja.
Czy takie slowa moga wyrzadzic wiecek krzywdy niz przyniesc pozytku?

[Gość: ancymon123]

No i zaczyna sie wpadanie w paranoje :)
Ja swojemu też od poczatku mówie, że jak coś sie stało to nie ma po co płakać, bo "mamusia pocałuje i się zagoi" itp. I bardzo szybko przestał przejmowac się siniakami, zadrapaniami. Pada, wstaje, leci dalej. Czasem przybiegnie z tym paluszkiem czy główką do całowania, a czasem (widziałam) sam sobie pocałuje zranione miejsce i jest ok. (Ma 2,5l).

[baszi]

ja mysle ze nalezy znalezc zloty srodek, z pierdulki nie robic wielkiego halo ale zapewnic dziecku mozliwosc wyrazania uczuc, zlosci, rozpaczy radosci

[justyna_dabrowska]

Jesli dziecko płacze to ma powód. Nie nam sądzić czy wystarczający. Trzeba zrobic to, czego potrzebuje a nie "zagadywać" - utulić, pokazać że istnieje coś oprócz zmartwienia, wysłuchać, odzwierciedlić, dać prawo do własnych uczuć.
Pomyślmy jak bysmy sie czuły gdyby ktoś - na nasze martwienie sie tak zareagował - "nie płacz, nie ma co płakać"...

A w dziedzinie uczuć wszyscy jesteśmy podobni:0

Pozdrawiam
JD