Trójka dzieci...

[Gość: Dusia27]

Witam wszystkie mamusie.Jestem mamą samotnie wychowująca trójkę dzeci:synek lat 8,córeczka lat 3,5 i najmłodsza córcia 1,5 roku.Nie będę ukrywała samotne wychowywanie dzieci nie jest łatwe,jednak staram się jak mogę.Nie jestem sama z wyboru,mąż a ojciec moich dzieci zostawił mnie a co za tym idzie bardzo odsunął się od dzieci,ale nie o tym mowa.Generalnie moje dzieci są bardzo żywiołowe aż zanadto.Cała trójka jest bardzo charakterna,że tak to ujmę i każde z nich chce postawić na swoim i tu zaczynają się schody :/ Syn jest w miarę grzeczny,ma lepsze i gorsze dni jak każde dziecko,najmłodsza córeczka jest podatna na zachowanie starszego rodzeństwa jednak moja 3,5 roczna Diablica hmmmm bardzo się ostatnio zmieniła,jest niesforna i rezolutna,nikogo się nie słucha,bije rodzeństw i wyzywa .Niejednokrotnie mówi,że nas nie kocha po czym po chwili przychodzi i mówi,że kocha,stara się za wszelką cene zwrócić na siebie uwagę,ja rozumiem taki wiek,nikt nie ma na nią wpłuwy,a ja nie wiem jak do niej dotrzeć,jak mam postępować,jak ją uspokoić?Dodam,że nie faworyzuję żadnego dziecka,no może trochę bardziej córeczki,czuję że zaniedbuję synka staram się to nadrabiać,pracuję więc nie zawsze jestem w domu,podmoją nieobecność dziećmi zajmuje się moja rodzina.Moją największą wadą jest to że nie potrafię być konsekwentna :/ Ulegam dzieciom pod wpływem ich płaczu co ani mi ani im na dobre nie wychodzi.Proszę was o porady jak radzić sobie bezproblemowo z wychowaniem trójki urwisów.Dziękuje

[capribb]

Podziwiam Cię- samotnie wychować trójkę tak małych dzieci na pewno jest bardzo trudno. Myślę, jednak, że bezproblemowo wychować poprostu niestety się nie da.

[paulutek]

Wiem,że z trójką nie jest łatwo a jeszcze jak się pracuje to czapki z głów. Ja często mam dość swoich łobuzów ale wolnego od bycia mamą wziąć nie można więc dzień za dniem jakoś trzeba przetrwać.
Dzieciaki po swojemu przeżywają obecną sytuację, inne są przy Tobie a pewnie inne przy osobach, z którymi przebywają w czasie gdy Ciebie nie ma. Będą rosły, z czasem trudne zachowania miną, na pewno przyda się mnóstwo cierpliwości, miłości i spokoju, naprawdę wiem że bywa bardzo ciężko ale będzie dobrze. Trzymaj się ciepło.

[mia17]

myślę, że Twoja córka w taki sposób odreagowuje rozstanie z ojcem. kłębią się w niej różne emocje, z którymi nie potrafi sobie poradzić, bo jest za mała.
napisałaś, że ojciec się od dzieci odsunął. to na pewno nie pozostało bez wpływu na ich zachowanie.
nie jestem matką trójki dzieci - mam tylko jedną córkę. ale jestem rok po rozwodzie i mogę Ci napisać, że dzieci przeżywają to bardzo i na różne sposoby. są takie, które się w sobie zamykając (co jest gorsze) i takie, które wyrzucają z siebie frustrację, strach i smutek niczym wulkan lawę.
moja córka zbiera w sobie dużo emocji, które wybuchają co jakiś czas. jestem przy niej w takich chwilach, przytulam, wspieram. pozwalam się wyzłościć, wypłakać.
dobrze robią wszelkiego rodzaju zajęcia ruchowe, gdzie dziecko ma możliwość wybiegać się, wyskakać, wyszaleć. jeśli z różnych względów nie możesz zapisać córki na coś takiego - organizujcie sobie szaleństwa we własnym zakresie. im częściej, tym lepiej. ruch naprawdę pomaga pozbyć się napięć, stresu i wyrzucić z siebie emocje.
powodzenia :-)

[szatanka_78]

witam Was !
tez wychowuje trojke dzieci, co prawda mam meza one maja ojca to zupelnie inaczej niz samotnie, ale jak to matka tez borykam sie z roznymi problemami typowymi dla danego wieku corka ma 10 lat wiec okres dojrzewania, juz wiecej rozumie, w towarzystwie trzeba czasem uwazac co sie powie, tematy tabu sie pojawiaja, druga ma 5 lat wiec tez ma swoje problemy w zerowce trzeca ma prawie 3 latka i ona glownie wiedzie prym , wszedzie jej pelno, probuje wymuszac na nas , ostatnio zaczela znowu z nami sypiac:( no i tak w kolko co jakis czas sie pojawiaja jakies problemy ktorych rozwiazanie niby banalnie proste jednak do prostych nie nalezy

[Gość: Problemywychowania]

Witaj dusia27
Dzieci na pewno czują sie bardzo zagubione. To, że czasami psocą jest pewnie spowodowane tym ,ze za wszelką cene chcą zebyś zwracała na nie uwagę. Jak sama mowisz masz problem z byciem konsekwentną.
konsekwentne zachowanie nie wymaga od Nas cierpliwości i mocnych nerwów. Musisz dać dziecku czas, tak, aby mogło wykonać postawione przed nim zadania w swoim rytmie i uznać jego prawo do tego, że będzie się broniło, narzekało i płakało.Niezbędna będzie również umiejętność akceptacji niepowodzeń czy wpadek, które się dziecku przydarzą i Twoje wsparcie, kiedy dziecko będzie musiało ponieść konsekwencje swoich zachowań