wyjazd mamy

[Gość: Magdalena]

Witam. Mój synek niebawem skończy 3 latka. Od urodzenia jest ze mną w
domu.Zdarzało nam się rozdzielać na dzień, na jedną noc, nie dłużej. We
wrześniu czekają go ogromne zmiany- pójdzie do przedszkola, a ja do pracy, co
więcej od razu muszę wyjechać na 1 miesiąc. Syn zostanie z tatą i babcią,
których bardzo kocha i ma z nimi bardzo dobry kontakt. Niemniej bardzo
obawiam się o jego stan emocjonalny. Jednak miesiąc bez mamy, która zawsze
była? Czy to odbije się na jego psychice? Jakich zachowań powinni się
spodziewać tata i babcia podczas mojej nieobecność, oraz czego ja powinnam
spodziewać się po powrocie? I jak sama mam sobie z tym poradzic, bo mam
straszne poczucie winy i obawy, że ten miesiąc mojej nieobecności może się
tak niekorzystnie odbić na synu, że zaważy na jego rozwoju emocjonalnym i
przyszłości.Po za tym nurtuje mnie pytanie czy, gdyby była możliwość wyrwać
się na weekend, to czy przyjeżdzać do domu, czy lepiej nie "łamać synkowi
serca" ponownym wyjazdem? Czy rozmowa telefoniczna z mamą pomoże dziecku
przetrwać ten trudny czas, czy tylko pogłębi jego tęsknotę? Proszę o poradę.

[mamamagda3]

Jedno jest pewne - takie obawy będziesza miała juz zawsze. Tez mam 3 letniego
synka. wróciłam do pracy jak miał 9 miesięcy. Dziś rano wychodziłam 1,5
godziny... choc zwykle nie ma z tym problemu. poprostu bywa różnie co nie
znaczy że zawsze reakcja dziecka wynika z twojego zachowania, czasem przyczyna
jest zupełnie inna dlategoteż nie możesz obciążać się winą z powodu przezywania
przez malucha smutków. napewno będąc z nim tak długo dałaś mu ogromną siłe i
poczucie bezp[ieczeństwa. To zaprocentuje. Teraz radziłabym przed wyjazdem
zrobić test i zostawić małego z tata lub babcią na np. 3 dni. Wczesniej
porozmawiaj z nim o tym i zapewnij go że wrócisz. Ja miałam podobne obawy i
nawet bałam sie zadzwonić. Okazało sie że światnie reaguje na moje telefony.
Tym nie mniej opiekunowie moga przygotowac sie na napady leku czy złości ...
warto rozmawiać. Z mojego doświadczenia wynika że z 3 latkiem można wiele
ustalić i wytłumaczyć mu. Mój synek czasem reaguje złościa na mój widok po
długiej nieobecności. Mówię mu wtedy że jest mi przykro ale rozumiem że sie
złości bo mnie nie było a on bardzo chciał żebym z nim była , poczytała mu
itd. kiedy porozmawiamy o tym( jak sie uspokoi oczywiście) jest ok. Dziecko w
życiu ( juz w przedszkolu) spotka sie z wieloma sytuacjami stresującymi. musimy
go do tego przygotowac. radze jeszcze abyś dokładnie powiedziała opiekunom o
tym co mały lubi, czehgo nie lubi, jak reagujesz w konkreetnych sytuacjach i
jakie macie rytuały. Myslę że dobrze aby jego codzinne życie zachowało przez
czas twojej nieobecności stałe elementy.powodzenia.