2,5 roku a nauka czytania?

[alekscyman]

Witam. Jestem mamą żywiołowego 2,5- latka. Synek zaczął mówić
pełnymi zdaniami jak miał półtora roku. Teraz zna większość marek
samochodów (ROZPOZNAJE JE PO ZNACZKACH I KSZTALTACH), umie liczyć do
10 i rozróżnia wszystkie kolory. Jest obecnie na etepie DLACZEGO?
Lubi oglądać ze mną książeczki, ale zauważyłam, że od jakiegoś czasu
interesuje się słowami i literkami. Chciałabym rozpocząć z nim naukę
czytania, ale nie wiem, jaka metoda będzie najlepsza.
Czytałam, żeby pisać na kartkach wyrazy sylabami(najpierw
podstawowe) i dopasowywać z dzieckiem do ludzi czy też
przedmiotow.Nie wiem natomiast jak pisać wyrazy. Czy mają to być
dzużę czy małe litery? Proszę o radę i pozdrawiam. JC

[Gość: mama]

skup się na dziecku i na tym czym się interesuje, odpowiadaj na
pytania i idź za jego zainteresowaniami. Dlaczego chcesz już go
uczyć czytać? Do czego to mu się teraz przyda? Jeśli jest dzieckiem
inteligentnym i zdolnym sam do wszystkiego dojdzie! Daj mu szanse na
naturalny rozwój umiejętności! Dziecko w tym wieku uczy się przede
wszystkim przez zabawę i nie trzeba czegokolwiek przyspieszać.

[gacusia1]

Ja tez uwazam,ze to za wczesnie.Ostatnio natknelam sie na artykul w
ktorym podkreslono,ze obojetnie czy dziecko uczymy czytac w wieku
roczku,czy 5 lat,ono w pierwszych klasach szkoly podstawowej czyta
tak samo,jak inne dzieci.
Baw sie literkami.Fajnie,za synek ma taka pamiec.Ucz go
wierszykow,piosenek a czytanie zostaw na pozniej.

[alekscyman]

Witam i dziękuję za zainteresowanie. podjęłam problem nauki czytania
ponieważ synek sam zaczął sie tym interesować. Wychowuję go
bezstresowo i rozwijam zainteresowania. Sama dużo czytam i dziecko
też interesuje się książeczkami, które są w jego życiu od samego
początku. Większość wierszyków zna na pamięć (całą Lokomotywę J.
Tuwima) teraz zaczął pytać co znaczą słowa, a nie o obrazki.
Wiem, ze to może być za wcześnie na naukę czytania, ale chcę
sprobować przez wzgląd na synka. Jeśli nie będzie mu to odpowiadać,
na pewno do niczego nie będę go zmuszać?
Pozdrawiam inne mamy. JC

[jasminowo]

Moja córka majac 2,5 roku czytała wszystko płynnie. Ale nigdy nie
wpadłabym na pomysł aby ją celowo uczyć czytać. Zaczęła początkowo
pokazywać litery i wszystkie były dla niej "A" więc prostowaliśmy.
Jednak tak naprawdę patrząc na to co czytamy (wymagała od nas
pokazywania gdzie właśnie czytamy) nauczyła się właściwie sama
czytać od razu rozpoznając słowa. Dla nas było to naturalny tok
zdarzeń. Tak się stało i już. Żadnych zadań specjalnych, karteczek
itp. Ludzie spotykając ją byli zszokowani, że ona płynnie czyta, ale
dla nas to było naturalne. Teraz spotykając tak małe dziecko dziwię
się jak to było możliwe, że jej to tak naturalnie przyszło. Niestety
okupione to zostało według mnie zmianami w jej zachowaniu.
Oczywiście to tylko moja teoria - ale dzieci, które czytają tak
wcześnie są bombardowane wiadomościami zewsząd, których nie są w
stanie przyswoić w żaden sposób. Bo jak trzylatce wytłumaczyć
gazetowy tytuł dotyczący rytualnych mordów? Wiele takich etapów
przeszliśmy, wciąż uważając co do niej dociera. Bo napisy są
wszędzie. Jest niesamowicie inteligentna ale niestety według mnie
umiejętność czytania odbiła się na jej emocjach. W rezultacie
przeżywała dużo więcej niż jej rówieśnicy i dodając do tego wysoką
wrażliwość jako trzylatka była rozwinięta intelektualnie ale nie
emocjonalnie. Przedszkole dopiero nauczyło ją współpracy z
rówieśnikami. Bardzo się bałam, że nie zostanie zaakceptowana przez
dzieci, ponieważ zostanie odrzucona jako "dziwoląg". Wiem, że sama
nie lubiła gdy w przedszkolu wszyscy prosili ją aby coś przeczytała,
bo trzylatka płynnie czytająca nie jest codziennością. A teraz
cieszę się, że widzę, że dzieci ją lubią i bawi się z nimi, bo w
pierwszym roku gdy ją odbierałam zawsze siedziała sama nad
książkami. Zalecam Ci więc mocne zastanowienie się nad tym czy
warto. Niech to będzie naturalny proces. Bez treningu. Nie zmuszam
mojego dziecka do pracy i nauki ale wiem, że woli rozwiazywać
krzyżówki (ma 6 lat) i też jej tego nie zabraniam i nie zmuszam do
zabaw lalkami za którymi nie przepada. Zalecam wiec po prostu
rozsądek. Pozdrawiam.

[alekscyman]

Dziękuję za ostatnią wypowiedź. U mojego synka tak to własnie
wygląda. Rozpoznaje napisane swoje imię, mama i tata i pyta sie o
każdą napotkaną literę (rozróżnia większość). To jego naturalna
ciekawość a z mojej strony pytanie czy warto uczyć. Synek od małego
odstaje od rówieśników- zaczął chodzić w 9 mcu życia, pełnymi
zdaniami mówił jak miał niecałe półtora roku. Ma sprecyzowane
zainteresowania. Wiem, np. że nie lubi i nie umie śpiewać, i tak
samo wiem, że chce SAM czytać. Wiem, że w przyszłości synek moze
mieć problemy w kontaktach z rówiesnikami, bo sama w dzieciństwie
przez to przechodziłam. Mój synek jednak ma otwarty i optymistyczny
stosunek do świata. Jest śmiały, jasno wyraża swoje opinie lubi
rówieśników i grupowe zabawy. mam nadzieje, ze to się nie zmieni....
Czytam z synkiem podobnie, jak Wy czytaliscie z córeczką -
przesuwając placami po czytanych słowach i wiem, że to jest
najlepszy sposób. Synek bawi się też magnesami z literkami na
lodówkę.
Dziękuję za rady i opinie innych mam oraz za przedstawienie
konsekwencji wczesnej nauki czytania.
jesli jednak dziecko samodzielnie dąży do poznawania słów i
czytania, to wydaje mi się ze powinnam mu umożliwić rozwój
(widocznie do tego dojrzał), a nie go ograniczać. Wydaje mi się, że
dziecko w tym wieku instynktownie wie, co jest dla niego odpowiednie
(czy to jedzenie czy zabawa), i jesli nie ma większego zagrożenia
dla jego psychiki i rozwoju, to mu pomagać. Czekam na opinie innych
mam.
Dziękuję bardzo za ostatnią wypowiedź, która mówi również o
konsekwencjach. Pozdrawiam JC

Znalazlam bardzo interesujacy artykul ,Alekscyman

[gacusia1]

www.mensa.org.pl/forum/87/DrDot_krzycho.html
...i sama zaczelam sie zastanawiac czy te niesamowite skojarzenia
mojego synka nie swiadcza o czyms wiecej niz "zwyklej" bystrosci .-)

[alekscyman]

Artykuł ciekawy ale i zastanawiający. Studiowałam pedagogikę wczesnoszkolną z
wykorzystaniem plastyki i muzyki. Taki typ nie jest popularny w naszych
placówkach. szkoła nie potrafi rozwijać talentów dziecka, nie uczy pytać, ani
szukać odpowiedzi na zadawane pytania. Po prostu nie uczy SAMODZIELNEGO
ROZUMOWANIA.
Sami jako rodzice możemy rozbudzić w każdym dziecku, niekoniecznie wybitnym,
potrzebę i umiejętność zadawania pytań oraz szukania na nie odpowiedzi. Ale to
nie wszystko. Powinniśmy nauczyć je komunikacji międzyludzkiej, bo tylko wtedy
maluch może prawidłowo się rozwijać. Na co komu studia i nagrody za wybitne
osiągnięcia, kiedy nie ma sie z tym, kim podzielić. Nie ma z kim pójść na lody
czy do kina.

Podaję inne ciekawe linki.
www.publikacje.edu.pl/publikacje.php?nr=1053
www.przedszkolak.pl/dziecko/rozwoj.php?pkey=1069953798
A wracając do tematu nauki czytania. Mój synek sam na razie rozwiązał problem.
Stwierdził, że na dworze zrobiła się wiosna i na razie jest dużo ciekawszych
rzeczy do oglądania na spacerach. Wystarczy mu, że umie przeczytać MAMA TATA DOM
i OLEK. A jak czegoś nie będzie wiedział to przyjdzie z tym do mnie.
Kochane dziecko....

No i swietnie!

[gacusia1]

My mamy inny problem(infekcja przy stulejce) i nie w glowie mi
narazie rozwoj intelektualny,conajmniej przez pare dni...

[alekscyman]

Wiem, o czym piszesz. Też to przechodziliśmy, ale teraz synek jest JUŻ!!! po
zabiegu w szpitalu. Był naprawdę dzielny i bardzoooo grzeczny (czego się
najbardziej obawiałam - no może prócz lęku, że coś pójdzie nie tak).

Na nas jako rodzicach ciąży jednak duża odpowiedzialność......

Alekscyman..

[gacusia1]

odbierz gazetowa poczte .-)

Do alekscyman

[Gość: pedagog]

Piszesz, ze studiowałaś pedagogikę...hmmm? Piszesz także, że
wychowujesz synka bezstresowo...a możesz to rozwinąć - bardzo mnie
to ciekawi, gdyz sama jestem pedagogiem i wiem, że wychowanie już
samo w sobie zakałda pewną dozę stresu i nie mam mowy aby było
bezstresowe...;;) Cóż to więc wg ciebie znaczy?

[alekscyman]

Sutdiowałam, i mimo, że było to dobre kilka lat temu, a ja nigdy nie
pracowałam w zawodzie nauczyciela, to wydaje mi się, że cos tam
zawsze zostało. zresztą, nie każdy człowiek, który kończy np.
polonistyke nadaje się na nauczyciela. I wydaje mi się, że nie
chodzi o przytaczanie formułek, tylko myśli wcielonych w słowa.

Co do wychowania bezstresowego. Wydaje mi się, że to pojęcie jest
prze niektórych rodziców opacznie rozumiane. Bezstresowo nie
oznacza, że można dziecku na wszystko pozwalać. Wydaje mi się, że
powinniśmy dziecko nauczyć, jak radzić sobie ze stresem, a nie
chronić go przed nim. Nie można pozwalac dziecku na wszystko, musi
ono zdawać sobie sprawę z tego, że każde jego działanie wywołuje
jakieś konsekwencje - dobre lub złe. A dziecko powinno umieć
rozróżniać dobro od zła i kierować się tym pierwszym.
To prawda, że każdy sposób wychowania wiąże się ze stersem (większym
lub mniejszym), ale staram sie wychowywac synka bez krzyku i bicia.
Dużo lepsze efekty daje rozmowa i tłumaczenie, a przede wszystkim
umiejętność kochania i mówienia o tym. Dziecko, które wie i czuje,
że jest darzone miłością lepiej się rozwija i jest pewniejsze
siebie. Synek bardzo często podbiega do mnie, bez powodu całuje i
mówi, że kocha najbardziej na świecie.
Nauczyłam do zadawać pytania, często najpierw sam próbuje znaleźć
rozwiązanie, a dopiero później przychodzi do mnie.
Nie uczyłam go np. "na siłę" mówić dzień dobry, proszę, przepraszam,
dziękuję czy do widzenia. Sama używam tych słów i synek załapał ten
odruch naturalnie.
Bawi się zabawkami i jego pokój każdego dnia wyglada jakby przeszło
tornado, ale po zabawie wszystkie zabawki układa na swoje miejsca,
bez mojej interwencji (na początku pomagałam, teraz nie muszę). Mały
wie, że po wspólnej zabawie każde z nas ma czas dla siebie. Czasem
jest to 10 minut, czasem pół godziny.
Wiem, że nie jestem idealną matką (wydaje mi się, że nie nie ma
takiej). Popełniam błędy, to normalne, staram się ich jednak nie
powtarzać. Synek wyrasta w atmosferze miłości i szacunku do ludzi.
Nie jest chowany pod kloszem, raczej staram się pokazywać mu swiat.
Pada, są kałuże to zakładamy kalosze i idziemy sie chlapać. Co z
tego, że wróci mokry i brudny? Już nieraz lądował z buzią w wodzie
(fakt, muszę mieć pewność, że kałuża nie ma pół metra głębokości).
Staram sie nie chronić go przed światem, ale wychodzić mu na
przeciw. Jest śmiały i otwarty. To prawda, że jest jeszcze mały, nie
zadaje pytań dot. wojen, alkoholu, narkotyków itp. nie jest tego
jeszcze w stanie pojąć, a ja nie muszę mu tego tłumaczyć (w tym
momencie nie wiem jaka byłaby moja odpowiedź).
Jeszcze jeden przykład - wybór przedszkola. Na wizytację przedszkoli
poszliśmy razem. Synek chodził po salach, "rozmawiał" z dziećmi i
paniami. Wspólnie podjęliśmy decyzję, które wybierzemy. Chodzi o to,
żeby czuł się tam dobrze i nie zniechecił się już na samym starcie.
Wiem, że nie ma 100 procentowej pewnosci, że będzie super, ale mały
czuł się doceniony, że biore pod uwagę jego slowa.
Zapraszam do dyskusji. Chętnie wysłucham innych opinii i rad.

Dziecko to taka cudowna istota, otwarta na naszą miłość. Nauczmy go
jej, a będzie nas kochało swoją miłościa czystą, dającą, a nie
oczekującą niczego w zamian.

Ile ludzi tyle, mysli, postaw i zachowań.

[babcia47]

gacusia1 napisała:

> Ja tez uwazam,ze to za wczesnie.Ostatnio natknelam sie na artykul
w ktorym podkreslono,ze obojetnie czy dziecko uczymy czytac w wieku
> roczku,czy 5 lat,ono w pierwszych klasach szkoly podstawowej czyta
> tak samo,jak inne dzieci.
-nieprawda! mój syn nauczył sie praktycznie sam czytac kiedy miał 3
lata..podobnie jak synka autorki wątku interesowało go czemu mama
tak lubi oglądać te "czarne robaczki" w książce i kiedy się
dowiedział, że opowiadają mi ciekawe historie..poooszło..tzn pytał o
konkretne literki a ja odpowiadałam mu jedynie na zadawane pytania,
nie wybiegając poza to co go aktualnie interesowało. W pewnym
momencie musiałam wytłumaczyć "dwuznaki" i tzw. polskie litery, ale
to juz kiedy był dość zaawansowany w odczytywaniu słów..
Kiedy poszedł do pierwszej klasy "pani" zorganizowała wspólne
zebranie dzieci i rodziców by omówić sprawy organizacyjne oraz czego
oczekuje od rodziców, jakiej współpracy. Przy okazji urządziła
czytanie, by pokazac jakie jest zróżnicowanie miedzy dziecmi w
zależności np od przedszola do którego uczęszczało itd. Początkowo
dzieci czytały fragmenty "czytanki" z podrecznika..na koniec dała
mojemu synowi książke "Na jagody" z której płynnie i "ze
zrozumieniem" tzn odpowiednio modelujac głosem treść przeczytał
cały, krótki rozdział, choc miał tą książkę pierwszy raz w życiu (za
to przeczytał połowe naszej, sporej biblioteczki w tym wszystkie
książki Szklarskiego o przygodach Tomka). Tak, że wczesniejsze
nauczenie sie przez dziecko czytania, jeżeli jest zainicjowane przez
samo dziecko i wykorzystywane potem do czytania książek jednak
wpływa na jakośc tej umiejętności u 7-latków..i widac to było nie
tylko w zestawieniu umiejetności mojego syna z reszta klasy ale
również porównując miedzy sobą dzieci które wcześniej czytały..

[olima17]

Z twoich opisów wynika że masz wyjątkowe dziecko-miłe, grzeczne,
otwarte, radosne, utalentowane, resztę pomijam i jak sądze to wynik
bezstresowego wychowania. Gratuluję. Bez złośliwości. Wydaje mi się
jednak że w wieku 2,5 roku istotniejsze jest by samodzielnie jadł,
zasypiał, umiał się ubrać i rozebrać, załatwiał swe potrzeby
fizjologiczne samodzielnie( no może z niewielka pomocą), umiał bawić
się z innymi dziećmi. Na czytanie, liczenie, naukę komputera i
języki obce przyjdzie czas.Jeśli sam się interesuje literkami to ok.
ale mój synek w wieku 2 lat również znał wszystkie- skąd? ano z
danonkowych magnesów. Jak pytał jaka to literka to odpowiadałam ale
nie robiłam szumu wokól tego co więcej ignorowałam te zapędy.
Również znał na pamięć Słonia trąbalskiego, lokomotywę, rzepkę etc.
Ale moim zdaniem to nic wyjątkowego. Wydaje mi się że nie warto na
tym etapie rozwoju przyuczać dziecko do czytania.Po co?Czemu ma
służyć taka umiejętność niespełna trzyletniemu dziecku?Dzieciństwo
jest tak krótkie, niech spędza je na zabawie i kontaktach z innymi
dziećmi.

[alekscyman]

W zupełności się z tobą zgadzam. Nie jesteś złośliwa, a ja nie
twierdzę, że synek jest "małym geniuszem". według mnie jest
normalnym dzieckiem, jakich pełno dookoła. jest ciekawski, zadaje
pytania, jak każde inne...uczy się samodzielności.
zadałam na forum proste pytanie, a nie sądziłam, że wzbudzę tym
takie zainteresowanie. NA PEWNO nie chcę na siłe nauczyć smyka
czytać. nie taki był cel mojego pytania.
Dziecko po prostu widzi, że w domu się czyta, ma dostęp do
książeczek i dla mnie to naturalne, że zaczął się tym interesować.
Oczywiście, że są za i przeciw. Jak we wszystkim.
Jak wcześniej pisałam, na razie "dał spokój". za dużo rzeczy
bardziej ciekawych na dworze.
a danonkowe literki też przerabialiśmy jakiś czas temu. tu nie
chodzi jednak o automatyczną naukę na pamięć czy skojarzenia (K-
KOT), ale o logiczne rozumowanie i łączenie liter w sensowne słowa.

[babcia47]

jeżeli dziecko zada pytanie..odpowiadaj, bo znaczy, że to je
ciekawi..ćwiczenia na karteczkach odpuść sobie..

[babcia47]

dla uścislenia..to co dzieco ciakawi..to jest to do czego juz
dorosło i dojrzało psychicznie, a rolą rodzica jest odpowiadać na
wszystkie (w miarę mozliwości) pytania, które zada dziecko...i nie
jest błedem się przyznać ze nie zna sie odpowiedzi (to wtręt nie na
temat ale..) i pokazać dziecku jak tej odpowiedzi szukać np.
szukajac odpowiedniej literatury lub pytajac osoby, które moga znać
odpowiedź..inna rzecza jest odpowiedź na pytania z dziedziny na
której rodzic sie nie zna, z zakresu moralności lub religii..dzieci
bez problemu przyjmuja odpowiedź "ja tak uważam, ale moge się
mylić", "nie umiem Ci na to odpowiedziec, ale mozemy kogoś zapytac
lub gdzie indziej poszukać wyjasnienia" lub "w tej sprawie takie
jest moje zdanie, ale inni ludzie wierzą, że.." dzieci są mądrzejsze
niz wiekszośc ludzi uważa..

[mamaigiiemilki]

kurcze, wy z tym czytaniem to tak na powaznie?
moje tez lubia literki, staraja sie pisac, rozpoznaja napisane niektore wyrazy...ale do glowy mi nie przyszło, zeby uczyc jej czytania...

[Gość: tryton33]

pozytywy.com/tagi/czytanie-globalne
ja swoją zaczęłam uczyć około 10 miesiąca. To była tylko zabawa i
niestety, nie wytrwaliśmy z mężem przy tym. Trwało to około pół
roku. Ale jak zaczęłą chodzić, około 12 miesiąca to rozkładałam na
podłodze paski z wyrazami i prosiłam o przyniesienie konkretnego. I
PRZYNOSIŁA Teraz ma 6 lat i czyta płynnie od mniej więcej pół roku.
Nie mam pojęcia czy to mogło mieć jakiś wpływ na to? Nie wiem. W
każym razie to samo będę robić z drugim, teraz ma 7 miesięcy i już
przygotowujemy plansze. Czemu nie, jeżeli rodzice mają czas, a
dzieci się przy tym dobrze bawią. Dodam, że córka zaczęła mówić
bardzo późno, miała dwa latka i trzy miesiące. Zaczynałam się tym
martwić, a teraz nie może przestać gadać -) Więc jeżeli masz ochotę
bawić się ze swoim dzieckiem to nie widzę żadnych przeszkód. A to,
że w artykule jest napisane, że u 10 latków poziom czytania się
wyrównuje to dobrze niezależnie od tego kiedy zaczynają dzieci
czytać to szczęście dla tych, którzy zaczęli czytać później.
pozdrawiam

[mama303]

Gość portalu: tryton33 napisał(a):

>Czemu nie, jeżeli rodzice mają czas, a
> dzieci się przy tym dobrze bawią.

Na tej zasadzie to można dziecku do głowy napakowac i tablice
Mendelejewa i Łacinę ...ze smiechem na ustach oczywiście, radośnie i
beztrosko.
Ludzie troche szacunku dla małego człowieka, to nie poligon
doswiadczalny.

[Gość: tryton33]

a przeczytałaś artykuł? Mądrzejsi od nas to napisali =). Poza tym
wyraźnie napisałam, że po roku zrezygnowaliśmy z tego. Córka nie
była tym dłużej zainteresowana, a nam brakowało już czasu i
motywacji. Jestem absolutnie za zabawą i przede wszystkim zabawą w
tym wieku. Ale nie widzę nic złego z nauczaniu dziecka rzeczy, które
je interesują. Czy świat dziecka ma się kończyć na lalkach barbi i
klockach lego? Dziecko szwagra, oboje architekci, buduje niezwykłe
rzeczy z klocków i specjalnych patyczków posługując się przy tym
fachowym słowictwem. Jest to dosyć zabawne, ponieważ wiele rzeczy mi
tłumaczy. Ale przy rodzicach architektach jak najbardziej
zrozumiałe. Dzieci mają niesamowity potencjał i należy go
wykorzystać. ALE NIC NA SIŁĘ. I uwierz mi, to naprawdę była dla nas
wszystkich doskonała zabawa jak ledwo chodzące dziecko przynosiło
kartki z konkretnymi wyrazami. I jest zupełnie normalnym dzieckiem.
Ba, jestem skłonna powiedzieć, że każde dziecko nauczyłoby się tego.
I cóż, byłam dumna, że mająć 5 i pół roku zaczęła sobie nieźle
radzić z czytaniem. Ale mój powód do dumy opadł po przeczytaniu o
dzieciach, które płynnie czytają mając 2 i pół roku. Moja zaczęła
mówić skończywszy dwa lata. pozdrawiam ciepło w te chłodne, wiosenne
dni.

[aluc]

mój starszy syn zaczął interesować się literkami mając dwa lata z
kawałkiem, mając trzy znał wszystkie litery, czytać zaczął mając
niecałe sześć lat, jak podpatrując starszą grupę w przedszkolu
nauczył się sylabizowania i czytania zbitek liter

oprócz odpowiadania na pytanie "jaka to litera" "co tu jest
napisane", nie zrobiłam absolutnie nic w kierunku nauczenia go
czytania, dopiero teraz trochę zaczynam go męczyć :)

mój młodszy syn, w tej chwili trzylatek, nie wiadomo kiedy nauczył
się liczyć do pięciu (liczyć - to znaczy zna po kolei liczby, umie
policzyć przedmioty, palce i tak dalej, rozpoznaje bez liczenia
liczbę przedmiotów/dźwięków od jednego do czterech, potrafi dodać do
siebie liczby w tym zakresie) - też ograniczam się do odpowiadania
na pytania

dlaczego o tym piszę? ano dlatego, że nie uznaję swoich dzieci za
wybitnie uzdolnione, a już na pewno nie za genialne, nabycie tych
umiejętności nie wymagało z mojej strony niczego poza normalną
komunikacją z dzieckiem, niepopartą żadnymi metodami, sposobami i
innymi sztuczkami, zakładam więc, że leży to w możliwościach każdego
przeciętnie zdolnego dziecka i przeciętnie zdolnego rodzica, o ile
tylko dziecko jest tym zainteresowane z tych lub innych powodów

ale wychodzić przed szereg nie należy, zwłaszcza względem dwu, trzy
czy cztrolatka

aha - młodszy co prawda liczy, ale nie rysuje i nie układa klocków,
albowiem zupełnie nie jest tym zainteresowany, mimo moich zachęt :)

[Gość: tryton33]

absolutnie się z Tobą zgadzam

Aluc .-)))

[gacusia1]

No to ja tez sie poprzechwalam troche!
Moj syn ma 2,5 roku. Od ponad roku potrafi liczyc do 10 po polsku i
angielsku. Od roku potrafi okreslic,ze sa jeden,dwa,trzy i cztery
misie/krzesla/kredki... Od tygodnia potrafi dodawac po angielsku
(nauczyl sie od 5 letniej sasiadki)1+1, 1+2,1+3,1+4. Od ponad roku
rozroznia strone/reke/noge prawa od lewej. A dzis koniecznie
probowal sam zawiazac sznurowadlo .-)))) obawiam sie,ze jeszcze
kilka miesiecy bede musiala robic to za niego ,-)))

[gacusia1]

Hiehie...moj rysuje...po scianach,po rekach,po wszystkim co nie jest
kartka-wrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!!!! Na kartce jest nudno! P.S.
Artysta-malarzem raczej nie bedzie ,-)))))

[alekscyman]

Mój tak samo. Najfajniejszy jest czarny lub czerwony marker - jak go
dorwie. Farbki + ręce i podłoga (koszmar, ale sprzątamy potem razem,
albo mały sam idzie po chusteczki czyszczące). Mąż miesiąc temu
pomalował w sypialni ściany - wyglądały super (przez tydzień). Synek
ozdobił po swojemu i dodał, że jak tatuś przyjedzie z pracy, to sie
bardzo ucieszy. Artystą też raczej nie będzie... na pewno nie
muzykiem, bo fałszuje, a tańczy jakby mu słon deptał po pietach.
Ale zaskakuje mnie w innych dziedzinach...nie każde dziecko jest
wszechstronne i bardzo dobrze...

[gacusia1]

Oj,cale szczescie ze nie sa wszechstronnie uzdolnieni,bo my bysmy
nie wyrobili na zaspokajaniu ich potrzeb i rozwijaniu talentow ,-)))

[mama303]

Gość portalu: tryton33 napisał(a):

> I uwierz mi, to naprawdę była dla nas
> wszystkich doskonała zabawa jak ledwo chodzące dziecko przynosiło
> kartki z konkretnymi wyrazami.

Nie wątpie że zabawa była przednia, z tablicą Mendelejewa było by
jeszcze śmieszniej nie?

[Gość: tryton33]

Czepiasz się. Jeszcze raz powtarzam, że była to tylko zabawa. I,
niestety, a może i stety, córka nie czytała w wieku 2,5 roku. Nie
byłam z tego powodu absolutnie załamana. I nadal uważam, że zabawa w
tym wieku jest najważniejsza. Moim zdaniem zwykły kontakt z
rówieśnikami, szaleństwa itd. więcej uczą niż czytanie. POWTARZAM,
moim zdaniem, po doświadczeniu z córką, twierdzę, że każde dziecko
można nauczyczyć wielu rzeczy, pod warunkiem, że tego chce. Czy to
jest potrzebne? Mieszkamy w Belgii, więc córka od 2,5 roku chodzi do
francuskiego przedszkola. Po pół roku zaczęła rozumieć polecenia i
uczestniczyć w zajęciach, po 2 latach zaczęła mówić. Całkiem nieźle.
Ale nadal ma problemy, bo nieraz mi tłumaczy, że chciała coś
powiedzieć, zle nie wiedziała jak. Oczywiście, niektórzy rodzice
twierdzą, że ich pociechy po pół roku juz śmigały po francusku i nie
miały żadnych problemów. Cóż, trudno w to uwierzyć, ale to chyba
zależy od rodziców. Ja twierdzę, że moje dziecko po pół roku
zaczynało coś tam rozumieć i mówiło bardzo mało. Dla innych ten
poziom będzie oznaczał biegłą znajomość języka, cóż...Od września
idzie do szkoły europejskiej, sekcja polska. Ale to już nie na
temat. Chcę tylko podkreślić to, że jeżeli dajemy naszym maluchom
sznsę, mogą nauczyć się bardzo wiele. Twoje pociechy też czytałyby,
gdybyś chciała. Ale po co? Nie chcą, nie ma sensu ich zmuszać. Chcą,
nie należy ich zniechęcać. I proszę, przeczytaj to bardzo spokojnie
i na spokojnie wszystko przemyśl.

[Gość: tryton33]

Dodam, że córka nauczyła się tego języka przez zabawę. Znam dwa
małżeństwa, panowie Anglicy, panie Polki. Dzieci od urodzenia
posługiwały się dwoma językami, od mniej więcej roku, kiedy to
poszły do żłobka zaczęły posługiwać sie także językiem francuskim.
Ostatnio byłąm na urodzinach czterolatki i słyszałam jak dziewczynka
z matką rozmawia po polsku, w ojcem po angielsku, a w koleżankami z
przedszkola po francusku. I też uważasz, że to głupota uczyć dziecka
trzech języków jednocześnie? Przecież one to robią bez żadnego
wysiłku. Oczywiście, z czasem, jeden język stanie się dominującym,
ale pozostałe będzie znała biegle. Uważam, że nie da rady zmusić 2 i
pół latka do nauki czytania. Jeżeli dziewczyna pisze, że jej 2 i pół
letnie dziecko czyta biegle, to pozostaje nam tylko pogratulować.
Ale nie uważam, żeby to akurat miało świadczyć o geniuszu, czy o
tym, że w życiu osiągnie niebywały sukces. Być może włąśnie Twoje
dziecko, które się bawi, kombinuje, układa klocki, współpracuje z
innymi dziećmi uczy się zdecydowanie więcej i tym samym lepiej sobie
poradzi w życiu.

[alekscyman]

Bardzo ciekawie rozwinął się podjety przeze mnie temat.
W zupełności się z tobą zgadzam. Najfajniejsza jest właśnie nauka
poprzez zabawę. Wspólną zabawę w poznawanie świata. Dla nas rodziców
wycieczka w przeszłość, dla naszych maluchów ważne doświadczenie
życiowe. Nauka niczym nie wymuszona, bo gdy niecko nie jest gotowe,
lub zwyczajnie nie ma ochoty, po prostu nie podejmie wyzwania, nie
będzie ciekawe, nie zada pytań itp.
Podobnie jest z nauką języków. Maluszek nie zna bariery jezykowej.
dzieci komunikują się nie tylko za pomocą słów (synek bawił się już
jako 1,5 latek z małymi Duńczykami - oni nie mówią po polsku, on po
duńsku, a dogadali się). Teraz kiedy ogląda czasami BBC Prime pyta,
co ktoś tam powiedział, osłuchuje się z inną mową (gdyby nie chciał,
to przełączyłby po prostu na inny kanał), Wchodząc do domu mówi:
Hello anybody home? Zna troszkę słów po hiszpańsku i wiem, że gdy na
jesień pójdzie do przedszkola, to na pewno zapiszę go na angielski.
Taka nauka wśród trzylatków poprzez zabawę.Dzieci w tym wieku są jak
gąbka chłoną wszystko, tylko trzeba im pokazać, jak ciekawie
poznawać świat i ludzi. A jeśli nie będzie chciał? to przełożymy to
na pół roku, na rok...

[mangold]

alekscyman napisała:

> Witam. Jestem mamą żywiołowego 2,5- latka. Synek zaczął mówić
> pełnymi zdaniami jak miał półtora roku. Teraz zna większość marek
> samochodów (ROZPOZNAJE JE PO ZNACZKACH I KSZTALTACH), umie liczyć do
> 10 i rozróżnia wszystkie kolory. Jest obecnie na etepie DLACZEGO?
> Lubi oglądać ze mną książeczki, ale zauważyłam, że od jakiegoś czasu
> interesuje się słowami i literkami. Chciałabym rozpocząć z nim naukę
> czytania, ale nie wiem, jaka metoda będzie najlepsza.


Mój syn miał to samo.Nie uczyliśmy go konkretnie czytać.Dwa razy w tygodniu na
lodówke przypinaliśmy nową literkę i potrafił wpatrywac sie w nia i uczyc na
pamięć. Allfabet cały poznał po pół roku i wtedy tez zaczał niezdarnie składac
wyrazy. Potem przyszło zainteresowanie komiksami i wieku 3,5 roku zaczał juz
płynnie czytać. Tylko,ze jest minus czegoś takiego-młody straszliwie wynudził
sie w pierwszej klasie.