syn nie odzywa sie do ojca

[Gość: sfrustrowana]

Od kilku miesięcy syn nie odzywa się do ojca. Stało się to
awanturze, którą mąż urządził mu za to, że się nie uczy. I syn
przestał się odzywać. Co gorsze, mój mąż stwierdził, że skoro on nie
potrzebuje ojca, to on się też do niego pierwszy nie odezwie i tak
trwa ta sytuacje, oczywiście strasznie dla nas wyczerpująca.
Taka sytuacja też się zdarzyła ponad 2 lata temu, aż w końcu
przerwał ją syn i pogodził sie z ojcem. Teraz też próbował, ale to
dla mojego męża było za mało. Dodam jeszcze, że syn ma teraz prawie
15 lat, czyli trudny wiek. Jest mi bardzo ciężko, tym bardziej, że
mąż ma mi za złe, że ja odzywam się do dziecka, tylko co ja mam
robić? Nie odzywać się do własnego syna? Nie rozumiem
męża...Właściwie to też już ze sobą nie rozmawiamy, bo każda rozmowa
kończy się wypominaniem, że ja nie robię tego, co powinnam wobec
dzieci i ze to są moje synalki. Ja mam bardzo dobry kontakt z
dziećmi i staram się, żeby był dobry. Mam czasami wrazenie, że maż
uważa, że my jesteśmy dla niego i że kazdy powinien znać w lot jego
myśli. Jestem przerażona tym wszystkim, a w swoim mężu odkrywam
człowieka, którego nie jestem w stanie zaakceptować. Poradźcie mi
proszę, co mam zrobić? Do kogo pójść? Nie chcemy się rozwodzić, ale
jak tak dłuzej będzie to niechybnie do tego dojdzie, a mamy troje
dzieci.

[arwen8]

Sfrustrowana, bardzo współczuję Twojemu synowi i Tobie również. Twój
mąż zachowuje się w sposób wyjątkowo toksyczny i krzywdzący dla
dziecka. Rozumiem, że w podobny sposób zachowuje się również wobec
Ciebie. Szantaż milczeniem jest jest bardzo bolesny dla każdego,
szczególnie dla dziecka w tak trudnym okresie jego życia.

Awantury i milczenie w żaden sposób nie pomogą Twojemu synowi w
nauce, tylko jeszcze bardziej zniechęcą oraz odsuną go od ojca.
Dodatkowo mogą też skierować dziecku ku alkoholowi czy narkotykom.
Nie tędy droga!

Ponieważ syn jest obecnie w trudnym okresie swojego życia,
potrzebuje więcej wsparcia, cierpliwości i zrozumienia ze strony
rodziców. Nie awantur i karania milczeniem. Jeśli ma kłopoty z
nauką, to warto zainteresować się tym, jak on sam postrzega swoje
kłopoty, z czym nie radzi sobie, co go pasjonuje, jaka jest
atmosfera w klasie, etc. Warto uważnie wysłuchać co dziecko ma do
powiedzenia zamiast pouczać, straszyć czy szantażować. Milczenie
tego nie załatwi.

Dodatkowo, Twój mąż poprzez takie zachowanie skutecznie wytwarza u
syna negatywny męski wzorzec. W życiu dorosłym syn ma szanse
powielenia tego wzorca i m.in. reagowania milczeniem i wycofaniem
się na konflikty w swoim dorosłym zyciu. Czy Twój mąż napewno tego
pragnie dla swojego syna?

Prawdopodobnie Twój mąż wyniósł wzorzec takiego zachowania z własnej
rodziny. Być może również był karany przez swojego ojca za złe
oceny. Jeśli nie uświadomi sobie, że takie zachowanie było dla niego
krzywdzące, nie będzie w stanie zrozumieć, jak bardzo jest to
krzywdzące dla Waszego syna. To wymaga pracy i chęci zmiany.

Cieszę się, że Ty nie ulegasz toksycznemu wpływowi męża i próbujesz
okazać synowi wyrozumiałość i cierpliwość. To bardzo ważne! Spróbuj
porozmawiać z mężem spokojnie, spróbuj dowiedzieć się, czy nie ma
podobieństwa w jego przeszłości.

Najzdrowszym rozwiązaniem w tej sytuacji byłyby szczere przeprosiny
męża i wykazanie przez niego chęci zrozumienia syna i udzielenia mu
należnego wsparcia. Toksyczny rodzic nigny nie przyzna się do błędu.
Rodzic naprawdę kochający swoje dziecko będzie w stanie przeprosić,
uważnie wysłuchać i wspólnie z dzieckiem poszukać sposobów na
rozwiązanie problemu.

[asia.sthm]

Stoj twardo na swoim stanowisku. Wymagania oraz pretensje meza sa
niedorzeczne. Na twoim miejscu dokonalabym konfrontacji nie w cztery
oczy lecz w obecnosci mediatora lub zaprzyjaznionego czlonka
rodziny. Jak maz wyobraza sobie wychowanie dzieci nie odzywajac
sie . Niech konkretnie sformuluje swoje mysli. Byc moze wtedy
zauwazy brak sensownych argumentow. Nie dopusc aby cala rodzina
cierpiala w milczeniu. Czasem lepiej otworzyc wentyl i niech
cisnienie uleci.

> myśli. Jestem przerażona tym wszystkim, a w swoim mężu odkrywam
> człowieka, którego nie jestem w stanie zaakceptować. Poradźcie mi

Czy maz zmienil sie drastycznie czy tez Ty zaczelas patrzec
krytycznie na tego samego czlowieka ? Jesli to w nim dokonuja sie
wielkie przemiany nalezy rozwazyc mozliwosc choroby psychicznej,
depresji, dzialan ubocznych przyjmowanych lekow lub uzywek. Pomysl w
czym rzecz, wtedy latwiej bedzie wiedziec gdzie zwrocic sie o pomoc.

Rozwod nie ucieknie ;) najpierw dzialaj, zebys miala poczucie ze
chcialas ratowac i meza i rodzine. I nie daj sie przekonac ze sprawy
rodzinne nalezy rozwiazywac cichutko w czterech scianach - to mit.
Trzymaj sie dzielnie, pozdrawiam.

[Gość: sfrustrowana]

Witam,
dziekuję za rady. Wiem, ze rozwód nie ucieknie. Ale jesteśmy juz na
skraju wyczerpania. Kocham męża i wiem, ze on chce dobrze, a mnie te
jego metody wychowawcze średniowieczne doprowadzają już do szału. On
się dziećmi nie zajmuje, on ich tresuje, mają o wszystkim pamiętać i
wszystko robić dobrze bo inaczej tatuś ukarze ich milczeniem i swoim
niezadowoleniem. To mnie strasznie boli, bo to są chłopcy i
potrzebują ojca, a on...Jak nie jest tak, jak on chce, to stwierdza,
że g...o go to w takim razie obchodzi, rób sobie sama co chcesz.
Moze to wynik tego, że jego ojciec nie był człowiekiem
zainteresowanym rodziną z powodu choroby (ale to nie żadna umysłowa
dzidziczna. Chyba coś w tym jest, bo jego brat też kiepsko się
dogaduje z żoną. A moze to taki typ ludzi, co na żony sobie
wybierają specyficzne kobiety...Poza tym, ja też nie jestem święta,
mam skłonność (niestety szczególnie przed okresem), ze wszystko mnie
drażni. Wiem, że w naszej sytuacji ani on, ani ja nie jesteśmy
bezwiny. Ale z tego nic i tak nie wynika, bo on nie chce....

[Gość: asdf3]

Witam, z dzieciństwa w wieku 15-18 lat miałem podobne doświadczenia z ojcem, raz nie rozmawialiśmy ze sobą przez 8 miesięcy, drugi raz przez rok. Efekt był taki że posiłku zjadałem w kuchni a reszta rodziny przy stole. Trochę patologiczne. Ojciec był toksyczną osobą. W moim przypadku było tak że nie ustępowałem bo miałem racje, a ojciec chciał żebym się poniżał. Wydaje mi się że w tej sytuacji obowiązkiem drugiego rodzica jest interwencja, rozstrzygnąć kto ma racje, przy pomocy mediatora, członka rodziny etc. I twardo stanąć po stronie osoby skrzywdzonej. Czy to ostre lanie dziecka, czy rozwód w zależności od sytuacji. Wielkim błędem jest próba załagodzenia sytuacji dla własnego spokoju i namawianie osoby skrzywdzonej do większego poniżania się.