mami synek

[puma.2]

synek ostatnio jeszcze bardziej "klei" się do mnie. na okrągło tylko mama i
mama chociaż od zawsze (ma 3latka i jest cały czas ze mną, ja nie pracuję)
spędzamy czas razem. nic takiego się nie przydarzyło a ja czuję że synek
jeszcze bardziej jakby mnie potrzebował i bardziej chce być ze mną.
rodzice uważają że przez to że trzyma się cały czas tylko mnie wychowuję go na
mami synka. nie chcę go w jakiś sposób odrzucić i nie dawać mu czułości skoro
tego potrzebuje jakby coraz więcej ale z drugiej strony nie chcę żeby był mami
synkiem.
staram się go uczyć samodzielności, dużo rzeczy potrafi ale wszystko chce
robić ze mną. chodzi za mną krok w krok nawet jak w domu są tata, babcia czy
dziadek. często choruje i pediatra odradziła przedszkole ale ma kontakt z
dziećmi i na placu zabaw bawi się z dziećmi tam nie ma problemu. obserwuje
tylko czy jestem.
jak się zachować? co zmienić? czemu w ogóle taka zmiana w zachowaniu synka?

[Gość: zdezorientowana]

Mami synek???
Kto go mami??
On kogoś mami??

Do zdezorientowana

[mamapata]

Nie czepiaj się, to nie dyktando.

[mskaiq]

Kiedy jestes blisko czuje sie bezpiecznie, potrafi pokonywac swoj
niepokoj albo strach i potrafi zrobic wiele. Nie umie tego zrobic
samemu bo przeszkadza mu strach i niepokoj.
Naucz go pokonywac ten strach, musi nauczyc sie zaufania we wlasne
sily. Postaraj sie podkreslac ze potrafi zrobic samemu wszystko i
podkreslaj przy kazdej okazji kiedy czegos sie nauczy albo zrobi
jakas rzecz ktora juz umie. Na poczatku badz blisko ale pozniej
powiedz mu ze mama wyjdzie i zobaczymy czy zrobisz sam, zmieniaj
nauke samodzielnosci w zabawe.
Z czasem nauczy sie dzialac nawet jak nie bedzie Ciebie. Nie probuj
wymuszac samodzielnosci bo to zwykle powoduje narastanie strachu i
wtedy o wiele trudniej nauczyc samodzielnosci.
Serdeczne pozdrowienia.

[puma.2]

mskaiq bardzo dziękuję

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Proszę zerknąć:
www.edziecko.pl/przedszkolak/1,79345,2686745.html
tu znajdzie Pani informacje w jaki sposób budować poczucie własnej
wartości u dziecka.
Warto również wspierać w dziecku samodzielność i pozwalać odkrywać
Świat.
Oczywiście nic na siłę – nie warto odrywać dziecka od „spódnicy”
mamy, warto natomiast zachęcać go i pokazywać fajne strony kontaktu
z innymi dziećmi.
Pozdrawiam
E u-Z

[gwiazdeczka1981]

ja też się martwiłam, że mój 3 letni Synek wyrasta na mamisynka...
ale ostatnio zauważyłam zmianę w jego zachowaniu. Dużo rzeczy chce
robić sam, nie biegnie za mną jak wychodze z pokoju- to było chyba
najbardziej uciążliwe- nie mogłam sama iśc nigdzie. Teraz dopiero po
ok 15 minutach szuka mnie, uważam to za sukces, bo wczesnie nie mógł
1.5 minuty wytrzymac.
Na wszystko potrzeba czasu... Nadal lubi sie przytulać-szczególnie,
jak sie uderzy, lub jak coś go boli. A ja przytulam go tyle, ile
tego potrzebuje- bo niedługo pójdzie do szkoły, i już nie będzie
chciał tego robić. Trzeba wykorzystac ten czas na tulki smulki-póki
jeszcze male tego potrzebuje.
A więc kochajmy, i przytulajmy jeśli nasza pociecha tego potrzebuje,
bo lada dzień wyfrunie z gniazda i nie będzie już tego potrzebować (
przynajmniej nie od nas) :)
Pozdrawiam

[kasiajotka]

Mój synek (3 lata) zachowuje się identycznie. Jest ze mną wszędzie,
nie mogę wyjść sama do toalety, ubrać się, śledzi każdy mój krok
(prawie nigdy go nie zostawiam, więc nie wiem skąd ten lęk). Jestem
wykończona, zrozpaczona i sfrustrowana. Nikt nie może przy nim nic
zrobić poza mną. Miotają mną sprzeczne emocje, bo z jednej strony
potrzebuję minimum prywatności i chwili dla siebie, a z drugiej
czuję się winna, że czuję się zmęczona byciem z synkiem. Wiem, że
trzeba się cieszyć ich miłością, bo już niebawem nie będą się do nas
przyznawać, ale ja z zazdrością patrzę na inne mamy, których dzieci
dają im choć odrobinę luzu. Poszliśmy do przedszkola (na początek
zajęcia adaptacyjne, ale nie wiem, czy on zostanie w nim sam, jak
mnie nie będzie). proszę, poradźcie mi co robić, bo czuję, że jestem
na skraju załamania nerwowego, a nie chcę, żeby to w jakikolwiek
sposób odbiło się na synku, przecież go kocham, tylko że czasami
poza byciem matką potrzebuję też być człowiekiem.

[kag73]

moj synus(3,5) tez przepada za mna.
Oczywiscie dlatego, ze caly dzien jestesmy tylko w dwojke, tato
wraca pozno no i weekendy.
Staram sie jednak, zeby wiecej czasu spedzal z tata, np. opowiadanie
bajki przed snem przejmuje tato. Maly juz sie do tego przyzwyczail i
tylko bardzo rzadko chce, zeby mama polozyla go spac.
Poza tym w weekend wychodze na pare godzin, albo maly wychodzi tylko
z tata np. do bajkolandu. Oczywiscie rozpacz kiedy mowie, ze ide do
pracy(jedyne co funkcjonuje, bo gdzies indziej zawsze chce isc ze
mna) a on zostanie z tata. Ale ledwo znikam za zakretem, ladnie sie
bawi i nie ma lez.
Czasami wieczorem wychodze na troche, zeby czas przed pojsciem spac
spedzal z tata, bo jezeli ja tez jestem w domu, tato nie ma szans.
Z przedszkolem to kwestia przyzwyczajenia, oczywiscie beda lzy, ale
musisz byc dzielna, nie pokazac, ze Ci serce krwawi, maly na pewno
sie przyzwyczai. Dzieci zazwyczaj placza przy rozstaniu a paru
minutach zajmuja sie zabawa i zapominaja o smutku, a to najwazniejsze