zalamalam sie - problem z 10-latką..

[kasia_mm]

Nawet nie wiem od czego zaczac... wczoraj ryczalam pol wieczoru i to
juz niestety moja jedyna reakcja na klopoty, po prostu sobie nie
radze..
Corka ma 10 lat, jest w 4 klasie. Dziecko inteligentne, zdrowe, ma
praktycznie wszystko co jej do szczescia potrzeba, w domu spokoj,
pelna rodzina, ma swoj pokoj, ukochane zwierzatko etc etc...
Ale nie chce sie uczyc. I to nie na zasadzie ze ma z tym problemy,
ze czegos by nie zrozumiala czy ma braki sprzed jakiegos czasu - ale
za chwile je bedzie miala poniewaz stwierdzila ze uczyc sie nie chce
i nie bedzie. Tlumaczenia, prosby, zachety we wszelakich formach,
oferty pomocy ze strony babci emerytowanej nauczycielki, ostatnio
juz "grozby" i kary - nic nie dziala. Zaparla sie totalnie, na kazde
pytanie (najgorzej z matematyka) odpowiada "nie wiem i nie chce
wiedziec". Dochodzimy do banalow typu ile jest 1x1 - odp - nie
wiem... W szkole nauczycielka rozklada rece bo tez nie umie jej
zmusic. Jak Marta ma jakis "lepszy" dzien matematyczka (dziw ze
wogole jej sie jeszcze chce..) wyciaga od niej jakas wiedze i
okazuje sie ze doskonale umie (mimo ze sie nie uczy). Corka totalnie
w siebie nie wierzy, wogole nie wiem skad wzielo jej sie takie
przekonanie ze jest do niczego i nic jej sie nie uda wiec nie warto
probowac... Chodzilismy do psychologa jakis czas temu ale corka byla
im totalnie przeciwna, odbierala to jako przymusowe leczenie i na
sesjach nie odzywala sie wogole lub wrecz byla niegrzeczna i
sprowadzaly sie one do tego ze to ja i maz mowilismy a ona
rozzloszczona siedziala cala nadasana... Psycholog twierdzil ze
sesje maja przyniesc efekt w postaci tego ze sami znajdziemy
rozwiazanie problemu:( Ja chodzilam tam zeby doswiadczony czlowiek
podpowiedzial mi co mam z tym moim uparciuchem zrobic - a pomoc byla
praktycznie zerowa... Sa okresy w roku szkolnym - na poczatku roku i
styczen luty - po przerwach wakacyjno-feriowych ze Marta
dostaje "werwy" i uczy sie jako tako... Potem nastepuje jakis okres
zalamania, zmeczenia, nie wiem jak to nazwac i corka totalnie
zaczyna olewac. Przynam ze nawet oferowalismy jej system nagrod
pienieznych za oceny... za oczeny od 6 do 4 dostawala okreslone
kwoty, za 3 nic, za 2 i 1 nam musiala "placic". Wszystko odbywalo
sie na papierze w formie zalozenia jej "konta" u rodzicow- a wyplata
zbiorowa miala byc na koniec roku i mogla sobie sama wybrac cos co
chciala np nowy rower. Dzialalo cudnie ale krotko. Po pierwszych
ocenach 3,2 ktore zlapala po chorobie a nauczyciele nie chcieli jej
mimo nieobecnosci dac tego poprawic - znowu przyszedl kryzys i
przestala sie uczyc bo "nie warto" bo "po co jej to".
Prosimy, tlumaczymy, podajemy przyklady jak mi ciezko czy znajomym
ktorzy mogli miec lepsze wyksztalcenie i teraz innaczej w pracy,
sama widzi jak ja sie mecze i haruje bo co tu ukrywac nauke
skonczylam na maturze bo mi sie wydawalo ze starczy... Nic nie
trafia do tego dziecka.
Wczoraj - kolejna awantura. Proste cwiczenie z matmy robila poltorej
godziny, byla momentami agresywna, krzyczala na mnie i meza,
pyskowala... w koncu zrobila ale oczywiscie o pozostalych lekcjach
mowy nie bylo bo juz byla zmeczona, bolala ja glowa i tysiac wymowek.
Nie wiem juz co mam robic... Zachecic i tlumaczyc i osiagnac efekt
mozna jesli ktos ma w sobie odrobine checi - ona nie ma. To juz
troche jak leczenie na sile alkoholika. Jesli alkoholik nie zrozumie
ze jest chory - nikt go nie nakloni do kuracji.
Prosze o pomoc - moze ktos ma tez takie problemy, moze jakis
pomysl... nie wiem juz sama... Jak tak dalej pojdzie nie zda do
kolejnej klasy bo mimo szczerych checi nauczycielki ma po prostu
same palki i dwojki z matematyki.. Inne przedmioty roznie aczkolwiek
tez nie kolorowo. Kocham ja bardzo i tak mnie boli ze nie umiem jej
pomoc. Mam wyrzuty sumienia ze ja zaniedbalam, ze gdzies popelnilam
blad, ze nie wiem gdzie i jak to naprawic... Wszystko mi sie sypie -
i w pracy i w domu...

[verdana]

Placenie za stopnie na pewno pogłębilo problemy, bo przy kazdej
słabszej ocenie dziecko traciło wszystko, co osiagnęło przy
lepszych. Czyli rzeczywiscie nauczyło się, ze nie oplaca się uczyc.
Kiedyś, gdy moj najstarsy się nie uczył, dobra psycholog powiedziała
mi, ze w tym wieku nie ma dzieci "leniwych", ot tak - bo im sie nie
chce. Są leniwe, gdy maja jakiś powód. Najczęściej taki, ze jak się
uczą to im tez nie wychodzi - i z tego co piszesz, tak własnie jest.
Twoja córka jest niepewna siebie, a awantury w domu ta niepewność
jeszcze pogłebiają.
Nie ma co tez dziesieciolatce tłumaczyć, ze to, czego się teraz uczy
przyda się jej za 10 lat - to termin niewyobrazalny, dziecko nie ma
żadnej motywacji, aby robić coś, co dziś mu się nie przyda, tylko w
dorosłosci, ktora wydaje się być innym światem.
Co bym proponowała - w ogóle przestać interesować się chwilowo nauka
córki. Najgorsze, co może się zdarzyc, to powtarzanie klasy. A
przynajmniej znowu będzie miała dom i będzie Waszym dzieckiem, a nie
druga szkołę w domu, w ktorej nadal będzie tylko marną uczennica.
Obawiam się, ze bez psychologa się nie obędzie - ten, ktorego
znaleźliscie chyba nie był dobry, jesli byliscie obecni przy
rozmowach z córką. Konieczne jest zrobienie testów - między innymi
IQ. Jesli córka ma zbyt niski IQ to jej kłopoty sa zrozumiałe. Ale
jesli ma zbyt wysoki - klopoty z nauką sa niemal takie same, tylko
pracować z dzieckiem trzeba inaczej.

[mskaiq]

Mysle ze przede wszyskim nie mozna zmuszac grozic ani karac. W taki
sposob staje sie sie jeszcze bardziej negatywna.
Mozna dziecko motywowac pieniedzmi ale to zwykle slaba motywacja,
latwo przestaje dzialac.
Piszesz ze ona nie ma checi, tak jest zawsze kiedy ktos jest
negatywny bo wtedy nie wierzy w sens uczenia sie. Stwierdzenia ze
bez nauki nie ma przyszlosci poglebiaja tylko jej negatywizm i
zniecheca do uczenia sie. Argumenty ze bez nauki niewiele osiagnie
nie motywuja bo strach jest zla motywacja.
Najlepsza motywacja jest lubienie tego co sie robi, kiedy nauka jest
zabawa i radoscia.
Serdeczne pozdrowienia.

[kasia_mm]

wszystko ok, wszystko rozumiem i wiem - ale jak jej pomoc? jak
namowic na nauke, jakimi argumentami sie poslugiwac, co robic?

[verdana]

Wiesz, problemem tu w ogóle nie jest "namówienie" do nauki (IMO
nieosiagalne). Problem, ktory trzeba rozwiazać w pierwszej
kolejnosci, to ten - dlaczego tak bardzo nie chce się uczyć.
Czy rozmawiałas z jej wszystkimi nauczycielami? Czy istnieje jakiś
przedmiot, ktory lubi? Czy bylas z corką u okulisty? Czy córka czyta
równie sprawnie i szybko co koledzy? Czy ta niechęć by;la od
zerowki, czy zaczęła się w jakima momencie - wtedy nalezy
przypomnieć sobie, co sie wtedy stało.
Bez rozwiazania zagadki "dlaczego" nie sklonisz córki do nauki.

[kasia_mm]

Marta od malego zawsze byla na "nie" jesli cos jej nie pasowalo.
Poczawszy od nie tego do zjedzenia na co miala ochote skonczywszy na
nie tym kolorze rajstop jaki miala do wyboru. Rzecz polega na tym ze
nie umie zrozumiec ze czasem sie idzie w zyciu na ustepstwa i trzeba
sluchac wskazowek, rad, polecen doroslych bo nie sa one skierowane
przeciwko niej tylko dla niej. Jesli cos jej pasuje, czegos chce
potrafi i potrafila przemieniac sie z wiecznie niezadowolonej w
przecudnie usmiechnieta, pomocna, mila istote. Nieslychany upor i
raczej niespotykany u dzieci - ona niestety to ma. Zaprze sie,
zatnie w sobie i jakiekolwiek tlumaczenie, pokazywanie rozwiazan,
skutkow etc nie pomaga bo jest dla niej niejako dyshonorem przyznac
komus innemu racje czy postapic jak sie pierwotnie jej zalecalo.
Nawet jesli w 99% przypadkach widzi ze jednak nie miala racji -
twardo stoi przy swoim zeby tylko nie przyznac sie do bledu.
Pytasz o nauczycieli - tak mam kontakt, nie sprawia klopotow
wychowawczych w postaci nieuwazania na lekcji, gadania, sciagania,
klotni z rowiesnikami. Przedmioty ktore nie wymagaja takiej
regularnosci jak matematyka, angielski, w ktorych mozna odrobina
inteligencji "nadrobic" czy sprawic wrazenie ze sie wiecej wie niz
jest naprawde - Marta ogarnia idealnie, zwlaszcza humanistyczne.
Duzo czyta, czytala zreszta samodzielnie od 5-6 roku zycia bez
naszej ingerencji czy zmuszania jej z naszej strony do wczesniejszej
nauki zeby bylo jasne. Po prostu pewnego dnia okazalo sie ze klei
wyrazy, potem zdania i poszlo. Czyta mysle wiecej niz rowiesnicy,
zbiera z czytania 5,6 jako jedna z nielicznych w klasie. Nie robi
tez praktycznie wogole bledow ortograficznych. Nie jest to wiec
problem braku czy mniejszej inteligencji niz rowiesnicy. Okulista
tak - bylam, ma okulary do czytania, regularnie badamy wzrok i
wogole stan zdrowia.
Nie ma wiec jednoznacznej odpowiedzi "dlaczego" jest taka uparta. Po
prostu od zawsze taka jest, ma taki charakterek i nikt jej tego nie
zmieni - rzecz w tym zeby ja przekonac ze nauka nie jest dla niej
krzywda a dobrem. Nie raz sie przekonalam ze nic na sile sie z nia
nie zdziala i ja tego nie zrobie bo nie ma sensu kijem Wisly
zawracac. Problem wylacznie w jej niecheci do systematycznosci...

[verdana]

No zaraz.
Czyli z polskiego jest dobra. Z czego jest zła? I dlaczego nie
pozwolicie jej wyciągnąć konsekwencji z własnych zachowań? Nie uczy
się - trudno, bedzie dostawała jedynki.

[kasia_mm]

tak jak pisalam - nie odrabia lekcji ani nie uczy sie w domu NICZEGO
co skutkuje w przedmiotach matematyka, angielski (ktore wymagaja
systematycznosci) - jedynkami; a przedmiotach humanistycznych i
oglednie mowiac tam gdzie sie da lac wode - lawiruje i ma oceny w
pelnej skali - za czytanie, opowiadanie, prace na lekcji 4-5 za
prace domowe (a raczej ich brak) i klasowki/kartkowki do ktorych NIE
chce sie uczyc ma 1, gora 2. O ile w polskim nie ma tragedii to w
matematyce juz ma takie zaleglosci ze kazdy dzien przybliza
niezdanie do kolejnej klasy. Dla mnie moze nie zdac- dramatu nie
robie z tego - ale niezdanie nie zmieni jej podejscia rozumiesz? Ma
taki stosunek do nauki jaki ma - byle sie nie uczyc i efekty juz sa.
Co bedzie jak dojdzie chemia, fizyka? Niezdawanie co rok? Szkola
specjalna? to nie jest wyjscie dac jej ponosic konsekwencje bo z
takim twardym charakterem jaki ona ma - olaniem jej wynikow w nauce
nic sie nie wskora, jeszcze bardziej ja to uswiadczy w przekonaniu
ze nie musi sie uczyc... Jak mam wychowac przyszlego obywatela ktory
ma miec kiedys obowiazki, prace byc sumiennym i odpowiedzialnym
czlowiekiem skoro teraz jako 10 letni czlowiek ona nie widzi w tym
sensu i potrzeby bycia systematyczna w swoich dzialaniach?

[verdana]

Na razie nie masz w domu przyszłego obywatela, tylko 10-letnie
dziecko z powaznymi problemami. Mysle, ze za łatwo przyjęłaś tezę,
ze nie uczy się, bo nie chce, a nie chce - bo jest uparta. Dzieci
zwykle nie maja ochoty się uczyć, ale także - szczególnie te o
silnym charakterze - nie mają ochoty być najgorsze w klasie. W tym,
ze córce to nie przeszkadza kryje sie na pewno cos znacznie
głębszego niż upór.
Zaniepokoilo mnie to, ze zrezygnowaliscie z psychologa, bo
córka "nie chce". Dobry psycholog jest od tego, by własnie pracować
z takimi, ktorzy nie chcą i potrafi dziecko sklonic do mowienia,
oczywiscie nie w obecnosci rodziców. Proponowałabym jednak szukanie
i znalezienie dobrego psychologa, nie tylko zresztą dla córki -
trzeba w takim wypadku terapii calej rodziny.

[paszczakowna1]

> Jak mam wychowac przyszlego obywatela ktory
> ma miec kiedys obowiazki, prace byc sumiennym i odpowiedzialnym
> czlowiekiem skoro teraz jako 10 letni czlowiek ona nie widzi w tym
> sensu i potrzeby bycia systematyczna w swoich dzialaniach?

No nie. Równie dobrze mogłabyś napisać:

> Jak mam wychowac przyszlego obywatela ktory
> ma miec kiedys obowiazki, prace byc sumiennym i odpowiedzialnym
> czlowiekiem skoro teraz jako 2-letni czlowiek ona nie chce sprzatać zabawek?

Nie znam, i nie słyszałam o 10-latku, który by widział sens w byciu
systematycznym. I skądinąd słusznie - dośc zadowalające oceny inteligentne
dziecko moze w tym wieku uzyskać nie ucząc sie prawie wcale. A z odrabianiem
lekcji czy nauką w domu ma w tym wieku kłopoty co drugie dziecko (nie mają te
bynajmniej nie bardziej systematyczne, tylko posłuszniejsze). To jest norma.

Nie stresuj się, daj córce dorosnąć, nie naciskaj, nie karz (nagradzać chyba
można). Oceny w klasie 4-tej Sz.P. naprawde nie mają żadnego wpływu na przyszłą
karierę zyciowa. Niech lepiej te ksiązki czyta, a uczy sie niezbędne minimum.

A dobry psycholog by się przydał. Z jakiego miasta jesteś? Moze ktoś by kogoś
doradził?

Pytanie do Kasie

[gacusia1]

Czy Twoja corka ma starsze rodzenstwo?

[kasia_mm]

ma mlodszego brata, lat 6, lada moment zerowka... i to dla mnie
kolejny stres bo mlody juz obserwujac siostre i jej awantury
twierdzi ze tez sie nie bedzie uczyl bo jak Marta nie musi to on
tez...

[verdana]

Jeszcze nie zaczął zerówki, a Ty juz w stresie?
I dlaczego "Marta nie musi" - rozumiem wplyw starszej siostry, ale
czy Wy nie macie na dziecko zadnego wplywu?
I jak to "nie musi" - przeciez widzi awantury w domu, nie daje mu to
jednak do myślenia, ze "musi".
Trochę przestaję rozumieć.

[kasia_mm]

ale czego nie rozumiesz>?? brat bierze z siostry przyklad, sa bardzo
ze soba zwiazani, przebywaja ze soba wiecej niz z nami wlasciwie -
ja pracuje lacznie z weekendami, maz tez nie wraca do domu o 16 bo
ma prace jaka ma - wiec niestety czesto jest tak ze wlasnie wplyw na
mlodsze w takiej sytuacji moze miec starsze a starsze wykazuje i
przekazuje ze nie musi i nie robi tego co wymagaja/prosza je rodzice-
i kolo sie zamyka. To ze mlody widzi awanture o kolejne
nieodrobione lekcje to wcale nie znaczy ze odbierze to jako zachete
do nauki, nie wiem skad wogole taki pomysl ze mu taka afera da do
myslenia w pozytywnym tego slowa znaczeniu?? same piszecie ze malo
ktore dziecko nie ma oporow przed odrabianiem lekcji i robieniem
tego systematycznie - wiec zakladajac ze mlody jest takim
przecietnie myslacym dzieckiem plus wzor siostry to faktycznie "nie
mam" sie czym martwic na przyszlosc...:(

[kasia_mm]

i jeszcze jedno - gdybym miala jakis wplyw na swoje starsze dziecko
to nie mialabym takich problemow jakie mam - a ze corka ma charakter
jak opisywalam to chyba nie dziwi ze moj wplyw jest praktycznie
zerowy - probowalismy praktycznie wszystkiego co nam przyszlo do
glowy
stad moj post na forum aby uzyskac podpowiedzi osob ktore cos
takiego przeszly, pomoc wrecz, jakies klarowne jasne rozwiazanie jak
na corke wplynac zeby zmienila myslenie o sobie i swojej nauce;
przykro mi ale odpuszczenie sobie 4 rok z rzedu jej nauki w tym roku
zaowocuje juz niezdaniem i tak jak pisalam wcale nie poprawi to ani
relacji mojej z nią ani jej zapatrywania na siebie - wrecz sie
pogorszy. Najlatwiej powiedziec - odpusc jej - tak odpuszczalismy 3
pierwsze klasy gdzie jak wiadomo system nauki jest inny i
nauczyciele innaczej oceniaja i podchodza do dzieci - teraz
wymagania w szkole wzrosly wiec i obowiazkow dzieciom przybylo -
naturalna kolej rzeczy... Wlasnie dlatego ze odpuszczalismy i
przymykalismy oko przez pare lat na jej stosunek do nauki wyrobila
sobie a wlasciwie nie wyrobila zadnych nawykow i teraz ( przy
zwiekszonej liczbie przedmiotow ) zaczyna sie robic nieciekawie...

[verdana]

Nie ma nic takiego, jak klarowne , jasne rozwiazanie tak
skomplikowanej kwestii i nie licz na to, ze ktokolwiek da Ci cudowna
radę. Z Twego postu wynika, ze nie macie czasu dla dzieci - trudno
więc spodziewać się, aby nie sprawiały klopotów. Co gorsza wlasciwie
juz pogodzilas sie z tym, ze nie masz wplywu na corke i teraz
tracisz wplyw na syna...
Widzisz, zaczynasz od jednego problemu, jak się wydaje w tym
kontekscie, wcale nie najwazniejszego - co robić, aby dziecko się
uczyło. Potem okazuje sie, ze dziecko nikogo nie słucha. Potem - ze
nie macie czasu dla dzieci i faktycznie wychowanie mlodszego
stopniowo przejmuje starsze - a uwazacie, ze wplyw corki jest zły.
Czyli widac, ze ten stosunek do nauki, to tylko czubek góry lodowej.
Bez terapii rodzinnej ani rusz.

[kasia_mm]

bardzo latwo wydajesz wyroki droga Verdano
czasu z dziecmi spedzamy jak najwiecej sie da, to ze pracujemy to
fakt oczywisty ktorego raczej w obecnej rzeczywistosci sie nie da
ominac, przynajmiej nie kazdy moze - my nie
nie wiem co to za okreslenie ze dziecko nikogo nie slucha - kogo ma
sluchac skoro jest tylko z nami? co wogole mialas na mysli i skad
takie wnioski?
skad wniosek i przykre dla mnie stwierdzenie ze wychowanie malego
przejela corka? bo napisalam ze sa ze soba zwiazani? ze dluzej
przebywaja ze soba? chyba naturalne ze kiedy koncza
lekcje/przedszkole o 14 to zanim ja czy maz wrocimy sa razem i
dluzej ze soba przebywaja - myslisz ze ich krzywdze bo pracuje i nie
spedzam 100% dnia? Gdybym sie pogodzila z tym ze nie mam wplywu na
moja rogata corke to po co bym pisala na forum EKSPERCKIM z prosba
do EKSPERTA o pomoc/rade? moze faktycznie zbyt ogolnikowo napisalam
ze szukam jasnej porady/recepty od osob ktore to przeszly badz maja
podobnie - ale czy nawet na podstawie takiego mojego stwierdzenia
juz wydalas slusznie "wyrok" ze trace wplyw na syna bo stracilam na
corke? nie napisalam o mlodym ani slowa jaki jest jaki ma teraz
stosunek do nauki przedszkolnej, zabawy, swiata etc etc tylko
napisalam ze martwie sie czy nie przejmie corki pogladow
bardzo Ci mimo przykrych jednak dla mnie troche slow - dziekuje za
opinie i rady
licze tez caly czas na opinie pani psycholog opiekujacej sie tym
forum:)

Kasiu

[gacusia1]

Kto jak kto ale Verdana ma naprawde duzo madrych rzeczy do
powiedzenia. Ma kobieta doswiadczenie i podejrzewam,ze oprocz
doswiadczenia wiedze teoretyczna nabyta z roznego rodzaju zrodel.
Wnioski,ktore wyciagamy z Twojego postu sama nam podsuwasz. Czytajac
OBCA historie w oczy rzucaja sie takie szczegoly,ktorych nie
dostrzega autor historii. Poszperaj w internecie i poczytaj
informacje na temat dzieci w tym wieku. Teraz Cie POSTRASZE jeszcze
bardziej ,-))) i napisze,ze przed Wami okres dojrzewania ,-DDDD
Pamietaj o jednym-Ty jestes dorosla i powinnas miec takie argumenty
w dyskusjach z dziecmi,ktorych one nie sa w stanie odeprzec,a ktore
sa dla nich zrozumiale,oczywiste i do zaakceptowania.

[verdana]

" brat bierze z siostry przyklad, sa bardzo
ze soba zwiazani, przebywaja ze soba wiecej niz z nami wlasciwie -
ja pracuje lacznie z weekendami, maz tez nie wraca do domu o 16 bo
ma prace jaka ma " - sama to napisałaś, Kasiu.
Cyli sama stwierdzasz, ze córka ma większy wpływ na brata, niż Wy.
Dlaczego? Ja też nie uwazam, aby z dzieckiem trzeba było być cały
dzień, ale jednak zwykle wpływ rodziców jest większy niż rodzeństwa.
Sama piszesz, ze na córkę nie masz wpływu. Teraz zaczynasz sądzić,
ze na syna także nie. Dlaczego siostra miała by być dla niego
większym autorytetem, niż rodzice?

Zeby CI to,Kasiu tak wyraznie nakreslic...

[gacusia1]

Slyszalas o "samospelniajacej sie przepowiednia"? To cos jak to,co
robisz. Ty juz zakladasz z gory,ze BEDZIE ZLE. Masz Caly czas sie
czyms stresujesz. Synek ma jeszcze przed soba pol roku a Ty juz
wiesz,ze BEDZIE ZLE. Pytalam Cie o rodzenstwo bo ja akurat bylam w
sytuacji takiej,w jakiej jest Twoja corka.Tyle,ze ja mialam
starszego brata,stawianego za przyklad i bez przerwy porownywano
mnie do niego(i nie tylko). Nienawidzilam sie uczyc a jak mi matka
KAZZALA to ja robilam identycznie,jak Twoja cora-NIE i juz! To,jak
reagowala na moje zachowanie matka tylko mnie nakrecalo do glebszego
brniecia w BAGNO. Dodam,ze bylam jedna z najlepszych uczennic ,-)))
Nienawidzilam geografii,chemii,historii. Kochalam polski i matme.
I wiesz,powiem Ci z doswiadczenia,ze Twoim podejsciem-wygorowanymi
ambicjami wobec dzieci- krecisz na siebie bicz. Psujesz relacje z
dziecmi. DLaczego AZ tak bardzo zalezy Ci na tym,by corka "nie
oberwala po uszach"? Dlaczego nie pozwolisz jej poniesc konsekfencji
jej nieodrabiania lekcji? Piszesz,ze nie wiesz skad u niej takie
niskie poczucie wlasnej wartosci...Poszukaj odpowiedzi w sobie,w
swoim dzialaniu.

[Gość: anula]

nieto niema sesu

Verdana swoje,a Kasia swoje .-))))

[gacusia1]

Ty nie masz corki NAMAWIAC do nauki. Masz sobie-tak,SOBIE odpuscic
na jakis czas.

[marzena604]

A może odpuście? Siądźcie z nią jak z dorosłym i powiedzcie, że macie jej coś do
powiedzenia, a potem chętnie jej wysłuchacie. Powiedzcie, że wiedza jest bardzo
ważna (i jakieś argumenty na poparcie tego), i że jest już dużą dziewczynką i
powinna to rozumieć. Ale jeśli podejmie decyzję, że nie chce się uczyć ,to
będzie jej decyzja i ona poniesie konsekwencje (w postaci zaległości, gorszych
ocen, narzekania nauczycieli, itd.). Ale Wy już nie wracajcie do tematu.
Powiedzcie, że codziennie np. od godziny 16 do 18 jest czas na odrabianie lekcji
i jeśli Was poprosi to jej pomożecie, sprawdzicie odrobiona pracę. Ale jeśli
zdecyduje ten czas przeznaczyć na coś innego-to będzie jej decyzja i również jej
będą konsekwencje. Myślę, że ona się buntuje, bo jest traktowana jak małe
dziecko, a czuje się już nastolatką. Chce sama o sobie decydować. A zaprzeczając
Waszym oczekiwaniom ma poczucie,że właśnie ma na coś wpływ.
Myślę, że to może zadziałać, ale tylko jeśli będziecie konsekwentni i po 2
dniach nie wrócicie do napominanie córki, że ma się uczyć. Spróbujcie, bo i tak
nie macie nic do stracenia ;)
Pozdrawiam i życzę powodzenia

[Gość: Ina]

Bardzo dobra rada! Podkreślić dziecku, że konsekwencje poniesie ona za buntowniczą postawę wobec obowiązków szkolnych. I nie pomagać, tylko sprawdzić czy poprawnie odrobiła lekcje. Tu chodzi o to, żeby córka zaczęła poczuwać się odpowiedzialną za swoje postępowanie.

[Gość: lena1972]

Moim zdaniem troche za bardzo naskakujecie na matkę, która po prostu
się pogubiła i szuka wsparcia. W moim otoczeniu jest wiele rodziców,
w tym samotnych matek które mają może mniejsze dzieci niż Kasia ale
zycie je zmusza do pracy w takich ilościach, że nawet nie zdają
sobie sprawy jak za parę lat może to zaowocować w zachowaniu ich
dzieci. I myślę, że tu właśnie tak może byc. Nie pisze "jest" bo nie
jestem - i fachowcem psychologii -i nie mam aż takiego
doświadczenia - ani też nie znam dokładnie tej zagubionej
dziewczynki. Czasy są podłe - nie ma praktycznie wyboru, albo
pracujesz tyle, że zaniedbujesz rodzinę albo pracujesz mało za małe
pieniądze i masz problem z utrzymaniem domu i zapewnieniem dzieciom
bytu.
Wracając do Kasi i jej problemu, domyślać się tylko mogę (w
nawiązaniu tego co napisałam wcześniej), że wracając po iluśtam
stresujących godzinach pracy do domu, widząc córkę która ma wszystko
w nosie i do tego pyskuje - mogą jej puszczać nerwy. Owszem jest
dorosła i powinna się opanowywać ale dużo można mówić a ciężej jest
tak robić. Może nie ma wsparcia w mężu o czym nie pisze (faceci są
różni jak same pewnie wiecie), może sama musi dzwigać tą
odpowiedzialność za dom i dzieci i wcale się nie dziwię, że się
dziewczyna załamuje. Chce dobrze a wszystko jej nie wychodzi.
Rozumiem też, że się trochę broni przed zastosowaniem Waszych rad
żeby odpuściła. Spójrzmy realnie - jest kwiecień, do wystawiania
ocen - moment. Która matka nawet jakby to nie było dobre (?) dla
dziecka potrafi "olać" żeby dać dziecku do zrozumienia że ma samo
decydować za siebie i ponosić tego konsekwencje? Poza tym czy
naprawde uważacie, że ta mała dziewczynka tego potrzebuje? Wyraźnego
sygnału od matki, rodziców, że tak naprawde nie obchodzi ich to o
czym probują ją przekonać od miesięcy, tłumacząc, prosząc itd? Ja na
miejscu takiej dziewczynki utwierdziłabym się w przekonaniu, że moje
przypuszczenia, że można nic nie robić - są prawdziwe. Że tym razem
miała racje, co więcej moim zdaniem dzieciak poczuje się bardziej
zaniedbany i wręcz opuszczony niż to ma miejsce - może sobie
wytłumaczyć ze nie obchodzi rodziców! Może ta dziewczynka woła swoim
zachowaniem o pomoc - o więcej troski, wspólnego czasu z mamą i
tatą, więcej rozmów. Na spokojnie, może nie w domu gdzie obok stos
ksiązek i pewnie znienawidzone biurko gdzie trzeba odrabiać lekcje.
Kasiu droga - jak pisałam ja fachowcem nie jestem więc ciężko mi
radzić co trzeba zrobić żeby było lepiej - ja Ci mogę zasugerować co
chyba bym sama próbowała zrobić:):) Chyba spróbowałabym wziąć urlop
i pospędzać z tą małą przekorą duuuużo czasu. Może nawet wyjechać
gdzieś we dwie. Pogadać z nauczycielką, usprawiedliwić taką
nieobecność i same we dwie - bez brata, bez taty - pobyć. Może ten
dzieciak potrzebuje takiego czasu wyłącznie dla niej. Wspólnych
zakupów, spacerów, gadania o niczym i wszystkim, zabaw itd itd...
Tobie też się przyda odpoczynek, skoro pracujesz jak piszesz nawet w
soboty i niedziele to pewnie jesteś jednym wielkim kłębkiem nerwów
(dom) i zmęczenia (praca). Weź urlop albo lewe zwolnienie i
odpocznijcie razem. Wcale nie odpuszczaj, nie olewaj, wymagaj ale
innaczej, może spokojniej, może wyznacz jej zadania jakich nie miała
do tej pory.. Ale na pewno spróbowałabym od wspolnego czasu we dwie:)

Życzę Ci powodzenia, uszy do góry. Będzie dobrze:)!! Tylko w to
uwierz:):):)

Dokładnie TO SAMO chciałma napisać :)

[nat.wroclaw]

Wyjęłas mi te słowa spod klawiatury. Mam identyczne przemyslenia -
że praca pracą, ale dzieci nie przyjmują takiego myślenia: trudno,
takie czasy, że mama musi pracować Bóg wie ile godzin i do tego w
weekendy.

Trzebaby Kasiu trochę usensownic zarówno ilość jak i jakość Twojego
i męża czasu z córką (zwłaszcza - sam na sam, bez brata). To
powienien być punkt wyjścia. A do tego Jak już ktos mądrze napisal:
uczenie przy okazji: spaceru, wyjścia do muzeum, wycieczki.

Znajoma anglistka organizowała u siebie w domu spotkania dla
kilkorga przyjaciół swojego syna i razem w zabawie powtarzali
angielski, moze wiec jakis przedmiot uda sie powtarzac z kolezanka
corki, z Waszym wsparciem i pomoca?

Pozdrawiam Cie serdecznie i zycze sil i spokoju w radzeniu sobie z
ta sytuacja.
Natalia

[mamapodziomka]

Generalnie zgadzam sie z verdana, problemy zapewne leza glebiej niz samo
odrabianie lekcji i to za nie trzeba by sie najpierw zabrac, nawet kosztem
powtarzania roku, bo w dluzszej perspektywie sie to oplaci.

Ale mam kilka luznych uwag...

Sadzac z opisu usilujecie spedzic z nia nad lekcjami dosc duzo czasu,
poswiecacie jej wtedy uwage. Owszem negatywna, ale uwage. Czy ona ma
wytsraczajaco duzo waszej uwagi poza problemem szkolnym? Dla dziecka nawet
negatywna uwaga jest lepsza niz ignorowanie go, byc moze tak to wlasnie u was
dziala.

Czy Marta wie jak sie uczyc? Czasami dzieci, nawet naprawde dosc inteligentne
nie rozumieja tak naprawde czego sie od nich wymaga. Dla przykladu jesli powiem
mojej piecioletniej corce, ze ma isc pocwiczyc gre na pianinie to ona sie na
mnie patrzy jak na ufoludka i oczywiscie zaczyna plakac, ze ona nie umie grac,
ze to jest za trudne, etc. Jesli jednak z nia siadam, tlumacze jak ma zaczac -
przegrac dobrze znane utwory, rozgrzac paluszki, a potem z nia takt po takcie
przerabiam nowe rzeczy, tlumaczac po ile razy ma kazde 2-4 taktow przerabiac,
kiedy robic przerwe, kiedy zamknac oczy i jak cwiczyc przejscia, to nagle
okazuje sie, ze nawet na pierwszy rzut oka trudne rzeczy sa w gruncie rzeczy
latwe (moja corka uzywa niemieckiego slowa "pipileicht" siusiolatwe ;)

Duza czesc materialu podstawowki mozna zrobic "przy okazji" - moim zdaniem
oczywiscie. Co prawda moja corka jest sporo mlodsza, ale cala mase wiedzy i
umiejetnosci mozna zgromadzic na przyklad idac na spacer i wykonujac dzialania
na szyszkach, patyczkach, etc. Najwazniejsze to wymyslac odpowiednio atrakcyjne
zadania ;) Mloda uwielbia zabierac na wyprawy przewodniki o przyrodzie, ciagle
chce, zeby jej cos wyjasnic. Muzea to tez doskonale zrodlo wiedzy o prawie
wszystkim, a dzieci zazwyczaj je bardzo lubia, trzeba czasem tylko troche
tlumaczyc z nudno-doroslego. Ulamki mozna cwiczyc przy gotowaniu i pieczeniu,
itd. To wymaga troche wysilku i czasem warto sie podeprzec jakas ksiazka, zeby
nie musiec wszystkiego wymyslac od zera, ale moim zdaniem warto.

Stosujac system nagrod, ktory tez moze naprawde dpbrze dzialac trzeba pamietac,
ze nie wolno odbierac juz zdobytych punktow, ze zadania powinny byc tak dobrane,
zeby lezaly w obrebie mozliwosci dziecka, zeby nie odraczac nagrody zbyt dlugo,
ale u starszych dzieci nie dawac jej natychmiast (albo nie tylko natychmiast).

Warto tez podkreslac ile sie juz nauczyla, ze rok temu nie potrafila jeszcze
tego lub tamtego, a teraz juz umie.

I chyba nauka nie powinna byc jedynym obowiazkiem dziecka, bo wtedy czesto
naprawde traktuja ja to jak wielka niesprawiedliwosc. Nie piszesz nic o tym, czy
corka ma inne obowiazki i czy sa z nimi problemy, ale czasem warto czesc
konfliktu przeniesc na inny teren.

[jola_ep]

To będą takie moje luźne impresje na temat ;)

Odpuścić. To znaczy przestać się przejmować i zajmować. Kosztem oczywiście pogorszenia się wyników. Jednak ostateczny cel - nauka odpowiedzialności jest ważniejszy od średniej na koniec klasy.
To ma też inne bardzo ważne znaczenie: jeśli czymś się bardzo przejmujesz, to dużo łatwiej jest Ciebie zdenerwować. Przynajmniej ja tak mam. Nie możesz dać sie wyprowadzić z równowagi. Jeśli czujesz, że zaraz wybuchniesz - wyjdź, albo każ wyjść dziecku, rozdzielcie się, dajcie sobie chwilkę na oddech.

Masz tak mało czasu dla rodziny, że nie warto go marnować na przepychanki przy odrabianiu lekcji.

Zachować spokój pomoże też Ci zrozumienie (mi w każdym razie pomogło). To trudny wiek, bo wydaje Ci sie, że Twoja córka jest taka duża i powinna być odpowiedzialna, ale to złudzenie. Ona jeszcze tkwi jedną nogą w dzieciństwie. Zastanów się też, czy nie jest przypadkiem tak, że traktujesz ją jak dziecko, a oczekujesz zachowania dorosłej osoby? Pozwól jej na popełnianie błędów. Ma do tego pełne prawo.

Kolejna sprawa. Nie wiem jak jest u Ciebie, ale moja córa największe awantury wyrządzała wtedy, gdy zadanie które przed nią stało, wydawało jej się zbyt trudne. Potrafiła przez pół godziny ryczeć, wrzeszczeć, trzaskać drzwiami itp. itd. a potem zrobić w pięć minut.
Wtedy można okazać zrozumienie i wiarę w jej możliwości.

Dodaj do tego możliwość początku dojrzewania - wtedy co jakiś czas organizm znajduje się w hormonalnej nierównowadze i łatwiej o wybuchy złości i irracjonalne zachowania (hormony początkowo są produkowane "rzutami" co jakiś czas).

Teraz o "olaniu". Nie chodzi o to, że masz ją olewać, ale musisz przestać się tak angażować w jej sprawy. W to, za co to ona powinna przejąć odpowiedzialność. Masz ją traktować jak osobę odpowiedzialną. To żadnym razie nie oznacza, że możesz oczekiwać rzetelnego wypełniania obowiązków. Ale musisz pozwolić jej ponosić konsekwencje swoich działań.

Na początku skup się na jakimś małym celu. Nie oczekuj od niej wyników nauki. Żadnych reguł co do stopni, bo sama widziałaś, że różnie z tym bywa. Ja - przyznaję - ograniczyłam się tylko do odrabiania lekcji. To, co było zaznaczone w zeszycie miało być odrobione. Ja służyłam tylko i wyłącznie do pomocy, ale cały ciężar odrobienia lekcji spoczywał na barkach dzieci. Nawet jak pomagałam, to raczej podpowiadając i naprowadzając.

Możesz też wyznaczyć osobiście konsekwencje nieodrobienia lekcji. Wtedy ustal godzinę, w czasie której ma odrobić. Nie za wcześnie, aby miała czas na odpoczynek. I nie za późno, aby był potem czas na przyjemności. W tym czasie deklarujesz swoją pomoc - na przykład od 16-tej do 17-tej. Potem już nie pomagaj (ale bądź elastyczna, bo mogą zdarzyć się opóźnienia nie z winy dziecka). Ważne: nie ty jej pomagasz, ale czekasz, aż Cię poprosi. Pomoc powinna być maksymalnie krótka. Dlatego lepiej jak odrabia w swoim pokoju - łatwiej będzie Ci nie dać się wciągnąć w stare zwyczaje. Okaż, że wierzysz w jej możliwości :)

Jak nie odrobi w wyznaczonym czasie, to ustal - wcześniej - konsekwencje: na przykład nie będzie mogła oglądać telewizji, klikać, ma zajmować się cichymi zajęciami, siedzieć przez godzinę w pokoju itp. Jak pokaże, że odrobiła, to niech ma swoje przyjmności.
Możesz też np. ustalić, że w soboty-niedziele powinna odrobić zaległe prace z tygodnia, dopóki tego nie zrobi, nie może spotykać się ze znajomymi itp. itd.

Ja tego nie stosowałam, ale moja córa w tym wieku twierdziła, że najlepiej jej się odrabia w dniach, gdy ma aikido: bo musi się wyrobić przed 18-tą, a potem ma fajne zajęcia :)

Tylko musisz przestać zrzędzić. Zachowaj pełen spokój. Nie daj się wciągną w dyskusje i awantury! Nie odrobiła? Trudno. Jej wybór. Woli siedzieć w pokoju, albo nie oglądać telewizji, albo nie wychodzić z koleżankami? Ma do tego pełne prawo :) Daj jej możliwość nauczenia się odpowiedzialności - a najlepiej się to robi przez ponoszenie logicznych konsekwencji :)

Jak będzie sprawdzać prace domowe, to koniecznie oceniaj jej wysiłek, a nie efekt. Nawet nie sprawdzaj błędów (chyba, że poprosi).
Jak system zacznie działać (pewnie nie od razu), to po jakimś czasie możesz go rozluźniać, przestać tak pilnować i poprzestać na tym, że za nieodrobioną pracę domowę ponosi konsekwencję w szkole.

U mnie było tak, że awantury o lekcje z moją temperamentną córą miałam, gdy mój mąż pracował poza domem i zjawiał się tylko w sobotę-niedzielę. Potem sytuacja się odwróciła - to ja miałam dużo mniej czasu dla dzieci, ale mąż był codziennie. Z konieczności musiałam przerzucić część obowiązków na córę, mniej jej pilnować. I w efekcie otrzymałam mniej awantur przy lekcjach :) Więc albo wpływ mojego męża (ostoja spokoju), albo tego, że przstałam zrzędzić i pilnować. Inna sprawa, że przejściowo zeszła z 5 na 3.

Ważne jest też, abyś spróbowała - nawet kosztem prowadzenia domu - przeznaczyć trochę swojej uwagi dzieciom. Zamiast spędzać czas przy lekcjach, daj im siebie w innych sytuacjach. Choćby wychodząc z nimi do parku czy na jakieś wypasione place zabaw, rower, wycieczki choćby po sklepach itp. Co tylko sprawi Wam przyjmność :)

Pytałam moje dzieci, co ich motywuje do nauki.
Syn lat 9: odrabia lekcje, bo pani będzie wrzeszczeć.

Córa lat 13: odbrabia lekcje systematycznie, bo potem przed klasówką nie chce jej się wszystkiego powtarzać (dotarło! mówiłam jej zawsze, że uczyć się trzeba leniwie i robić wszytsko, aby się nie przemęczyć, czyli systematycznie: uważać na lekcji i odrabiać lekcje ;) )

Pozdrawiam
Jola

[asia_i_p]

Odpuść na trochę.
Jeżeli zagrozi jej niezdanie do następnej klasy i rozstanie z
kolegami, prawdopodobnie zacznie się uczyć.
Uznaj jej uczucia - raz jeden na jej "Nie chcę wiedzieć" zamiast
przekonywania, błagania, nakazywania, powiedz "Rozumiem. Nie chcesz
się uczyć." Może wypadniecie z pętli i uda wam się do czegoś dogadać.
Na mój gust, nie obraź się, trochę ci za bardzo zależy. Nawet jeśli
teraz zmusisz, to ci się wymknie za kilka lat. Lepiej pozwól jej
teraz popełnić błąd i poczuć konsekwencje.

[ale80ssandra]

Kasiu. Współczuję Ci. Macie duży problem. Niestety podejrzewam, że
sami sobie na niego zapracowaliście. Zachowanie córki nie wzięło się
ot tak sobie.
Koniecznie córka do psychologa (ale spotkania indywidualne córka-
psycholog) i oddzielnie Wy do psychologa.


Nie rozumiem dlaczegosyn nie może zostawać w szkole/przedszkolu do
momentu aż któreś z rodziców Go odbierze (dlaczego siedzi w domu z
Martą? Dlaczego na Jej barkach spoczywa codzienna opieka nad
bratem??).
Nauczyłaś Martę, że uczy się dla Ciebie, dla stopni,dla pieniędzy,
dla lepszej przyszłości. Spróbuj to zmienić i powtarzaj jak mantrę,
ze uczy się DLA SIEBIE. Podaj Jej jakieś przykłady z życia wzięte
(np. ekspedientka w sklepie nie oszuka Cię, bo umiesz policzyć czy
dobrze wydała Ci resztę. Na wakacjach w Bułgarii czy na Hawajach -
umiesz porozumieć się z ludźmi, bo uczyłaś się angielskiego)
Powiedz Marcie, że stopnie nie są ważne. Ważne jest to, co ma w
głowie, to to Jej zostanie.
Odpuść Jej naukę. Nie chce się uczyć, odpowiedz: Dobrze córeczko, to
Twoja szkoła, Twoja nauka. Jesteś już 10 letnią dziewczynką i z
pewnością wiesz czy trzeba się uczyć czy nie. Nie chce odrabiać
lekcji:Ok Marta, może odrobisz później. ale pamiętaj, ze to Twoja
sprawa i Twoja odpowiedzialność.
Przestań pokazywać Jej jak bardzo zależy Ci na tej Jej nauce. Niech
naprawdę poczuje, że cos zależy od Niej.
No cóż najwyzej nie zda.

Poza tym podpisuję się w całości pod Verdaną.
2. Zos

[zarzycka.anna]

Witam,
Wywiązała się juź spora wymiana na temat tego co Pani napisała.
Jednak moją uwagę głównie przyciągają Pani uczucia (których siła
"wczoraj ryczalam pol wieczoru i to
> juz niestety moja jedyna reakcja na klopoty, po prostu sobie nie
> radze.." nie dokońca jest zrozumiała biorąc pod uwagę to, co Pani
napisała, o wynikach w nauce Pani córki - "jak tak dalej pojdzie nie
zda do
> kolejnej klasy bo mimo szczerych checi nauczycielki ma po prostu
> same palki i dwojki z matematyki.. Inne przedmioty roznie
aczkolwiek
> tez nie kolorowo" a w kolejnym poście pisała Pani o tym, że córka
sama nauczyła się czytać i z pracy na lekcji z przedmiotów innych
niż matematyka, dzięki inteligencji dostaje zadowalające lub dobre
oceny. Wygląda na to, że córka o coś bardzo tą nauką walczy, a Pani
za wszelką cenę chce dla niej lepszego źycia - "Prosimy, tlumaczymy,
podajemy przyklady jak mi ciezko czy znajomym
> ktorzy mogli miec lepsze wyksztalcenie i teraz innaczej w pracy,
> sama widzi jak ja sie mecze i haruje bo co tu ukrywac nauke
> skonczylam na maturze bo mi sie wydawalo ze starczy..." - i tu
zastanawiam się czy Pani rozpacz to nie jest rozpacz nad Pani
decyzją, wyborem, że trudno Pani rozumieć córkę bo przede wszystkim
boi się Pani, że będzie miała tak jak Pani i to jest dla Pani nie do
zniesienia. Każde jej opuszczenie się w nauce przeżywa Pani tym
mocniej im bardziej wyrzuca sobie Pani swój wybór. Trochę tak jakby
uznała Pani, że Pani się co prawda męczy ale Pani córka będzie miała
wszystko "ma
> praktycznie wszystko co jej do szczescia potrzeba, w domu spokoj,
> pelna rodzina, ma swoj pokoj, ukochane zwierzatko etc etc..."
tylko żeby się uczyła. Jednak to, czego nie ma Pani córka to
zrozumienie trudności w szkole, frustracji, niechęci do nauki. Tak
jakby Pani całą swoją postawą mówiła tak, tak to moźe i waźne ale
najwaźniejsze jest nauka. I córka swoim buntem Pani cały czas
pokazuje - "To ja jestem ważna jak ja nie będę chciała, to nie będę
się uczyć". Myślę, że ten lęk też może Pani przesłaniać faktyczną i
racjonalną ocenę sytuacji - może powodować, że wizja niezdania jest
wyolbrzymiona i inne sygnały dotyczące nauki też Pani tak widzi, źe
córka nie nadrobi bo ma tak wielkie zaległości (dlaczego ma nie
nadrobić biorac pod uwagę jej inteligencjE?. Widzi Pani tą sytuację
jako bez wyjścia i jeśli coś się wydarzy - Pani córka raz się
opuści, przez trzy lata będzie miała gorsze oceny to skończy na
maturze albo i to nie; będzie to miało konsekwencje tak poważne że
nieodwarcalne. I ta presja powoduje, że cięźar związany z nauką dla
córki moźe być zniechęcający i przytłaczający.
Także zachęcałabym Panią do przyjrzenia się Pani uczuciom związanym
z wyborami jakich Pani dokonała i tym jaki mają one wpływ na
relację Pani z córką. Zachęcałabym też do zmniejszenia presji na
naukę córki (że wszyscy, babcia, Pani, psycholog mają jej
wytłumaczyć, że trzeba się uczyć) i do wyciągania konsekwencji z
sytuacji, gdy córka się nie uczy (krótkiej i stanowczej bez
tłumaczenia, zmuszania). Ale przede wszystkim doceniania tego co
robi, choćby było to w Pani ocenie mało; pozostawienia jej większej
samodzielności - przede wszystkim do niepomagania na siłę, bo rodzi
to jeszcze większy bunt "Dochodzimy do banalow typu ile jest 1x1 -
odp - nie
> wiem..." I do spojrzenia na córkę nie jak na ucznia, ale jak na
10-letnią dziewczynkę, dla której ważne są koleżanki grupa
rówieśnicza, ukochane zwierzątko, relacje rodzinne.
Pozdrawiam A.Z.

odpuściłam - pierwsze efekty

[kasia_mm]

Odpuscilam. Tak jak prawie wszystkie radzilyscie. Postawilismy
sprawe jasno z mezem - my nie upominamy, ona ponosi konsekwencje za
swoje uczenie sie lub nie. Powiedziala ze uklad bardzo dobry. Potem
zero gadek, zero tlumaczen, presji, prosb etc etc. Spedzilysmy
bardzo fajny rodzinny weekend, potem troche pochorowala (2 dni bez
szkoly) wiec dwa dni praktycznie we dwie. Fajne chwile, corka
przemila, zadowolona, promieniala usmiechem. Nie mowilam nic kiedy
ewidentnie nie robila nic w domu z prac domowych. Pozwalalam wyjsc
na dwor kiedy chciala. W domu cicho, spokojnie zero napiec bo
rodzice nie upominali i nie przypominali o lekcjach.
Minely dwa tygodnie takiej sielanki. Wczoraj zebranie - efekty w
nauce - nowych pięć jedynek w tym jedna z matematyki. Ocena na
srodrocze z matmy - 1. Pozostale jedynki obnizyly jej srodroczna
ocene z 5 na 4 i z 4 na 3. Wychowawczyni ma skargi od kilku
nauczycieli ze Marta zupelnie wogole przeslala pracowac.
Oczywiscie prawdopodobnie nie zda. Musialaby poprawic 3x1 i 1x2 z
matmy zeby myslec o promocji do klasy 5.
Ale oczywiscie mam nic nie mowic? Nie zmieniac "polityki"? Bo nagle
w znowu czwartej klasie od wrzesnia - z nowymi dziecmi, nowa pania
(a bardzo wolno sie aklimatyzuje i ma z tym problemy) - dostanie
olsnienia i bedzie sie uczyla na poziomie minimum dostatecznym zeby
w koncu zdac do 5 klasy? Zacznie odrabiac lekcje czyli bedzie robila
to niezbedne minimum ktorego wymagaja rodzice i nauczyciele? Ot tak
nagle jej sie zmieni po 2-3 miesiacach przekonania sie ze mozna nie
robic nic i jest do tego fajnie: nie gadaja, nie prosza, nie
zmuszaja do pracy, co wiecej przyjemnie i milo w domu?

[jola_ep]

Nie chodzi o to, aby jak na huśtawce przelecieć z jednej strony na drugą.
Odpuścić, nie znaczy "olać" całkowicie.
Na przykład dlaczego:

>" Nie mowilam nic kiedy
> ewidentnie nie robila nic w domu z prac domowych."

?
Jeśli ma jakiś obowiązki, to jakie konsekwencje ponosiła, gdy ich nie dopełniła?
Jeśli nie ma, to co zrobiłaś, aby ją do nich wciągnąć? Wspólne gotowanie,
pranie, sprzątanie itp. może też być fajnym sposobem na wspólne spędzanie czasu
(byle krótkim ;) )

Moim zdaniem chodziło o przeniesienie uwagi ze szkoły na dziecko. Zobaczyć ją
nie tylko jako uczennicę. Oceniać nie tylko przez pryzmat jej osiągnięć
szkolnych. Chwalić, ale też uczyć ponoszenia konsekwencji swoich decyzji.
Pozwolić jej na eksperymentowanie. Dać jej prawo do błędu. Wspierać ją i pomóc
dostrzec rozwiązanie, a nie tylko narzucić jej własne.

Czasem konsekwencje długotrwałe są zbyt trudne dla dziecko, bo ono potrzebuje
czegoś tu i teraz.

Na Twoim miejscu usiadłabym z córą i zastanowiłabym się NA SPOKOJNIE co teraz?
Zejście z innych przedmiotów na trójki jest na razie mniej ważne. Zajmij się
matematyką. Czy ona rozumie, że może zostać w klasie? Z czym to jest związane?
To nie jest Twój problem, tylko jej. Weźcie dużą kartkę i spiszcie rozwiązania.
Co może zrobić, aby wykorzystać ostatnią szansę na zdanie? Niech ona też coś
wymyśli. Nie tylko Ty. Nawet zacznij od niej. Na początku ważne jest, aby
zapisywać wszystkie pomysły, także te najdurniejsze. Ja dodatkowo proponowałam,
aby zapisać przyczyny powstania problemu. To znaczy ja wymyślałam, trochę moje
dziecko. Bo łatwiej było mi znaleźć rozwiązanie, gdy znałam przyczyny. Dopiero
na następnym etapie można wykreślić te najbardziej bzdurne i pozostawić te
najrealniejsze. Ale to w żadnym wypadku nie powinno być tylko Twoje zarządzenie.
Ona też musi wziąć w tym udział. Ona musi być ważna. To jej życie, jej problem.
Ty ją wspierasz i jej pomagasz, ale za nią nie rozwiążesz. Pilnuj tego, aby
pokazać, że ona jest ważna, a jej pomysły przyjmij ze zrozumieniem.

Jeśli ustalicie coś wspólnie (ale to nie może być tylko Twoja inicjatywa), to od
razu określ konsekwencje. Powyżej zaproponowałam Ci, abyście skupiły się na
bieżącym odrabianiu lekcji. Jakie konsekwencje można zastosować, gdy dziecko ich
nie odrobi? Najlepiej sprawdza się marchewka na końcu kija ;) Wyjdziesz na dwór,
gdy odrobisz lekcje. Marchewka :) Nie potrafi? Ustal, że przez pewien czas
jesteś do jej dyspozycji. Pomożesz, gdy Ciebie o to poprosi. Albo powiedz, że
nie potrafisz jej uczyć i niech ona wymyśli, kto jej pomoże (babcia?
korepetytor?). Może wymyślisz coś innego. Ona potrzebuje zachęty (tej
marchewki), ale też i tego, aby ponieść bardziej bieżące konsekwencje. I nie
oczekuj, że to się zmieni za tydzień lub dwa.

A w tym wszystkim ważny jest Twój SPOKÓJ. Naucz się wyjść, gdy czujesz, że Cię
ponosi. Fajnym wentylkiem jest poczucie humoru. Jak mojej córze wychodziły
głupoty z matematyki, to śmiałam się, że będzie obrywać młotkiem po głowie za
każdą bzdurę (bo np. obliczała, że normalne, pokojowe, drzwi mają 9m szerokości,
a po sugestii, aby się zastanowiła, stwierdzała że "ależ oczywiście, mają 9 cm"
;) ). Ale my w takich żarcikach rodzinnie trenujemy się od dawna.
Innym "odstresowaczem" jest ruch. Szybki spacer, rower, badminton itp. Ja czasem
trudne problemy omawiam w łóżku u dzieciaków - bo starym nawykiem nauczyłam się
zachowywać spokój wieczorem, w ciszy, trudniej jest też zabić własne dziecko,
gdy się je przytula ;) Teraz np. starsza siedzi w swoim łóżku-norce, a ja obok
siedzę na piłce (bo takie kołysanie też mnie uspokaja), jak się wkurzę to zanim
zacznę warczeć wychodzę i potem znowu wracamy do rozmowy.

Być może ten zawalony rok byłby dla niej jakimś otrzeźwieniem. Ja osobiście
raczej spróbowałabym jej pomóc uniknąć tego.

> nagle jej sie zmieni po 2-3 miesiacach przekonania sie ze mozna nie
> robic nic i jest do tego fajnie: nie gadaja, nie prosza, nie
> zmuszaja do pracy, co wiecej przyjemnie i milo w domu?

Rodzice nie mogą być fajni. Oni w tym wieku mają za zadanie pilnować granic. Dać
dziecko szerokie pole manewru, dać prawo do własnych pomysłów i pozwolić na
ponoszenie konsekwencji. Ale nie przez gderanie, ciągłe proszenie, marudzenie.

Polecam osobiście lekturę "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały - jak słuchać,
żeby dzieci do nas mówiły" Adele Faber, Elaine Mazlish
oraz "Kiedy pozwolić? Kiedy zabronić?" MacKenzie Robert.
Musisz zdobyć wiedzę, bo to jest problem, który Ty musisz rozwiązać. Może
sensowny psycholog dla Ciebie też byłby dobrym rozwiązaniem (terapia rodzinna?
systemowa?)

Pozdrawiam
Jola

[verdana]

Odpuścic to nie znaczy pozwolić, ab dziecko nic nie robiło!!!
To znaczy przypilnowac, aby usiadło do lekcji, a dopiero potem
robilo co innego. Nie siedzieć, nie kontrolowac, nie popedzac,
pomagać o ile poprosi, ale jednak pilnowac zasady "najpierw
obowiazek, potem przyjemność".
W dodatku to bylo do przewidzenia - dziecko nagle pozostawione
samemu sobie nie zmieni się w pracusia. Szczegolnie, jesli
dotychczas nie bylo w ogóle odpowiedzialne za lekcje (to Ty bylas)
to z dnia na dzień nie stanie się doroslym człowiekiem.
Zastanawia mnie też fakt, ze piszesz, ze zjechala z piątek i
czworek - czyli wlasciwie Twój pierwszy post jest nie do konca
zrozumiały, bo piszesz o dobrej uczennicy, z trudnosciami z
matematyki, a nie o dziecku, ktore ma kłopoty w szkole. Matematyka
ma to do siebie, ze jak się jej nie rozumie, to nie można jej
odrobić i tyle. Najwyraźniej dziecko potrzebuje korepetycji (nie z
mama i tata, tylko osoba fachową), a nie biadania, ze nie zda. Nie
bylabym tu za "rozmowa" z córka i pomyslami - to świtne rozwiazanie,
ale jest na nie za późno. Teraz daj jej dodatkowe lekcje i już.

[kachape]

poza tym wszystkim, co zostało już napisane i pod czym się
podpisuję, dodam tylko tyle, że zwróciłam uwagę na twoje określenia
dotyczące córki "uparta" "taka zawsze była" itp. Czy to nie jest
tak,że sama w niej ten upór umacniasz takimi własnie zdaniami i
przekonaniem. Efekt samospełniającej się przepowiedni...
mieszkam z takim pod jednym dachem:)
teściowa chętnie i często opowiada jaki to jej synek był
uparty. "taki uparty, że nie było mocnych, trzeba było go do
przedszkola takóswką wozić jak się zaparł, że chce taksówką"...
dla mnie kosmos, bo wzywając tę taksówkę pokazała mu, że upór jest
ok i że to sposób na osiągnięcie celu.
i że taki party, że jak się zawziął, to nie rozmawiał jak był
obrażony. Podobnie o jego siostrzenicy mówili i mówią - moim zdaniem
wzmacniając ją w tym, bo nie raz chyba miała ochotę jednak przełamać
milczenie, no ale jak sie wtedy słyszy "co, Ty, daj spokoj, ona taka
uparta, że na pewno się do Ciebie nie odezwie" to cóż robić, trzeba
dalej milczeć czyż nie??


wracając Kasiu, do Twojej sprawy. Trudne to wszystko na pewno, bo
sporo emocji się nagromadziło, ale chyba trzeba tu duzo rzezy od
początku poukładać, na córę spojrzec jak na córę a nie na ucznia,
ustalić zasady domowej gry (w tym obowiązki domowe, a jakże - bardzo
potrzebne by juz teraz je opanować, podobnie jak ułamki) i dotrzeć
się lepiej

[drobnostka7]

Tak się składa, że mam w domu IV klasistkę, bardzo inteligentną, szybko jednak się zniechęcającą i zmęczoną szkołą. Moje podejście do nauki, ocen, wykształcenia jako takiego jest zgoła inne niż Twoje. Może też dlatego mnie jest łatwiej, nie pieklę się, nie straszę córki strasznymi konsekwencjami. Pozostawiłam córce kwestię nauki. Chcę by wiedziała, że to jej powinno bardziej zależeć na zdobywaniu wiedzy. Oceny jako takie są dla mnie średnio ważne, nawet jeśli w konsekwencji córka nie przyniesie ani jednego świadectwa z paskiem i do liceum idealnego się nie dostanie. Moim osobistym zdaniem, z perspektywy moich 41 lat życia stwierdzam, że sytuacja w której to rodzic walczy o uczenie się dziecka jest nie do przyjęcia! To dziecko ma się nauczyć systematyczności, uważności, tego wszystkiego co potrzebne jej będzie w życiu, nie tylko by zdobyć wymarzony zawód. Czasy są tak niepewne że nie widzę sensu by walczyć z dzieckiem o to by w przyszłości miała lepiej. Ważniejsze jest dla mnie tu i teraz - zapewnić dzieciom spokojne dzieciństwo, możliwość odkrywania różnych rzeczy, poszukiwanie ich talentów. By ich relacje z ludźmi były dobre. Szkoła podstawowa uczy całej masy rzeczy kompletnie niepotrzebnych i duża z tego część jest nieinteresująca dla dzieci, ani dla nas. Nic na program nauczania nie poradzę, ale nie mam też zamiaru karać dzieci za fakt, że w takich czasach przyszło jej zacząć naukę.
Nikt nie musi się zgadzać z moim podejściem, ale uwierzcie, że dystans do ocen, uczenia się dzieci poprawia relacje w domu.

[drobnostka7]

:) kto odgrzebuje posty z przed 10 lat??:)

[kasia_kar]

A czy teraz są z dziećmi inne problemy? Nadal takie same...

[drobnostka7]

To fakt, bezsprzeczny.

[Gość: Kora]

Ciekawe jak poukładało się z córką. Sama mam dosyć upart egzemplarz ( co prawda dopiero 3,5 letni ale rokujący :-)) więc ciekawa jestem co pomogło.

[drobnostka7]

A to tak, dlatego czasem warto odkurzyć stare wątki.
Moje młodsze dziecie też z tych o silnych charakterkach i też już daje powody do obaw o tą jej przyszłość edukacyjną. Cała moja nadzieja w tym, że w edukacje Polaków wleci jakieś tornado zmian i dzieci zaczną w końcu być uczone w skuteczny sposób potrzebnych im rzeczy przez zadowolonych ze swojej pracy nauczycieli..
Pomarzyć każdemu wolno :)