Bogumił, mężczyzna idealny (dla mnie)

[the_dzidka]

Witam wszystkich, znamy się z innych forów, więc przedstawiac się
nie muszę :-)
Bogumiła Niechcica uwielbiam (zwłaszcza że najpierw obejrzałam film,
a przecież Bińczycki był taki ciepły, dobry, opiekuńczy...). Barbara
jest głupia, że nie docenia tak wspaniałego mężczyzny... Ciągle
tylko Strasburgera wspomina :) Kurczę, gdyby mnie sie taki chłop
trafił! Tuliłabym i hołubiła, żeby w tej ciężkiej pracy miał jakies
wytchnienie...
I właśnie dlatego tak tej Barbary nie lubię. Za tę jej opaskę na
oczach.

[minerwamcg]

Prawda, że na odbiór postaci Bogumiła bardzo wpływa kreacja
Bińczyckiego. Plastyczna, sugestywna, właściwie niemożliwa do
pominięcia, kiedy myśli się o tej postaci. Próbowałam! Próbowałam
czytać Bogumiła nie podkładając w wyobraźni znajomej zwalistej
postaci i brodatej gęby uwielbianego w Krakowie Binia. Diabła tam,
zawsze mi skądś wychodził.

[anutek115]

Cześć, Dziduś, cześć, macham do ciebie :-)!!!

Ale czy ty jesteś pewna, że to Bogumiła Niechcica lubisz? Bo może Bińczyckiego
jednak?

Przyznać muszę, że jak na to spojrzę tak, jak to opisałaś ("a przecież Bińczycki
był taki ciepły, dobry, opiekuńczy... Barbara
> jest głupia, że nie docenia tak wspaniałego mężczyzny... Ciągle
> tylko Strasburgera wspomina :)") to mam tak jak ty - bo po prostu, co
przyznaję, nie lubię Strasburgera (chociaz nieodmienni roztkliwia mnie jego
wspomnienie o wskazówkach reżyserskich, jakie otrzymał przed zagraniem roli
Toliboskiego).

Natomiast jak myslę o samej książce (co jest trudne :-)), to trochę tę Barbarę
rozumiem, no...

[the_dzidka]

> Ale czy ty jesteś pewna, że to Bogumiła Niechcica lubisz? Bo może
Bińczyckiego
> jednak?

Bińczyckiego w roli Niechcica :) Ale ten książkowy też mi się
podoba... może czytam przez pryzmat filmu, że się tak wyrażę...

[cahir4]

Niby bez pamięci zakochany, a jednocześnie całkowicie ślepy i
obojętny na moje zainteresowania, aspiracje i pasje? Ogarnięty swoją
ideą i co najwyżej lekceważącym ruchem ramiom kwitujący to, co dla
mnie w życiu mogłoby być ważne? Niby łagodnie, ale zdecydowanie i
bezwzględnie podporządkowujący nasze wspólne, a więc także i moje
życie realizacji celów, które według niego nadają sens życiu - przy
czym absolutnie nie jest dla niego istotne, co ja uznaję za nadające
życiu sens?
Nie, dziękuję.

[cysia.b]

Myślę, że Barbara doceniała Bogumiła, ale jednak czuła wobec niego
wyższość kulturalną i intelektualną - i w sumie słusznie. Bogumił
jak wiadomo "szkół nie skończył" i przez dłuższy czas tułał się po
świecie, chywatając się różnych prac, nie odczuwał chyba też
szczególnie tzw "wyższych potrzeb".

[jadwiga1350]

A jakie to pasje, aspiracje, zainteresowania miała Barbara na które
Bogumił był ślepy czy obojętny? W jaki sposób przeszkadzał jej w
samorealizacji. To raczej Bogumił podporządkował swoje życie Basi i
spełnianiu jej pragnień. Choćby przeprowadzka z Krępy do Serbinowa,
podjęta z myślą o żonie, żeby ją oderwać od smutnych myśli. Barbara
chce się przenieść do Kalińca? Bogumił się zgadza, choć niezbyt mu
się to podoba. Barbara odmawia spełniania obowiązków małżeńskich?
Bogumił wszystko rozumie i czeka cierpliwie na zmianę. Barbara nie
pozwala bić Tomaszka? Bogumił nie bije.
Przecież to Bogumił we wszystkim ulegał żonie.
A już zupełnie nie można go winić za to że Barbara nie realizuje
swoich celów. Kiedy żona ma do niego pretensje że nic nie czytają,
Niechcic odpowiada, że przecież kupili szafę na książki i pisma
prenumeruje jakie chce. To Barbara znów kwęka że ona to nawet nie
wie co teraz czytać. I jak takiej dogodzić? Chce Niechcicowa
fortepian, kupują fortepian.Na zakupach w Kalińcu Bogumił obdarowuje
żonę srebną broszką. Każda kobieta byłaby wzruszona takim gestem. A
ta narzeka i ma pretensje.
I raczej trudno sądzić, że Barbara nie realizowała się bo miała
zajęcia w gospodarstwie( to przysłowiowe nasadzanie kur na jajka)
Przecież ona wcale nie musiała tego robić. To był jej wybór. Ile
jest służby we dworze, ile parobków w czworakach? Miał kto to
wszystko robić. Przez dom Niechciców przewineło się wiele mamek,
pokojówek, nauczycielek. Więc bez zbytniego obciążenia dla kieszeni
można było zatrudnić jeszcze jakąś ochmistrzynię/klucznicę/szafarkę
która by zarządzała całym gospodarstwem. A pani Niechcicowa mogłaby
się spokojnie oddawać swoim pasjom. Ale nie!
Zauważmy że kiedy Basia przenosi się do Kalińca, to całe
gospodarstwo kobiece egzystuje całkiem dobrze pod opieką służby. Ta
obecność pani Barbary w tych wszystkich kurnikach, warzywnikach nie
była taka niezbędna. I Bogumił też jakoś specjalnie nie zmuszał żony
do pracy w gospodarstwie. Zaraz na początku pobytu w Serbinowie, gdy
Basia jest w ciąży, mąż każe się jej oszczędzać. Barbara odpowiada,
że będzie pracować cieżko jak chłopka, to może dziecko będzie
odporniejsze.
Nie rozumiem co jeszcze Bogumił mógł zrobić żeby Barbara czuła się
zrealizowana i spełniona.

Ależ Barbara nie kochała Niechcica!

[bikej5]

I nawet gdyby jej zerwał kopę nenufarów,nosił na rękach od rana do nocy-ona
nadal by go nie kochała.
Nie dobrali się i tyle.

[mmk9]

> kupują fortepian
nie nie nie - tylko PIANINO
> A jakie to pasje, aspiracje, zainteresowania miała Barbara

Fakt, miała głównie aspiracje oraz pragnienie pasji i zainteresowań,
ktorych nie zdązyła rozpoznać, tak bym to ujęła. Za bardzo skupila
sie najpierw na wielbieniu Toliboskiego, potem na płakaniu po
Toliboskim. to on był jej pasją i zainteresowaniem, głupie te
dziewczyny, nie?

>Przecież ona wcale nie musiała tego robić. To był jej wybór. Ile
> jest służby we dworze, ile parobków w czworakach? Miał kto to
> wszystko robić.

Bardzo sie mylisz. Owszem, nie musiała sprzątać, macać kur, miesić
chleba, nosić żarcia świniom, doic krów, robić twarogow, masła,
obierac kartofli, zmywać naczyń i tak dalej i tak dalej. Musiala
jednak tego wszystkiego dopilnować. A zajrzyj, kochanieńka do Nad
Niemnem, jak krząta sie Kirłowa. Aha, a pleć w ogrodku kwiatowym już
musiala. Ochmistrzyni ? Jakby byli właścicielami Serbinowa, mogliby
sobie moze pozwolić, choć taki Korczyński, gdyby, jak proponowala
Marta, wziąl sobie ochmistrzynię na jej miejsce, poszedłby z torbami.
Owszem, po wyjeździe Basi do Kalińca wszystko jakoś funkcjonuje, ale
to jest już po doprowadzeniu majątku do kwitnącego stanu. Początki
nie takie były.Zreszta nigdy nie mieli żadnych oszczędności i o to,
o to właśnie mam pretensje do Bogumiła. W pewnym momencie on sie już
zapomnial w pracy według niego "dla ziemi", wedlug Barbary i
Agnieszki "dla bogatego człowieka". Trzeba było mniej posyłać temu
chciwemu cwaniaczkowi, dziennikarzowi pism polakożerczych, a
pomyślec o przyszłości rodziny. Gdyby nie spadek po radcy, gdzieby
się podziali po sprzedazy Serbinowa ?

>Na zakupach w Kalińcu Bogumił obdarowuje
> żonę srebną broszką. Każda kobieta byłaby wzruszona takim gestem.
A
> ta narzeka i ma pretensje.
Zachowała się obrzydliwie, fakt. Doszły do głosu lęki i pamięć biedy
z pierwszych lat w Serbinowie. O uczuciach Bogumila nie pomyślała,
jak zwykle. Tak, to prawda, była egocentryczką, wobec męza czasem az
bezduszna

> Nie rozumiem co jeszcze Bogumił mógł zrobić żeby Barbara czuła się
> zrealizowana i spełniona.
Nic nie mógł, zrobil wszystko co mógł, oprocz powyzszych zastrzeżeń
odnośnie Dalenieckiego. W niczym Barbary nie skrzywdził, bo romans z
Felicją zdarzył sie z wyłącznej winy Basi.
Mnie tylko strasznie zależy na tym, żeby Barbarze nie przypisywać
złej woli, jej po prostu wiele spraw tak po prostu "nie wyszło",
niezależnie od niej. Bogumił to rozumiał "biedna ta Basia, nigdy nie
ma tego, co sobie wymarzy". A ona nie marzyła o żadnych cudach-
niewidach. No i choć przeważnie za późno, widziala swoje błędy i
żałowała ich. A Bogumiła doceniala, naprawdę, i wcale nie zawsze
miala dla niego tylko żale i pretensje. Nie potępiaj kobiety w
czambuł, blagam.

Odpowiadalam Jadwidze :)

[mmk9]

[jadwiga1350]

Nie potępiaj kobiety w
> czambuł, blagam.
>

Nie potępiam. Trudno tylko mi zrozumieć że ktoś może winić Niechcica
za to,że Niechcicowa nie realizowała swoich aspiracji.

Musiala
> jednak tego wszystkiego dopilnować. A zajrzyj, kochanieńka do Nad
> Niemnem, jak krząta sie Kirłowa. Aha, a pleć w ogrodku kwiatowym
już
> musiala. Ochmistrzyni ? Jakby byli właścicielami Serbinowa,
mogliby
> sobie moze pozwolić, choć taki Korczyński, gdyby, jak proponowala
> Marta, wziąl sobie ochmistrzynię na jej miejsce, poszedłby z
torbami

Kirłowa tak ciężko pracuje bo ma męża hulakę i bawidamka który w
niczym jej nie pomoże. Gdyby Kirło zamiast jeździć po sąsiadach
zajął się gospodarką to i jego żona miałaby więcej czasu dla siebie.
A tak sama musiała się wszystkim zajmować.
Korczyński na pewno by nie zbankrutował przyjmująć jeszcze jedną
osobę na służbę.Służba nie była droga. Do okresu II wojny światowej
każdy kto nie pracował fizycznie, lub powodziło się mu trochę lepiej
miał służącą.
Popatrzmy na taką panią Stawską z Lalki. Biedna, sama z dzieckiem i
matką, zalega z czynszem, ale służącą trzyma.
Albo na takich Ziembiewiczów w Boleborzy. Biedni, na wszystko
pieniędzy brakuje, ale służby pełno. Jeden służący specjalnie do
nastawiania samowaru!
Tak kiedyś funkcjonowały rodziny ziemiańskie czy inteligenckie.
Dlatego trudno zgodzić się z poglądem że Niechciców nie stać było na
zatrudnienie kogoś, kto w zastępstwie Barbary nad wszystkim by
czuwał i pilnował. Mimo,że nie byli właścicielami Serbinowa stać ich
było na różne mamki, pokojówki ,nauczycielki. Nawet na takie jak
panna Celina, która nie wiele uczyła, a pensję przecież trzeba jej
było płacić

Trzeba było mniej posyłać temu
> chciwemu cwaniaczkowi, dziennikarzowi pism polakożerczych, a
> pomyślec o przyszłości rodziny.

Ale przecież to Daleniecki był właścicielem Serbinowa. Trudno winić
Niechcica za to że po prostu płacił czynsz dzierżawny.

[minerwamcg]

> Ale przecież to Daleniecki był właścicielem Serbinowa. Trudno
> winić Niechcica za to że po prostu płacił czynsz dzierżawny.

Zacznijmy od tego, że Niechcic Serbinowa nie dzierżawi. On nim
zarządza, jest tam jak dyrektor fabryki wobec właściciela.
Daleniecki Niechcica zatrudnia, płaci mu - już sama nie pamiętam -
stałą pensję albo prowizję od dochodów z majątku. Dochody z majątku
są własnością Dalenieckiego i pretensja do Niechcica, że mu je
posyłał jest absurdalna - to się Dalenieckiemu należało jak psu
buda. Gdyby posyłał mniej niż to, co miał prawo sobie zgodnie z
umową zatrzymać - to by kradł. A on był człowiekiem uczciwym i nawet
posądzenie o kradzież było dla niego tragedią. Poza tym
administratora, który osiąga z majątku zbyt małe dochody, Daleniecki
mógłby w każdej chwili wywalić na zbity pysk. Więc Bogumił starał
się, żeby te dochody małe nie były. Obaj mieli interes w tym, żeby
majątek był dobrze zarządzany i dawał kasę.

[mmk9]

>administratora, który osiąga z majątku zbyt małe dochody,
Daleniecki
mógłby w każdej chwili wywalić na zbity pysk

Daleniecki wywalił kilku, ktorzy wykazali straty. Dopiero wtedy. Sam
mowil, czy pisał Bogumilowi, że byłby zadowolony, gdyby po kilku
latach nie trzeba bylo dopłacać, tymczasem Bogumił wykazał dochody.
Znajdę dziś ten fragment, gdzie Bogumił obejmując administrację
deklaruje Barbarze, ze na razie bedzie trzeba robić nakłady i nie
upominac sie o nic u Dalenieckiego. Podejrzewam, ze dostał jakąs
odprawę od Krępskich i wsadził to w Serbinow. "Dla ziemi", hehe. Ja
cenię jego idealizm i wcale nie popieram kradzieży, ale dla mnie on
przegiął w drugą stronę , no dajmy na to gotow był świniaczka na
Wielkanoc w Serbinowie kupić z tantiem /nie wiem, czy pensja byla,
czy samo utrzymanie i tantiemy wlaśnie/ a nie wziąc, bo sie należy.
Winczewski zrujnowal gospodarstwo i goły nie odjechał, Niechcic
podniosł na superpoziom i zostałby goly, gdyby o tym decydował
Daleniecki. No to jaka sprawiedliwość i uczciwość?

Panie Winczewski, przepraszam

[mmk9]

Lalicki zrujnował, Lalicki

[mmk9]

a tak w ogole, to widze, ze sie zapędzilam i brak mi danych.
Przeczytałam sobie fragment o serbinowskich początkach,
dowiedziałam, ze faktycznie Bogumil otrzymywał pensję /z początku z
opoźnieniem/ , że zaczął od pożyczania pieniędzy na pierwsze
potrzeby /no i nie upomnial się o zwrot/. Poza tym jednak Noce i
dnie stanowczo nie są podręcznikiem : "Jak niskimi nakladami
odrodzic podupadły majątek ziemski". Niby nieużytek, niby perz
wszędzie, a jednak udaje sie zebrać jakie takie plony juz w
pierwszym roku. Meble w salonie mialy byc a nie ma, cala nadzieja,
ze zwierzęta gospodarskie jednak były zinwentaryzowane. Jeszcze
najlatwiej uwierzylabym w jakiś dochod z tego zaniedbanego sadu, ale
gdzie tam, sad zostal wydzierżawiony. Widać, ze Agnieszka pisała ;)
nie bardzo ona się interesowała konkretami gospodarczymi.

[cahir4]

jadwiga1350 napisała:

> Nie potępiam. Trudno tylko mi zrozumieć że ktoś może winić Niechcica
> za to,że Niechcicowa nie realizowała swoich aspiracji.

Do mnie czynisz aluzję, Jadwigo, więc odpowiem. To nie jest wątek o Barbarze. O
niej dyskutujemy w kilku innych. To jest wątek o Bogumile. I nawet nie o tym,
czy był on dobrym mężem dla Barbary, ale o tym, jak każda z nas z widziałaby go
w roli SWOJEGO męża. W tym momencie cechy charakterologiczne Barbary mało mnie
interesują, bo przymierzam Bogumiła do MNIE, a nie do niej.

Cóż, być może dla niej był mężem najlepszym z możliwych, może ona rzeczywiście
musiała się oplatać na cudzym życiu. Wydaje się, że w Krępie przed śmiercią
Piotrusia potrafiła być jednak szczęśliwa.

Bogumił jest człowiekiem owładniętym jedną ideą. Żeby żyć z takim człowiekiem,
albo trzeba tę ideę podzielać i wspólnie, że tak powiem, o nią walczyć, albo
podporządkować się cudzemu życiu. Bogumił kocha Barbarę, ale nigdy nie będzie
dla niego ważniejsza niż ziemia. Kto wie, może gdyby po śmierci Piotrusia
zrealizowali obsesyjne marzenia Barbary i zamieszkali w mieście, jakoś doszłaby
do siebie? A może i nie. Dla mojej oceny Bogumiła to nieistotne - istotne, że
niezależnie od powagi sytuacji taka opcja nie wchodziła w grę. Tego dla swojej
żony nie jest w stanie zrobić, nawet nie dopuszcza do siebie takiej myśli. No
cóż, trudno się dziwić - oderwany od swojej ukochanej ziemi usechłby i zwiądł. A
tak to więdnie Barbara - można powiedzieć, że na swoje własne życzenie, bo jeśli
nie widziała się w takim życiu, to nie powinna była za niego wychodzić.
Wiedziała, czego się spodziewać, w przeciwieństwie do Emilii Korczyńskiej, która
wyszła za Toliboskiego, a ten zamienił się w Bogumiła.
Powtarzam: nie powinna za niego wychodzić. Ja bym nie wyszła.

W Krępie wydaje się, że Barbara mogłaby być szczęśliwa. Jeszcze nie drażni jej
schłopienie i wieś, jeszcze przynoszą jej satysfakcję drobne domowe i
gospodarskie "sukcesy". Smutne są te sceny, kiedy spotyka się z lekceważącymi
reakcjami męża, kiedy, choćby z uprzejmości (albo z chęci umacniania więzi z
żoną), nie potrafi on ukryć, że niektóre jej starania uważa za zbędne i
nieistotne. Nie piszę tego, by bronić Barbary, ale dlatego, że to charakteryzuje
Bogumiła.

To taki typ, co da pieniądze (o ile będzie je miał) na książki, czasopisma czy
inne żonine fanaberie, byle nie próbowała zawracać mu głowy, tym, dlaczego chce
akurat takie, albo co w nich wyczytała. To są przecież rzeczy kompletnie
nieważne. On wie, co jest naprawdę w życiu istotne i będzie się tego trzymał, a
wszelkie kompromisy w sprawach zasadniczych są wykluczone.

Barbara smęci i ględzi, ale całkowicie podporządkowuje się celowi jego życia.
Zgadza się nawet na zaryzykowanie dla ziemi (ziemi Dalenieckiego, a właściwie
jego żony, ale to się nie liczy - ziemia to ziemia, wartość sama w sobie)
jedynego zabezpieczenia finansowego, jakie posiadają. Ja bym nie była taka
dobra. Musiałabym naprawdę wierzyć, w tę ideę, musiałaby być to MOJA idea.
Trudno mi sobie w tej chwili wyobrazić, co to musiałoby by być, żebym zgodziła
się poświęcić materialne bezpieczeństwo dzieci. Do ziemi mam szacunek ogromny,
ale są granice. Rozsądku.

To dobry, szlachetny człowiek, ja wie. Ale ode mnie Bogumił dostaje kosza.

[mmk9]

>Smutne są te sceny, kiedy spotyka się z lekceważącymi
reakcjami męża, kiedy, choćby z uprzejmości

Konkrety, Cahir, proszę. Już chciałam szukać, ale lepiej Ty
uściślij :)

[cahir4]

To są drobiazgi, oczywiście. Jako nowo upieczona małżonka "wyżywa się"
urządzając ich skromne mieszkanie, jest z tego dumna, ale nie ma się z kim tymi
drobnymi radościami podzielić - zdaje sobie sprawę z tego, że to wysiłek jałowy,
bo jej mężowi jest to całkowicie obojętne. I niech by i było, mogły mu być
obojętne te serwetki i bzdetki, ale mógłby dla dobra sprawy poudawać.

Nawiasem mówiąc, mężowi ze spraw domowych zależy tylko na solidnym i smacznym
żarciu, więc, choć wychowana w lekkiej pogardzie dla dogadzania potrzebom
żołądka, zakasuje rękawy i uczy się gotować, żeby mu dogodzić i zdobyć jego
uznanie jako pani domu.

Pokpił też możliwość złapania lepszego kontaktu z żoną uparcie unikając rozmów
na temat powstania. I znowu - oczywiście, nie musiał - wolał za wiele o tym nie
mówić, jego prawo. Ale dla niej to było ważne. To był zresztą, o ile pamiętam,
jeden z powodów, dla których w ogóle zgodziła się na ślub. Więc gdyby mu
zależało... Nie za wiele ich łączyło, a to może by mogło.

Niby jest zakochany, ale jednocześnie taki jakiś zasklepiony we własnych
nawykach, zainteresowaniach. Od razu na początku małżeństwa Barbara wydaje się
samotna.

[mmk9]

cahir4 napisała:


> mogły mu być
> obojętne te serwetki i bzdetki, ale mógłby dla dobra sprawy
poudawać.

a nie mówił o robótkach Barbary "jakie przepiekne dziury"?


>
> Pokpił też możliwość złapania lepszego kontaktu z żoną uparcie
unikając rozmów
> na temat powstania. I znowu - oczywiście, nie musiał - wolał za
wiele o tym nie
> mówić, jego prawo. Ale dla niej to było ważne. To był zresztą, o
ile pamiętam,
> jeden z powodów, dla których w ogóle zgodziła się na ślub. Więc
gdyby mu
> zależało... Nie za wiele ich łączyło, a to może by mogło.

Mogloby, gdyby Bogumil zdobyl sie na zwierzenia. Ale on miał zbyt
straszne te wspomnienia z powstania. Młodym chlopcem będąc cudem
wydostał sie ze stosu trupów. Basia chodziła na mogiłę z kwiatkami i
dziarskimi piosenkami w głowie, dla niego zbyt duży był to kontrast
z tym, czego sam doznał : strach, rany, błoto, krew i świadomość, że
tu, wlaśnie tu miał leżeć. Najchętniej chyba całkiem wyparłby te
wspomnienia.
>
> Niby jest zakochany, ale jednocześnie taki jakiś zasklepiony we
własnych
> nawykach, zainteresowaniach. Od razu na początku małżeństwa
Barbara wydaje się
> samotna.

Nie odebralam tego tak. W Krępie Barbara chyba pamiętała,
ze "widziały gały co brały", chetnie uczyła sie prac gospodarskich.
Nawet seks im się układał. Wszystko załamalo się po śmierci
Piotrusia, a taki za bardzo już zapracowany i z klapkami na oczach
Bogumił stał sie w Serbinowie. A ona zamiast zrozumiec dlaczego,
wolala wyobrazac sobie jaki byłby Toliboski.

[cahir4]

mmk9 napisała:


> a nie mówił o robótkach Barbary "jakie przepiekne dziury"?

Ależ tak właśnie mówił. I że będzie musiał uważać, żeby guzikiem nie zaczepić.
Ja przecież nie twierdzę, że jej wielkie afronty czynił. Ale takie takie
pobłażliwe to było. W efekcie była świadoma, że on tych wysiłków nie podziwia i
do niczego te jej starania nie są mu potrzebne.


Basia chodziła na mogiłę z kwiatkami i
> dziarskimi piosenkami w głowie, dla niego zbyt duży był to kontrast
> z tym, czego sam doznał : strach, rany, błoto, krew i świadomość, że
> tu, wlaśnie tu miał leżeć. Najchętniej chyba całkiem wyparłby te
> wspomnienia.

Ja rozumiem przyczyny. Pisałam, że miał prawo wybrać ten sposób przeżywania,
tylko że to rodzi też skutki. Dokłada jeszcze jedną barierę. Powiernicy dla
swoich najbardziej dramatycznych przeżyć w niej nie widział (opisałaś powody).
Nie widział powodów, żeby próbować zasypać tę przepaść, jaka była między nimi
jeśli chodzi o postrzeganie powstania. Baśka go nie kochała, ale imponowali jej
powstańcy. Oczywiście to nie byłoby szlachetne - nawiązywać do tragicznej
przeszłości, by zobaczyć podziw i uznanie w oczach ukochanej kobiety. Ale byłoby
zrozumiałe. Gdyby komuś naprawdę zależało na tym podziwie.

Zrozumienia od niej nie oczekuje, na podziwie mu nie zależy. (Nic dziwnego, że i
on jej tego nie daje.)
Wystarczy, że jest, dobrze gotuje i ładnie wygląda w sukience w zygzak.

>
> Nie odebralam tego tak. W Krępie Barbara chyba pamiętała,
> ze "widziały gały co brały", chetnie uczyła sie prac gospodarskich.
> Nawet seks im się układał. Wszystko załamalo się po śmierci
> Piotrusia,

Głównie seks ;). Dlatego właśnie piszę o Krępie przed tragedią. Kiedy jeszcze
wszystko miało szansę się ułożyć. Gdybym pisała o Serbinowie, to zaraz
usłyszałabym , że "ona była taka wredna, że nic by nie pomogło".

a taki za bardzo już zapracowany i z klapkami na oczach
> Bogumił stał sie w Serbinowie. A ona zamiast zrozumiec dlaczego,
> wolala wyobrazac sobie jaki byłby Toliboski.

Nie rozumiała. Ale ona też miała swoje "dlaczego".

[jadwiga1350]

cahir4 napisała:

To jest wątek o Bogumile. I nawet nie o tym,
> czy był on dobrym mężem dla Barbary, ale o tym, jak każda z nas z
widziałaby go
> w roli SWOJEGO męża. W tym momencie cechy charakterologiczne
Barbary mało mnie
> interesują, bo przymierzam Bogumiła do MNIE, a nie do niej.

Rozumiem,że komuś Bogumił może zupełnie nie odpowiadać jako mąż i
towarzysz życia. Ale twierdzenie, że on lekceważył pragnienia
Barbary, że ona przy nim więdła jak ten kwiat zasadzony na piasku
jest mocno przesadzone.

> Bogumił jest człowiekiem owładniętym jedną ideą. Żeby żyć z takim
człowiekiem,
> albo trzeba tę ideę podzielać i wspólnie, że tak powiem, o nią
walczyć, albo
> podporządkować się cudzemu życiu. Bogumił kocha Barbarę, ale nigdy
nie będzie
> dla niego ważniejsza niż ziemia. Kto wie, może gdyby po śmierci
Piotrusia
> zrealizowali obsesyjne marzenia Barbary i zamieszkali w mieście,
jakoś doszłaby
> do siebie? A może i nie. Dla mojej oceny Bogumiła to nieistotne -
istotne, że
> niezależnie od powagi sytuacji taka opcja nie wchodziła w grę.
Tego dla swojej
> żony nie jest w stanie zrobić, nawet nie dopuszcza do siebie
takiej myśli. No
> cóż, trudno się dziwić - oderwany od swojej ukochanej ziemi
usechłby i zwiądł.
> A

Bogumił kochał pracę na ziemi, ale żeby był tym obsesyjnie
owładnięty to wątpię. On po prostu lubił pracować i w każdej pracy
umiałby znaleźć dla siebie szczęście. Ja myślę że byłby zadowolony
nawet jako subiekt w Warszawie czy w Kalińcu.To że cenił pracę na
gospodarstwie to nic dziwnego, przecież urodził się w ziemiańskiej
rodzinie i miał
zostać w dziedzicem dużego majątku.
Nie wydaje się mi żeby ziemię kochał bardziej niż żonę. Myślę że
wystarczyłoby jedno jej słowo a rzuciłby wszystko i poszedł za nią
do miasta. Ale Barbara nigdy i nigdzie nie mówi że chce się
przenieść do miasta. Ona tylko tylko smędzi jak to w mieście dobrze,
a jak to na wsi źle.Ale nigdy stanowczo nie powiedziała: od
przyszłego miesiąca przenosimy się oboje do miasta bo ja dłużej w
tej Krępie/Serbinowie, nie wytrzymam.
A jak już Niechcicowa zamieszkała z dziećmi w Kalińcu to znów
obsesyjnie tęskniła za wsią. Bo to na wsi nie trzeba się stroić żeby
wyjść z domu itp.itd.
Jeśli w małżeństwie Niechciców realizowana jest idea męża to dlatego
tylko że żona nie ma żadnej idei. Przecież Barbara sama nie wie
czego chce. A gdyby się już na coś zdecydowała to myślę że Bogumił
plunąłby na ukochaną ziemię i poleciał za ukochaną żoną nawet na
drugi koniec świata.

Smutne są te sceny, kiedy spotyka się z lekceważącymi
> reakcjami męża, kiedy, choćby z uprzejmości (albo z chęci
umacniania więzi z
> żoną),

Bogumił lekceważył żonę???? Kiedy???

> Powtarzam: nie powinna za niego wychodzić.


Uważam że małżeństwo z Bogumiłem było dla Barbary ratunkiem. Gdyby
nie pojawił się w jej życiu to stała by się karykaturą samej siebie.
Taką drugą panną Celiną, zamiast Przybyszewskiego, wielbiącą
Tolibowskiego.A w końcu z rozpaczy rzuciłaby się na prostego chłopa,
typu Katelby.

[mmk9]

>byłby zadowolony
nawet jako subiekt w Warszawie czy w Kalińcu

To brzmi ryzykownie, ale tak, on by potrafił.

No, wreszcie złapałam kogoś, komu mogę to opowiedzieć :)
Moj dziadek był synem wlaścicieli kilku majątków /pradziadkowi udało
sie dorobić z powrotem po 1863/,wychowanym w nadziei dostatku i
bycia wazną osobą, ale w 1920 roku w ostatniej chwili uciekl z
rodzina przez dziurawy most na Zbruczu. Aż na Kujawy. Potem wrocili
na wschod ale już nie "na swoje" tylko na administracje i
dzierżawy. Znowu dorobił się niedużej wlasności, ale ledwo ją
spłacił wybuchła II wojna. Nie tak dawno pierwszy raz w dorosłym
wieku zobaczyłam, jak mieszkał człowiek od dziecka przyzwyczajony do
zieleni i otwartych przestrzeni. Z jednej strony mieszkania sklep, z
drugiej JEDNO nieduże okienko na łódzkie podwórko-studnię. Ani
trawki ani drzewka w dużym promieniu. Owszem, na pociechę był
dzierżawiony 2 km stamtąd ogród, no i pewnie Rynek Bałucki z
furmankami i drobiem. Wyobrażam sobie te depresyjne poranki. Dziadek
dlugo tak nie pożył, umarł długo przed moim urodzeniem, ale rodzina
zapamiętała go jako czlowieka niezwykle pogodnego i kochającego
ludzi. Dlatego wierzę, ze są ludzie którzy potrafią sie odnaleźć w
najbardziej nieprzyjaznych sobie warunkach , znaleźć pociechę choćby
w rodzinie,i dlatego dam się przekonać, że potrafilby tak Bogumił.
Ja na pewno nie. Na miejscu mojego dziadka lub Bogumiła w sklepie
natychmiast dostalabym depresji albo stałabym sie zołzą
niebezpieczną dla otoczenia. Lub jedno i drugie.

[cahir4]

Wyrazy podziwu dla dziadka, ale że on potrafił, to nie jest najmniejszy dowód,
że Bogumił by potrafił. Może gdyby go wcisnęły w to miasto żelazne tryby
historii, to może. W końcu nie w takich bywał opałach. Ale dobrowolnie?

Przez najbliższe dwa tygodnie nie będę miała dostępu do tekstu, więc polegać
mogę tylko na zawodnej pamięci. Dlatego tym razem ja proszę o jakiś cytacik,
świadczący, że poważnie brał pod uwagę i ewentualnie byłby w stanie się zgodzić
na przeprowadzkę do miasta, czy to kiedy opuścić mieli Krępę, czy kiedy
wyprowadzali się z Serbinowa, czy w dowolnym innym momencie ich małżeńskiego życia.

A obiecuję, że pochylę głowę przed Bogumiłem.
(Choć nie wydam się za niego i tak ;))

Z góry jednak zaznaczam, że argumenty typu:
"Wszystko zrobiłby dla żony, bo był szlachetnym człowiekiem, a wiemy, że był
szlachetnym człowiekiem, ponieważ wszystko zrobiłby dla żony" do mnie nie trafiają.

[jadwiga1350]

Nie twierdzę, że Bogumił poważnie brał pod uwagę możliwość
przeprowadzki do miasta, gdyż po prostu nikt przed nim takiej
alternatywy nie postawił. Należy zauważyć,że Barbara nigdy nie mówi
że chce się przeprowadzić do miasta. Nigdy z jej ust nie padają
słowa: zamieszkajmy w mieście, jako konkretna propozycja.
Niechcicowa tylko cały czas marudzi jak to w mieście dobrze, jak tam
można kulturalnie żyć, a jak na wsi źle. I do tego głównie ogranicza
się jej obsesyjna tęsknota za miastem. To jest po prostu idee fixe
Basi a nie konkretna propozycja dotycząca wspólnego życia. I Bogumił
tak to traktuje. Bo to przecież nie jest żadne wielkie marzenie,
żadna obsesja. Co najwyżej źródło niewyczerpanych pretensji i
narzekań.Podobnie Emilia Korczyńska marzyła o życiu na dworze
Ludwika XIV, czy wśród Eskimosów.
Jeśli chodzi o miejsce zamieszkania to Barbara jest w ogóle dziwnie
niezdecydowana. Nie pasuje jej Krępa, nie pasuje Serbinów, nie
pasuje Kaliniec. No więc nic dziwnego,że w końcu zamieszkują tam
gdzie zdecyduje Bogumił. W końcu na coś trzeba się zdecydować. I
trudno zarzucać w tym względzie Niechcicowi jakiś despotyzm, czy
samolubstwo. Nie jego wina że żona taka niezdecydowana.

Ale w tych kwestiach gdzie Barbara jasno i stanowczo mówi czego chce
Bogumił zawsze jej ulega i ustępuje. Basia chce w taki a nie inny
sposób wychowywać dzieci, mąż jej ustępuje, choć nie pochwala jej
metod wychowawczych.Chce się przenieść do Kalińca wraz z dziećmi,
też mąż się na wszystko zgadza. Każe mu do ciężarnej Łuczakowej
sprowadzić lekarza, Bogumił sprowadza, choć ma niewiele pieniędzy.
Wszystko czego Barbara zażąda od męża dostaje.
Więc naprawdę nie rozumiem jak można wątpić w to,że gdyby zażądała
przeprowadzi do miasta i życia w mieście to Bogumił nie uległby temu
żądaniu. Ale ZAŻĄDAŁA, nie tylko kwękała jak to w mieście dobrze, bo
takie kwękania to rzeczywiście Bogumił miał prawo lekceważyć.

[wilma.flintstone]

mmk9 napisała:

> Zachowała się obrzydliwie, fakt. Doszły do głosu lęki i pamięć
>biedy z pierwszych lat w Serbinowie.

Skad taki wniosek? Ja odebralam to jako jej przekore i muchy w nosie.

[cahir4]

Nie mieli oszczędności. Jak słusznie zauważyła mmk9, Bogumił nie
dbał o materialne zabezpieczenie przyszłości rodziny. Właśnie
zaczęły się rozchodzić plotki, że Daleniecki sprzedaje Serbinów.

Wystarczyło, żeby obudzić lęki. Jak wykazała przyszłość, nie takie
znowu bezzasadne.

A ze mogła zareagować ładniej? Pewnie mogła.

[cahir4]

Dla spełnienia pragnień Barbary kupili pianino.
Dla spełnienia pragnień Bogumiła kupili Pamiętów.

[jadwiga1350]

Jak to dla spełnienia pragnień Bogumiła? Przecież musieli gdzieś
mieszkać po wyprowadzce z Serbinowa.

[cahir4]

jadwiga1350 napisała:

> Przecież musieli gdzieś
> mieszkać po wyprowadzce z Serbinowa.

Więc zamieszkali tam, GDZIE ON CHCIAŁ.

[jadwiga1350]

A Barbara nie chciała mieszkać w Pamiętowie? Nie wiem czy z tym
miejscem zamieszkania to Bogumił mógłby kiedykolwiek dogodzić żonie.
Przecież jej się nie podobało i w Krępie, i w Sebinowie, i w
Kalińcu. A Bogumił był zadowolony z każdego miejsca zamieszkania.

[jadwiga1350]

cahir4 napisała:

> Niby bez pamięci zakochany, a jednocześnie całkowicie ślepy i
> obojętny na moje zainteresowania, aspiracje i pasje? Ogarnięty swoją
> ideą i co najwyżej lekceważącym ruchem ramiom kwitujący to, co dla
> mnie w życiu mogłoby być ważne?

Ale właśnie to, że Bogumił nie brał zbyt serio wymysłów Barbary pozwoliło mu przetrwać, i w życiu i w małżeństwie.
Gdyby żył tylko swoją miłością do Barbary i tym czego żona pragnie, to stałby się takim Danielem Ostrzeńskim, karykaturą człowieka, pajacem.
A dzięki tej pewnej niezależności emocjonalnej miał szacunek u żony.

[jhbsk]

A ja bardziej lubię Bogumiła książkowego. Aktora Bińczyckiego lubiłam (był
znakomity), ale nie podobał mi się jako mężczyzna. Taki już mój gust.

[czarna9610]

dla ciebie Bogumił jest idealny a dla Barbary nie. Właściwie też bym nie chciała
być żoną Bogumiła

[soova]

Niby Bogumił na tle Barbary ma być pozytywny, taki zresztą pewnie był zamysł Dąbrowskiej, która przez pięć tomów pisze o nim per "Bogumił", podczas gdy o niej z dystansem "pani Barbara", ale mi jakoś nie pasuje. Moim zdaniem, niezbyt elegancko mówiąc, dał się wydymać Dalenieckiemu. Jakoś niezbyt przypadła mi do gustu postawa "służę ziemi": przez dwadzieścia lat tyrał w Serbinowie bez cienia refleksji, że przecież właściciel może w każdej chwili kontrakt rozwiązać, majątek sprzedać, co się zresztą stało. Cała rodzina wylądowałaby praktycznie na bruku (gdyby to było miasto ;)), gdyby nie spadek po radcy, sprzedane (bez zysku) place i "łaska" madame Dalenieckiej ("Dali, ile potrzeba: dwie wlók? Trzi wlók?" :(). O swoich zastrzeżeniach w stosunku do jego postawy jako ojca już mówiłam w wątku offtopikowym o Wokulskim. Nie chcę powiedzieć, że akceptuję nieuczciwość, bo nie chodzi mi o to, że Bogumił powinien kraść, ale jakoś tak nie pasują mi faceci uczciwi, którzy jednak nie myślą długofalowo, że umowa o zarządzanie majątkiem to tylko umowa, a nie sytuacja na wieki wieków, i że wchodząc we wszelkie stosunki handlowe z kimkolwiek (także z rodziną) trzeba kierować się zasadami biznesowymi i zabezpieczać się, a nie zakładać, że kontrahent cię nie oszuka.

[jadwiga1350]

Nie bardzo rozumiem na czym to wydymanie ma polegać.Przecież
Daleniecki był właścicielem Serbinowa i mógł w każdej chwili
sprzedać swoją własność. Bogumił był pracownikiem a Daleniecki
pracodawcą. Niechcic sam, dobrowolnie zgodził się na taki a nie inne
warunki pracy. Bogumił jak każdy człowiek nie posiadający własnego
kapitału był zależny od swego pracodawcy. Takie jest życie.
Nie wydaje się mi żeby Bogumił lekkomyślnie podchodził do losu i
przyszłości swej rodziny. Dopóki żyje Bogumił rodzina jest
zabezpieczona i żyje jak na zubożałą szlachtę na wysokim poziomie.
Stać ich na utrzymywanie przez pewien czas dwóch domów, w Serbinowie
i Kalińcu. Stać na zagraniczne studia dla Agnieszki. Stać na rzeszę
guwernantek, mamek, pokojówek. Stać na ciągłe wizyty lekarza.
Niechcic pracuje gorliwie na ziemi bo sprawia mu tą autentyczną
radość. Tak jak Rzeckiemu sprawiało frajdę dekorowanie wystawy
sklepowej. Jest spełniony w swej pracy.
Bogumił niby tak nie dbał o rodzinę, ale różne nieszczęścia i
kłopoty materialne spadają na dom Niechciców dopiero po jego śmierci.
Pojawiają się "opiekunowie" którzy jak najwięcej chcą uzyskać dla
siebie z tej całej "opieki".Tomaszek czuje się wielkim panem
dziedzicem i robi krociowe długi. No i majątek musi iść na fikcyjną
licytację. Ale za to to już trudno winić Bogumiła. Gdyby żył na
pewno nie dopuściłby do tego.
Nie wierzę że gdyby nie spadek po Ostrzeńskim to cała rodzina
wylądowałaby na bruku.Niechcic na pewno nie siedziałby z założonymi
rękami i nie czekał aż mu gwiazdka z nieba spadnie. Tylko szybko
znalazł następną posadę.

Soovo, Jadwigo

[mmk9]

Obie macie argumenty, ktore mnie przekonują. Rzeczywiście, tez
uwazam, ze należy być twardszym w interesach niz Bogumil. Idealizm a
moze i lekka nonszalancja w sprawach materialnych są miłe , ale nie
jeśli ma sie do czynienia z ludźmi pokroju Dalenieckiego i Anzelma.
Trzeba przyznać, że na bieżąco potrzeby rodziny Niechcicow byly dość
dobrze zaspokojone. Moze , jak już ktos pisal, te mamki tak wiele
nie kosztowały ? Bo wydatki na lekarza już trochę oboje Niechcicow
niepokoiły. Zgadzam sie, że Bogumił dał z siebie wszystko, taki to
już był czlowiek. Spadkobierczynią jego postawy jest dla mnie Mama
Żakowa : /w przybliżeniu:/" skoro pracuję ile mam siły i dostaję za
to pieniądze, to nie powinnam już wnikać w to, ile ich dokładnie
jest". Nie powiem, wolę takich ludzi niż bezwzględnych Anzelmów, ale
co prawda to prawda, bez spadku po Joachimie nawet sprzedaz 2 włók
Mioduskiej /należaly się z mocy prawa, Daleniecki wolał zapomnieć, a
Bogumil by się nie upomniał tak jak i o te dlugi z serbinowskich
poczatkow/niewiele by pomogła, może sklep by zalożyli w Kalińcu. Bo
żadnej posady, Jadwigo, Bogumił by już nie dostał. Za duzo lat miał.
Po jego zas śmierci nawet by nie było czego sprzedać, Emilka
wyszlaby najwyżej za szewca, Barbara renty wdowiej by raczej nie
miała, pewnie trafiłaby na łaskawy chleb do ktorejś z siostrzenic,
bo nie sądzę, zeby wytrzymała u Michasi.
Aha, co do wydymania przez Dalenieckiego: umowa przewidywała, że
majątek bedzie mógł być wzięty w dzierżawę i pewnie Dali poszedlby
na to, gdyby Bogumil wykazał mniejsze zyski. O sprzedazy mial
obowiązek uprzedzić, bo istnialo prawo pierwokupu, a on najpierw
sprzedał, a potem uśmiechał sie szyderczo, ze "oczywiście, jesli
szanowny pan kupi na tych samych warunkach". No i ostatnia
sprawa "dwie wlok, trzi wlok ?" Gdyby brać pod uwagę rzeczywisty
przyrost wartości majątku, to po zrobieniu inwentaryzacji okazaloby
sie pewnie, że należy się 2 razy tyle. Wydymali, wydymali.

[jadwiga1350]

Największym błędem Bogumiła była wyprowadzka z Krępy.Starzy Krępscy
szanowali go i cenili. A młody Krępski był na tyle oderwany od
rzeczywistości, że przy nim jako dziedzicu,Niechcic miałby wolną
rękę w gospodarowaniu.

[soova]

jadwiga1350 napisała:

> Największym błędem Bogumiła była wyprowadzka z Krępy.

A wyobrażasz sobie, co by się stało, gdyby nie wyjechali z Krępy? Jak Barbara cały czas zatruwałaby mu życie, że musi siedzieć w domu, w któym umarło jej dziecko, zakopana na głębokiej wsi (nawet w miłym dworku administratora, znacznie chyba wygodniejszym niż to, co zastali w Serbinowie). Serbinów był jednak blisko Kalińca i rodzin Ostrzeńskich i Kociełłów, rodzeństwa Barbary, Krępa była znacznie bardziej oddalona od cywilizacji :).

Tak swoją drogą to może czegoś nie pamiętam, ale nieco się dziwię, że Barbara przez całe lata życia w Serbinowie nie odczuwała ani nie wykazywała potrzeby odwiedzenia grobu Piotrusia (choćby po to, żeby pokazać go dzieciom) lub zainteresowania jego stanem. O ile sobie przypominam, o grób obiecała pani przy wyjeździe dbać Ludwiczka, ale byla ona już wiekowa, więc kto się nim zajmował po jej śmierci?

[jadwiga1350]

Że życie by mu zatruwała to fakt. Ale Krępscy by go nie wyrolowali
tak jak Dalenieccy.Krępa taką calkowitą pustynią intelektualną i
towarzyską nie była. W domu Ładów toczyło się bardzo ożywione życie
towarzyskie.

Barbara nie jeździła na grób Piotrusia, nigdy o nim nie rozmawiała z
dziećmi, a z mężem to chyba tylko raz gdy stwierdziła że "daliśmy
jednemu biegać po mrozie i śniegu." Myślę że był to dla niej zbyt
bolesny temat, bała się tych wspomnień.A takie jeżdżenie na grób
dziecka tylko rozdrapywałoby rany.

[soova]

jadwiga1350 napisała:

> W domu Ładów toczyło się bardzo ożywione życie
> towarzyskie.

Nie znoszę Łady. Tyrania domowa wobec małżonki, bicie dzieci i chamskie zaloty do Barbary, a na zewnątrz dusza-człowiek, drzwi się od nadmiaru gości w domu nie zamykają. :( :( :(

grób Piotrusia

[mmk9]

>Barbara przez całe lata życia w Serbinowie nie odczuwała ani nie
wykazywała potrzeby odwiedzenia grobu Piotrusia (choćby po to, żeby
pokazać go dzieciom) lub zainteresowania jego stanem.

Nie tylko Barbara, w Krępie leżeli przeciez matka i wuj Bogumiła.
Może wtedy nie przywiązywano takiej wagi do odwiedzania grobow,
ważniejsza od ciala była dusza na tamtym świecie, ale gdyby nawet
nie, to odległość była zaporowa. Przeprowadzka - siła wyższa, ale
na nawiedzenie grobów rozsądniej było machnąć ręką. Koszt, ogromne
trudy podrózy. Pamiętajmy, jaką wyprawą był wyjazd Barbary do
Częstochowy.

[jadwiga1350]

> to odległość była zaporowa. Przeprowadzka - siła wyższa, ale
> na nawiedzenie grobów rozsądniej było machnąć ręką. Koszt, ogromne
> trudy podrózy

Raczej nie o wydatki chodziło ani nie o odległości. Agnieszka i Marcin, niby niebogaci, a hasają beztrosko po całej Europie. Brak potrzeby-to najbardziej prawdopodobne.