W tej knajpie każą płacić z góry

[ave.duce]

W tej knajpie każą płacić z góry

Mieli zbyt wiele złych doświadczeń

Nie naleją ci herbaty bez piątaka

Zamawiasz ale pani czeka

Nie wiadomo na co czeka

Aż w końcu się orientujesz

I wtedy nadchodzi kluczowy moment

Coś w środku mówi ci że jesteś oszukany

Że najpierw należy się towar a potem zapłata

Zaczynasz się targować

Kładziesz dwa złote i mówisz że resztę dasz jak naleje

Pani nalewa wrzątek ale nie podaje go póki nie dodasz złotówki

Pozostała dwójka idzie ręka w rękę

W lewej kasa w prawej torebka do zamaczania

Ale ona nie jest pewna że ty masz pieniądz w zamkniętej pięści

A ty nie jesteś pewien czy dostajesz właściwy smak

Każde usiłuje na siłę rozewrzeć zaciśniętą dłoń przeciwnika

Szarpiecie się tak dobrą chwilę

Aż w końcu pani nie wytrzymuje

Rzuca torebkę na ladę i odchodzi od baru płacząc:

Co to za koszmarny kraj że dwoje ludzi nie potrafi sobie zaufać

Ty myślisz to samo

Rzucasz dwójką tłukąc lustro za barem

I wychodzisz gwałtownie na ulicę

Cóż to za koszmarny kraj


Michał Zabłocki

michal-zablocki.blog.onet.pl/
ps. ten wiersz to "wynalazek" u-kiko > wielkie dzięki! :)

Łatwopalni

[ave.duce]

Znam ludzi z kamienia,
Co będą wiecznie trwać
Znam ludzi z papieru,
Co rzucają się na wiatr

A my tak łatwopalni
Biegniemy w ogień,
By mocniej żyć
A my tak łatwopalni
Tak śmiesznie mali
Dosłowni zbyt

Wiem, że można inaczej żyć
Oszukać, odbić czas
Wiem jak zimno potrafi być
Gdy wszystko jest ze szkła

A my tak łatwopalni
Biegniemy w ogień,
By mocniej żyć
A my tak łatwopalni
Tak śmiesznie mali
Dosłowni zbyt

Świat między wierszami
Największy ukrył skarb
Wiesz - w to miejsce czasami
Odchodzi któryś z nas
Odchodzi któryś z nas
Odchodzi któryś z nas


Jacek Cygan

www.dailymotion.pl/video/x5wva9_maryla-rodowicz-atwopalni_music

Śpieszmy się kochać ludzi tak rzadko przychodzą

[ave.duce]

Śpieszmy się kochać ludzi tak rzadko przychodzą

I bardzo się starajmy bo nie są tego warci

Nie róbmy tego ze względu na nich

Po co nam kolejne rozczarowania

Róbmy to ze względu na nas samych

Ze względu na tego kto rozdaje cukierki i rozdziela klapsy

Ze względu na brutalny rachunek zysków i strat

Bądźmy wyrachowani w miłości bez granic

Przesypujmy z pustego w pełne wbrew ewidentnemu obrzydzeniu

Oni są odrażający brudni źli

Ale my sami jeszcze brudniejsi i jeszcze gorsi

Żebyż oni tylko chcieli naszej miłości

Ale przecież się z niej wyśmiewają

I może dlatego tak szybko odchodzą


Michał Zabłocki


www.youtube.com/watch?v=oTWOJUBbEDU ;)

[jola.iza1]

Umarł Polak.
Zimę, po pierwsze, mamy ciężką,
możeśmy też zanadto cwani,
coś nam ładnego bardzo przeszło,
jak gdybyśmy odczarowani…
Ale to wróci, wrócić musi,
gdzież chytra minka do Polaka,
możemy trochę sercem głusi,
lecz dusza wciąż nie byle jaka.

Umarł Polak, umarł
i leży na desce,
umarł prostym chamem,
a ożyje wieszczem,
bo w Polaku - taki zwyczaj,
że nie żyje się za życia,
ale potem, hej, po śmierci,
to się Polak mocno wierci,
kipi, rośnie niby twaróg…
gdzie jest drugi taki naród?

Stoi otwarta Puszcza Piska,
sarny na serce w boru mrą,
niby siedzimy na walizkach,
a stare domy nam się śnią.
Każdy z nas - piechur i wędrowiec,
na pamięć kursy walut zna,
a do kierdelu białych owiec
rzewną pamięcią co dzień gna.

Umarł Polak, umarł
i leży jak w kinie
jak po niego przyjdą
to się im wywinie,
Bo w Polaku taka szkoła,
gdy wołają - on nie woła,
kiedy tańczą - on nie tańczy,
i czy z tarczą, czy na tarczy,
kipi, rośnie niby twaróg…
gdzie jest drugi taki naród?

Kiedy się lubi - no to do dna
kiedy się czubi – to do pełna,
do tego jesień jest pogodna,
choć duży wiatr, a słaba wełna.
Trudno pokochać po trzeźwemu,
dlatego mało trzeźwych dzieci
i może właśnie dzięki temu
nam się ta Polska nie rozleci.

Umarł Polak, umarł
i leży na tacy,
głoszą przemówienia
żałobni rodacy,
aż tu nagle - kur zapieje,
Polak wstaje i trzeźwieje,
kipi, rośnie niczym twaróg…
gdzie jest drugi taki naród?

Agnieszka Osiecka

[u-kiko]

You're welcome :))

[absoluut]

Teatrzyk Zielona Gęś


ma zaszczyt przedstawić

Alojzego Gżegżółkę
jako
"Zamyślonego kelnera"

Program:
Zamyślony Kelner - Alojzy Gżegżółka
Gość - ***
Diabeł - Antoni Anielski
Reżyseria i i n s c.: prof. Bączynski.
Muzyka: Osiołek Porfirion.
Szelki Alojzego Gzegżółki z firmy "Cicisbeo & Mańkut" Miejsce:
Oberża "Pod Złotym Żołądkiem i Trzema Strusiami".
Czas: południe.

NAJMNIEJSZY TEATR ŚWIATA
PREMIERA CO NIEDZIELA


Gość:
Rosół.

Gżegżółka:
(w rudej peruce, w ręku róża) Tak jest. {przynosi żywego królika w
śmietanie)

Gość:
Prosiłem przecież o podanie mi rosołu z kury. Żeby był gorący. Z
zieloną pietruszką. I koperkiem.

Gżegżółka:
Tak jest. (śpiewa) Ciężkie jest życie kelnera.
Życie kelnera to łza.
Kiedyż, ach, weźmie cholera
Takiego kelnera jak ja? (sprząta królika i podaje śrubsztak; śpiewa)
Kiedyż, ach, weźmie rudego
Kelnera infernalnego?
W ręku mam różę
I uszy za duże,
A w sercu Moniuszko mi gra.

Gość:
(patrząc lewym okiem na śrubsztak) To niesłychane. To jest
śrubsztak. A ja prosiłem o rosół. Niech pan idzie do diabła.

Diabeł:
(wychodzi spod ziemi w postaci pudla)

Gżegżółka:
(odchodzi z Diabłem stosownie do polecenia)
Śpiew na opadającej kurtynie.

Aria Zamyślonego Kelnera:
W ręku mam różę
I uszy za duże,
A w sercu Moniuszko mi gra.

K U R T Y N A
1947
Konstanty Ildefons Gałczyński


Wersja do druku Wyślij znajomemu


Komentarze
artykuł / utwór: Zamyślony kelner



Zamyślony kelner - ***J. ()
Gałczyński ujął to zawodowo. Też myślę, że ludzie sami sobie
nieszczęścia i strasznie liryczne nastroje kreują, niczym ten
kelner...


Zamyślony kelner - Anonim ()
Głupie to jak but, najlepszy jest biurokrata na wakacjach i adam i
ewa!!!!!!!!!!!!!!!!


Kurtyna!

Skąd wiedziałeś, że to mój ulubiony TeaTRZYk? ;)

[ave.duce]

Wysyłam Ci coś > tym razem na "dobry" nick :)

:p

[absoluut]

Nie wiedziałem, ale zawsze lubiłem Konstantego.
Odebralem.:)

[ave.duce]

Oj, Absoluucie ;-)

ps. jeśli nie, to bez jakichkolwiek "pretĘsji" from the editor ;)

:p

[absoluut]

Z pretęsjami do wysyłania, proszę. :)

Ok, już Cię wciągam...

[ave.duce]

na listę abonAMentów i wpisuję do teQi ;)

:p

Okładający się kijami

[ave.duce]

(wg obrazu F. Goi)

Wrzask w niebo uderza wysokie
I z trzaskiem krzyżują się kije.
Pod zmierzchu złocistym obłokiem
Co sił w grzbietach swój swego bije

Pijany wolności wyrokiem.
Ugrzęźli na dobre w Ojczyźnie
Jak krzywe wrośnięci w nią drzewa.
I żaden się z nich nie wyśliźnie

Odbiciu swych wstydów i zniewag
Co ciałem oblekły się bliźnim.
Wytłukli do cna żyzne myśli
I światło się od nich oddala;

Więc w krzyk - trzeciorzędni statyści -
Że wściekłość w nich wielkość wyzwala,
Nienawiść z małości oczyści.
Obłażą liszajem godności

Ich twarze od wrzasku skarlałe.
Potężni się czują i wzniośli
Rachując korzyści i kości
Bezwzględnym klekotem pałek.

Prócz plucia i stania w rozkroku
O niczym nie mają pojęcia;
Lecz mimo to wierzą głęboko,
Że czeka ich cud Wniebowzięcia...
Gdy tylko zatłuką się w mroku.

Jacek Kaczmarski

www.youtube.com/watch?v=LLJp9DhC-jQ&hl=pl

The King Of Hearts

[nietoperz_dworski]

There was trouble in the air
Just a subtle hint of danger
And a woman dressed in black
Out lookin’ for a stranger
Well she took me to her room
Where she offered me a wager
She promised me the moon
So I took a chance

Yes I played the king of hearts
Put my cards out on the table
I thought the odds were in my favour
But she laid the ace of spades
An’ I wound up where I started
The king of hearts no more
But the king of the broken-hearted

She cut the deck one more
By the light of thirteen candles
She said, "the winner takes it all --
Is that too much for you to handle?"
So I wandered through my playing cards
And tried to understand her
I was lookin’ for a face
It was right there in my hand

Yes I played the king of hearts
Put my cards out on the table
I thought the odds were in my favour
But she laid the ace of spades
An’ I wound up where I started
The king of hearts no more
But the king of the broken-hearted

mog.com/music/Procol_Harum/Prodigal_Stranger/The_King_of_Hearts

[nietoperz_dworski]

w792.wrzuta.pl/audio/4pqqOEfnPaE/procol_harum_-_the_king_of_hearts

Modlitwa dziękczynna z wymówką

[ave.duce]

Nie uczyniłeś mnie ślepym
Dzięki Ci za to Panie

Nie uczyniłeś mnie garbatym
Dzięki Ci za to Panie

Nie uczyniłeś mnie dziecięciem alkoholika
Dzięki Ci za to Panie

Nie uczyniłeś mnie wodogłowcem
Dzięki Ci za to Panie

Nie uczyniłeś mnie jąkałą kuternogą karłem epileptykiem
hermafrodytą koniem mchem ani niczym z fauny i flory
Dzięki Ci za to Panie

Ale dlaczego uczyniłeś mnie Polakiem?

Andrzej Bursa

Dialog jednostronny z wymówką ukrytą

[tojajurek]

PYTANIA

Każdy poranek niby taki sam
a codziennie długą listę różnych pytań mam
Zastanawiam się dziś
...O czym śpiewa ptak za domem
...O czym szepcze bukiet w wazonie
...O czym szemrze woda w czerwonym czajniku
...O czym opowiada dzwonek w starym budziku
...O czym chce powiedzieć czas co w zegarku siedzi
...O czym śledź z pstrągiem rozmawiają w lodówce
...O czym pamięta papuga w swojej kolorowej główce
...O czym myślał samotny płatek gdy opuścił kwiatek
...O czym mamrocze deszcz na dachu
...O czym gadają ociekające wodą chodniki na trzepaku
...O czym mówią lustra oczy
...O czym rozmawiają kryształki w cukrze
...O czym chcą mi opowiedzieć pluszowe niedźwiedzie
...O czym owad skrzydlaty chciał wiedzieć
żeby aż całą noc w szafie siedzieć
...O czym marzy zwinięty w kłębek koc
...O czym była prawda którą skryła dziś noc
...O czym zapomniałam z tego co śniłam gdy spałam
...O czym myśli myśl gdy chce do mnie przyjść
...O czym wspomnienie wróci - jeszcze raz
gdy minie czas
...O czym los już wie a ja jeszcze nie...

Pytaniom więcej czasu
dziś poświęcić nie mogę,
Zostają w zawieszeniu
- pora ruszać w drogę...

(UTD)

Minionej nocy

[ave.duce]

Minionej nocy
przyśnił mi się napis w nieznanym języku:

Będąc człowiekiem
masz prawo do błędu -
ale masz prawo tylko do ludzkiego błędu,
ale masz prawo tylko do takiego błędu,
który potrafisz naprawić -

lecz nie masz prawa do błędu nie do naprawienia,
błędu, który zabija.

Ryszard Krynicki

[nietoperz_dworski]

www.youtube.com/watch?v=mmEjYxaWZPI

Miłosz > laureat specjalnej nagrody Stalina >>>

[ave.duce]

:p

Pan Cogito a ruch myśli

[ave.duce]

Myśli chodzą po głowie
mówi wyrażenie potoczne
wyrażenie potoczne
przecenia ruch myśli
większość z nich
stoi nieruchomo
pośrodku nudnego krajobrazu
szarych pagórków
wyschłych drzew
czasem dochodzą
do rwącej rzeki cudzych myśli
stają na brzegu
na jednej nodze
jak głodne czaple
ze smutkiem
wspominają wyschłe źródła
kręcą się w kółko
w poszukiwaniu ziaren
nie chodzą
bo nie zajdą
nie chodzą
bo nie ma dokąd
siedzą na kamieniu
załamują ręce
pod chmurnym
niskim
niebem
czaszki

Zbigniew Herbert

Zbigniew Herbert

[grand_bleu]

"Wielu z nas sądziło, że po 1989 roku, choć nie zbudujemy od razu
raju na ziemi, to przynajmniej otrząśniemy się z dawnego kłamstwa.
Nie było to możliwe, ponieważ ludzie elit, tłumaczący swe dawne
postawy «ukąszeniem heglowskim» (według mnie było to raczej
ukąszenie Bermanem), nie stworzyli języka prawdy". Istotnie — nie
było to możliwe. Patentowany kłamca nie może stworzyć języka prawdy,
tak jak mańkut nie zagra w tenisa prawą ręką. Samochodowy ruch
lewostronny wyklucza ruch prawostronny."

[...] jazgot dysonansu [...]

[nietoperz_dworski]

Brewiarz

Panie
wiem ze dni moje są policzone
zostało ich niewiele
Tyle żebym jeszcze zdążył zebrać piasek
którym przykryją mi twarz

nie zdążę już
zadośćuczynić skrzywdzonym
ani przeprosić tych wszystkich
którym wyrządziłem zło
dlatego smutna jest moja dusza

życie moje
powinno zatoczyć koło
zamknąć się jak dobrze skomponowana sonata
a teraz widzę dokładnie
na moment przed codą
porwane akordy
źle zestawione kolory i słowa
jazgot dysonans
języki chaosu

dlaczego
życie moje
nie było jak kręgi na wodzie
obudzonym w nieskończonych głębiach
początkiem który rośnie
układa się w słoje stopnie fałdy
by skonać spokojnie
u twoich nieodgadnionych kolan

Zbigniew H.

O wielkie niebo świata...

[ave.duce]

O wielkie niebo świata, od wiatru zmarszczone,
od snu zielono wzdęte, od ognia czerwone,
nad kuźnią purpurową jak żelazo giętkie,
jak łuk żaru ziejące, jak miecz boski piękne.
Niebo, niebo tułacze idące na wschody,
nad wypalone miasta i żywe ogrody,
idące na północne, na białe południa,
niebieska harfo lipca i żelazna grudnia.
Niebo-pielgrzymie, ty rozpoznasz przecie
tych, co w tobie odbici jak w wielkim zwierciadle,
ciągnęli nić tęsknoty wędrując po świecie
i zanim nić zwinęli, już u końca padli.
O ty niebo tułacze, twoje ptaki dzwonią,
są nam jednako orłem, aniołem, pogonią
i tym, co ich szukają, i tym, co znaleźli,
i tym, co nieśli je gdzieś i nie donieśli,
i tym, co już zdradzili, i tym, co jak owi,
co giną za nic bracia chrystusowi,
i tym, co rozpoznali i na sercach swoich
przykuli jak ryngrafy na ognistej zbroi.
O niebo, niebo boże, połącz nas i uczyń
krzyż jakiś albo znamię czasu, co pouczy,
co nakaże wybaczać i zbudować korab,
który przez każdy potop przejdzie jakby chorał.
który, arka natchniona, arka sprzymierzona,
będzie mocnym jak surma, słabym jak ramiona,
i da tym, co widzieli upiorów tabuny,
serca z białych głębi i oczy pioruny
tym, którzy krzyk słyszeli, który niebo z kory
odzierał, jakiś nowy młot i młot natchniony,
który tam, gdzie uderzy, wypryśnie kształt czysty,
a gdy nie zmiażdży będzie wiekuisty.

20.V.42 r.

K.K.B.

Bruno J. > TANGO JESIENNE (Z.K.) >>>

[ave.duce]

Jest chłodny dzień pąsowy i olive.
Po rżyskach węszy wiatr i ryży seter.
Aleją brzóz przez klonów leitmotiv
Przechodzisz ty, ubrana w bury sweter.

Od ściernisk ciągnie ostry, chłodny wiatr.
Jest jesień, szara, smutna polska jesień...
Po drogach liście tańczą pas-de-quatre
I po kałużach zimny ciąg ich niesie.

Dziś upadł deszcz i drobny był, jak mgła.
W zagonach błyszczy woda mętno-szklista.
Wyskoczył zając z mchów i siadł w pół pas.
Słońcem pijany mały futurysta.

Po polach straszą widma suchych iw,
A każda iwa, jak ogromna wiecha...
Aleją brzóz przez klonów leitmotiv
Przechodzisz ty samotna, bezuśmiecha...

I tyle dumy ma twój każdy ruch
I tyle cichej, smutnej katastrofy.
Gdy, idąc drogą tak po latach dwóch
Ty z cicha nucisz moje śpiewne strofy...

Za długo ten wątek ma 23 wpisy, a ja bardzo tej

[gat45]

liczby nie lubię.

Na ogół nie pcham się z mało popularną francuzczyzną, ale data
zobowiązuje. No i jest to jedna z moich ulubionych piosenek...

www.youtube.com/watch?v=aOZTjlrU8M0&feature=PlayList&p=7A1F1E265DBDBD5B&playnext=1&playnext
_from=PL&index=36


a tu są słowa :

Le 22 septembre

Un vingt-deux de septembre au diable vous partites,
Et, depuis, chaque année, à la date susdite,
Je mouillais mon mouchoir en souvenir de vous...
Or, nous y revoilà, mais je reste de pierre,
Plus une seule larme à me mettre aux paupières:
Le vingt-deux de septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

On ne reverra plus au temps des feuilles mortes,
Cette âme en peine qui me ressemble et qui porte
Le deuil de chaque feuille en souvenir de vous...
Que le brave Prévert et ses escargots veuillent
Bien se passer de moi pour enterrer les feuilles:
Le vingt-deux de septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

Jadis, ouvrant mes bras comme une paire d'ailes,
Je montais jusqu'au ciel pour suivre l'hirondelle
Et me rompais les os en souvenir de vous...
Le complexe d'Icare à présent m'abandonne,
L'hirondelle en partant ne fera plus l'automne:
Le vingt-deux de septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

Pieusement noué d'un bout de vos dentelles,
J'avais, sur ma fenêtre, un bouquet d'immortelles
Que j'arrosais de pleurs en souvenir de vous...
Je m'en vais les offrir au premier mort qui passe,
Les regrets éternels à présent me dépassent:
Le vingt-deux de septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

Désormais, le petit bout de coeur qui me reste
Ne traversera plus l'équinoxe funeste
En battant la breloque en souvenir de vous...
Il a craché sa flamme et ses cendres s'éteignent,
A peine y pourrait-on rôtir quatre châtaignes:
Le vingt-deux de septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

Et c'est triste de n'être plus triste sans vous

To będzie miał 25! :)

[ave.duce]

www.youtube.com/watch?v=aOZTjlrU8M0&feature=PlayList&p=7A1F1E265DBDBD5B&playnext=1&playnext_from=PL&index=36

:p

[blind_as_a_bat]

forum.gazeta.pl/forum/w,89075,93928446,93928446,Gabinet_Szarlatanow.html
forum.gazeta.pl/forum/w,89075,97147829,97147829,_.html
forum.gazeta.pl/forum/w,89075,95540406,95540406,Where_The_Rainbow_Ends.html
Poezje zebrane?

"Limeryk Życiowy"

[ave.duce]

forum.gazeta.pl/forum/w,89075,95524453,,limeryk_zyciowy.html?s=0
:p

"Gdybaczki"

[ave.duce]

forum.gazeta.pl/forum/w,89075,101529365,101529365,Gdybaczki_.html

:p

CISZA

[blind_as_a_bat]

Z morza słów
wyprowadź mnie
ku brzegom ciszy,
gdzie słowo powstaje
nie w pianie wzbierających fal
pędzonych przez wiatry,
lecz oczyszczone na wysokościach
wśród obłoków żalu
w samotności
wisi
w kropli światła
i każda litera jest radością
i każda jest męką.

DAWID SFARD, przeklad Arnold Slucki

pożegnanie według rytuału

[gat45]

39
1 Kierownikowi chóru, Jedutunowi2. Psalm. Dawidowy.
2 Rzekłem: «Będę pilnował dróg moich,
abym nie zgrzeszył językiem;
nałożę na usta wędzidło,
dopóki naprzeciw mnie jest występny».
3 Oniemiałem, zamilkłem
pozbawiony szczęścia,
lecz moja boleść wzmogła się na nowo.
4 Serce w mym wnętrzu rozgorzało;
gdy rozważałem, zapłonął w nim ogień3:
język mój przemówił.
5 O Panie, mój kres pozwól mi poznać
i jaka jest miara dni moich,
bym wiedział, jak jestem znikomy.
6 4 Oto wymierzyłeś moje dni tylko na kilka piędzi,
i życie moje jak nicość przed Tobą.
Doprawdy, życie wszystkich ludzi jest marnością.
7 Człowiek jak cień przemija,
na próżno tyle się niepokoi,
gromadzi, lecz nie wie, kto to zabierze.
8 A teraz w czym mam pokładać nadzieję, o Panie?
W Tobie jest moja nadzieja.
9 Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości,
nie wystawiaj mnie na pośmiewisko głupca!
10 Zamilkłem, ust mych nie otwieram:
Ty bowiem [to] sprawiłeś.
11 Odwróć ode mnie Twe ciosy:
ginę pod uderzeniem Twej ręki5.
12 Za winę chłoszczesz człowieka karaniem,
jak mól obracasz wniwecz to, czego pożąda.
Doprawdy, każdy człowiek jest marnością.
13 Usłysz, o Panie, moją modlitwę,
i wysłuchaj mego wołania;
na moje łzy nie bądź nieczuły,
bo gościem jestem u Ciebie,
przechodniem - jak wszyscy moi przodkowie6.
14 Odwróć oczy ode mnie7, niech doznam radości,
zanim odejdę i mnie nie będzie.


O ile Bóg istnieje, to mam nadzieję, że pan Edelman mu wybaczyz

X Przykazań Czlowieka Szczęśliwego

[ave.duce]

ThanX to Lady_Leniwa :)))

[blind_as_a_bat]

Znacie sie obie Panie na rzeczy.

IV => that's it, zwlaszcza, jezeli chodzi o kobiete!

RELIGIE ŚWIATA

[blind_as_a_bat]

X Przykazań Czlowieka XXI wieku

[blind_as_a_bat]

"Rachunek dla dorosłego"

[mimbla.londyn]

"Jak daleko odszedłeś
od prostego kubka z jednym uchem
od starego stołu ze zwykłą ceratą
od wzruszenie nie na niby
od sensu
od podziwu nad światem
od tego co nagie a nie rozebrane
od tego co wielkie nie tylko z daleka ale i z bliska
od tajemnicy nie wykładanej na talerz
od matki która patrzyła w oczy zebyś nie kłamał
od pacierza
od Polski z rana

ty stary koniu."


Jan Twardowski

Podróżą każda miłość jest...

[blind_as_a_bat]

Podróżą każda miłość jest
Za dużo każda miłość chce
Choć gubią nas bezdroża serc
Nie zawahamy się

Podróżą każda miłość jest
Co różą wiatrów znaczy cel
Poniesie nas, gdzie, - nie wie nikt
W jakie noce i dni

Czasu coraz mniej do odjazdu
Coraz większy lęk przed złą gwiazdą
Została nam ostatnia już
Szansa, by z serca zetrzeć kurz

Bez miłości czas policzony
Los nam bilet dał w jedną stronę
A na drogę w nieznane - nadzieję...
Że znajdziemy ją, jeśli istnieje...

Podróżą każda miłość jest...


Jonasz Kofta

www.youtube.com/watch?v=gZx-LxEU0Vw&feature=related

We are the time. We are the famous

[blind_as_a_bat]

We are the time. We are the famous
metaphor from Heraclitus the Obscure.

We are the water, not the hard diamond,
the one that is lost, not the one that stands still.

We are the river and we are that greek
that looks himself into the river. His reflection
changes into the waters of the changing mirror,
into the crystal that changes like the fire.

We are the vain predetermined river,
in his travel to his sea.

The shadows have surrounded him.
Everything said goodbye to us, everything goes away.

Memory does not stamp his own coin.

However, there is something that stays
however, there is something that bemoans.

Jorge Luis Borges

"...I wtedy nadchodzi kluczowy moment"

[mimbla.londyn]

Miłość



Jest czekaniem
na niebieski mrok
na zieloność traw
na pieszczotę rzęs

Czekaniem
na kroki
szelesty
listy
na pukanie do drzwi

Czekaniem
na spełnienie
trwanie
zrozumienie

Czekaniem
na potwierdzenie
na krzyk protestu

Czekaniem
na sen
na świt
na koniec świata



Malgorzata Hillar

Kot w pustym mieszkaniu

[mimbla.londyn]

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
ze tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.

Czy anioł zlatuje na ziemię ...

[mimbla.londyn]

czy anioł zlatuje na ziemię

z ramionami jak do uścisku

a zleciawszy wśród trawy drzemie

na szerokim wichrowym lotnisku



czy to chmura zapłonęła w górze

czemu rosa na trawach czerwona

anioł zleciał na płonącej chmurze

otwierając szeroko ramiona




Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

[blind_as_a_bat]

Italiam, Italiam...

[sclavus]

Czy chcesz się bawić

Słuchaj, czy chcesz się ze mną bawić, powiedz,
w przygodach i wyprawach towarzyszyć,
trzymając się za ręce w ciemność pobiec,
przystanąć, serca trzepotanie ściszyć?

Chcesz z miną półsurową, półszelmowską
wody do wina lać umiarkowanie,
rzucać perłami, cieszyć się błahostką,
przez ciżbę strojną w lichym przejść gałganie?

Słuchaj, czy chcesz się ze mną bawić w życie,
codziennie zaczynając je od nowa?
Czy umiesz w długą pluchę lub śnieżycę
w milczeniu pić herbatę rubinową?

Chcesz żyć rozrzutnie, serca strat nie licząc
i tylko z rzadka trwożąc się, że oto
listopad znów przechadza się ulicą,
ten biedaczysko z szeleszczącą miotłą?

Czy chcesz się bawić w ptasi lot za oknem,
w pełzanie płaza niewidoczne w gęstwie,
podróż w nieznane, stuk pociągu, okręt,
sen, dobroć, boże narodzenie, szczęście?

Czy chcesz się bawić w szczęśliwych kochanków,
w płaczu naiwną i chytrą przejrzystość,
przez nocy tysiąc i tysiąc poranków
zabawę zamieniając w rzeczywistość?

Trzymając się za ręce w ciemność pobiec...
i w śmierć się ze mną bawić, - czy chcesz, powiedz?

Dezsö Kosztolanyi
przekład: Gracja Kerenyi

Jałowa Ziemia - II Partia Szachów

[ave.duce]

Krzesło w którym siedziała, jako lśniący tron
Łuną płonęło na marmurze, gdzie zwierciadło -
Wsparte słupami rzeźbionymi w kiście winnych gron
Z których złocisty wyglądał Kupido
(A drugi oczy ukrył za skrzydłami)
- Siedmioramiennych kandelabrów zdwajało płomienie,
By odbić światło w inkrustacjach stołu, skąd
Blask jej klejnotów szedł im na spotkanie
Z puzder z atłasu - w rozrzutnym nadmiarze.
W otwartych fiolkach z szkieł barwionych i słoniowej kości
Czaił się dziwny zapach sytentycznych perfum,
Maście, pudry i płyny - w niespokojnych i zwodzących
Woniach topiły zmysły; gdy wzbijał je wiew
Niosąc chłód od okna - wznosząc się -
Tuczyły złoty długi płomień świec,
I kładąc dym ich na plafonie
Mąciły deseń liści w kasetonach.
Sczerniałe w morzu drzewo, nabijane miedzią,
Zielenią i oranżem płonąc wśród barwnych kamieni
Rzucało blask posępny - w nim rzeźbiony delfin płynął.
Ponad antycznym kominkiem, jak gdyby
W otwartym oknie widok, a w nim leśna scena:
Przemiana Filomeli, przez barbarzyńskiego króla
Tak okrutnie zgwałconej; i dotąd tam słowik
Dziewiczo czystym głosem napełnia pustkowie,
I ciągle płacze, ciągle ściga świat:
"Dżag Dżag" dla brudnych uszu.
I inne wyschłe pniaki i strumienie czasu
Były opowiedziane w krąg na ścianach; twarze
Wychylone i pochylone, uciszały pokój.
Szelest stóp wchodził po kamiennych schodach.
W świetle kominka, pod szczotką jej włosy
Rozsypywały się w iskrzące punkty
Jarzyły w słowach, potem milkły zagniewane.

"Źle z moimi nerwami tej nocy. Źle. Ach, zostań ze mną.
Mów do mnie. Czemu nigdy nic nie mówisz. Mów.
0 czym ty myślisz? Co ty myślisz? Co?
Ja nigdy nie wiem, o czym myślisz. Pomyśl."

Myślę - jesteśmy w szczurzym zaułku
Gdzie zmarli ludzie pogubili kości.

"Co to za hałas?"
Wiatr pod drzwiami.
"Co to za hałas znowu? Co ten wiatr wyrabia?"
Nic, znowu nic.
"Czy
Ty nic nie wiesz? Nic nie widzisz? Nie pamiętasz
Nic?"
Pamiętam
Perły lśnią - kiedyś to były oczy.
"Czy jesteś żywy, czy umarly? Nic nie ma w twej głowie?"
Tylko
0 0 0 ten szeksphirowski szlagier
Taki elegancki
Tak inteligencki
"I co mam teraz robić? Co mam robić? Co?
Wyjść tak jak stoję i iść po ulicy
Z włosami rozwianymi, tak. A co zrobimy jutro?
I co w ogóle mamy robić?"
Gorąca woda o dziesiątej,
Zakryty wóz o czwartej, gdy ulica deszczem lśni,
I rozegramy partię szachów, oczy bez powiek zaciskając
I oczekując na stukanie w drzwi.

Kiedy mąż Lilki wracał do cywila. To powiedziałam -
Nie owijałam w bawehię, powiedziałam jej prosto z mostu,
PROSZĘ SZYBCIEJ JUŻ CZAS
Teraz gdy Albert wraca, oporządź się trochę.
Będzie chciał wiedzieć, co zrobiłaś z forsą, którą ci dał
Abyś wstawiła zęby. Dał ci, sama to widziałam.
Wszystkie jej wyrwij Lilka i wpraw sobie nowe,
Tak powiedział - przysięgam, już nie mogę patrzeć
Na ciebie - i ja również, powiadam, i pomyśl o biednym Albercie,
Cztery lata był w woju, teraz chce mieć frajdę,
A jeśli ty nie zechcesz, to znajdą się inne.
0 czyżby, odpowiedziała. Coś w tym rodzaju, mówię.
To choć wiem komu dziękować, i łypnęła na mnie okiem.
PROSZĘ SZYBCIEJ JUŻ CZAS
Jak ci się nie podoba, to się wypchaj, mówię.
Inne tylko czekają na taką okazję.
Lecz jak Albert da nogę, wspomnisz moje słowa.
Jak ci nie wstyd, powiadam, wyglądać jak antyk
(A ma tylko trzydzieści jeden lat).
Nic na to nie poradzę, mówi, twarz jej się wyciąga,
To przez proszki, powiada, co brałam na spędzenie.
(Ma już piątkę, przy Jurku omal nie umarła)
Aptekarz mówił - będzie dobrze, ale nie jestem ta sama.
Jesteś lepsza idiotka, powiadam,
Jeśli ci Albert nie da spokoju, tak już będzie,
Po coś ty wyszła za mąż, jak nie chcesz mieć dzieci?
PROSZĘ SZYBCIEJ JUŻ CZAS
Dobra, w niedzielę Albert był już w domu - ugotowała golonkę,
Mnie zaprosili na obiad, bym skosztowała pyszności...
PROSZĘ SZYBCIEJ JUŻ CZAS
PROSZĘ SZYBCIEJ ZAMYKAMY
Dobranoc Bill. Dobranoc Lu. Dobranoc May. Dobranoc.
Pa pa. Dobranoc. Dobranoc.
Dobranoc paniom, dobranoc wdzięcznym paniom, dobranoc, dobra noc.

T. S. Eliot

Lesko, Bieszczady, eh...

:p