Bóg - jeszcze raz

[ppieprz]

Wiem że niemal wszystko juz zostało na ten temat powiedziane/napisane... ale
musze jeszcze raz, bo nie wiem co robić...
czy to dobrze aby modlic się do boga, wierzyć w niego - ze strachu?
bo to jedyny powód dla jakiego ja w ogóle myslę o bogu. po prostu boję się, że
jeśli nie będę go dostatecznie mocno wielbić, oddawać mu czci itp to zabierze
mi to co mi zostało - moje dziecko... wszystko we mnie buntuje sie przeciwko
modlitwie do niego... najchetniej wykrzyczałabym mu prosto w twarz jaki z
niego s... ale sie boję...
i tak trwam, nawet nie wiem w czym - ani to wiara ani nie wiara... kiedy ide
do kościoła to prawie kipię z wściekłości, więc nie chodze... ale jak nie
chodze to sie boję...
dzisiaj była kolejna msza za krzyska. nie pojechałam. wczoraj zawiozłam hanie
do teściów i powiedziałam że zostawią ją u nich na noc, ale maja jej nie
zabierać do kościoła - oczywiscie zabrali ją... po co mnie słuchać, przecież
jestem tylko jej matką, oni wiedzą lepiej...
więc teraz siedzę wściekła i tak myslę o tym bogu... czy to możliwe, że bóg
zabrał mi męża za karę? w takim razie musze być bardzo złym człowiekiem - 10
lat temu przecież zabrał mi też ojca... czy on próbuje mnie zmusić żebym go
czciła? do czego jeszcze sie posunie żebym to zrobiła?
boje sie...

[mar-y88]

Nasze dzieci mają tylko nas, a my tylko ich, tylko one nam zostały
więc wiadomo, że się o nie boimy, chcemy ich chronić jak tylko
potrafimy najlepiej...
Ja nie wierze w Boga, mam myśli w stylu 'gdyby istniał to by mi tego
nie zrobił'... Też nienawidzę kościoła i nie chodze nawet na msze za
Marcina. zawsze czuję się później winna, że przecież powinnam, a
moja rodzina uważa, że jestem niemalże opętana przez szatana skoro
się za swojego męża nie modlę. Nie uważam żeby strata bliskich była
karą za grzechy.. Nie umiem sobie wytłumaczyć dlaczego ich tracimy,
ale wizja Boga, który bawi się nami jak kukiełkami i mówi 'dziś ty
zbędziesz miał wypadek bo muszę ukarać Twoją żaonę' jest dla mnie w
pewien sposób przerażająca, a zarazem chyba też groteskowa i
nieprawdopodobna...

[kajetanb52]

Czy wy naprawdę myślicie, że Bóg siedzi gdzieś za chmurką i kombinuje na
zasadzie "jej mąż umrze na raka bo jej nie lubię, a jemu żona zginie w wypadku
bo nie chodzi do kościoła"? Zastanawiam się, czy taka postawa nie jest jakąś
próbą nadania sensu temu co nas spotkało, znalezienia "wyższej" przyczyny
naszych tragedii. Ale mi jakoś łatwiej przyjąć, że śmierć mojej żony była
przypadkowa. Ludzie giną w wypadkach, umierają na choroby, ze starości,
popełniają samobójstwa. Na kogoś musi paść, niestety padło na nas. I Bóg
naprawdę nie ma tu nic od rzeczy.

[ppieprz]

widzisz, ja zasadniczo popieram twój punkt widzenia... to wszystko wydaje mi się
być raczej dziełam przypadku niz jakiegoś "boskiego planu" napisałam tylko o
swoich wątpliwościach, w których utwierdza mnie otoczenie... ja nie chcę wierzyć
w boga, bo tak trzeba, bo wszyscy wierzą... chce wierzyć albo nie, bo wierzę i
już, albo nie wierzę i już... tymczasem widzę potępiające spojrzenia sąsiadów,
widzę ból w oczach moich teściów (jak ona może się za niego nie modlić?! pewnie
juz zapomniała, albo nigdy go nie kochała tak jak my - myslą i modlą się dzień i
noc...), widzę ich zwątpienie i zgorszenie (jak ona wychowa to dziecko?! bez
boga?!) i po prostu zaczynam się zastanawiać czy oni wszyscy nie mają racji...
słyszę zewsząd że może być jeszcze gorzej (czytaj: niektórym umierają jeszcze
dzieci... serio, kiedyś , gdy płakałam na cmentarzu podeszła do mnie sąsiadka i
uraczyła mnie opowieścią, że mogło być gorzej ale bóg zostawił mi przecież
dziecko...) i zaczynam się bać...
dzisiejsza sytuacja z moimi teściami, którzy zabrali moje dzieckko do kościoła,
pomimo, że wyraźnie powiedziałam, że sobie tego nie życzę, spowodowała, że
poczułam się jakbym kogoś krzywdziła swoją nie-wiarą... poczułam sie jakbym ja
prowadziła ją prawie do zagłady, a oni ją ratowali... a więc zaczełam myśleć że
śmierć mojego męża też mogę tak zinterpretować...

[tilia7]

ppieprz to co piszesz jest najlepszym dowodem na to,że Boga nie ma powodu się
bać.Bać to się trzeba ludzi.Zwłaszcza głupich.Masz prawo wierzyć a Boga,masz
prawo w niego nie wierzyć.Mało tego możesz chodzić do kościoła nie wierząc,albo
nie chodzić mimo wiary.TY o tym decydujesz.I nie pozwól sobie wejść na głowę a
tym bardziej tak się głupio nie daj straszyć.Podpisuję się pod słowami Kajetana
Bóg jeśli jest to na pewno nie "poluje" na ludzi i nie odbiera im złośliwie życia.

[biala999]

O tym, czy gdzieś jest jakiś bóg na pewno się kiedyś dowiemy... Ja
zawsze miałam co do tego wątpliwości... Jeśli jest, to raczej nie
interesuje się nami... Bo przecież gdybyśmy go choć trochę
obchodzili, gdyby był - jak mówią - miłosierny i kochający
bezinteresownie - interweniowałby, pomagałby nam, nie pozwoliłby na
te wszystkie okrucieństwa, no i na nasze cierpienie. Wiara w boga
(jakiegokolwiek) w moim odczuciu nie musi się wcale wiązać z
chodzeniem do kościoła. Tak, jak napisała Tilia7 - można chodzić tam
nie wierząc i na odwrót. Ja zazdroszczę tym wszystkim, którzy
wierzą, ale tak naprawdę szczerze. W takiech sytuacjach, jak nasza,
mają o wiele łatwiej, bo mają siłę, którą daje im wiara. Ja sama
modlę się teraz tylko i wyłącznie do mojego Męża. On jest teraz moim
Bogiem (zresztą tak było zawsze). Kwestia wiary to bardzo
indywidualna sprawa. Od bardzo dawna jestem negatywnie nastwiona do
instytucji kościoła, a po tym, co przeszłam, czuję do nich czystą
nienawiść. Staram się jednak z tym walczyć i nie okazywać tego (choć
nie jest to łatwe). Moi bliscy wiedzą, że nie uczestniczę w żadnych
obrzędach kościoła. Czasem mówią, że może mogłabym pójść, ale nie
zmuszają mnie do niczego i nie oceniają mnie. Ja staram sie szanować
ich przekonania i zawsze proszę, żeby oni szanowali moje. Myślę, że
najważniejsze, to żyć w zgodzie z własnym sumieniem i tak, by nie
robić innym krzywdy. Ja nikogo nie krzywdzę moim brakiem wiary, więc
nic nikomu do tego... Ppieprz, rób tak, żebyś to Ty czuła się
dobrze; nie słuchaj tego, co mówią inni ludzie - oni za Ciebie nie
przeżyją Twojego życia. Pozdrawiam, Patrycja.

[elka323]

Pisałam na ten temat na tym forum już parę razy , więc nie będę tego
powtarzać.Powiem tylko tyle - moje poglądy i doświadczenia są identyczne z
twoimi , więc podpisuję się pod twoim postem .Kościół to instytucja jak każda
inna , księża to urzędnicy o dużym zakresie władzy do którego w większości nie
dorośli , a wiara to całkiem coś innego , oderwanego od instytucji
kościoła.Niestety , ta instytucja nie przyjmuje tego do wiadomości i zewnętrzne
oznaki przynależności do niej uważa za najważniejsze.Nie akceptuję tego.Staram
się żyć tak , aby mnie i innym było ze mną dobrze i to jest
najważniejsze.Pozdrawiam Justyna

[kwiatek_0]

Bóg nie daje większego krzyża do niesienia, niż jesteśmy w stanie udźwignąć.

[karina.ge]

Ja nie potrafię jednoznacznie okreslić sie jak dotąd a propos mojej
wiary, myślę, że jestem na drodze poszukiwania... I tak to nazwijmy.
Moi przedrozmówcy mają rację moim zdaniem, pisząc, że Koscioły to
instytucje, i wcale nie mam na mysli wyłącznie Katolickiego. Wiara
to coś więcej, i już z pewnością tzw. "chodzenie" do kościoła nie
czyni nas wierzącymi. Pasterze wszystkich wiar na świecie wyznaczali
i pokazywali nam drogi postępowania na co dzień, świątynią jest
Ziemia - cała, i ludzie, każdy z nas. Prawdziwy przykład wiary czy
niewiary dajemy sobie samym każdego dnia, a nie w niedzielę podczas
godzinnego nabozenstwa. Tak myślę... Pozdrawiam