Cechy charakteru i zachowania przemocowca.

[zuzi.1]

Czy ktoś mogłby to jakoś ładnie usystematyzowac, żeby przydało się innym? Co robi, jak się zachowuje, podłoże, cechy charakteru, przykłady zachowań z życia wzięte itp. Taki check list dla potrzebujących...cos jak sorvina opisała toksycznych ludzi...taka dogłębna analiza, może byc w punktach.

[satoja]

Widzę, że wybierasz drogę na skróty i to jak największym cudzym wysiłkiem a nie własnym :P
Czy jesteś młodą osobą, wychowaną już w tej kulturze, gdzie się nie czyta książek tylko ich jednostronicowe streszczenie?
Może jednak warto poczytać jakieś pozycje z literatury albo przejśc się na terapię i samej taki poradnik dla innych postarać się zrobić?

Cech przemocowych można się dopatrzyć w 3/4 populacji ludzkiej... Czy to agresja czynna, czy bierna, czy werbalna, czy przemoc fizyczna czy psychiczna czy materialna czy emocjonalna... Myślisz, że da się to wszystko zawrzeć w pięciu punktach i ośmiu linijkach?

A źródło? jak wszystkie źródła - korzenie w rodzinie (przyzwyczajenie drugą naturą, lepszy system zły lecz znany niż inny nieznany) i nieprzerobienie zła w dalszym życiu więc i kontynuacja zachowań w kolejnych pokoleniach. Czasem choroba psychiczna.
Spotykasz się z kimś - popatrz jak ze sobą żyli jego rodzice. Bo tego jest nauczony i to zna. A tylko osoba chcąca się rozwijać nauczy się czegoś innego.

[zuzi.1]

Nie wybieram drogi na skróty, nie mam tego w charakterze ;-) Wrzucam kilka wypowiedzi na temat przemocowców z forum Niebieskiej Linii w punktach, systematycznie będę dorzucac co ciekawsze znalezione wypowiedzi osób, które spotkały się z przemocą psych. i nie tylko w swoim życiu:

1. przemocowcy potrzebują mieć kontrolę nad wszystkim? Przynajmniej tacy, z którymi ja miałam doczynienia. Nawet w najmniejszych sprawach. Nie wiem tylko skąd się to u nich bierze. Może ktoś mi odpowie na to pytanie??? Dość ciekawa kwestia.

Jedną z odpowiedzi, która mi się nasuwa jest to, że jeśli sami doznawali kiedyś przemocy to się bali i musieli mieć czujność i kontrolę nad sytuacją, by np. znów nie dostać. Drugą jest to, że kontrola rodziców jako przeniesienie zachowania.

Mysle, ze to jest sposob na sprawowanie kontroli nad druga osoba. Jak jest w stanie sklonic Cie do zmiany drobnych rzeczy to skloni Cie takze do zmiany rzeczy wiekszych - takie wymuszanie uleglosci az sie do tego przyzwyczaisz. Dlaczego oni to robia - bo chca kontrolowac innych, dlaczego to robia? Chyba jedyna odpowiedzia jest "bo moga" to nie sa ludzie dzialajacy w sposob racjonalny.


2.Istotą przemocy jest sprawowanie kontroli
Jerzy Mellibruda
Rok: 2005
Czasopismo: Świat Problemów
Numer: 2
Zwykle przy rozróżnieniu na przemoc fizyczną i psychiczną rozumiemy to z grubsza tak, że ta pierwsza to bicie i kopanie, a druga – obrzucanie obel-gami. To ogromne uproszczenie. Zdarzają się – chociaż rzadko – przypadki przemocy w rodzinie, w których nie występuje przemoc fizyczna, ale nie istnieje żadna przemoc bez przemocy psychicznej. Ona z definicji jest psychiczna, niezależnie od tego, czy są tam kopniaki, uderzenia, wyrywanie włosów, czy też tego nie ma.
Co się kryje za stwierdzeniem, że każda przemoc jest psychiczna? Można tu mówić o trzech aspektach:
po pierwsze – w przemocy, która dokonuje się w rodzinie, najczęściej chodzi o sprawowanie nad ofiarą kontroli psychicznej, o jej utrzymanie lub zwiększenie;
po drugie – najważniejsza część przemocy jest tworzona przez oddziaływanie psychologiczne i za pomocą narzędzi psychologicznych;
po trzecie – w wyniku przemocy powstają bardzo poważne szkody psychologiczne.
Sprawowanie nad kimś kontroli psychicznej to taka sytuacja, w której uczucia, myśli i zachowania w ogromnym stopniu zależą od tego, co ktoś drugi zrobi albo czego nie zrobi, a osoba poddawana kontroli psychicznej nie może zmienić tego układu albo ma z tym ogromne trudności. Jest to pozostawanie pod czyimś przemożnym wpływem – takim, który sięga do uczuć, do myśli i do zachowań oraz ogranicza lub całkowicie eliminuje możliwość przeciwstawienia się.
Czy to jednak oznacza, że każdy przypadek silnego, kontrolującego wpływu jest przemocą? Oczywiście, że nie. Ludzie bardzo często znajdują się pod kontrolą psychiczną innych, a przecież nie ulegają przemocy. To, co czuje, co myśli i jak się zachowuje małe dziecko, a czasem to, czy w ogóle przeżyje, zależy w ogromnym stopniu od zachowania jego rodzica. Ale sprawowanie kontroli nie jest wykorzystywane przeciwko dziecku, tylko dla jego dobra, a nawet stanowi pewną prawidłowość rozwojową. A skoro każdy człowiek ma tego typu doświadczenia, to łatwo sobie zdać sprawę, jak głębokie korzenie może mieć przemoc. Może – i bardzo często tak się dzieje – odwoływać się do podstawowych doświadczeń, które mają wszyscy ludzie. Zresztą bardzo często sprawca przemocy próbuje doprowadzić ofiarę do tego, żeby czuła się bezradna jak małe dziecko. Im bardziej mu się to udaje, tym głębiej i mocniej przemoc jest osadzona.
Na czym polega istota uzyskiwania przemocowej kontroli nad drugą osobą? Bardzo ważnym czynnikiem jest poczucie zagrożenia i to takie, które jest bezpośrednią konsekwencją dotkliwych czy bolesnych czynów ze strony sprawcy przemocy. Do pewnego momentu członkowie rodziny – chodzi tu przede wszystkim o dorosłych – próbowali stawiać opór: na coś się nie zgadzali, krytykowali, mówili, że im się to nie podoba. Ten opór był łamany za pomocą aktów agresji, które sprawiały ból i wywoływały lęk. Przełamywanie oporu jest niesłychanie ważnym elementem zdobywania kontroli psychicznej.
Często zaczyna się od zachowań, będących na pograniczu tego, co ludzie akceptują. Kiedy rozmawiamy z kobietami – ofiarami przemocy o tym, jak wyglądał ich związek na początku, zwykle dowiadujemy się, że kiedyś chodzili na randki, do kina, może nawet on czasem kupił jej kwiatek. Później coś zaczęło się psuć: to jeszcze nie było bicie, ale na przykład ordynarne słowa, jakich mężczyzna może nawet wcześniej używał, ale nie kierował ich do swojej partnerki. I okazuje się, że to początek łańcucha – ten moment, kiedy ona po raz pierwszy poczuła jako nieprzyjemne jego zachowanie, które do tej pory akceptowała, a nawet mogła uważać za „męskie”. Dlatego tak ważne jest, żeby kobiety nie pozwalały nie tylko na bicie, ale już na te pierwsze wyłomy w kulturalnej komunikacji.
Jeśli kobieta, kiedy pierwszy raz słyszy wulgarne wyzwiska, podejdzie do swojego partnera i patrząc mu prosto w oczy powie: „Jak jeszcze raz tak się do mnie odezwiesz, to chociaż cię kocham, już nigdy mnie nie zobaczysz”, wówczas zwykle nie dochodzi do eskalacji przemocy. Jednak kobiety w znacznej większości w obliczu obraźliwego zachowania – mimo że jest im przykro – nie są zdolne do takiej konfrontacji. Wtedy przemoc rozkręca się, rozwija krok po kroku, a drobne przejawy oporu są kruszone. Później zdarza się coś poważniejszego – pierwsze uderzenie czy popchnięcie. Przy czym często jest to lekceważone lub oswajane: on przeprosi, przyniesie kwiaty, po czym zrobi to samo, znów przyniesie kwiaty, chociaż już nie pięć, tylko jeden, a za trzecim razem powie: „Co ty się czepiasz? Przecież to normalna rzecz, trzeba było mnie nie denerwować”.
Istotną rolę odgrywa też początkowy stan relacji między mężczyzną a kobietą, a konkretnie asymetria dominacji i podporządkowania, widoczna już w momencie dobierania się par i rozpoczynania wspólnego życia. Pozostaje w zgodzie z wzorem kulturowym to, że mężczyzna jest w związku górą, co w wielu przypadkach – choć nie zawsze – ma pokrycie w jego cechach psychologicznych. Są mężczyźni, którzy mają tendencję do dominowania, do przewodzenia, i kobiety, które mają skłonność do ulegania, podporządkowania się. Jeżeli ludzie się kochają i dobiorą się w ten sposób, to obydwoje mogą być zadowoleni: przewaga mężczyzny może wyrażać się w opiekuńczości i braniu na siebie rodzinnych zadań, z kolei kobieta ma do zaofiarowania cenioną przez wielu mężczyzn uległość i umiejętność podporządkowania się. Ale jeżeli w takim układzie pojawi się przemoc, to możliwości tej kobiety, żeby się przeciwstawić, obronić przed agresją, będą bardzo małe. Można powiedzieć, że od samego początku było jasne, że on będzie silniejszy, a ona słabsza – ich relacja była już ustawiona, kiedy on swoją siłę zaczął wykorzystywać do tego, żeby ją bić.
Kiedy w przedszkolu patrzymy na dzieci, wyraźnie widać, że niektóre dziewczynki są psychicznie znacznie silniejsze, bardziej dynamiczne od chłopców, a jak trzeba, potrafią przylać. Jednak później zaczynają oddziaływać na dzieci wzory kulturowe i dorastający chłopak dowiaduje się, że to on powinien być dominujący, że musi być macho, ma być silny, nie wolno mu płakać, a „kobietę trzeba trzymać krótko”. Zdarzają się nawet pary, które na użytek otoczenia odgrywają swoje role zgodnie z obowiązującym wzorem kulturowym, chociaż w rzeczywistości to on jest słaby, a ona silna, ona trzyma kasę i rządzi domem. I tu docieramy do psychologicznych źródeł przemocy.
Mężczyzna jest pod silną presją otoczenia, żeby być twardzielem. Chce pokazać się przed kolegami – zwłaszcza jeśli naprawdę to kobieta jest w ich związku silniejsza – i ucieka się do aktów agresji, żeby zmniejszyć asymetrię sił. Od niepamiętnych c

[zuzi.1]

Od niepamiętnych czasów do tego celu służył mężczyznom alkohol. Panowie piją i opowiadają sobie, jakie te baby są okropne, potem naładowani wracają do domu i tylko szukają pretekstu, żeby pokazać, kto tu rządzi. Kiedy mężczyzna jest zły, sfrustrowany, a dodatkowo nabuntowany przez kolegów i po alkoholu, to robi awanturę. I w trakcie tej awantury rozkręca się, bo agresja stwarza mu sytuacyjne złudzenie własnej mocy, a wzbudzany strach daje poczucie kontroli nad sytuacją i drugą osobą.
Człowiek, którzy zmierza do przemocowej kontroli, na ogół nie umie zdobyć poczucia ważności i znaczenia w normalny sposób, musi więc sięgnąć po jego substytut w postaci budzenia lęku. Podporządkowaniem sobie kogoś, kto się boi, zastępuje brak przekonania o swojej wartości i oczywiście wpada w pułapkę, bo uzyskiwane w ten sposób złudzenie mocy jest nietrwałe. Ponieważ jednak nie dysponuje niczym więcej, powtarza akty przemocy. Kiedy pojawiają się wątpliwości na własny temat albo sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, sięga po znany już sposób, kiedy to upił się, zrobił awanturę, coś zniszczył. Akty przemocy, które dają poczucie panowania nad sytuacją, nie muszą polegać na biciu, czasem można to samo osiągnąć na przykład demolując mieszkanie lub niszcząc rzeczy. To jest potężny komunikat: „Mogę to zniszczyć, bo ja tu rządzę”.
W zdrowych warunkach oznaką czyjejś władzy jest to, że może coś zbudować, jednak może demonstrować swoją siłę i potęgę również poprzez zniszczenie. Na tym polega terroryzm, czyli publiczne akty przemocy: terroryści dążą do sprawowania kontroli, pokazując, że są bezkarni w niszczeniu czegoś, co dla innych jest cenne. Atak z 11 września był wyrazem takiego dążenia do sprawowania kontroli na skalę masową. Niewielka grupa mężczyzn wstrząsnęła życiem psychicznym milionów ludzi, którzy zaczęli się bać, bo sytuacja stała się nieprzewidywalna. Podobne rzeczy dzieją się w sytuacji przemocy w rodzinie: trzeba tylko raz albo dwa razy zrobić jakąś straszną rzecz, a potem można pozwolić sobie na wszystko. To są przemocowe elementy sprawowania kontroli psychicznej nad innymi osobami: utrzymywanie poczucia zagrożenia i własnych złudzeń o mocy, o przewadze, o dominacji.
Za przemocą niemal zawsze stoi niemoc albo obawa przed niemocą. To niesłychanie ważne: przemocy dokonują tylko ci, którzy albo są słabi, albo boją się znacznego osłabie nia. Oczywiście nie wszyscy ludzie, którzy mają tego rodzaju potrzebę dominacji, sięgają po akty przemocy. Na ogół do tego potrzebne jest coś więcej: pewien rodzaj przyzwolenia czy bezradności otoczenia społecznego.
Kolejny istotny czynnik: większość sprawców przemocy to osoby o pewnych predyspozycjach biologicznych do tego, żeby reagować impulsywnie, a zarazem słabiej kontrolować swoje impulsy. Czy to jednak predyspozycje biologiczne są odpowiedzialne za przemoc? Z pewnością nie. One stanowią tylko czynniki ryzyka, a za czyny jest zawsze odpowiedzialny sprawca przemocy i nie ma usprawiedliwienia, które zdejmowałoby z niego tę odpowiedzialność. Nie ma żadnych wyników badań, które mówiłyby, że nic się nie da zrobić, aby sprawca nauczył się kontrolować swoje zachowania.
Wiadomo, że ludzie różnią się pod względem agresywności i impulsywności reagowania, ale nie wszyscy, którzy mają skłonność do tego, stają się sprawcami przemocy. Również zdolność kontrolowania swoich impulsów ma podłoże biologiczne: osoby, u których występują mikrouszkodzenia układu nerwowego związane z przedłużoną akcją porodową, podczas której doszło do niedotlenienia czy lekkiej zamartwicy, mają utrudnione sprawowanie kontroli nad własną impulsywnością (co zresztą często obserwuje się już u małych dzieci). Istnieje też wyraźny związek między przemocą w rodzinie a tak zwanymi antysocjalnymi zaburzeniami w okresie dojrzewania. U znacznej części sprawców przemocy już w wieku 12-14 lat występowała wzmożona agresywność w stosunku do kolegów, konflikty z nauczycielami czy różnego rodzaju trudności wychowawcze. To nie dotyczy wszystkich, ale jest jednym z ważnych czynników ryzyka.
W tym kontekście można też patrzeć na rolę, jaką w przemocy odgrywa alkohol. Wiemy, że nie jest on przyczyną przemocy, ale może wpływać na każdy z wymienionych wcześniej elementów przemocy. Alkohol tylko podgrzewa, wzmacnia czynniki ryzyka i potęguje ich działanie, chociaż nie jest za nie bezpośrednio odpowiedzialny. Wyeliminowanie go wcale nie musi oznaczać zlikwidowania przyczyn przemocy: trzeźwiejący alkoholicy nieraz nawet po paru latach abstynencji nie stają się mniej agresywni (może trochę bardziej się hamują, bo dzięki temu, że nie piją, łatwiej im dostrzec zagrożenie). Dlatego przejście typowego programu terapii uzależnienia nie zmienia istotnych czynników decydujących o przemocy.
Warto o tym pamiętać, kiedy się przygotowujemy do tego, żeby pomaganie rodzinom alkoholowym było w większym stopniu oparte na innych działaniach niż tylko zobowiązanie do leczenia. Powinniśmy do programu leczenia uzależnienia dołączyć nowe elementy, ukierunkowane na przeciwdziałanie przemocy – to jest poważne wyzwanie dla lecznictwa odwykowego. Musimy pracować ze sprawcami nad ich potrzebą dominowania i kontroli, a także uczyć ich, co mają robić ze swoją agresywnością, jak kontrolować impulsy i w jaki sposób uzdrawiać to, co w rodzinach zostało zniszczone.
Od jakiegoś czasu wyraźnie widzimy, że nawet u osób, które nie piją alkoholu, agresywne zachowania tworzące przemoc domową mają charakter nałogowy. Akty przemocy wobec najbliższych cechuje podobna dynamika do tej, jaką widzimy w aktach upijania się. W sprawcy narasta pragnienie, a wybuch agresji rozładowuje napięcie i człowiek się uspokaja. Czasem postanawia, że tego więcej nie zrobi, a kiedy później powtarza to zachowanie, można to porównać z zapiciem. W związku z tym w terapii dla sprawców przemocy – nawet jeżeli w ogóle nie piją – w coraz większym stopniu korzysta się z wiedzy o terapii alkoholików.
Trzeba także brać pod uwagę, że zachowania przemocowe podlegają wpływom zewnętrznym. A to oznacza, że należy rozwijać konsekwentny system zewnętrznego interweniowania, powstrzymywania, straszenia, przestrzegania sprawców i równocześnie oferować im programy pogłębionej pracy nad sobą, nad kontrolowaniem swojej impulsywności i agresywności, uczyć innego sposobu wyrażania uczuć, a przede wszystkim innego sposobu odbudowywania swojego poczucia znaczenia i wartości niż krzywdzenie innych ludzi. Nieszczęście polega na tym, że sprawcy przemocy przyswoili sobie taki patologiczny, raniący innych, a zarazem nieskuteczny sposób dowartościowania się.
Jest bardzo ważne, żeby osoby podejmujące interwencję w przypadku przemocy domowej połączonej z nadużywaniem alkoholu nie uważały, że mogą jedynie załatwić umieszczenie tego człowieka w jakiejś placówce odwykowej. Na przyjęcie do takiej placówki czeka się czasem nawet rok, a efekty pobytu w niej nie są pewne.
I wreszcie warto zawsze mieć w świadomości to, że sprawca przemocy to też człowiek, którego nie należy obrażać, poniżać, jeszcze bardziej rujnować mu poczucia własnej wartości – takie traktowanie może tylko nasilić mechanizmy przemocowe. Przecież sprawca po rozmowie, w której został sponiewierany i poniżony, wraca do domu i nietrudno przewidzieć jego ewentualne zachowania. Dlatego musimy dbać o to, żeby do wstępnych rozmów motywujących dopuszczać tylko osoby, które rozumieją tę problematykę i są odpowiednio przygotowane, a najlepiej tworzyć w tym celu specjalistyczne zespoły.

[wykład wygłoszony podczas Konferencji Dużych Miast i Gmin Wiodących 25-26 marca 2002 w Warszawie – oprac. Ewa Jastrun]

3.To nie jest tak, że sprawca nie wie, że czyni zło...Oczywiście w skrajnych przypadkach, gdy mamy do czynienia z działaniem psychopatów to faktycznie mogą być problemy z odróżnieniem dobra od zła, ale w większości przemocy mającej swoje apogeum pod rodzinnym dachem to sprawca umie doskonale odróżnić zło od dobra...ale nie ma w sobie motywacji do zmian...
S

[zuzi.1]

Sprawca nie ma w sobie empatii i nie identyfikuje się z ofiarą, ale doskonale zdaje sprawę, że to on ma zyski a ofiara tylko straty. zmuszony, przyparty do muru podejmuje terapię i uczy się życia w społeczności jaką jest rodzina....Taka postawa jest możliwa bez względu na wiek ale nigdy nie można ją zdobyć przy pomocy płaczów, błagań czy też niekonsekwencji....

4.ale chcę też żeby był takim koachanym, chłopczykiem jakim jest jak nie ma odpałów. bo jest cudowny. jak to zrobic? jak go zmienic? musi byc jaki? sposób. z jednej strony plany na wyj?cie z gehenny a z drugiej miło?c. wielka i bezgraniczna. gdybym tak bardzo nie kochała. może byłoby mi łatwiej. za każdym razem jak pies z podkulonym ogonem wracam. wracam i wycišgam rękę. nienawidzę siebie za to. bo wiem jakš krzywdę robię w taki sposób dzieciom.

napisalas .
Witaj w klubie. "
ale chcę też żeby był takim kochanym, chłopczykiem jakim jest jak nie ma odpałów. bo jest cudowny. jak to zrobic? jak go zmienic? musi byc jaki? sposób" Nie kochanie, nie ma sposobu aby go zmienic. Mnie zajelo to 16 lat.
16 zmarnowanych lat, kiedy cała bylam pochłonieta " jak mu pomoc" On, On,. On.. w moich myslach byl tylko on- za dnie "kochanego przemilego chlopczyka" dałabym sie pokroic. Z czasem dnie, byly jednym dniem, polowa dnia, kilkoma godzinami, godzina- az zanikly zupelnie. Bylam pewna,ze on nie jest zly, ze to tylko cos w nim jest zle. Ze gdyby pomoc, gdyby bardzo, bardzo sie starac, wychodzic mu na przeciw- to zrozumie. Przeciez potrafi byc taki czarujacy, taki kochany..
Minelo wiele lat zanim zaczelam kojarzyc związek: mily chlopczyk= manipulacja w celu .. chciał cos odemnie wyludzic, dostac, otrzymac, albo mial taki kaprys, pobaiwc sie moimi uczuciami, nadzieja.. .Mogly to byc pieniadze, moglo to byc wmowienie mi ze nowo poznana babeczka z ktora moglabym sie zaprzyjaznic jest idiotka. Zawsze za milym chlopczykiem szla manipulacja. Ale odkrycie tego zajelo mi duzo lat.
Uwazaj szczegolnie na tego milego chlopczyka, nie ufaj mu.. wlasnie jemu szczegolnie. Nie piszesz o tym, ale lada moment przyjdzie taki czas,ze na widok Milego chlopczyka zaczniesz odczuwac strach, bo bedziesz juz wiedziala za chlopczykiem kroczy bestia. Strach pomieszany z ogromna checia zatrzymania tych " dobrych" chwil.
Jego prawdziwa twarz to nie chlopczyk, ale ten drugi. Bestia.


Dziewczyno.. ty juz wiesz,ze zrobilas ogromny blad. Nie piszesz zle o poprzednim męzu.
Przestan obwiniac siebie i udowadniac sobie / i otoczeniu/ ze Twoja decyzja o zwiazaniu sie z obecnym partnerem byla sluszna.
Zrobilas blad. Sprobuj sie do tego przyznac glosno. Powiedz to sobie , corce, matce, kolezance i kazdemu kto zechce sluchac.
Nie ukrywaj , nie udawaj w towarzystwie,ze jestescie fajna para.
Nie przeciagaj piekla , ktorego nie dasz rady zmienic. Masz dzieci. Masz starsza corke. Ona jest najwieksza ofiara tej sytuacji.
Kiedy on mowi ci, ze kocha- Ty MUSISZ miec swiadomosc,ze on klamie. Musisz uwierzyc, wbic sobie do glowy, ze on Was nie kocha. owtarzaj to sobie jak mantre. Jak bardzo to trudne- wiem.
1. przyznaj sie do bledu glosno, otwarcie. Powiedz glosno, chocby dzis" " ten zwiazek okazal sie wielkiem bledem. " gdy uslyszysz ,ze mowiono ci, ostrzegano- przyjmij te uwagi. Nie probuj udowadniac swoich racji. To jest pierwszy krok do odzyskiwania samej siebie. , swoich prawdziwych a nie zmienionych przemocowym zwiazkiem uczuc.
Wybij sobie z glowy ze jesli zadbasz o siebie to bedzie lepiej. Nie bedzie. Poza tym on juz dopilnuje abys nie zadbala., nie zrobila niczego co mogłoby pomoc ci uniezalezniac sie od niego. . Oni tak maja.
2. w kazdej sytuacji pamietaj, ze on was nie kocha. Ty tez juz go nie kochasz. Obok ciebie jest obcy czlowiek, ktory narzucil ci swoje reguly gry bez liczenia sie z wami, waszymi potrzebami. Nie probuj go zrozumiec, nie probuj dyskutowac, tlumaczyc. rozmawiac- to sa dzialania zupelnie bezskuteczne.
3. jesli tylko mozesz , masz dokad - uciekaj jak najszybciej.
4. I pisz. Pisz na forum . Opowiadaj . Tu wszystkie jestesmy po / lub w trakcie /podobnych przejsc.
Jesli dobrze zrozumialam , masz problem ogromnego leku przed przyznaniem sie do utraty złudzen. Wiem,,ze to bardzo ciezkie. Ale jedyna twoja wina , jest tylko to,ze stanął na twojej drodze " miły chlopczyk" .

Mialas prawo go pokochac, miałas prawo mu zaufac, zwiazac sie z nim. Lecz on nie ma prawa traktowac ciebie jak traktuje. To nie jest Twoja wina. To wylącznie jego wina.
Takie przyznanie sie zmusza do wysilku. Uswiadamia ,ze jestesmy de facto same z dziecmi i swoim zyciem, ktore trzeba zagospodarowac na nowo. Tak. trzeba zaczac je od nowa. Im szybciej tym lepiej. szkoda kazdego dnia. Masz dzieci. Masz siebie. Dasz rade.

5. Sprawca to typ . Osobowosc./ lub wlasnie jej brak/
Nasza jedyna wina jest,ze stanal na naszej drodze.
Nie jest nasza wina ze nikt nas nie nauczyl, nikt nie uczy obecne nastolatki jak rozpoznac potecjanego sprawce, nikt nie wbija obecnym mlodym kiedy zaciera sie granica pomiedzy slepa miloscia a byciem zmaniapulowana.
Objawy manipulacji i tego,ze wiazemy sie ze sprawca MOZNA poznac i przed slubem. Pisaly?my o tym na forum. To nie po slubie , ale przed slubem rozgrywa sie ten dramat wlasciciwy , sprawca osacza, sprawdza wytrzymalosc ofiary.
Gorzej: w wiekszosci my juz przed slubem czujemy, wiemy,ze cos nie gra,/ potwierdzilo to wiele wypowiadajacyuch sie na forum kobiet/ ale nie umiemy tego nazwac i zrozumiec. I nie ma nikogo , kto moglby nam pomoc zrozumiec, co sie dzieje. Masz racje Echnatonie, ze
potencjal bycia ofiara nosimy w sobie. Ale to nie jest wyrok. Jesli trafiamy na normalnego faceta ten potencjal zniknie.
Wiele z nas trafia jednak w lapy przemocowca , bo przemocowiec szuka , poluje , wyluskuje kobiety ufne, wrazliwe, opiekuncze.
Trissi- akurat ja nie wywodze sie z domu przemocowego.
Przemoc , alkoholizm, patologia to byly dla mnie pojecia z innej planety.
dzis z pelna swiadomoscia moge powiedziec ,ze w moim cudownym chlopczyku zafascynowalo mnie jego dobro i jego zlo. Widzialam i dobro i zlo. Postawilam na dobro. Uznalam,ze ze zlem dam sobie rade.
Na ow czas nie mialam pojecia o psychopatach, o cyklach przemocy i innych madrych psychologicznych aspektach obrazujacych osobe socjopaty.
Nie mialam pojecia ,ze zarowno ich zlo jak ich dobro to sztuczne wytwory ich sztucznego Ja.Nie rozumialam,ze ich inteligencja emocjonalna , ich empatia sa na poziomie drozdzy , nie mialam pojecia,ze z tymi ludzmi nie ma dyskusji, nie ma ustalen , nie ma konkluzji i niemozliwe sa jakiekolwiek zmiany. Bo nie rozmawia sie z czlowiekiem ale / w brutalnym uproszczeniu/ jakby do aktualnie odtwarzanej tasmy magnetofonowej. Jutro włozy inna tasme i bedzie innym czlowiekiem., o innych potrzebach, innej hierarchii wartosci, dzisiejsze ustalenia straca waznosc
Sa swietnie w manilupacji. W tym bija nas na glowe. Umiejš udawac emocje. Wystarczy dobrze obserwowac . Wystarczy dobrze patrzec i sluchac aby dostrzec ,ze wiekszosc tych udawanych emocji biora od nas samych. Kiedy prawie 2 lata temu pisala o tym Dynamika ,ze sprawca karmi sie naszymi emocjami, dlugo nie moglam zrozumiec o czym Dynamika mowi. I przyszedl czs,ze zobaczylam to. Zobaczylam. Nagle zaczelam widziec jak czesto sprawca jest jakby ... mna. Nie tylko glosi moje kwestie przypisujac je sobie ale odgrywa moje emocje . Zaczelam widziec wielki teatr. Malego wyleknionego czlowieczka ktory nie ma samego siebie. W ktorym wszystko jest falszywe. [
b] Prawdziwe sa tylko nasze siniaki , nasze cierpienie zadawane nam za friko, za nic. Zadawane nam TYLKO dlatego,ze sprawca ma chora osobowosc, chore , niekontrolowane emocje, chore nienasycone potrzeby . [/b]

I tu pojawia sie pytanie? czy mamy my wspolczuc? mamy pomoc? mamy zostac , bo " na dobre i na zle, a sprawca i czlowiek i tez cierpi?
Decyzja nalezy do nas. le trzeba pamietac,ze On nam nie pomoze! jesli kobieta ma fantazje oddac zycie w ofierze .. / do czasu kiedy sprawca nie zamini ja

[zuzi.1]

Decyzja nalezy do nas. le trzeba pamietac,ze On nam nie pomoze! jesli kobieta ma fantazje oddac zycie w ofierze .. / do czasu kiedy sprawca nie zamini ja na inna/ to moze taka droge wybrac./ Ale.. jej zycie? ale.. zycie dzieci? Nie dostaniemu drugiego zycia , ani dzieci nie dostana drugiego dziecinstwa
Echnatonie nie bron , nie usprawiedliwiaj sprawcy.
Roznica miedzy ofiara a sprawca jest zasadnicza: wiekszosc ofiar szuka pomocy, chce zmienic swoje i dzieci zycie in plus.
Sprawcy nie szukaja pomocy, niczego nie chca zmieniac. Ani przez moment nie chca uznac swojej winy. Nie chca? a moze nie sa zdolni do tego? wydaje sie,ze wlasnie nie sa zdolni.
Uderza mnie niesamowite podobienstwo mechanizmow przemocowych stosowanych przez sprawcow. Jak klony.

[zuzi.1]

Ciekawe blogi:
mojedwieglowy.blogspot.com/
terapiaprzezpisanie.blogspot.com/
uciekamdoprzodu.blogspot.com

[zuzi.1]

I jeszcze test z bardzo pomocnej książki Toksyczne słowa Patricii Evans:

"Zjawisko słownej agresji jest w pewnym sensie częścią naszej kultury. Dominacja, wymuszanie uległości, umniejszanie cudzych osiągnięć i zawyżanie własnych, dławienie oporu, manipulacja, krytyka, stosowanie nacisku i zastraszanie to akceptowane przez wielu reguły gry. Kiedy za sprawą jednego z partnerów zaczynają one obowiązywać w związku, zaś agresywny partner wypiera się ich stosowania, jedynym efektem może być chaos.
Poniżej znajduje się kwestionariusz samooceny, dzięki któremu sprawdzisz, czy jesteś w swoim związku ofiarą słownej agresji. Postaw krzyżyk przy każdym stwierdzeniu, które odnosi się do twojego związku:
1. Kilka razy w tygodniu lub częściej twój partner okazuje ci irytację lub gniew, chociaż nie zrobiłaś nic, co mogłoby go wyprowadzić z równowagi. Za każdym razem jesteś zaskoczona jego reakcją. (Kiedy go pytasz, dlaczego się złości, odpowiada, że wcale nie jest zły, lub sugeruje, że to ty w jakiś sposób ponosisz za to winę).
2. Kiedy czujesz próbujesz przekazać mu swoje odczucia, nie masz wrażenia, że sprawa została załatwiona, nie odczuwasz zadowolenia ani ulgi, nie czujesz, że "się pogodziliście". (On pyta: "Chcesz, żebyśmy zaczęli się kłócić?" albo w inny sposób wyraża niechęć do omawiania sytuacji).
3. Często masz mętlik w głowie i czujesz się sfrustrowana jego reakcjami, ponieważ nie potrafisz sprawić, by zrozumiał twoje intencje.
4. Martwisz się nie konkretnymi sprawami - ile czasu ze sobą spędzacie, gdzie pojedziecie na urlop itd. - ale brakiem porozumienia w waszym związku: co on zrozumiał z twojej wypowiedzi, jak ty odczytałaś jego słowa.
5. Czasami się zastanawiasz: "Co się ze mną dzieje? Nie powinnam czuć się aż tak źle".
6. Twój partner rzadko - jeśli w ogóle - wyraża chęć się z tobą swoimi myślami i planami.
7. Twój partner ma przeciwne zdanie na praktycznie każdy poruszony przez ciebie temat, a swoich wypowiedzi nie próbuje stonować słowami: "moim zdaniem", "myślę', lub "uważam" - jak gdyby to on miał zawsze rację, a nie ty.
8. Czasami masz wątpliwości, czy twój partner uważa Cię za samodzielną istotę ludzką.
9. Nie przypominasz sobie, abyś kiedykolwiek przerwała mu wami: "Dosyć tego!" lub "Przestań!"
10. Kiedy próbujesz przedyskutować z nim jakiś problem, twój partner albo się złości, albo "nie ma pojęcia, o czym mówisz"

[zuzi.1]

"Od pewnego czasu jestem stale przygnębiona, nie widzę sensu życia. Zgubiłam gdzieś miłość własną i zdaje mi się, że zaczęłam sama siebie nienawidzić. Może brzmi to w sposób egzaltowany, ale nie potrafię tego inaczej wyrazić. Bez przerwy się tłumaczę. Czuje się tak, jak gdybym wstydziła się sama siebie. Kontakt z dzieckiem nie sprawia mi już radości. Praca też nie. Wstydzę się tego, z czego kiedyś byłam dumna. Czuję się odrzucona, niepotrzebna, pełna wad. Pilnuję się żeby nie powiedzieć jakiegoś głupstwa, choć obiektywnie: jestem wykształcona, logicznie myśląca i rozważna. (..)Czuję się nieudanym egzemplarzem. Nie umiem podjąć żadnej decyzji. Nie potrafię zaplanować dnia.

Jestem przeraźliwie samotna.

Przeczytaj sobie to kilka razy na głos i odpowiedz na pytanie: dlaczego tak się stało? Sama wyciągnęłaś (bardzo słuszne) wnioski, że tak wpływa na Ciebie sposób traktowania przez męża, ktory umniejsza wszystko, co robisz, nie szanuje Cię, wiecznie krytykuje. Czy dobry, prawy człowiek robi takie rzeczy drugiemu człowiekowi?
Przeczytałam kiedyś w jednym z postów dziewczyny, która po latach uciekła od niszczącego go męża, takie zdania: "Postaw na szali jego stosunek do Ciebie i Twój stosunek do niego? Czy raniłabyś go jak on to robi? Czy używałabyś takie słowa do osoby, którą kochasz? Dlaczego chcesz wszystkiego co najlepsze dla osoby, którą kochasz i unikasz ranienia go, natomiast on tego nie robi? Myślałaś pod tym kątem?".
Dopiero wtedy zrozumiałam, że moje wyobrażenia o tym, że mój mąż mnie kocha, tylko jego miłość jest chora, były mrzonką. To manipulacja, a nie miłość. "

[sebalda]

Mam zestaw różnych cytatów pomagających rozpoznać przemocowy charakter związku. To nie jest zestaw pod tytułem: przemocowiec to, ale myślę, że cytaty mogą pomóc osobom, ktore nie wiedzą, że nie są w burzliwym związku, ale podlegają klasycznej przemocy psychicznej.
Pierwszy cytat z jakiegoś poradnika, nie znam źródła, dostałam od koleżanki:
"Przemoc w związku dwojga ludzi nie polega wyłącznie na wykorzystywaniu fizycznej przewagi jednej ze stron w celu zniewolenia, molestowania seksualnego i bicia partnera, lecz także na psychicznym znęcaniu się nad nim, lżeniu i urąganiu jego godności osobistej. W przypadku, gdy partner posuwa się tylko do tego drugiego rodzaju przemocy, jego ofiara często sama nie jest pewna, czy ten typ zachowań mieści się w granicach normy burzliwych związków, czy może je przekracza. Wątpliwości wykorzystywanej w związku strony są tym większe, że jej partner potrafi być czarujący, troskliwy i uprzejmy, aż do czasu niekontrolowanego wybuchu złości, za który winą obarcza właśnie ją, maltretowany przez siebie obiekt.

Jak rozpoznać osobę, która wykorzystuje emocjonalnie partnera? Szukaj raczej schematów postępowania, których celem jest kontrola, ograniczenie swobody, w tym podejmowania ważnych wyborów życiowych i sponiewieranie swojej towarzyszki życia niż pojedynczych przypadków zachowań.

Zachowania, które kwalifikują się jako akty przemocy psychologicznej dzieli się na następujące kategorie:
Destrukcyjna krytyka i werbalna agresja: przedrzeźnianie, krzyk, oskarżanie, obrzucanie wyzwiskami
Taktyki wywierania presji: zabieranie dzieci, pieniędzy, kluczy, samochodu, wyłączanie telefonu, rozpowiadanie fałszywych informacji na temat partnerki.

Okazywanie pogardy: lekceważenie, poniżanie przy obcych ludziach, przerywanie rozmów telefonicznych, brak szacunku dla pracy, wysiłków i opinii partnerki
Izolowanie: kontrolowanie lub blokowanie rozmów telefonicznych, narzucanie swojej woli w sprawie, gdzie partnerka wychodzi i z kim się spotyka, utrudnianie kontaktów z rodziną i przyjaciółmi
Prześladowanie: śledzenie, stałe weryfikowanie, czy partnerka mówi prawdę, zaglądanie do jej korespondencji, publiczne zawstydzanie partnerki
Grożenie: wykonywanie grożących gestów, niszczenie osobistych przedmiotów ofiary, rzucanie tym, co „się nawinie pod rękę”, kopanie w ściany, wymachiwanie nożem, onieśmielanie swoją siłą, straszenie użyciem przemocy fizycznej
Zaprzeczenie: oskarżanie partnerki o to, że sprowokowała przemoc, publicznie odgrywanie kogoś sympatycznego, pomocnego, delikatnego, szarmanckiego.

Osoby o silnych skłonnościach do wykorzystywania i znęcania się nad innymi najpewniej można wskazać na podstawie ich poprzednich związków. Jeśli stosowały w nich przemoc emocjonalną, nie inaczej będą się zachowywać w związku z tobą. Nie popełniaj błędu myślenia, że „ze mną będzie inny, to była jej wina” – właśnie do takiej wersji będzie cię przekonywał „emocjonalny sadysta”. Osobnicy, którzy wykorzystywali psychicznie i fizycznie swojego partnera, prawie bez wyjątku, twierdzą i nierzadko głęboko w to wierzą, że to oni byli ofiarą w ich związku.

Inne cechy i skutki zachowania osoby, która w związku dopuszcza się terroru psychicznego:
Twój partner traci panowanie nad sobą z błahych powodów
Obsesyjnie podejrzewa cię o zdradę lub chęć zdradzenia go
Ma bardzo sztywne poglądy na to, co przystoi kobiecie, a co nie i nie możesz z nim racjonalnie na ten temat dyskutować.
W waszym związku wszystko jest podporządkowane nastrojom twojego partnera do tego stopnia, że pozostajesz ciągle czujna, starasz się odgadywać jego oczekiwania.
Nic nie jest mniej pewne niż jego humor. W jednej minucie czuły, w drugiej okrutny.
Nie znosi, gdy pragniesz prowadzić jakąś część życia towarzyskiego bez niego.
Mówi ci, jak się masz ubierać, z kim się masz przestać przyjaźnić, stara się kontrolować sfery „autonomiczne” twojego życia.
Boisz się go, zrobisz wiele, właściwie prawie wszystko, by tylko się nie zdenerwował.
Pod wpływem jego złości i gróźb zmieniłaś wiele rzeczy w swoim życiu, z wielu zrezygnowałaś, żeby go nie „prowokować”.
Poza popychaniem i szturchaniem, stosuje inne metody zgnębienia cię: używa wyzwisk pod twoim adresem, długo się do ciebie nie odzywa, grozi ci.
Gdy mówisz, że jesteś zdecydowana odejść, nie waha się sięgnąć po ostateczne argumenty; straszy cię, że się zabije, że będziesz go miała na sumieniu..."

[sebalda]

Następny cytat z wypowiedzi dziewczyny, która uciekała od przemocowca:

Początki zawsze są piękne. Spotykamy faceta, jest wspaniały, cudowny. Spędzamy z nim świetnie czas. Nasz świat staje się nim. On jest naszym światem. Czujemy się kochane, bezpieczne, na to czekałyśmy całe życie... Nagle rysa... Bajka się kończy... Dlaczego?
Patrzysz na swoją miłość, na tego jedynego i przestajesz cokolwiek rozumieć. Ciągle pojawia się pytanie: dlaczego tak się zmienił? dlaczego zrobił się dla mnie zły? co złego zrobiłam? Mieszają się myśli, uczucia... Nie ma już się poczucia, że jest się kochaną, że jest się bezpieczną. Jest tylko nadzieja, że wróci to co było wcześniej. NIE WRÓCI!!! Mały kubeł zimnej wody!!!
Tresura: facet powoli pierze mózg... uzależnia swoje humory, swój stosunek do Ciebie Twoim zachowaniem się... Masz akceptować wszystko u niego... Masz być szczęśliwa jak któregoś dnia uśmiechnie się do Ciebie, masz się....BAĆ!
Pewne jest to, że jemu zależy na Tobie, ale nie w ten sposób jak myślisz. Chce Ciebie przedmiotowo a nie podmiotowo. Będzie powoli na zimno wywoływał u Ciebie lęki, lęki przed odrzuceniem, przed coraz silniejszą agresją. Możesz próbować z nim racjonalnie rozmawiać i co to da? Nic. Niestety nic. Jeszcze się buntujesz, jeszcze szukasz wspólnego języka, ale to tylko chwilę potrwa, za chwilę dowiesz się, że to wszystko jest WYŁĄCZNIE TWOJĄ WINĄ!!! Z czasem w to uwierzysz. Bo przecież jakbyś inaczej się zachowywała, to ON nie miałby fochów. Tresury ciąg dalszej.
Myślisz, że z Tobą będzie inaczej?? Nadzieja matka głupich.
Im bardziej będziesz się buntować tym bardziej będzie agresywny. Tresowana kobietka ma swoje zdanie?? Feeee, nieładnie.
Skoro argumentacja nie starczy, to trzeba głupią postraszyć. Powoli się zaczyna.. Wpierw wyzwiska, poniżanie - ot taka przemoc psychiczna, potem nadchodzi okres dla bardziej zaawansowanych przemocowców, czujących się bezkarnie...
Przemoc psychiczna - jeżeli nie dasz rady i on się poczuje bezkarnie, będzie gorzej. Po niej następuje przemoc fizyczna. Zaczyna się, ot tak szarpnie, ot tak zatamuje Ci przejście, ot tak uderzy. Jeżeli to zignorujesz to ON chętnie z tego skorzysta. Ofiara jest już w pewnym sensie uzależniona, bo łatwo wybacza, więc można być bezkarnym, skoro słodka idiotka?
Powoli do przemocy psychicznej dołącza przemoc fizyczna, do niej powoli skrada się przemoc seksualna, a w tle niezauważalnie zaczyna dominować przemoc ekonomiczna.
Pół biedy jest jak jesteście sami, a jak jest jak są dzieci?
Nieee nie myśl, że je oszczędzi. Tu się mylisz, nie oszczędzi. Z prostego powodu. Jesteś kobietą i za własne dziecko oddałabyś życie, więc co najbardziej Ciebie zaboli? Atak na dziecko. Skorzysta z tego. Z czasem będzie miał w d... dobro dziecka, ważniejsze będzie jak Ciebie zrani. Dziecko nie ma znaczenia.
Powoli wchodzisz w 3 fazy: 1 faza narastającego napięcia (ON się wszystkiego czepia, bo źle robisz), 2 faza atak (zirytowany atakuje Ciebie tylko słownie, potem dojdą inne efekty, grożenie uderzeniem, uderzenie), 3 faza miodowy miesiąc (żałuje za swoje błędy i wypaczenia, niemal nosi Ciebie na rękach, prosi o wybaczenie, a Ty jak rasowa blondynka cieszysz się z jego nawrócenia i masz znowu nadzieję, że będzie lepiej). Początkowo między fazami jest długi czasookres, który z czasem się coraz bardziej skraca. Im bardziej się bronisz, im bardziej chcesz zachować swoją tożsamość tym bardziej skraca się okres Twojego bezpieczeństwa i tym szybciej następuje atak.
W końcowej fazie, jeżeli masz jeszcze siły, zaczynasz czuć nienawiść, do siebie, że dałaś się tak stłamsić, do niego, że Ciebie gnoi.
W końcowej fazie jesteśmy już tylko wrakami, które walczą o ostatnie poczucie własnego człowieczeństwa...
Z Tobą będzie inaczej, tak wiele uważa.
Kobiety przechodzące terapię dla ofiar przemocy automatycznie przerzucane są na terapię współuzależnienia. Dlaczego? Na terapii ofiar dużo dowiadują się o sobie, o agresorach, ale potem jest potrzebna terapia, by emocjonalnie uwolniła się od agresora.
Jeszcze jedno... Jeżeli myślisz, że z Tobą będzie inaczej.
Postaw na szali jego stosunek do Ciebie i Twój stosunek do niego? Czy raniłabyś go jak on to robi? Czy używałabyś takie słowa do osoby, którą kochasz? Dlaczego chcesz wszystkiego co najlepsze dla osoby, którą kochasz i unikasz ranienia go, natomiast on tego nie robi?
Myślałaś pod tym kątem? "

[sebalda]

I jeszcze dwie charakterystyczne wypowiedzi forumowe dobrze oddające charakter przemocy psychicznej (moje ulubione):
„Kobieta, która wyszła za mąż za takiego faceta, na ogół przez wiele lat jest przekonana, że ma w domu troskliwego, sympatycznego, zaradnego faceta, który troszczy się o nią i dzieci, jest uroczy i sympatyczny - a co pewien czas wybucha - bo musi. Bo ona zrobiła coś naprawdę głupiego, bo on się stara, a ona znowu wszystko popsuła, bo on jest inteligentny i tylko dzięki niemu wszyscy mają dom, a ona może najwyżej coś zepsuć i gdyby jego nie było, to świat by się zawalił.
To nie jest przypadek pijanego faceta, lejącego żonę, bo zupa była za słona. To przypadek uroczego zazwyczaj faceta, któremu udało się wmówić żonie, że bez niego nie jest nic warta i ze przesolenie zupy to nie przypadek, a bezmyślne marnowanie ciężko zarobionych pieniędzy. Po awanturze (bez przemocy fizycznej) o za słoną zupę taka kobieta jest przekonana, ze maż naprawdę ma rację, a piekło robi z troski o rodzinę - a ona, jak zwykle, nawaliła, głupia taka.
Często trzeba lat, albo czegoś przełomowego, aby kobieta w ogóle mogła zorientować się, że jest ofiarą przemocy, a nie troskliwości.
Obwinianie jej o to, że żyje wiele lat z takim facetem, to kompletne niezrozumienie mechanizmu tego typu przemocy, ktora zostawia w całości ciało, a robi wodę z mózgu.
Problem w tym, że gdy kobieta się ocknie, ma do wyboru - zostać z facetem, do którego właśnie straciła zaufanie, uczucie i szacunek, albo całkowicie zmienić swoje życie, licząc się z tym, ze resztę życia spędzi samotnie. I tu powiem coś, co chyba nie dla wszystkich jest oczywiste - sporo osób nienawidzi samotności i woli znane zło od bycia samotnym. To jest wybór, wcale nie całkowicie irracjonalny, szczególnie wtedy, gdy w domu nie ma dzieci".

I druga:

„Też żyję w takim związku. Niby faceta na rękach nosić - zarabia dobrze, gotuje, zajmuje się dziećmi, tylko dlaczego w tym związku czuje się jak g..wo i bardziej jak jego córka niż żona? Wiecznie poirytowany, moje zdanie ma za nic, bo on wie lepiej, szczytem było jak stwierdził w szkole przy jakiejś matce, że gdyby nie on i jego obiady, to bym z głodu umarła!!!
I jestem zła na siebie, bo nie potrafię powiedzieć NIE, boje się jego gwałtownych reakcji i nie potrafię z nim dyskutować, bo zaraz stwierdza, że: mi się wydaje, że przesadzam, że jestem wariatką (byłam na terapii), źle wychowuje dzieci, bo im na wszystko pozwalałam itp. Boje się odezwać. Kropla goryczy się przelała, jak tydzień temu dostałam opierd. za źle odrobioną z dzieckiem pracę domową.
Zastanawiam się nad separacją, ale boję się podjąć tego kroku, szalenie szkoda mi dzieci, boję się zmian, ale nie jestem już w stanie w tym wytrwać. Gdy wracam do domu, łzy same mi lecą. Trzy lata temu byłam w takim stanie i pomogła mi terapia - zaczęłam więcej wymagać dla siebie i była poprawa. Ale mam coraz mniej szacunku dla niego jako dla człowieka - cholerny manipulant z niskim poczuciem wartości własnej, który w każdej sytuacji musi być górą. Nawet w tej najbardziej banalnej".

[zuzi.1]

A jaką wodę z mózgu potrafi zrobic kobiecie przemocowiec pokazuje poniższy wątek na forum Życie rodzinne, kobieta kompletnie nie widzi tego z kim żyje i jakim człowiekiem jest jej mąż, zachęcam do przeczytania wszystkich postów pod wątkiem mokryleon:

Nie potrzebuję współczucia, a rzeczowej porady.
Autor: mokryleon 26.09.12, 01:04
Kocham mojego męża. Mówię mu to. Mówię też, o tym co mi się w nim podoba. I o tym za co go kocham. Cenię go za wiele wyjątkowych cech. Większość rzeczy, które robię jest dedykowanych jemu. Zależy mi na jego szczęściu, potrzebuję jego obecności w moim życiu.

Chociaż...
nigdy nie usłyszałam z jego ust żadnego komplementu. Właściwie nigdy nie usłyszałam od niego nic miłego na swój temat. Krytyka przychodzi mu niestety, z wielką łatwością.

Mówię: "wybudujmy ten kominek, będziemy mogli spędzić kilka romantycznych wieczorów przy ogniu, już nie mogę się doczekać..."
Dowiaduję się, że jestem naiwną dziewczyną, która nie rozumie twardych realiów życia, a w leżeniu przed kominkiem upatruje cel istnienia.

Program, który właśnie oglądam to "papka dla debili, wychodzę nie będę oglądał tego gówna"
Film, który zaproponowałam: "chyba nie zamierzasz oglądać tego gniota"
Kolega, który w sympatyczny sposób pochwalił swoją żonę: "niedorozwinięty baran, zmień sobie męża, chcesz rozwodu - to proszę"
Ukochany skądinąd, synek: "co się drzesz, debilu"

"No przecież jem" - to odpowiedź na pytanie czy smakuje mu trudna i czasochłonna w przygotowaniu kolacja, serwowana razem z atmosferą i ulubionym piwem, po które specjalnie udałam się gdzieś tam, choć miałam na głowie inne sprawy
"Trzeba było tego nie robić" to odpowiedź na: "Chciałam ci sprawić przyjemność"

Gdy planuję jakieś przedsięwzięcie i pytam go o zdanie, zawsze odpowiada: "rób co uważasz"
Jednocześnie mam uzasadnione obawy, że ewentualne porażki czy trudności zostaną mi boleśnie wytknięte. Szczególnie jeżeli to on będzie musiał brać udział w tych trudnościach.

Wszystko, absolutnie wszystko co zrobię, powiem, pomyślę jest, w najlepszym wypadku, niedoskonałe. O ile nie głupie i całkowicie bezsensowne.

Dodam, że potrafię zapanować nad emocjami aby w klarowny i przystępny sposób wytłumaczyć o co mi chodzi. Mówię mu o tym czego potrzebuję w sposób bezpośredni.
Na nic to. Dowiaduję się że on jest jaki jest i powinnam mu dać spokoj, bo święty spokój jest właśnie tym, czego on najbardziej potrzebuje.

Od niego dowiaduję się, że nie układa się nam w związku (?!) i że rozwód w razie potrzeby dostanę(?!!)

Ja rozumiem, że on ma jakiś problem. Ponieważ nie ma takiej możliwości żeby skorzystał z pomocy psychologicznej to chciałam się skupić na skutkach tej relacji.
A skutki są dla mnie rujnujące.

Od pewnego czasu jestem stale przygnębiona, nie widzę sensu życia. Zgubiłam gdzieś miłość własną i zdaje mi się, że zaczęłam sama siebie nienawidzić. Może brzmi to w sposób egzaltowany, ale nie potrafię tego inaczej wyrazić. Bez przerwy się tłumaczę. Czuje się tak, jak gdybym wstydziła się sama siebie. Kontakt z dzieckiem nie sprawia mi już radości. Praca też nie. Wstydzę się tego, z czego kiedyś byłam dumna. Czuję się odrzucona, niepotrzebna, pełna wad. Pilnuję się żeby nie powiedzieć jakiegoś głupstwa, choć obiektywnie: jestem wykształcona, logicznie myśląca i rozważna. Ale jest różnica pomiędzy tym co "wiem" a tym co "czuję" Te dwie rzeczy nie są ze sobą zbieżne. Wiem, że jestem atrakcyjna ale czuję się brzydka. Wiem, że posiadam pewne talenty ale czuję, że jestem mało zdolna. Nagle odkryłam, że inne kobiety są takie piękne, mądre i utalentowane. Pierwszy raz w życiu wolałabym znaleźć się w czyjejś skórze. Zazdroszczę im. Chciałabym być kimś innym niż jestem. Czuję się nieudanym egzemplarzem. Nie umiem podjąć żadnej decyzji. Nie potrafię zaplanować dnia.

Jestem przeraźliwie samotna.

Co robi się w takim wypadku?
Tylko nie każcie mi porozmawiać z mężem. Już rozmawiałam

[zuzi.1]

I jeszcze wypowiedz jednej z forumowiczek z wątku mokryleon:

Otóż to, dokładnie to chciałam napisać. Też uważam, że za mało mówi się o przemocy w rodzinie i nie dostrzegam, albo przynajmniej przestałam słuchać, że szafuje się pojęciem "przemocowiec". Wg mnie trzeba nazywać rzeczy po imieniu i na pewno nie nazwałabym przemocowcem osoby, która np. na moje: "może mógłbyś sprzątnąć z parapetu brudne majtki i skarpetki" odpowie: "ok, już sprzątam", "ok, zaraz sprzątnę", "ok, sprzątnę za chwilę, bo teraz robię coś innego", "ok, nie złość się tak" itp. Nazwę jednak przemocowcem, kiedy w podobnej sytuacji usłyszę: "jak ci się nie podoba, to nie wchodź do tego pokoju", "rządzić możesz sobie gdzie indziej", "wydaje ci się, że taka jesteś doskonała, spójrz na swoje brudne majtki", "odezwała się ta, co jest taka porządna" itp. Osoba, która żyje z przemocowcem ma bardzo dużo na głowie i naprawdę nie do niej kierowane są słowa o "ciągłej pracy nad związkiem", bo sama nic nie zmieni. Można to odnieść do względnie normalnych związków, gdzie pewnych rzeczy się uczymy nawzajem, gdzie chcemy dyskutować, polemizować, nawet spiąć na różne tematy. Tu nie można, bo nie ma rozmowy, druga strona nie reaguje, jest gdzieś poza tym, chce rywalizować, dominować, udowodnić swoją wyższość, często ze strachu o siebie wypowiada słowa zupełnie nie związane z tematem, czuje się ciągle zagrożona, wydaje jej się, że musi czuwać, bo inaczej pozwoli się zdominować. Przemocowiec to naprawdę nie jest ktoś z wadami, jak każdy, które wystarczy bądź zaakceptować, bądź delikatnie, sposobem i konsekwencją zmieniać - to byłaby normalna praca nad związkiem. Przemocowiec nie ma wad, przeważnie na zewnątrz chwali się ciągle swoimi osiągnięciami, opowiada do znajomych i rodziny, jaki jest dobry, jak wiele potrafi zrobić, jak inni powinni się doszkolić, więcej uczyć, czytać, żeby mu dorównać. Generalnie rodzina i znajomi (jakaś garstka, z którą jeszcze czasami utrzymuje kontakt) uważają go za świetnego człowieka, kochającego rodzinę, oddanego, usłużnego, serdecznego, takiego, który nie skarży się na żonę, wręcz ją chwali. Gorsza jest żona - opowiada, że jej źle, że mąż ją lekceważy, poniża, nie słucha jej. Zaczynają się podejrzenia, że chyba z nią coś nie tak, taki fajny człowiek, taki pomocny, dobry, to chyba ona ma za wysokie wymagania, i dlaczego w ogóle uskarża się na niego, on przynajmniej ma klasę, bo tego nie robi itp. Przynajmniej w moim przypadku wszyscy wokół byli przekonani, że mam najwspanialszego faceta, że na pewno dostaję śniadanie do łóżka, że robi zakupy, sprząta, gotuje, nawet piecze ciasta, wychodzi z dziećmi na rower, na basen, czyta książki na dobranoc itp. Otóż mój partner owszem POTRAFI robić to wszystko i to była pułapka, jeśli chodzi o związanie się z nim. Śniadanie zrobił mi od przypadku, kiedy akurat nie był obrażony, normalnie nie da się z nim uzgodnić, że np. posiłki w sobotę i w niedzielę staramy się jeść razem z dziećmi przy stole, ponieważ twierdzi, że nie żyje pod linijkę i chce mieć w domu luz (co jest zrozumiałe, tu akurat w innym sensie), zakupy robi, kiedy ma ochotę. Gotowanie: jak zakupy. Sprzątanie: raz na kilka tygodni, dzień i godzina nieokreślone, też, kiedy ma ochotę i przeważnie potrzebuje spokoju, całego dnia, bo inaczej potrafi sprzątnąć część mieszkania, np. łazienki i kuchni już nie. Aha - sprząta, kiedy kogoś zaprasza(my), czyli rzadko i po to, aby pokazać, jaki jest porządny, żeby goście myśleli, że tak jest zawsze. Pieczenie ciast: robi najlepszą szarlotkę, najlepszy sernik, ale też wtedy, kiedy w ogóle robi. Na ogół dogaduje innym, kiedy coś zrobią, że brakuje cukru, mąki, że za rzadkie, za gęste itp. Na basenie był z dzieckiem trzy razy w roku, na rowerze też, głównie po to, żeby sam miał ruch, nie ze względu na dziecka potrzeby, a bajki czyta, najchętniej te, które on kupi, kiedyś kupiłam kilka bajek odpowiednich dla wieku, przeczytał dwie po czym kupił takie, które sam wybrał i zaczął te czytać. Mimo, że M. potrafi wiele, dom nie zachęca do odwiedzin, do wpadania znajomych, do radości, śmiechu itp. Nawet jeżeli ja wyobrażam sobie inaczej i dążę do tego, jestem bądź słownie stopowana, bądź stawiana przed faktem dokonanym, np. on się spóźni, nie zdążę czegoś zrobić, obrazi się na mnie i właściwie z czasem odchodzi ochota do zapraszania kogoś do nas. Skądinąd ja też często już nie byłam w nastroju na spotkania. Można by powiedzieć - przewrażliwiona, nie uskarżaj się, mają gorzej, postaraj się zadbać o siebie, o swoją wartość, ogarnij się, poczujesz się lepiej. Z zewnątrz jest to takie proste, zrozumiałe zresztą, jeżeli ktoś nie zaznał życia z przemocowcem. W czterech ścianach nie jest to do zniesienia i do rozwiązania. Jakiekolwiek próby przeforsowania mojego pomysłu działają tylko na chwilę (pułapka) lub w ogóle jest poddana w wątpliwość moja inteligencja, błyskotliwość, zaradność itd. W domu i w życiu panuje anarchia, bałagan i za to też obwiniana jestem ja. Nie można powiedzieć, że się nie staram, staram się porozumieć przede wszystkim, na marne, nie da się też powiedzieć, weź się za siebie, wzmocnij, odbuduj swoją wartość, wszystko potoczy się inaczej. Nic nie potoczy się inaczej, bo celem partnera jest umniejszanie tej wartości, ciągłe i bezustanne, na chwilę można się oczywiście poczuć lepiej, ale to niczego nie zmieni. W przypadku autorki tekstu widać, że jej zależy, jest miła, serdeczna, ciepła i zakochana, i... nie zasługuje zwyczajnie na takie traktowanie, jakie oferuje jej mąż. Tak po prostu. Z miłości, z chęci budowania związku, który miałby rokować dobrze na przyszłość tak się nie postępuje. Jak Ona ma się zmienić, w jaki sposób ma postępować, żeby nie słyszeć i nie odczuwać, tego, co słyszy i odczuwa? Jest raniona. I choćby zmieniła podejście, przypuszczam, że on nie zmieni podejścia do niej, to nie ten typ. On będzie "inny", kiedy On będzie Jemu posłuszna, kiedy nie będzie miała oczekiwań, wymagań, własnych marzeń i wyobrażeń, inaczej mówiąc, zatraci siebie, a wtedy pogubi się jeszcze bardziej i już nie będzie wiedziała, kim jest i czego chce. Chyba jednak nie tak powinien wyglądać związek?

[zuzi.1]

I kolejny post forumowiczki o tym w jaki sposób przemocowiec potrafi manipulowac rodziną żony, tak aby w konsekwencji rodzina żony była po jego stronie.., a w pewnym sensie przeciwko własnej córce, cerpiącej i "w białych rękawiczkach" manipulowanej przez przemocowca, przemocowcy to wyjątkowo sprytne KANALIE, wszystko odbywa się w "białych rękawiczkach", trzeba się wyjątkowo natrudzic, aby udowodnic ich winę... czasem jest to zwyczjanie niemożliwe i lepiej rozwiesc się bez udowadniania takie kanalii winy...(myślę, że jest to bardzo częsta sytuacja, że zmaiulowana rodzina ofiary przemocowca zachowuje się właśnie w taki sposób):

Niektóre osoby z tego forum znają po części moją historię, ale i te, które jej nie znają proszę o ustosunkowanie się w kwestii niezrozumienia ze strony np. rodziców. Otóż, jako ta, która próbuje wyplątać się ze związku z przemocowcem, odzyskać dawną energię, poczucie wartości, radość na co dzień, spotykam się z zupełnym niezrozumieniem ze strony MOICH rodziców. Wiedzą, jaką mam sytuację, informowałam ich czasami w rozpaczy, że partner wygania mnie z domu, że nie chce, żebym z nim mieszkała, bo się źle zachowuję, że nie mogę na nic się z nim umówić, że oszukuje, że coś zrobi i że będę z czasem próbowała od niego odejść, muszę się tylko odpowiednio przygotować. Oni natomiast, cały czas uważają, że to przejściowe sprzeczki, że w każdym związku są złe dni, że minie, ze nie raz się godziliśmy, że nie chcą się wtrącać... Tymczasem ja czuję, że bardziej są po jego stronie. Z drugiej strony widzę, jaką grę prowadzi mój partner w stosunku do nich, a oni jej nie czują, jest miły, uprzejmy, uśmiechnięty, puszcza teksty, że ma np. mało czasu a na ogródku działkowym trzeba ocieplić altankę, zostaje mu tylko sobota i niedziela, ale musi zajmować się wtedy dziećmi. Na co moi rodzice wychodzą mu naprzeciw, tata chce z nim pojechać i mu pomóc (że niby dla córki), mama stwierdza, że przecież ona może mi pomóc w opiece nad dziećmi. Tym sposobem on robi to, na co ma ochotę, ja albo rezygnuję z pomocy mamy i zostaję z dziećmi sama, albo jestem skazana na pomoc mamy, nie jego. Czuję, że coś dzieje się poza mną i nie wiem, jak to ugryźć. Następnie rozmawiają w drodze, że coś jest im potrzebne do domu, on wychodzi z inicjatywą, że może poszukać tego w necie i to robi, dzwoni do rodziców i informuje, że to znalazł w korzystnej cenie, oni są wniebowzięci, a kiedy mówię, że nie ma czasu na sprzątanie w domu, na pomoc mnie, na przebywanie z dziećmi, a w zamian robi coś dla nich, co mogliby sami sobie zorganizować, dowiaduję się, że jestem znerwicowana, przewrażliwiona, czepiam się i nie dziwią się, że on nie może ze mną wytrzymać i zastanawiają się, jak mogliby zrezygnować z jego pomocy, skoro on chce im pomóc. Widzę tu jawną grę, powodowanie, że ja czuję się jeszcze bardziej samotna i niezrozumiana, on bryluje. Kiedy mówię rodzicom, że robią coś z nim poza mną, że może lepiej, gdyby widzieli w nas zgodną parę, zamiast bawić się z nim, robić coś dla niego, dowiaduję się, że oni robią to dla mnie i dla niego, że wina leży po środku, a ja wprowadziłam go przecież do rodziny i oni nie mają z nim problemu. Czy to jest fair, czy tu wszystko "gra", podpowiedzcie, bo czuję się trochę między "młotem a kowadłem".

[zuzi.1]

I teraz kolejny post forumki jak potrafi zachowywac się przemocowiec:
"Decyzję podjęłam trzy. 1. kontynuuję terapię - to w sumie niecałe 3 m-ce, tyle czasu mogę dać sobie by opanować temat, a nam, że może jednak coś do niego dotrze. 2. jemu powiedziałam, że ok, zgadzam się popracować nad naszymi relacjami, ale są pewne warunki brzegowe, takie jak zero obrażania się, ma sobie darować krytykę wobec mnie, znowu równiejszy podział obowiązków i zaangażowania w sprawy domowe i dziecko i jak znowu mnie zdyskredytuje w towarzystwie, to ja ośmieszę go tak, że się nie pozbiera."

Zachowania przemocowca psych.
- obrażanie się, fochy, ciche dni;
- bezposrednia krytyka partnera niby w żartach;
- krytyka partnera przy osobach trzecich, próby zdyskredytowania partnera przy osobach trzecich;
- unikanie obowiązków domowych, wręcz miganie się od obowiązków domowych, znajdowanie sobie innych spraw do zrobienia aby tylko uniknąc obowiązków domowych, generalnie robienie z partnera po cichu idioty (celowa manipulacja), odwalanie obowiązków domowych tak, aby utwierdzic partnera w tym, ze nie radzi sobie z obowiązkami;
- brak zaangażowania w sprawy dot. dzieci, wymuszone zaangażowanie;
- czepianie się partnera, gdy ten czyta książkę, siedzi w internecie, czyta gazetę, wychodzi na spotkanie z przyjaciółmi, idzie na basen itp. bo...przeciez jest tyle innych spraw które należy zrobic, a nie marnowac czas , generalnie chec kontrolowania życia i aktywności partnera zgodnie z widzimisię przemocowca;
- sknerstwo;
- często przemocowcy nie mają prawie wcale znajomych, przyjaciół, nie utrzymują praktycznie żadnego życia towarzyskiego, poza życiem towarzyskim zorganizowanym przez partnera, nie szlajają się z kolegami, nie wychodzą na piwo itp.- bo jak to kiedys wytłumaczyła sebaldzie pani psycholog, muszą skupiac swe siły na trafnym dręczeniu swojej ofiary, a to nie jest proste, wymaga czasu i nakładów inwencji twórczej, poza tym to jest własnie to co przemocowiec lubi najbardziej, szkoda mu czasu na spotkania ze znajomymi...

To na razie tyle, cdn.

[zuzi.1]

I kolejna wypowiedz forumki, wrzucam ją pod to drzewko, bo uważam, że jest b. trafna:

falka 32 napisała:
"Manipulacja przemocowca polega właśnie na wypraniu ofierze mózgu z dotychczasowych wartości i norm i zrobienie jej w głowie totalnego bełta, który owocuje tym, że przestaje ona odróżniać dobro od zła i normę od patologii. Im solidniejsza baza wyjściowa, tym trudniej, ale niektórym panom tresura partnerki zajmuje całe lata drobnych kroczków, z których żaden nie byłby dla nikogo (jeszcze) normalnego powodem do rozstania, co najwyżej diagnozy "no, docieramy się", ale są to krople drążące kamień i stopniowo, czasem po milimetrze, drobniutkimi precedensami, przesuwające granice tego, co ofiara uważa za normalne w swoim związku. Efekt końcowy, gdyby był widziany przez ofiarę z zewnątrz, byłby przerażający, ale ponieważ jest to metoda powolnego podgrzewania żaby w garnku, to ofiara daje się ugotować. Naprawdę to może trwać i kilkanaście lat, w czasie których zostaje się powolutku odizolowaną od wsparcia i ugotowaną na tyle, że to, co 5 lat temu byłoby niedopuszczalne i niewyobrażalne, nagle staje się w jej oczach i normach zwyczajnym rodzinnym konfliktem. To bardziej przypomina efekt hipnozy, niż czegokolwiek innego. Trzeba mieć naprawdę albo znakomity refleks i przytomne otoczenie, albo być bardzo nieempatyczną i aspołeczną, żeby się nie dać w to stopniowo wkręcić, bez względu na wzorce z domu (od czego mamy w końcu popkulturę?). Wydostać się jest bardzo trudno, bo najpierw trzeba odwrócić efekty wieloletniego prania mózgu i manipulacji, żeby ofiara odzyskała swoją perspektywę sprzed tego związku."

[zuzi.1]

I link do b. ciekawego wątku nt. przemocy w domu, widzianej oczami dorosłego już dziecka, druga czesc wypowiedzi 77qq w następnym poscie:
"My, dzieci przemocy
Autor: 77qq 15.10.12, 15:56 Dodaj do ulubionych Skasujcie
OdpowiedzMama była DDA, dziadek pił, wcześnie zmarł. W naszym domu nie było alkoholu ale między rodzicami wytworzył się układ emocjonalnej przemocy.. Mama od lat okupuje pozycję ofiary... ojciec apodyktyczno pracoholiczny i niestety wychowali dzieci na ofiary i przemocowców - nie radzące sobie z relacjami w związkach, nie szanujące samych siebie, nie ceniące się w pracy ani związku. Matka tkwiła w wpojonych przez społeczeństwo ,kościół i własną despotyczną matkę przymusach - później co rok dziecko aż spłodzili spory tłum więc bez własnych pieniędzy uwiązana w pracy w domu matka czuła się w niewoli coraz bardziej nienawidząc tego kogo uznała za "sprawcę" czyli męza, a mąż z wzajemnością okazując jej pogardę i urazę. Dzieci wyszły z domu z chorymi emocjami. Całe dzieciństwo to strach przed ojcem,rozkazami, przymus pracy jak w kołchozie lub histerie nad szantażami emocjonalnymi matki i współuzależnienie od nieodpępowionych emocji, ból, łzy, nerwice, stresss,brak normalnych rozmów, dzielenia się problemami z obawy, że reakcją będzie tylko awantura. Obecnie - dorosłe; niektóre same popadły w nałogi, inne związały się z alkoholikami, inne nie wchodzą wcale w związki jakby bojąc się drugiej płci i nie ufając -na wzór rodziców płeć przeciwna to był wróg, a partner w związku to osoba którą z automatu zaczyna się nienawidzić.
Rodzice przeżyli ze sobą prawie 40 lat. Prawie pół wieku kłótni, chorych jazd emocjonalnych, przemocy, nienawiści, pogardy, poczucia niesprawiedliwości, kieratu, tłamszenia jakichkolwiek przejawów wolnomyślicielstwa i indywidualizmu u dzieci, rozkazów, nakazów i zakazów.
Rodzice nie zamierzają się zmienić. Każde z nich jest przekonane, że wina za zło jest nie w nim ale w tym drugim. Ojciec nie rozumie za co matka się go czepia. Matka jest potwornie sfrustrowana życiem, ciągle ma emocjonalne jazdy i szuka ich ujścia wyżywając się na innych.
Od kiedy dzieci dorosly i nie dają się rodzicom manipulować potrafią zwracać uwagę obojgu rodzicom na ich złe zachowania. (całe dzieciństwo wkodowywany przekaz był jasny: to ojciec jest ten zły despota z nikim się nie liczący a matka dobra i pokrzywdzona trzeba ją wspierać- teraz jak patrzę, to nic dziwnego że ojciec wybywał z domu do pracy tez bym z taką niestabilną kłótliwą osobą jak mama nie wytrzymała zbyt długo - więc wina ojca nie była taka jednostronna jak chce utrzymywać matka).
W momencie gdy dzieci zaczęły zwracać uwagę również na kiepskie zachowanie matki ona zaczęła głośno się upominać, że to jej się wyłącznie współczucie należy, podnosi ten temat na każdym spotkaniu rodzinnym nawet przy postronnych osobach, przy każdej okazji jest odwołanie "bo ojciec to był taki śiaki, traktował mnie tak i tak, co to za wstrętny człowiek!", do cioci "bo ty miałas dobrego męża a ja nie!", o innej "cóż jej się działo, że się rozwiodła! pieniądze mieli, pracę miała, dzieci tylko dwoje -nie to co ja- zachciało jej się rozwodu z fanaberii!" (to, że tamta miała męża despotę-pijaka zgrabnie przemilcza) ,
półsłówkami często sugeruje, że ojciec ciągle chciał seksu więc ni mniej ni więcej tylko jesteśmy dziećmi z gwałtów.
A ona by była szczęsliwsza jakby poszla do zakonu.
Chce rozmawiać tylko o swojej "krzywdzie" jakby nie pamiętała, że sama w tym systemie brała udział. Każde słowo o ojcu to jej tyrada, że znowu coś zrobił źle, znowu okazał się wg niej beznadziejny, znowu się na niej "wyżywa". Jesli wspomnieć, że ojciec coś dobrze zrobił to matka zaraz znajdzie inną rzecz którą zrobił źle, albo zacznie wspominać jak to 30 lat temu jej rozkazywał.
Szczerze mówiąc - nie chce mi się już słuchac tego.
My, dzieci płacimy całe życie za to co oni nam dali w dzieciństwie. Raczej nie było przemocy fizycznej, lecz pamiętam migawki z wczesnego dzieciństwa że ojciec przychodził z pracy, matka mu sprawozdawala które z dzieci co przeskrobało, nie słuchało, rozrabiało i wtedy ojciec brał na kolano i dawłał klapsy. A teraz matka ogłasza, że to ojciec wszystkich gonił do pracy i terroryzował, a jak się skarżyla że nie słuchamy to mówił, żeby bić-taki był okrutny. Jeśli to wiedziała to dlaczego dawała nas do tego "bicia"?
Teraz gdy przyjeżdzamy w odwiedziny to ona częsciej czeka z calą listą zajęć do zrobienia, upiec, ugotuj, posprzątaj, przynieś... Kontynuuje to co jako złe zarzuca męzowi.
Jak napisałam wcześniej problem mieliśmy z przemocą psychiczną. Przymusem, dławieniem inicjatywy, poczuciem zniewolenia i braku perspektyw. Jako liczna rodzina wszyscy od malego pracowali w polu, dzieki temu nie było biedy, ani głodu. Ale nie było też środków na przyjemności a corki szczególnie miały niewypowiedziany zakaz wychodzenia na dyskoteki, chodzenia do znajomych, .... obowiązków w domu byla cała masa i tylko one były ważne.
Obecnie ojca się dało częściowo utemperować gdy wyszliśmy z domu i wróciliśmy jako niezalezne jednostki, silni, nie potrzebujący pomocy, nie wiszący na rodzicach - to zaczął się liczyć i słuchać co kto ma do powiedzenia. Choć nadal czasem ma swoje jazdy i próby zagonienia wszystkich do pracy, którą akurat sobie wymyślił, bez pytania czy ktoś ma czas. Kwestia jak dana osoba zareaguje -tak ma. Z matką gorzej bo nie chce swojej pozy ofiary porzucić. Wieczna narzekaczka, oczekująca że ją będziemy bezkrytycznie wspierać bo przeciez jej się należy. Na propozycję psychologa dla siebie reaguje agresją i obrazą.
Znoszenie teraz fochów matki, że to ona jedna była cierpiąca w tym układzie i jej upominanie się by nadal gnoić ojca a głaskac ją, jest strasznie męczące. Jest tak zakalapućkana w swój współuzależnieniowy chorym egocentryzm, że mimo wielkiego współczucia i chęci wsparcia zaczyna się czuć niechęć i wstręt do jej kolejnych wypominek i narzekań. Lata temu nie chciała zaryzykować i odejść bo inne wartości niż dobry związek były priorytetem (zaspokojenie presji społecznej, rodziny, wiary, finanse, perspektywa straty majątku rodzinnego gdyby babcia się wściekła za rozwód). Ojciec nie pił, ciężko pracował by wyżywić liczną rodzinę, nie trwonił pieniędzy, ale był despotą. Więc to nie tak, że miał tylko wady. Czy z inną kobietą tez by był takim?
Wadą był ich związek, że zaistniał. Czy strach dzieci przed ojcem był uzasadniony czy to było przeniesienie strachu matki, wszak ona była z nami w domu i przekazywała nam swoje uczucia, emocje...kodowała. Nienawidząc ojca wysyłala nas do wykonywania zadań które on narzucał... Przez kilka lat rodzice nie odzywali się do siebie, w jednym pokoju będąc rodzice przekazywali sobie konieczne informacje ustami dzieci. 10 letnie dziecko musiało powiedzieć mamie stojącej przy kuchni co chce tata siedzący przy stole , i odwrotnie...
Rodzice-dwoje ludzi, którzy ze względu na swoje emocjonalno-psychiczne predyspozycje (kobieta uległa i podporządkowująca się mężczyźnie bardzo niepewna swojej wartości plus macho przyzwyczajony że żona to służąca) , nie powinni ze sobą żyć. Bo się niszczyli i gnębili zamiast wspierać i motywować co powinno być istotą małżenstwa. "

[zuzi.1]

77qq napisała:
"Długie lata myślałam, że lepiej by było gdyby się rozwiedli. Potem, już dorosla, obserwując podobne małżeństwa znajomych i ich zachowania po rozwodach, doszłam do wniosku, że w niektórych przypadkach rozwód nie pomoże.
Bo jeśli ludzie są gó...arzami, niedojrzałymi osobnikami, to zaraz zwiążą się z podobnym osobnikiem żeby ten sam problem nadal mieć. Odejdzie "kat" ze związku, a problem "ofiary" pozostanie... Albo zwyczajnie ofiara przestanie sobie radzić z życiem, bo jesli nie mąż ktory wymaga, to będzie powrót do rodzica który też się czepia i swoje narzuca i wejście w tę smą relację ... nie każdy umie żyć bez uzależnienia się od innych. Nie każdy ma kręgosłup by sam o sobie stanowić.
Jednak - w niektórych przypadkach rozwod pomaga- bo osoba zostawiona samej sobie, ma wreszcie przestrzeń żeby pomyśleć co robi, oraz ma przymus wzięcia odpowiedzialności osobistej za to co robi, odpowiedzialności rzeczywistej nie takiej hipotetycznej rozmytej że niby jest, mądrzy się na ten temat, ale nie czuje się tego realnie -zanim nie zostanie samemu na pustyni - nie ma już kogo "winą" za swoje wybory obarczyć jestem tylko ja i moje "ja"- to na co mnie faktycznie stać...

Nie powinni się pobierać ludzie niedojrzali emocjonalnie... a już na pewno, nie powinni mieć dzieci. Ale mają, bardzo często. I dzieci powielą w dużym stopniu ich los, może trochę inny z powodu np innych realów historycznych, społecznych ...ale najczęściej przepełniony złymi wyborami i cierpieniem.

Czasem aż smutno jak wiele lat my dzieci straciliśmy, by zacząć być choć trochę normalnymi. Wyjsc poza dom rodzinny i zacząć się uczyć na czym polegają związki między ludźmi, na czym mają się opierać by były dobre. Nie na tym czego nauczyli rodzice swoim przykładem. Stracone co najmniej kilkanaście lat życia (a czasem dłużej gdy rodzice wiążą emocje by dziecko nie odchodziło za daleko) gdy rodzice uczyli nas zła, złych zachowań, kodowali traumami, nerwicami, przemocą, myśleniem jak ofiara... głupotą i niedojrzałością.
Kolejne kilkanascie lat potrzeba by na własnych błędach zacząć rozumieć to wszystko, bo na ogół się ląduje w złym związku, z kłótniami, przemocą bierną lub czynną. Robi się lat 30-ci.. 40ci.. i staje się za późno by założyc rodzinę.... a jeśli się wpadło wcześniej to powieliło się zły związek na kolejne pokolenie...
Wiele osób spotkałam które mają z tym problem.... 40letni znajomy, który bał się zakładać rodzinę bo "napatrzył się" na związek rodziców tak, że traumę miał do koca życia..., 30 letnia koleżanka zachowująca się dziwnie agresywnie z skłonnością do kieliszka przy tym..dopiero niedawno wspomniała jak żyli jej rodzice na wysokich stanowiskach .. powiela schemat... Można mnożyć przykłady.

Więc co my, dzieci przemocy? Jesteśmy skazani na zafundowanie cierpienia kolejnemu pokoleniu w nieświadomości (mało kto zdąży się wyleczyć przed 30tką..) lub na wymarcie gdy rozwaga i próby uporządkowania najpierw siebie wezmą górę ? "

[mokryleon]

Zapewne ci "przemocowcy" występują w kilku gatunkach.
Ci, do których żywię szczerą niechęć mają charakterystyczną, wspólną cechę:
to co uważają za słabość budzi u nich agresję, a to co uważają za siłę, budzi u nich szacunek.
Jak u zwierząt.
Znam kilka takich osób obojga płci.
Napastliwa kobieta nie ma tak destrukcyjnego wpływu na swojego mężczyznę jak związek z przemocowcem na kobietę.

[mokryleon]

no i...

1)
wiara we własną nieomylność
+ brak szacunku dla innych ludzi, ich poglądów i zwyczajów
+ przekonanie o słusznym prawie do siłowych rozwiązań gdy ma się "rację"
Przykład: mój mąż.

2)
Przypadkowy przemocowiec: na skutek intensywnych przemyśleń (mimo, że nie ma w naturze przemocy) doszedł do wniosku, że np. negatywnych motywacja to najskuteczniejsza motywacja. Za przykład mogą służyć ojcowie, z zawodu - wojskowi.

3)
Egocentryk. Pępek świata. Przekonany, że świat kręci się wokół jego potrzeb.

4)
Frustrat. Boi się, że jeśli na chwilę odpuści to przegra. Życie, dla niego, to walka a on musi (koniecznie) za każdym razem wygrać. Niezdolny do pracy zespołowej.

itd...itp...

[mokryleon]

A! zapomniałam jeszcze o...

"Zmuszaczu".
Szantażem, najczęściej emocjonalnym, zmusi wszystkich wokół siebie, żeby robili to czego chce, dokładnie w taki sposób w jaki on chce. W przeciwnym razie się rozpłacze i będzie straszliwie cierpiał. Rozdaje niechciane prezenty i przysługi. Nie słyszy protestów. Potem domaga się dozgonnej wdzięczności lub przysług kilkukrotnie przewyższających jego (nikomu niepotrzebne) przysługi. Specjalizują się w tym głównie, kobiety.

[zuzi.1]

Bardzo ciekawa audycja radiowa nt. przemocy, wrzucona przez jedną z forumek:
Autor: lafata 17.10.12
"Jeśli jest źle, zacznijcie od posłuchania Przemoc-czyj to problem? www.youtube.com/watch?v=HGJ560uIhwM" -rozmowa z psychoerapeutą p. Pawłem Droździakiem nt. przemocy.

[zuzi.1]

Po przesłuchaniu audycji radiowej nasunęla mi się jeszcze jedna taka ogólna definicja przemocowca- jest to osoba generalnie łamiąca nasze granice, począwszy od b. drobych spraw.

[mokryleon]

To dość oczywiste :)
Chociaż są pewnie i trudniejsze przypadki, jak choćby egocentryk, który uprawia przemoc bierną w postaci zaniedbania. Kiedy ktoś Cię po całości, olewa, z pełną świadomością i zamiarem - to też rodzaj przemocy. Temat długi i skomplikowany. Jak chociażby to:

Tata do nastoletniego syna: "Jeśli nie będziesz zmywał naczyń, nie dam kieszonkowego"
To ustalanie zasad panujących w domu.

Ten sam tata: "jeśli nie będziesz chodził do kościoła, nie dam kieszonkowego"
Przemoc.

Wszystko zależy od kultury, cywilizacji i wartości w danym społeczeństwie. Myślę, że w Arabii Saudyjskiej mogą mieć zupełnie inne poglądy na ten temat.

[zuzi.1]

Wrzucam b. trafną wypowiedz jednej z forumek nt. przemocy z wątku o przemocy z forum e-mama:
"Re: Moment kiedy pojawia się przemoc
velluto napisal/-a:
"no właśnie - łatwo wychwycić sygnały, jeśli ma się do czynienia z "realną" agresją, gorzej, jak jest ukryta. A szydło potrafi wychodzić bardzo stopniowo, nieomal subtelnie - drobne złośliwości, niby w żartach przemycane krytyczne uwagi, takie przysrywanie z uśmiechem na twarzy, które zawsze można obrócić w "na żartach się nie znasz". Najpierw to są sporadyczne występki, potem problem zaczyna narastać. Do tego przemocowcowi nie wyjaśnisz, że jakieś zachowania cię bolą, nie da się tego przegadać, taka wiedza to danie mu oręża do ręki. Przeprosi - i za chwilę zrobi dokładnie to samo, z lubością - wiedząc już którą strunę może trącić. Nie ma krzyku, nie ma awantur, jest stałe, uporczywe niszczenie poczucia własnej wartości."

[zuzi.1]

I jeszcze z tego samego wątku z e-mamy:
azcza78 napisała:
"Niezależność ekonomiczna, praca, sukces zawodowy itp. oczywiście pomaga odejść, może wydłuża proces podporządkowania się, ale nie jest dla przemocy barierą.
A kiedy się zaczyna przemoc. Pewnie w każdym wypadku na długo zanim się w końcu tą przemoc zauważy, ale wcześniej to często nie jest problem, a przynajmniej tak się wydaje.
Mogę napisać o sobie, wprawdzie to chyba jeszcze nie przemoc, nawet psychiczna, ale droga do niej. Jestem niezależna ekonomicznie, mam pracę, wsparcie rodziny i znajomych. I mimo to jestem przed decyzją o rozstaniu się z ojcem mojego 1,5 rocznego dziecka, z powodu poniżania, braku szacunku i agresji.
A jak to było przed ciążą i dzieckiem.
Obraża się o nic i wychodzi, a niech się obraża, przynajmniej chata jest wolna, można się z przyjaciółką bez jego marudzenia spotkać, na zakupy wyjść. Wkurza to, ale nie dezorganizuje życia, nie zatruwa go.
Krytykuje mnie na każdym kroku, psycholog stwierdził, że pozwalałam na to, bo byłam do tego przyzwyczajona z domu. Poza tym co z tego, że zjechał mój gust co do filmów, książek itp. Ani przecież nie przestanę przez to czytać co lubię, ani oglądać co lubię. A potem okazuje się, że jednak przestałam, przynajmniej kiedy on widział albo czułam się winna, gorsza, że takimi bzdurami się zajmuję. Ze swoimi gustami, przyjemnościami zaczęłam się kryć po kątach lub nastawiałam, że jak "uprę się", że ja jednak chcę tą książkę przeczytać, to potem usłyszę, że ja nigdy nie mam czasu na rozmowę z nim, jestem obojętna i obrazi się lub w najlepszym wypadku wysłucham komentarzy na temat jakie to debilne filmy oglądam. I co z tego, że jak czytałam tą książkę to on był czymś innym zajęty. Bo przecież gdybym nie czytała, to by chciał porozmawiać. I co z tego, że czyta gorsze bzdury, bo przecież według niego to nie bzdury. I zastanawiasz się co w tej sytuacji jest nie tak i rodzi się bunt, bo wszystko jest nie tak. Ale potem on przytuli, powie coś miłego. A ty myślisz, po co się o takie bzdury kłócić.
Dyskredytowanie moich opinii, kpienie ze mnie przy innych. Cóż, znowu przyzwyczajenie z domu. Poza tym przecież zwracałam uwagę. Słuchał i mówił, że przesadzam i to ja się zawsze z nim nie zgadzam tylko po to by się nie zgodzić, a poza tym wiem, że przecież on uważa, ze wspaniała jestem. Coś niby było w tym nie tak, bo przecież nie zaprzeczałam mu w niczym albo po prostu wyraziłam swoje odmienne zdanie i skoro taka wspaniała jestem, to czemu nie poparł mnie w tej rozmowie, ale po co się o takie bzdury kłócić. Poza tym znajomi, którzy byli tego świadkami, mówili tylko, że on ze mną rywalizuje, a termin "rywalizacja" to nie celowe chamskie ośmieszanie, wytykanie wad przy innych, kpienie. Czyli niby ostrzegali. Co więcej, niektórzy jego znajomi mówią, że wyraża się o mnie w samych superlatywach. Dopiero potem zaczynam rozumieć, że on budował w ten sposób swój wizerunek przed wybranymi osobami i jeśli był do tego potrzebny mój pozytywny obraz to byłam ok. A to jak mnie traktował co do zasady to już inna bajka.
Nie posprząta, spóźni się, ustawi plany tylko pod siebie bez pytania o moje zdanie, zmieni istotne wspólne ustalenia jednostronnie. Przecież wszędzie piszą, że są rzeczy ważniejsze niż sprzątanie. Spóźnienie, a jaka dla mnie różnica czy wróci o 17 czy 18 jak i tak nie mamy planów jakiś specjalnych. Plany tylko pod niego. Zawsze mogę powiedzieć nie, ale w sumie co mam lepszego do roboty albo ja w tym czasie sobie pojadę tu i tu. Zmienił nasze ustalenia bez mojej zgody. Pytasz dlaczego, słyszysz chamskie, że nie będę za niego decydować i wiesz, że to przecież nie tak, bo to on zadecydował za ciebie, ale co zrobisz wobec chama. Mówisz sobie to koniec, nie pozwolę siebie tak traktować. A potem on jest miły i mówisz sobie, że z jednego powodu tak fajnego w sumie gościa nie zostawisz.
A potem jest ciąża, dziecko.
I to nie jest tak chyba, że o eskalacji zawsze decyduje, że kobieta jest słabsza. Czasem chyba to efekt też tego, że to co wcześniej nie było problemem, nagle zaczęło być. To nie musi być eskalacja, to może być po prostu inny wymiar tych samych w sumie zachowań. Jak muszę zostać w domu z dzieckiem, bo on obrażony się nim nie zajmie, i mam siedzieć w tej atmosferze, znosić te wszystkie przykrości jakie mi serwuje, to zaczyna być to nie do zniesienia. Krytyka - nie chcę by dziecko słyszało jak on nie szanuje jego matki. Poza tym jak nie potrafi nie zjeżdżać mnie przy każdej okazji, to dziecko będzie traktował podobnie. Zatem protestuję, a tu kolejna obraza i coraz gorsza krytyka, coraz bardziej poniżej pasa. Spóźnia się, przy małym dziecku, godzina to dużo. Prośba by tak nie robił, i słyszysz warczenie, że nie będziesz decydować o jego czasie, on też ma pracę itp. Próbujesz coś jeszcze tłumaczyć, ale w zasadzie już mówisz do obrażonej góry lodu. I tak z coraz większą ilością rzeczy rozbijasz się o beton. Sprzątanie, cóż przy małym dziecku, nie będziesz miesiąc czekała aż on raczy odkurzyć, zrobisz to sama. I tak metodą faktów dokonanych jesteś sama z większością obowiązków. Protest - warczenie, chamstwo, obrażenie się - znowu mur.
Ustawił plany pod siebie - próbujesz rozmawiać o tym by jednak uwzględnił to i to, już nie możesz powiedzieć, że po prostu olewasz - bo usłyszysz, że w takim razie nie masz co liczyć na to i na to. Szantaż. I znowu przy małym dziecku, to już nie takie łatwe olać to i zrobić swoje. Poza tym jak powiem nie, to obrazi się, a ja już nie mogę wytrzymać tej atmosfery jego nabzdyczenia się i tego poniżenia, które mi wtedy serwuje.
Ci znajomi, którzy wcześniej mówili o "rywalizacji", nagle zaczynają mówić, że to nie wygląda na rywalizację, ale atak. Znajomy z którym ostatnio wdałaś się w dyskusję na spotkaniu towarzyskim, został tak wyśmiany przez niego, za to że w ogóle z tobą rozmawiał - oczywiście wszystko niby żart, że na następnych spotkaniach siada jak najdalej od ciebie.
Bywa miły, a jakże, tylko teraz jakoś tak tylko w sytuacjach, gdy sobie na to zasłużę, czyli niczym go nie zdenerwuję, a denerwuje go coraz więcej, a i to nie jest gwarantem braku obrażenia się.
Czyli co się niby zmieniło. Prawie nic, taki jak był wcześniej, był i potem. Zamianie podległa tylko moja reakcja na to - protest i doszła jego reakcja na ten protest.
Czyli z czyjej winy dochodzi do rozpadu związku? W jego przekonaniu z mojej, bo to ja się zmieniłam, ja zaczęłam wymagać szacunku, podziału obowiązków, nie załatwiania spraw przez obrażanie się.
Czyli to nie tak, że poniżanie, agresja pojawiła się kiedy ja byłam najsłabsza. Wręcz przeciwnie, pojawiła się bo ja byłam silniejsza, w końcu zaczęłam mówić "nie". I chociaż ciężko rozbijać rodzinę dopiero co narodzonemu dziecku, to chyba nie mam innego wyjścia."

Dziecinstwo przemocod nwego partnera

[zuzi.1]

Z książki "Toksyczne słowa" Patricia Evans:"Dokąd sięgają korzenie zachowań sprawcy słownej agresji? On również dorastał w rzeczywistosci w której przeważały władza nad innymi i dominacja, a co za tym idzie, słowna agresja. Jego uczucia rzadko spotykały się z akceptacją i zrozumieniem. Nie miał on współczującego świadka tych doswiadczen. Nie mając takiego świadka mógł jedynie dojsc do wniosku, że wszystko jest w porządku. Skoro zas wszystko jest w porządku, to nie powinien odczuwac żadnego bólu. Automatycznie więc przestał dopuszczac do siebie bolesne uczucia. Zamknął przed nimi swoją świadomosc, w rezultacie nie wiedział nawet, że cierpi. W ten sposób partner zostawił za zamkniętymi drzwiami czesc siebie. Z czasem przywykł do takiej rzeczywistosci. I tak jak Hitler wzorował się na swoim brutalnym ojcu, tak również on zaczął się wzorowac na swoich przesladowcach z dzieciństwa. Stał się adeptem sztuki słownej agresji. Nie będąc świadomym własnych uczuc-tego, że cierpi-partner nie potrafil odczuwac empatii i współczucia. Brak lub obecnosc w dzieciństwie współczującego świadka decyduje o tym, czy zle traktowane dziecko stanie się despotą, zwracającym swoje tłumione poczucie bezradnosci przeciwko innym, czy też artystą, który bedzie potrafił opowiadac o swoim cierpieniu. Ponieważ agresywny partner uważa swoje zachowanie za usprawiedliwione i wydaje się nie rozumiec jego konsekwencji, możemy jedynie założyc, iż uzewnętrznia on w ten sposób swoje tłumione uczucia, a co za tym idzie działa pod wpływem wew. przymusu. Agresywni partnerzy dążą do władzy nad innymi, ponieważ czują się bezradni. Bolesne uczucie bezradnosci związane ze wspomnieniem dzieciństwa, pozostaje wciaż żywe i nawet jesli nie jest przeżywane, znajduje swoj zewn. wyraz. Dawno temu, we wczesnym dzieciństwie, partner zamknął to uczucie za drzwiami. Chcąc przetrwac ten okres nie mógł zrobic nic innego. Jednakże jego odczuwające "ja" wciąż żyło w zamknięciu. To odczuwające, wewn. dziecko zostało z psychol. punktu widzenia, żywcem pogrzebane. Im dłużej owo wewn. dziecko żyło w zapomnieniu, tym większy był jego gniew i tym większy był gniew uzewnętrzniany przez mężczyzne. Zazwyczaj nawet gdy kobieta stara się wytłumaczyc partnerowi co ją tak b. w jego zachowaniu niepokoi, on nie zaprzestaje ataków. Apele do wspólczucia prześladowcy nie przynoszą efektów, ponieważ nie jest on zdolny do odczuwania empatii. Pozbawiony empatii/współczucia partner, nie może byc wrażliwy na cierpienia partnerki. Agresywny partner uzewnętrznia swoje tłumione uczucia, traktując innych tak, jak sam był traktowany w dzieciństwie. Ponieważ nie dopuszcza tych uczuc do siebie, musi je w jakiś sposób uzewnętrznic. Ta potrzeba popycha go w stronę agresywnych zachowań. Jednak nawet wowczas jego uczucia bólu i bezsilnosci, zakorzenione we wczesnym dzieciństwie nie znikają. Wręcz przeciwnie, nasilają się, podobnie jak nasila się jego agresja. Kazdy wybuch agresji pozwala jednak partnerowi pozbyc się na chwilę uczuc bólu i bezsilnosci, a w ich miejsce pojawia się poczucie władzy nad innymi. Potrzeba spychania wszechogarniającego bólu, którego "nie powinno byc" w głąb świadomosci wyzwala w mężczyznie dążenie do władzy nad innymi, kontroli, dominacji i górowania. Kiedy przejawia agresję, ma poczucie, że dominuje i przewyższa statusem swoją partnerkę. Niektórzy mężczyzni wręcz żadni są euforii związanej z poczuciem władzy nad innymi...Wiele kobiet zwierzało mi się, że wizerunek ich partnerów zmieniał się w miarę upływu czasu i zaleznie od okolicznosci. Pewna kobieta w ten sposób opisała swojego partnera:raz jest Panem Ponury, Raz Panem Wesołkiem, Raz panem i Wladcą, raz Panem Robotem, raz Wcieleniem Taktu, raz Szalejącą Furią. Ale w oczach większosci ludzi jest miłym facetem. Brak kontaktu z własnym odczuwającym "ja" b. często popychają partnera do coraz częstszego podkreślania własnej wyższosci i co za tym idzie, coraz czestszego umniejszania znaczenia partnerki. Agresja nie może jednak przywrócic do życia jego jego stłamszonego odczuwającego "ja". Myląc podniecenie z żywotnością, a uczucie triumfu z poczuciem siły, partner odczuwa nieodparty przymus umacniania swojego idealnego wizerunku. Zazwyczaj agresywny partner nie uważa się za agresywnego nawet wtedy, gdy stosuje przemoc fiz., nawet gdy zostanie za to aresztowany. Zaprzeczanie oczywistym faktom ma swoje źrodło w wewn. konflikcie pomiędzy tym za kogo on sam się uważa, a potrzebą wyładowania agresji. Zaprzeczając, partner stara się uchronic swój wizerunek przed zniszczeniem, a siebie samego przed nieuniknionym kryzysem tożsamosci. Gdyby przyznała się do agresji, jego tożsamosc byłaby zagrozona. Dlatego własnie słowni agresorzy nigdy szczerze nie przepraszają za swoje zachowania.Agresywny partner identyfikuje się ze swoim idealnym wizerunkiem i wypiera się swoich zachowań, nie tracąc dobrego samopoczucia. Partner agresor czesto podtrzymuje swój idealny wizerunek, szukając poparcia otoczenia. W towarzyskich rozmowach zdarza mu się napomknac jak b. wspiera i szanuje swoją partnerkę. Nic więc dziwnego, że wiele ofiar słownej agresji słyszy potem, iż miałay wielkie szczescie , wiążac się z tak wspaniałym facetem...Co się jednak dzieje z tymi bolesnymi uczuciami agresywnego partnera z dzieciństwa, "które nie powinny istniec"? Jak się przekonamy są one przenoszone na partnerkę. W miarę upływu czasu aresywnemu partnerowi coraz trudniej jest zdobyc się na szczerosc wobec siebie i uświadomic sobie swoj własny ból. Gniew strach i pogarda dla samego siebie zostają zepchnięte w głąb świadomosci, gdzie dojrzewają w ukryciu. Ponieważ mężczyzna zamyka się na tę częsc samego siebie, nie jest w stanie rozpoznac zródła tych uczuc. Kiedy te wszystkie bolesne uczucia wypływają na powierzchnię, ich źródłem jest dla niego własna partnerka. Nazywamy to projekcją uczuc. Przenoszac na nią swoje uczucia mężczyzna obarcza ją winą za wszystko co sam robi, i za agresję, która ją spotyka z jego strony. W rezultacie kobieta staje się osobą, którą sam kiedys był, zranioną i pozbawioną swiadka swoich cierpien. W jego oczach partnerka stanowi przedłużenie jego samego. Widzac ją przypomina sobie o swoich iemnych emocjach, o swojej własnej wrażliwosci o uczuciach "które niepowinny istniec", ktore trzeba kontrolowac. W efekcie partnerka staje się dla niego obiektem, który nalezy kontrolowac, zas kontrola ta przeradza się w niewole....Spróbuj sobie wyobrazic człowieka, którego cała psychika oparta jest narozładowywaniu wsciekłosci swojego odczuwającego "ja", dażeniu do dominacji dającej poczucie władzy nad innymi, umacnianiu swojego nieskalanego wizerunku-swojej psych. konstrukcji własnej osoby-oraz na wypieraniu swiadomosci własnych zachowań poprzez projekcję swoich uczuc na partnerke. Tak własnie postępuje agresywny partner. Jego życie staje się walką z osobą, na którą przenosi wąłsne uczucia. Z jego punktu widzenia partnerka, tak jak jego odczuwające "ja" w ogóle nie powinna istniec. Nie dostrzega tego kim ona naprawde jest, podobnie jak nie dostrzega jej rzeczywistosci. Wycofując się słowny agresor może dominowac nad partnerką, nie naruszając jednoczesnie swojego idealnego wizerunku. Ujawnienie włąsnych mysli daloby "przeciwniczce" przewagę, a moze nawet naraziłoby go na jej krytyczny osad. Jego idealny wizerunek jest zbyt kruchy by wytrzymac taką konfrontację. nRownie niebezpieczne byłoby okazanie zainteresowania opinią partnerki. Zainteresowanie oznaczałoby, ze są sobie równi i zagroziłoby jego dominującej pozycji. Bez tego zaś, pozbawiony ochrony, mógłby dopuscic do siebie uczucie bezsilnosci, którego nie wolno mu poczuc. Nieokazujący uczuc partner ma wrażenie, że b. wszystko kontroluje i ma większą władzę nad partnerką, gdy zachowuje wobec niej dystans, trzymając ją na odległosc i nie zaspokajając jej pragnien. Gasząc zas jej entuzjazm swoim chłodem, może miec jeszcze silniejsze poczucie władzy. Dążc do wąłdzy nad innymi, dązy zarazem do tego, by bronic się i ochraniac przed wlasnym poczuciem niskiej warto.

[zuzi.1]

cd "Toksyczne słowa" Patricia Evans:"Sprzeciwiając się partnerce broni się on przed wszechogarniającym poczuciem bezsilnosci. Utrzymując, że to on ma rację a ona się myli, utwierdza się w przekonaniu, iż jest zwycięzcą-jest silniejszy i kontroluje sytuację. W trakcie słownej napasci partner pozwala sobie na uzewnętrznienie tłumionych uczuc i chroni jednoczesnie swój idealny wizerunek, lekceważac konsekwencje swego agresywnego zachowania. Lekceważenie jest jego najważniejszą bronią. Przerywanie i odwracanie uwagi to dwa inne rodzaje broni, pozwalające agresywnemu partnerowi kontrolowac rzeczywistosc interpersonalną. Unikając podejmowania jakiegos tematu, unika on tym samym dyskusji o swoim zachowaniu. W rezultacie potrzymuje swój idealny wizerunek i pozbywa się głęboko skrywanego poczucia bezsilnosci. Potrzeba kontrolowania przebiegu rozmowy i jej wyniku może byc tak silna, że niektórzy partnerzy po prostu ją ucinają, mowiąc z gniewem i ukrytym niepokojem: ta rozmowa zmierza do nikąd, lepiej ją zakończmy. Oskarżanie i obarczanie winą to kolejne rodzaje broni w arsenale agresywnego partnera i ważne oznaki zjawiska projekcji. Słowny agresor nie bierze odpowiedzialnosci za swoje zachowanie i podtrzymuje swój idealny wizerunek, twierdząc iż to partnerka ponosi winę i odpowiedzialnosc za jego uczucia. Np. atakując ją twierdz, że to jej wina. W ten sposób usprawiedliwia swoją agresję. Innym sposobem walki ze skrywanym poczuciem niższosci i bezsilnosci jest dla takiego mężczyzny krytyka i osądzanie partnerki. Ogłaszając własną wyższosc i słusznosc swych racji, umacia on jednoczesnie swój idealny wizerunek oraz cały swój system obronny. Przejawianie agresji ukrytej w żartach jest sposobem na łatwe zwycięstwo dające partnerowi poczucie władzy nad innymi. Jest to skrycie wrogi atak, którego on natychmiast się wypiera, stawiając partnerce z góry przygotowany zarzut:nie znasz się na żartach. Zarzut bten obarcza winą ofiarę ataku, pozostawiając agresora z poczuciem wyższosci, a co za tym idzie większej władzy. To skuteczne zagranie całkowicie pozbawione ryzyka. Rana zostaje zadana zanim ofiara spostrzeże skąd padł cios. Zwycięstwo jest pewne, zas przeciwnik, osoba na którą zostały przeniesione uczucia doznaje kolejnego poniżenia. Trywializowanie dokonań, podważanie opinii, zastraszanie i wyzywanie to skuteczne rodzaje broni w walce z tłumionym poczuciem niskiej wartosci i bezsilnosci. To formy manipulacji których celem jest umniejszenie wartosci partnerki (obiektu projekcji) i przedstawienie jej w złym świetle. Zapominalski partner wypiera się odpowiedzialnosci za wlasne zachowanie, uzewnętrzniając jednoczesnie swoją wrogosc wobec partnerki.W ten sposób może chronic swój idealny wizerunek i jedenoczesnie samego siebie. O ile partner nie zechce spojrzec w głab siebie, nie dostrzeże swoich problemów. Gdy to jednak zrobi, stanie twarzą w twarz z "besią w dżungli"- życiem, z życiem, w którym nie chodziło o to, by życ, lecz by tzrymac uczucia na uwięzi. Jezeli nie będzie aktywnie próbował się zmienic, poddając się terapii i pracując cięzko nad samym sobą, przeżyje życie, nie zyjąc naprawdę i pozostając w pewnym sensie, jedynie swoim wyobrażeniem o sobie. Będzie to jego wielka osobista tragedia".

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,139173040,139173040,Nie_potrzebuje_wspolczucia_a_rzeczowej_porady_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,140461958,140461958,Sypie_sie_po_slubie_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,140478170,140478170,Przemocowiec_kobieta.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,139637963,139637963,My_dzieci_przemocy.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,139289958,139289958,a_moj_przemocowiec_sam_postanowil_odejsc.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,139420295,139420295,O_braku_zrozumienia_wsrod_najblizszych.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,139240877,139240877,wyjscie_z_toksycznego_zwiazku_za_oplata.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,138164107,138164107,Koniec_przemocowego_zwiazku_do_p_Agnieszki.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,139096776,139096776,Maz_mnie_nazwal_darmozjadem_i_potrzebuje_mnie_do_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,133815434,133815434,maz_zneca_psychicznie_czy_ma_racje_jak_odejsc_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,136915032,136915032,Zostawic_przemocowca_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,136124523,136124523,Czuje_sie_jak_smiec_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,130777075,130777075,agresja_slowna_prosze_o_opinie_eksperta.html

[zuzi.1]

www.youtube.com/watch?v=HGJ560uIhwM
Przemoc-czyj to problem.

[cozzycie_80]

Jestem już prawie rok po rozwodzie, odeszłam od mojego męża, ponieważ był, jak ja to nazywam "psychopatą słownym". Nigdy mnie nie uderzył, nawet nie popchnął. Tylko mówił, straszne rzeczy, aż wreszcie moje poczucie wartości było już niczym. Mamy dziecko, dlatego od jakiegoś czasu zadręczałam się że zachowałam się samolubnie, pomyślałam tylko o sobie. Dlatego przeczytałam ten wątek, żeby sie przekonać, że dobrze zrobiłam.
Mój były mąż też "ogólnie" był wspaniałym człowiekiem,były prezenty, wycieczki itp. Ale przy okazji, byłym głupia, mało inteligentna,(jestem osobą z wyższym wykształceniem, dla mojego byłego męża ktoś bez wyższego wykształcenia jest zerem) wszystko co robiłam było głupie, moja praca była mało ambitna itd (to oczywiście wersja łagodna). Myślałam długo co robić, w końcu nie bije, nie pije, ale widziałam że ze mną źle się dzieje, problemy w pracy, w kontaktach z ludzmi. Naprawdę uwierzyłam, ze jestem tym "debilem". Nie wytrzymałam...
Chodzę do psychologa i jest już u mnie "normalnie". Ciężko, ale spokojnie.
Mój były mąż twierdzi, że się zmienił, a w ogóle to co ja mu wmawiałam to bzdury i że on nigdy nie będzie miał poczucia winy za zniszczone małżeństwo. To wszystko moja wina.
Ktoś napisał (może źle zrozumiałam ;) że mądra, pewna siebie kobieta, świadoma swoich wyborów, nie wybierze przemocowca.
I tutaj niespodzianka, obecnie były spotyka się z kobietą, która wykonuje zawód psychologa, młoda osoba, nie ma nawet 30 lat. Jest oczywiście cudownie, wycieczki zagraniczne, restauracje, kino, teatr, wspaniały, mądry, ciepły człowiek. Jak ja taka głupia, mogłam zostawić takiego cudownego człowieka.
Podobno ma bardzo wysoką samoocenę i bardzo mocno ugruntowaną opinię na swój temat (to są jej słowa, a nie byłego).
Ok, nie poznałam się na Nim, mimo, ze wiedziałam, ze jego poprzednia dziewczyna do dnia dzisiejszego nie potrafi sobie ułożyć życia, wmawiałam sobie, ze przecież ja jestem inna, ona jakaś głupia, wszystko jej wina, misio jest cudowny, ale powiedzcie jak tego może nie widzieć osoba, która jest psychologiem?
A może po prostu to nie jest takie łatwe ustrzec się przed takim człowiekiem, może nie da się na początku tego zobaczyć?

[zuzi.1]

Witaj, cieszę się, że się pozbierałas po tych ciężkich doświadczeniach, co do pytań to nie każdy psycholog zna się na zagadnieniu przemocy psychicznej, więc byc może nowa pani się nie zna, a zapewne zapozna się z tym zagadnieniem juz za kilka lat...moim zdaniem, jezeli nie spotkałas się z zagadnieniem przemocy psychicznej wczesniej, mogłas nie dostrzec co się dzieje w Twoim związku, przemoc rozwija się b. powoli na różne sposoby, często bardzo na pograniczu normalnosci, stąd to sformułowanie "gotowanie żaby", nie obwiniaj się o to, to nie Twoja wina, miałas prawo nie wiedziec "co jest grane", teraz już wiesz i jestes bogatsza o nowe doświadczenia, przekaz swoim dzieciom informacje na temat takich ludzi, niech i one wiedzą i zwracają baczną uwagę na tego typu zachowania u innych... Pozdrowienia,zuzi.1

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,567,139801189,139801189,Moment_kiedy_pojawia_sie_przemoc.html

[zuzi.1]

www.niebieskalinia.info/

[zuzi.1]

www.niebieskalinia.pl/

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,24087,140862755,140862755,co_dalej_z_tym_malzenstwem_Prosze_o_pomoc.html

[zuzi.1]

Myślę cozzycie, że to jest jeszcze trafna odpowiedz na Twoje pytanie, czy można rozpoznac, gdy oznak przemocy nie ma:

"Re: Moment kiedy pojawia się przemoc
Autor: antyideal 22.10.12, 12:58

Oznak nie bylo. Byl idealem, czuly, opiekunczy itd.
Zadnych awantur, podniesionego glosu.
Teraz wiem, ze to byla praca nad uzaleznieniem mnie od niego,
Nie majac doswiadczenia z kims takim trudno to jednak dostrzec
i w pore zwiac z pulapki, ktorą szykuje."

[zuzi.1]

I jeszcze to:
"Autor: lelija05 23.10.12, 13:43
> Oznak nie bylo. Byl idealem, czuly, opiekunczy itd.
> Zadnych awantur, podniesionego glosu.
> Teraz wiem, ze to byla praca nad uzaleznieniem mnie od niego,
> Nie majac doswiadczenia z kims takim trudno to jednak dostrzec
> i w pore zwiac z pulapki, ktorą szykuje.

Przerażające jest to, że to wygląda na zaplanowane działanie, nie na po prostu jestem cholerykiem, więc wybucham, tylko na perfidną akcję, przyczaję się, będę miłym misiem, a potem ci pokażę gdzie raki zimują.
Koszmar."

[krokodil123]

cozzycie_80, widzę że czasami rozmyślasz nad różne sprawy które ja przeżyłam.
Mogę ci napisać dużo na ten temat który poruszyłaś ale wole na maila gazetowego.

Mi utkwił w pamięci cytat z blogu "moje dwie głowy" że tacy ludzie uprawiają swojego rodzaju mimikrę. Ja uważam że nawet nieświadome w celu przypodobania i zwabienia nowej ofiary.
Teraz jest dopiero moment plecenia pajęczyny......na razie ofiara nie jest zwabiona, ona sobie fruwa radośnie i myśli że to jest fajny taniec godowy a wybranek będzie się o niej troszczył jak o skarb, dopiero potem będzie ją podtruwać i powoli żeby starczyło na dłużej wysysać życie.

A błędem u takich kobiet jest że myślą że oni i ich związek są "wątkowe", a tamta to zła kobieta jest. Nie zapala im się czerwona lampka.
Ja swojej następczyni (taka jak twojej) bez żadne urazy powiedziałam krótko że nie widziałam jeszcze żeby pszczoły uciekali od miodu. Dalej sama się przekona, każdy jest kowalem swojego losu. I nie miej i za złe, przecież sama ty w tym okresie się nie poznałaś na męża. Czy nie tak było?

[krokodil123]

"wyjątkowe"

[cozzycie_80]

Zuzi bardzo dziękuje za odpowiedz i linki :)
Ja już się podnoszę, moja psycholog powiedziała, że w porę się uwolniłam i że i tak byłam bardzo bystrą kobietą ;)
Krokodil123, bardzo chętnie przeczytam Twoją historię, pisz na maila forumowego :)

[sebalda]

Książka francuska, określenie u nas może mało popularne, wolimy jednak amerykańskie, a molestowanie moralne jest odpowiednikiem mobbingu tudzież przemocy psychicznej.
Niemniej książka Molestowanie moralne Marie-France Hirigoyen www.gandalf.com.pl/b/molestowanie-moralne/ powinna być lekturą obowiązkową dla każdej osoby, która podejrzewa, że podlega przemocy psychicznej. Jest bardziej pomocna niż Toksyczne słowa Patricii Evans. Jestem w trakcie lektury i uważam, że to naprawdę wyjątkowo wiele wnosząca w temacie książka. Polecam gorąco.

[czerwony.melon]

ozzycie_80 napisała:

> Mój były mąż twierdzi, że się zmienił, a w ogóle to co ja mu wmawiałam to bzdur
> y i że on nigdy nie będzie miał poczucia winy za zniszczone małżeństwo. To wszy
> stko moja wina.

Nie przejmuj się, to tylko jeszcze jedna gierka "słownego psychopaty", by się nad Tobą powyżywać.

Inna sprawa, że niektóre osoby (np. osoby o cechach dyssocjalnych/psychopatycznych) nieraz naprawdę nie potrafią przeżywać winy. Winę za swoje zachowania upatrują w innych ludziach. Ich mózg po prostu już tak ma i nie potrafi inaczej.

A samolubna nie jesteś (a nawet jeśli byś była to co, przecież masz prawo, a nawet obowiązek troszczyć się o siebie!). Bo uratowałaś nie Tylko siebie, ale właśnie przede wszystkim swoje dziecko, które teraz ma szansę wzrastać w prawidłowszej atmosferze, co zaprocentuje mu w życiu.

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,141533932,141533932,wyzwiska.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,567,141490494,141490494,obrazanie_i_ponizanie_zony_przez_meza.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,142508916,142508916,Problem_we_wspolnym_zyciu_meza_z_zona_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,16,142507019,142507019,przemoc_czy_przesadzam_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,142850663,142850663,Niedojrzaly_maz.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,567,142892994,142892994,Tez_musicie_zasluzyc_na_dobry_humor_meza_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,567,144606129,144606129,Po_calym_dniu_z_chorym_dzieckiem_od_meza_to_samo.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,144903963,144903963,Agresywny_ojciec_.html

[zuzi.1]

forum.gazeta.pl/forum/w,898,145081753,145081753,A_tak_konkretnie_z_przemocowcem_to_co_zrobic_Dlu.html

[aj2013]

www.facebook.com/photo.php?fbid=194873137338610&set=a.129764070516184.28377.106334299525828&type=1&theater

[gosia1023]

Od prawie trzech lat zyje z przemocowcem. To, co napisalas jest kopia moich przemyslen. Przeszlam wszystkie eptapy, obecnie staram sie przygotowac grunt pod odejscie.Jest to moj drugi, przemocowy zwiazek, dlatego trwalo to stosunkowo krotko, zanim sie zorientowalam, z czym mam doczynienia...Krotko i dlugo jednoczesnie, bo moj maz etapy,, miodowego miesiaca,, potrafil przeciagac na miesiace wlasnie;-(.Chcialam podzielic sie nastepujaca refleksja, czyms, co mnie w twoim poscie uderzylo; oni rzeczywiscie sa klonami !! Przerazajace jest to, ze dochodzi sie do tego dopiero po latach niewiedzy o pwenych schematach, po samodzielnym poszukiwaniu wiedzy i wielu niepotrzebnych cierpieniach. Dobrze, ze niektorym kobietom szukac sie chce, ze moga, ale jest wiele, ktore swoj los jz rezygnacja- bo nie maja mozliwosci WIEDZIEC.Podstaw wiedzy psychologicznek powinno sie uczyc w podstawowkach ! Zadajje sobie jeszcze jedno, dreczace mnie pytanie- czy jest to znak naszych czasow? czy takich ludzi bylo kiedys mniej? nie mowilo sie o nich ? czy brak bylo jasno okreslonych regul spolecznych akceptujacych lub nie pewne zachowania?

[domza2]

O to, to! Też mi się wydawało, że literatury fachowej na ten temat mamy całkiem sporo (nie mówię tutaj o poradnikach typu "kobiety, które kochają za bardzo", etc.), tylko o literaturze przedmiotu. Tytuł tego wątku brzmi jak wpisy w pele-mele lub mówiąc inaczej w pamiętniku: podaj cechy charakteru twojej sympatii. Mi przyszły od razu do głowy czasy szkoły podstawowej...

[zuzi.1]

pozwolisz domza, ze pozostawię ten Twój durny, nic nie wnoszący wpis bez dalszego komentarza, bo nie widzę sensu się do tego odnosic, bez odbioru...

[diodeo1]

Zuzi... kreujesz się na doradcę od zwalczania przemocy, dajesz rady innym, a sama używasz języka agresji. Kierowanie do kogoś określen "ten twój durny wpis" tylko dlatego, że ma inne zdanie od ciebie i cię nie popiera bezkrytycznie to jeden z aspektów języka przemocy. Idź ty sama na terapię jesli chcesz przestać używac przemocy w komunikacji, w związku, itd...

[zuzi.1]

Nie kreuję się na doradcę, bo po co???, takie jałowe, przesycone złośliwoscią wpisy jak m.in. ten (nie pierwszy zresztą domzy) mnie irytują i stąd taka reakcja, co wnosi taki wpis do tematu? może cos konkretnego by pani domza napisała...zamiast tracic czas na wpis bez sensu, lepiej sobie w tym czasie maseczkę na twarz nałożyc.

[diodeo1]

a dlaczego Ty chcesz innym życie urządzać i dyrygowac coo dla kogoś lepiej pisac na forum czy maseczkę nakładać? zastanów się nad swoją reakcją.
Ja nie widzę w tamtym poście złośliwości ani jałowości. Ot foremka sobie napisała może niezbyt miło ale też nie bardzo obraźliwie iż temat wydaje jej się dziecinny. A Ty od razu foch i rzucanie się jej do gardła i obrażanie epitetami i zabranianie wypowiadania się. Mogłaś odpisac dając argumenty, że jednak to wazny temat. Potraktowałaś to osobiście. Więcej opanowania we własnych emocjach i dystansu, tyle radzę.

[tylko.przelotem]

www.przemocdomowa.pl/index.php/czym-jest-przemoc?id=19

[zuzi.1]

www.psychologia.edu.pl/czytelnia/131-przemoc/1464-jak-wychowac-ofiare-wanda-sztander.html

[meluzyna102]

Moim zdaniem żeby to była prawdziwa pomoc, należy napisać również, jakie zyski czerpie ofiara z pozostawania w związku z przemocowcem. Nie jest prawdą, że ofiara nie ma żadnych zysków. Zostaje, bo je ma.
Np. Czuje się lepsza. Jest "tą dobrą". Tą niesłusznie krzywdzoną. Jest wspaniałomyślna, bo wybacza. On jest taki zły a ona taka dobra. Jest ofiarnicą, poświęca się - a to wg niej dobrze o niej świadczy. Gdy on się robi miły, ona ma słodkie zadowolenie- to przecież ona z niego wydobywa to dobro, tak głęboko w nim ukryte. Tylko ona go tak zna. Tylko ją on tak kocha, jak mówi w dobrych chwilach. Nikt nie rozumie jej związku, bo jest taki niezwykły. Niezwykła wspaniała kobieta. On to czasem widzi albo kiedyś to zobaczy, doceni. Im gorzej ona się czuje w związku z nim, im bardziej zostanie upokorzona- tym bardziej jest jej to potrzebne- to poczucie, że jest superbohaterką. Filmowa huśtawka emocji jest uzależniająca.
Szukanie tylko cech drugiej strony to wykonywanie pół kroku. Trzeba jeszcze mieć odwagę, by spojrzeć na siebie- co mi daje ten związek?
Nie każda kobieta wejdzie w związek z przemocowcem. Te zdrowe wycofają się przy pierwszej oznace, z kim mają do czynienia. Te, które znajdą tu swój gorzki cukier, właśnie przy pierwszej oznace odpalają swoje złe wzorce i pchają się w zły związek. Właśnie dlatego, że niesie on ze sobą pewne niezdrowe korzyści psychiczne.
W taki związek nie wchodzi jedna osoba a dwie. Trzeba mieć predyspozycje psychiczne, żeby w to wejść.
Warto pisać o cechach przemocowca, ale i o cechach ofiary. Ktoś w tym może rozpoznać męża, ale o ile łatwiej będzie się wyleczyć gdy się rozpozna... siebie.

[sebalda]

Maluzyna, byłaś w takim związku? Tylko to dawałoby Ci prawo do wypowiadania takich opinii.
Być może są takie ofiary, jakie opisałaś, ja jednak miałam i mam do czynienia z innymi. Często silnymi i w każdej innej dziedzinie spełnionymi, wspanialymi matkami i pracownicami.
O ile rysy charakteru przemocowca i jego sposoby dzialania są podobne, o tyle ofiary bardzo różne. Im silniejsza kobieta, tym dlużej znosi przemocowca, bo wierzy, że jeszcze ten związek naprawi. Latami też tkwi się w takim związku, bo nie zdaje sprawy z jego prawdziwego charakteru, a manipulacje przemocowca psychicznego czasami są tak podstępne i nieoczywiste, że kobieta bierze na siebie gros winy. Dopiero jak ktoś jej otwiera oczy, zaczyna wszystko rozumieć. Wtedy najczęściej odchodzi.
Znasz pojęcie wtórnej wiktymizacji? Jeśli nie znasz, to się zapoznaj, a dopiero potem pisz. Wmawianie ofierze, że czerpie zyski z takiego związku jest zwyczajnie małoduszne.
Na fali wyznania Figury wreszcie zaczeło się pisać o tym, jak zniewala taki związek, jak pozbawia samodzielności i odporności. Radzę poczytać listy kobiet i wywiad z psycholożką.

[sebalda]

Jak nie masz czasu, Meluzyno, szukać informacji na temat wtórnej wiktymizacji, to przeczytaj, proszę:


"Drugi poziom zwraca szczególną uwagę na czynniki zewnętrzne (tzw. wtórne zranienia), które bywają szczególnie dotkliwe dla ofiar, ponieważ dotyczą reakcji świata zewnętrznego i wskazują na ich odpowiedzialność za zaistniałą sytuację. Czasem chodzi tu o osoby z najbliższego otoczenia ofiar. Kwestionowanie prawdziwości opowieści ofiary, która szuka pomocy, zaprzeczanie i pomniejszanie jej doświadczeń, obwinianie aż do odmawiania pomocy ofierze i sugerowanie jej chęci zysku, zarzucające celowe pogrążanie sprawcy, stają się same w sobie kolejnym wydarzeniem traumatycznym, które ofiary relacjonują jako dotkliwsze, niż te doświadczane od sprawcy".

Źródło pismo Niebieska linia: www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=515

[meluzyna102]

My się nie rozumiemy. Ofiara nie jest odpowiedzialna za bicie. Ofiara jest odpowiedzialna za siebie, swoje czyny i decyzje. Jest odpowiedzialna za pozostawanie w związku mimo świadomości doznawanych krzywd.
Ofiara nie jest zniewoloną pacynką, sebalda. To nie przemocowiec odpowiada za jej bycie w związku. Za jej wybory życiowe.
To Ty małodusznie umniejszasz, nie ja. Ja wiem, że ofiarom nie mówi się na początku terapii o ich odpowiedzialności za ich życie- bo nie są w stanie tego unieść, bo i tak się obwiniają, bo mają za niskie poczucie własnej wartości. Ale terapia kończy się przekazem: weź odpowiedzialność za swoje życie, swoje decyzje.
Nie bez powodu.

[meluzyna102]

Patrz, a mnie psycholog powiedział, że ofiary czerpią swoje zyski psychologiczne z trwania w takim związku. A, i jeszcze kiedyś wspaniały, mądry psychiatra. No ale rozumiem, że żaden nie miał pojęcia o czym mówił. Bo przemocowiec zły a ofiara silna cudowna wspaniała?
Proszę Cię. W toksycznym związku są dwie osoby, nie jedna. Wina przemocowca jest oczywista. Udawanie, że ofiara jest kryształowa i bez skazy jest przeciw osobom, które tkwią w takich związkach.
Trzeba zrozumieć w sobie mechanizm, który nas pcha w sytuację bycia krzywdzoną.
"Im silniejsza kobieta, tym dlużej znosi przemocowca, bo wie
> rzy, że jeszcze ten związek naprawi. "
Bzdura. Im bardziej zaburzona kobieta, tym dłużej tkwi.
Z tego, co piszesz wynika, że zupełnie nie rozumiesz tematu. Ofiary bardzo chcą się postrzegać własnie jako silne, które "naprawiają". To jest im potrzebne, żeby myśleć o sobie dobrze. Żeby zabić głos, który mówi im, że są nieważne, beznadziejne, niewarte szacunku i miłości. No to jak będą "silne" i "naprawią" to będą wreszcie warte.
Ofiara silna... Widzę brak logiki i niedostrzeganie sprzeczności.

[sebalda]

Napisałam wyraźnie, że być może są takie ofiary, o jakich piszesz, ale ja ich nie znam, znam za to kobiety zupełnie inne i sama się do nich zaliczam.
Ponawiam pytanie: czy jesteś ofiarą przemocy? Byłaś? Jak długo?

Z wywiadu z Justyną Święcicką, psycholożką, na temat przemocy:

Im ktoś jest silniejszy, tym dłużej potrafi coś takiego znieść?
- Tak.
Całą energię i siłę wewnętrzną wykorzystuje, żeby udawać, że wszystko jest dobrze, a nie po to żeby coś zmienić?
- Tak. Niektórzy mają zakodowane, że muszą być silni, wszystko wytrzymać. I tak właśnie robią. Dotyka to także kobiet silnych. W takiej sytuacji czują się tak bezradne, że jedyne co są w stanie zrobić, to chronić związek. Wprawdzie mówią, że chronią dzieci, ale tak naprawdę nie chronią ani ich, ani siebie - chronią status quo. To właśnie ta wyuczona bezradność.

Zatem nie ja sobie wymyśliłam, że silne kobiety też tkwią w tym bagnie. To brzmi paradoksalnie, ale tak bywa i to wcale nie tak rzadko.
To naprawdę dobry wywiad: wyborcza.pl/1,76842,12569726,Byc_jak_Katarzyna_Figura__Ujawniac_przemoc__to_jedyna.html

[sebalda]

I jeszcze jedno. Ofiarami bywają nie tylko osoby zaburzone, osoby z patologicznych, toksycznych rodzin, ale też kobiety wrażliwe, dobre, empatyczne. Bo one są nastawione na dobro, są naiwne, pełne dobrych chęci. Zwyczajnie nie podejrzewają zakochanego w nich mężczyzny o tę podstępność, o chęć niszczenia najbliższej osoby.
Ze mną tak właśnie było. A o tyle było jemu łatwiej, że nie miałam wzorca męskiego, bo ojca prawie w ogóle nie było.

[potwor_z_piccadilly]

sebalda napisała:

> Ofiarami bywają nie tylko osoby zaburzone, osoby z patologiczn
> ych, toksycznych rodzin, ale też kobiety wrażliwe, dobre, empatyczne. Bo one są
> nastawione na dobro, są naiwne, pełne dobrych chęci.

No i tu należy podsumować ten wątek
www.youtube.com/watch?v=YHlVyHUC-9U
Pozdrawiam i szczęścia życzę.

[sebalda]

potwor_z_piccadily napisał:
> No i tu należy podsumować ten wątek
> www.youtube.com/watch?v=YHlVyHUC-9U
> Pozdrawiam i szczęścia życzę.

Potworze, dawno nikt nie sprawił mi takiej przyjemności, jak Ty tą piosenką, w tym kontekście, i życzeniami:) Z serca Ci dziękuję i też pozdrawiam:)

[sorvina]

Silna osoba o wysokiej samoocenie nie ma inklinacji do cierpiętnictwa - trwania w związku, w którym cierpi, nie musi udawać, że jest dobrze, bo nie boi się przyznać, ze jest źle.
Za to nie ma bardziej wytrwałej i w chory sposób silnej osoby niż "bohater rodzinny-opiekun" z domu DDA/DDD. Taka siłaczka nie pomyśli, że może zadbać o swoje interesy i pokazać panu drzwi po 2giej dziwnej akcji, tylko automatycznie ustawi się w roli heroicznej przegranej, robiącej dobrą minę do złej gry.

Nie siła jest problemem, ale cholernie niska samoocena, która sprawia, że człowiek zgadza się na mniej niż chciałby i chroni wizerunek, bojąc się nazwać rzeczy po imieniu.

Po sobie i innych widzę, że kopiąc głęboko zawsze w ofierze znajdzie się powód, dla którego weszła w taki związek, w nim tkwi. Ale to są motywy nieświadome. Na zewnątrz jest autentycznie dobra, wrażliwa, tylko głupio naiwna. Ale jakimś dziwnym trafem kolejnym razem też będzie, bo ten typ tak ma, a nieświadomość siebie i zaślepienia nie są cnotą, ale materiałem na terapię.

[meluzyna102]

"Silna osoba o wysokiej samoocenie nie ma inklinacji do cierpiętnictwa"
Dokładnie. Wmawianie sobie siły, gdy jest się ofiarą przemocowca jest blokowaniem sobie drogi do zdrowych relacji.
"Za to nie ma bardziej wytrwałej i w chory sposób silnej osoby niż "bohater rodz
> inny-opiekun" z domu DDA/DDD."
Podpisuję się pod tym.

[ochyiachy]

Patrząc chłodno na moją sytuację w odniesieniu do zysków mogę powiedzieć tak: kiedy wchodziłam w związek z rzeczonym, wydawał się on najlepszym wyborem, jakiego dokonałam, aby założyć rodzinę; koleżanki patrzyły, jaki jest wspaniały, jak o mnie dba i się o wszystko troszczy, koledzy czuli, że mu nie dorównują. Zyskiem niewątpliwym było dla mnie kiedyś to, że tak wspaniały facet chce być akurat ze mną, mimo że po przejściach z mamą w domu rodzinnym, z poniżaniem i umniejszaniem z jej strony, czułam, jakbym wygrała los na loterii, bo byłam wrażliwą dziewczyną, czułą ale nieco nieśmiałą, zagubioną (po latach wiem, że on to po prostu wykorzystał i byłam najlepszą kandydatką, z której można było zrobić ofiarę). W trakcie trwania związku dostałam wiele dóbr materialnych, któreś z kolei buty, perfumy, generalnie dostawałam więcej niż chciałam (teraz wiem, że to była transakcja jednak). Miałam niby wolność w podejmowaniu decyzji, w pójściu na spotkanie z koleżanką, do kina, teatru, do rodziców (teraz wiem, że nie chciał integrować się z moimi bliskimi, czy czerpać z moich zainteresowań, raczej czułam się winna, że w ogóle gdzieś wyszłam bez niego, z czasem wychodziłam coraz mniej). Zyskiem (choć nie jestem pewna, czy to ta kategoria) są nasze fantastyczne dzieci, (być może z kimś innym nie miałabym ich, z drugiej strony może też miałabym). Zyskiem było to, że mój skądinąd pracoholik lubi dyskutować o pracy, nauczyłam się od niego wiele z zakresu prowadzenia firmy, księgowości, biznesu, marketingu, HR, administracji, dzięki czemu znajomość takich zagadnień jest wartością dodaną w moim życiu zawodowym (jednak bez tej wiedzy też mogłabym godnie żyć, tak przypuszczam, a może posiadałabym umiejętności innego rodzaju, np. skończyłabym kurs nurkowania, zwiedziłabym więcej miejsc, obejrzałabym więcej sztuk w teatrze lub usłyszała więcej arii operowych, mój partner nie miał czasu na takie "bzdury", tzn. bez niego też bywałam, ale rzadziej, bo liczyłam się z jego zdaniem, a on umniejszał znaczenie tego, czego nie popierał). Kolejnym zyskiem jest moja forma i figura po dwóch ciążach (ponieważ skutecznie oceniał mój wygląd i krytykował wałeczki i trochę więcej tu i tam, jego słowa dopingowały mnie do działań w utrzymaniu nienagannej sylwetki, trochę tak na przekór, żeby mu pokazać, że potrafię o siebie zadbać). Po latach zdaję sobie sprawę z tego, że wszystkie te zyski (oraz inne) odbywały się kosztem wyrzeczeń, nie wynikały z normalnego biegu spraw, żartów, uczuć, radosnej atmosfery, troski. To, co ja brałam za dobrą monetę było częścią gry, to, z czego ja autentycznie się cieszyłam okazywało się przekupstwem i manipulacją w celu osiągnięcia jego korzyści, to, co ja traktowałam jako budowanie rodziny, dbanie o dom, o mnie i o dzieci też było raczej popisaniem się przed kolegami, rodziną, jak on zapewnia byt, jak wiele wnosi, jak tyra i sam chciałby mieć więcej czasu, żeby coś zrobić w domu, z dziećmi, żeby gdzieś wyjechać wspólnie. Problem w tym, że wszystko kończyło się na dobrych chęciach, słowach, obiecankach, on wiedział, że oszukuje, ja miałam nadzieję, że będzie tak, jak mówi. Reasumując, "zyski" z perspektywy czasu nie były zyskami, gdyż patrząc dalekowzrocznie - na jaw wychodzą fałsz i zakłamanie, przekonanie o stratach i zmarnowanym czasie na budowanie zamków na lodzie, tak więc to nie są korzyści i zyski, które czerpiemy zresztą nawzajem w umiarkowanie zdrowych partnerskich relacjach. Tu straty są nieporównywalnie większe.

[potwor_z_piccadilly]

Widzisz, taki jak ten twój zadał mi kiedyś pytanie "a pan to w co inwestuje ?"
ja
w to w co banki inwestują.
on
Oo, a w co pan twierdzi oni inwestują
ja
W siebie szanowny panie, w siebie.

Masz rację.
Życie na - wymuszony przez snoba i gbura, pokaz nie jest ciekawą opcją.
Przykro.
Pozdrawiam.

[pade]

zgadzam się całkowicie z Meluzyną
bardzo trafnie to opisałaś

[brak.polskich.liter]

W punkt, Meluzyna, w Punkt.

I jeszcze jedno, poniekad zwiazane z tym, co napisalas - rozpoznaj siebie, a rozpoznasz wroga.
Jak sie ktos uczciwie przyjrzy sobie, swoim slabosciom i wadom, to bedzie w stanie okreslic wlasne zgubne sklonnosci w kwestiach uczuciowo-erotyczno-zwiazkowych. I to jeszcze ZANIM po raz enty wdepnie w kupe, tj. zabe, co to miala byc krolewiczem a wyszlo, jak zwykle.

Ale wszystko ma swoja cene i taka uczciwosc tez. Utrate zludzen na wlasny temat (np. tych o wlasnej szlachetnosci, o ktorych pisalas), jakas tam ryse czy dwie na swoim wizerunku, koniecznosc zmian niektorych wyobrazen o sobie, bliskich i o swiecie.
I nie kazdy jest w stanie te cene zaplacic.

[sebalda]

Ale ja wciąż od Meluzyny nie uzyskalam odpowiedzi, czy była w związku przemocowym i jak długo, jeśli tak.
Macie rację dziewczyny, że ofiary w wielu przypadkach wywodzą się z rodzin dysfunkcyjnych. Na pewno to bagaż dzieciństwa najwięcej tutaj waży. Ale ja naprawdę znam ofiary (właściwie nie lubię tego słowa, ale tak sie utarło mówić), ktore nie mialy złego dzieciństwa, nie miały zadatków na cierpiętnice, a jednak nie umiały w porę rozpoznać przemocowca. Bo w tym jest problem. Oni rewelacyjnie się kamuflują i potrafią manipulować jak nikt. Jedynym grzechem takich kobiet jest idealizm i naiwność. Z tym pełna zgoda, ale wychowując się w zdrowej rodzinie takie wzorce też można wynieść, nie tylko w rodzinie, gdzie jest poniżanie, a nawet więcej, w kochającej się rodzinie czasami nacisk na ideały jest jeszcze większy. I wtedy albo dziewczyna ma farta i wychodzi za porządnego faceta, albo nie znając podstępności ludzkiej, wplątuje sie w syf.
Z kobiet, ktore weszły w takie związki, a nie pochodziły z toksycznych rodzin, większość zakochała się i wyszła za mąż bardzo wcześnie. Szesnastolatka nie ma jeszcze narzędzi do rozpoznawania tego typu zachowań, a przemocowiec świetnie umie się kamuflować. Ja akurat byłam nieco starsza, ale też on był moim pierwszym poważnym chłopakiem, więc nie miałam porównania, no i brak wzorca ojca, a właściwie antywzorzec na pewno nie pomogły.
Jestem naiwna i ufna, a lata u boku kogoś, kto funduje najlepsze miesiące miodowe, zrobiły swoje:( Nabawiłam się wyuczonej bezradności, bo to jeden ze sposobów niewolenia przez przemocowca, ale do dziś nie mam się ani za typ cierpiętniczy, ani za kogoś, kto czerpie zyski z przemocy.
Będę sie upierać, że o ile u przemocwców można wykazać podobieństwa w działaniu, o tyle u ich ofiar jest bardzo wiele różnych typów i przyczyn wejścia i pozostawania w związku.
Znam swoje wady i deficyty, nie twierdzę, że nie ponoszę odpowiedzialności za swoje wybory, ale nie dam się nigdy obwiniać za to, że doznaję przemocy. Bo to oprawca jest winny, tak jak gwałciciel, a nie dziewczyna, ktora założyła krótką spódniczkę.

[meluzyna102]

Naiwność nie jest cechą pozytywną. Jest brakiem doświadczenia życiowego lub niechęcią widzenia świata jakim jest, racjonalnego patrzenia na rzeczywistość. Bywa częścią "bajkowej" wizji rzeczywistości, przy jakiej upiera się ofiara.
"Znam swoje wady i deficyty, nie twierdzę, że nie ponoszę odpowiedzialności za s
> woje wybory, ale nie dam się nigdy obwiniać za to, że doznaję przemocy.
Wciąż się nie rozumiemy. Przemocowiec ponosi odpowiedzialność za to, że używa przemocy. Ty jesteś odpowiedzialna za to, że jej doznajesz w tym sensie, że zostajesz w relacji, w której WIESZ, że będziesz bita. Jesteś odpowiedzialna za to, że zostajesz.
Przy przykładzie z gwałtem powinnaś zauważyć różnicę. Raz zgwałcona dziewczyna nie będzie się pchała do parku pełnego powiedzmy pijanych agresywnych facetów nocą. Rozumiesz? Tu nie chodzi o jeden raz. Tu chodzi na nie zapobieganie (wycofaniem się z relacji) następnym razom. Jeśli wiesz, że gdzieś, z kimś czeka Cię coś złego- to normalne jest, że się tam nie pchasz. Mózg ofiary wytwarza jej słodką bajkę, która każe jej zostać.
Ty próbujesz udowodnić, że przemocowiec jest tak genialnym manipulantem, że kobieta nie ma szans mu nie ulec. Jest to bzdura, choć najwyraźniej na obecnym etapie jej potrzebujesz. Zastanów się, czy każda kobieta, którą przemocowiec będzie chciał uczynić swoją partnerką, się mu podda. Nie każda, Sebalda. Większość kobiet po PIERWSZYM niewłaściwym zachowaniu go rzuci. Nie wszystkie mają w głowie ofiarnicę. Większość chce zwyczajnego komfortu:-) Dopóki kobieta nie uświadomi sobie, że jej mózg działa wadliwie, będzie się w takie związki pakowała.
Moim zdaniem nie rozumiemy się, ponieważ nie jesteś jeszcze gotowa, by to przyjąć. Silna wewnętrzna potrzeba, by obarczać za całe zło sprawcę jest charakterystyczna dla pierwszego etapu. Gdy człowiek staje się silniejszy, jest w stanie przyjrzeć się sobie krytycznie. Patrząc w przeszłość zobaczyć sto chwil gdy inne by odeszły. Ofiara nie odejdzie. Ponieważ poczucie, że jest absolutnie wyjątkową krystalicznie czystą superbohaterką jest jej potrzebne.
Żeby nie powtarzać błędów trzeba je uznać za własne. Póki żywimy się pięknymi fikcjami, jesteśmy bezradne od manipulacji własnego umysłu.

[sebalda]

Meluzyno, bardzo ciekawa dyskusja. Ja doskonale rozumiem Twoj przekaz, ale uważam, że zanadto uogólniasz.
Nie napisałam nigdzie, że uznaję naiwność za zaletę. Wiem, że to nie jest powód do dumy.
Po drugie, piszesz o biciu, a mąż mnie nie bije. Bylo szarpanie i popychanie, ale i mnie się zdarzyło być doprowadzoną do takiej ostateczności, tak bardzo obrażoną, że nie pozostałam dłużna. Zatem nie jest tak, że mąż mnie bije, a ja w tym uparcie tkwię. To tak gwoli wyjaśnienia.
Nie wiem, na ile dobrze znasz moją historię, nie chcę się powtarzać, ale stałe uczestniczki dyskusji na tym forum, znają ją pewnie na pamięć:)
Nie jestem typem ofiary. Nie w potocznym tego słowa rozumieniu. Do tego stopnia, że na niektorych bardziej radykalnych forach, zarzuca mi się nie tylko konfabulację, ale i to, że sama prowokuję, a może nawet sama jestem agresywna. Nie jestem, ale też nie jestem potulną i zahukaną ofiarą. W dyskusjach forumowych jestem pewna siebie, wyszczekana, do końca bronię swojego stanowiska. Czy tak się zachowuje ofiara? Stąd zdziwienie wielu osób, jak to możliwe, że jestem ofiarą, jak to możliwe, że tkwię w takim związku.
Wiesz, jakie jest najbardziej dojmujące uczucie w takim związku? Nie cierpienie, ale zagubienie. Idealnie opisuje to Mokryleon. Z jednej strony dziewczyna pisze, jak go kocha, jakim jest wspaniałym człowiekiem, z drugiej, w tym samym poście, jak ją niszczy i jaką jej wyrządził krzywdę, jak odarł ze wszystkiego. Czy może być większe pomieszanie? Większa ślepota? A przecież to mądra skądinąd, wrażliwa, dobra dziewczyna.
To, co się dzieje w takim związku, świetnie opisuje Patricia Evans w Toksycznych słowach. To pomieszanie i zadziwienie kobiety, gdy mężczyzna nagle, bez zdania racji ją atakuje. Wiesz, jakie zdanie najczęściej mówi kobieta partnerka przemocowca psychicznego? "Ale ja tylko chciałam....". Bo wszystko jest dobrze, mąż zrobił pyszny obiad, siadacie do stołu, jest miło, śmiejecie się, nagle coś mu się nie podoba, atakuje, Ty nie wiesz, o co mu chodzi, dzieci milkną i wtedy się tłumaczysz, sama nie wiesz, czemu. Przecież nic złego nie zrobiłaś, nie mialaś na myśli. Ale on lepiej wie, "bo Ty nie słyszysz, co mówisz, bo nie słyszysz, jakim tonem to powiedziałaś!!!". Nie ten ton, nie ta mina.
Najczęściej mi towarzyszącymi uczuciami w stosunku do męża nie jest cierpienie, poczucie krzywdy, ale to zamieszanie w głowie, złość, wreszcie nienawiść. Czy uważasz, że to są typowe uczucia ofiary? Nie jestem dumna z tej wielkiej nienawiści, jaką czasem do niego czuję, oj nie. Nie czuję się "krystalicznie czystą superbohaterką". Przysięgam.
I na koniec, bo strasznie sie znowu rozpisałam. Znam kilka wspaniałych kobiet, które uciekły od przemocwca. Przeszły piekło rozstania, bo rozstanie z przemocowcem zawsze jest straszne, burzliwe, okupione nadludzkim wysiłkiem. I wbrew tezom tutaj głoszonym, część z nich po jakimś czasie weszła w drugi związek. I ten drugi związek jest udany, satysfakcjonujący, naprawdę dobry.

[meluzyna102]

Sebaldo ja nie piszę o Tobie, tylko o mechanizmach. Wątek jest o cechach charakteru przemocowca, ja dałam propozycję opisania również cech charakteru ofiary. Oczywiście to, co pisałam, nie dotyczy tylko bicia fizycznego.
Nie znam Ciebie ani Twojej historii. Natomiast Twój sposób myślenia o tym jest wg mnie sposobem myślenia ofiary.
Przyjrzałabym się dwóm rzeczom:
- potrzebie zaprzeczania
- potrzebie wykazywania, że kobiety związane z przemocowcami są silne, wspaniałe itd. A nawet, jak to gdzieś napisałaś- są wspaniałymi matkami. To jest typowe zaprzeczanie prawdzie. Kobieta, która buduje dom z przemocowcem nie jest wspaniałą matką. Poczytaj na forum wątki dzieci z takich rodzin. Kobieta, która zostaje z przemocowcem krzywdzi swoje dzieci. I wiedzą o tym wszyscy wokół- oprócz niej samej.
Uczucie złości i nienawiści jest oczywiste w sytuacji przemocy. Czemu uważasz, że ofiara ich nie czuje?
Myślę, że warto pisać o cechach ofiary a nie przemocowca- bo to ofiara musi się przebudować. A ofiara na ogół chce przebudowywać... partnera:-)
Pozdrawiam

[sebalda]

Ok, Maluzyno, faktycznie biorę do siebie wiele rzeczy, wybacz:)
Od jakiegoś czasu wiem, że nie zmienię męża, sama zmieniłam się już bardzo od czasu diagnozy przemocy w moim związku, przy czym na układ sil w domu to nie ma wpływu w najmniejszym stopniu, to też już było gdzieś tutaj poruszane.
Zaprzeczam temu, że ofiara czerpie profity z bycia nią i temu, że także ona jest winna, bo mnie to zwyczajnie boli. Boli mnie w kontekście swoje sytuacji i kontekście wspaniałych dziewczyn, ktore poznalam, a które przeszły to samo. Boli niezrozumienie dla nas, ciągłe wmawianie nam, że same sobie jesteśmy winne, że powinnyśmy od pierwszej chwili, albo przynajmniej od drugiego razu, kiedy partner nas poniżył, rozpoznać przemoc i uciec. Gdybyż to było takie proste!!!
Zobacz ile tutaj pojawiło się powodów wchodzenia i pozostawania w takim związku, Andzia jak zwykle bardzo mądrze napisała:) Nie można uogólniać, że tylko słabe i pokręcone jednostki wpadają w sidła przemocowców, bo tak nie jest, za dużo znam przykładów na to.
Co do dzieci, przerobiłam już całe poczucie winy, możesz mi wierzyć. Dzięki Bogu nie jest tak źle, ale za dużo musiałabym pisać i powtarzać się na tym forum.
Meluzyno, bardzo Ci dziękuję za wiele mądrych słów, na pewno dokładnie sobie je przemyślę.
Ja też Cię pozdrawiam:)

[aandzia43]

> Zaprzeczam temu, że ofiara czerpie profity z bycia nią

Te profity to delikatna sprawa. Znam kobietę nieuleczalnie tkwiącą w g...ie od co najmniej trzydziestu lat, którą trzyma w nim chora moim zdaniem potrzeba zbawianai świata plus dążenie do ideału w poświęcaniu się dla dobra innych. Ona jest autentycznie szczęśliwa, kiedy może podłożyć się, kiedy los (w postaci kogoś, komu się akurat podłożyła) kopnie ją boleśnie. Cierpi, a jakże, nie zaprzeczam. Ale gdyby nei cierpiała w taki sposób, to... cierpiałaby jeszcze bardziej. Pamiętam ją z początków małżeństwa - już wtedy taka była, więc nie ciężkie życie ją ukształtowało. Ona ukształtowana na ofiarę była wcześniej. Nie wnikając w szczegóły: nie wszyscy z jej licznego rodzeństwa są tacy, więc nie tylko czynniki rodzinne zagrały tutaj w tworzeniu ofiary. Od początku małżeństwa czerpała profity z bycia robioną w capa w postaci pożywki do pławienia się w roli szlachetnej, cierpiącej, wybaczającej, scalającej rodzinę. To nie jest moja ulubiona koleżanka, rozmawiam z nią tylko, kiedy spotkamy się na ulicy, bo wieczne ofiary brzydzą mnie zwyczajnie. Jest w nich coś, co mówi, nawet człowiekowi nie związanemu bliżej, "kopnij mnie, proszę!". Jeśli człowiek ma w sobie więcej tego paskudnego niż mniej paskudnego, to nie oprze się i ochoczo kopnie. Ja jestem świadoma swoich ciemnych stron, nie lubie ich, nie ich manifestacji i dlatego trzymam się z daleka od ofiar nakłaniających do poużywania na nich. Podejrzewam, że zmuszona okolicznościami do bycia z kimś takim, od czasu do czasu, bez przyjemności, wyłącznie z obowiązku zrobienia takiemu kuriozum dobrze, spuszczałabym mu manto. Ot, tak z uprzejmości, żeby zrobić kuriozum dobrze i żeby się odczepiło na jakiś czas ;-) Ponury dowcip.

Opisałam przypadek ekstremalny i nieuleczalny. Miałam też kilka koleżanek, które były kiedyś w związkach przemocowych, ale już w nich nie są. Jedna z nich ma długoletni fajny związek z normalnym facetem, druga chyba jest sama. Znamienne, że wyszły z nich na dobre, kiedy z całą świadomością i z całą mocą zaczęły sobie utrwalać, że wchodząc w te związki i pozostając w nich miały... korzyści. Subtelne, trudno uchwytne, ale miały. Bo nic nie dzieje się przypadkiem. Pamiętam, jak bezlitośnie i okrutnie (jak mi się wówczas wydawało) mówiły o swoich nieuświadamianych kiedyś, a właśnie odkrywanych (lektura, terapia) mrocznych i śliskich stronach, o głęboko ukrytej przed świadomością niezdrowej satysfakcji z taplania się w błocie bycia ofiarą. (Przy nich dużo się nauczyłam. Poukładałam sobie pewne informacje, zwerbalizowałam odczucia, dowiedziałam się wiele nowego) Kiedy dziewczyny przedarły się przez dawne wyobrażenia na swój temat, kiedy dokonały cholernie bolesnego łamania źle zrośniętych kości swojego kręgosłupa i nastawiania ich tak, jak powinny być ustawione od początku, były wolne. Reszta była już tylko formalnością - przemocowcy zniknęli z ich życia sami. No, nie tak całkiem bezszelestnie ;-) Ale nagle okazało się, że wcześniejsze "niedasię" wcale nie jest aż tak oczywiste i jednak można zastąpić je "adasiem" ;-) Aha, obydwie są symbiotyczne. Nie stały się nagle jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki całkiem normalne w tym względzie, ale świadomość feleru to już niezły początek dla zmian.

Powody wchodzenia i pozostawania w związku z przemocowcem...? No cóż, jakie by nie były, trzeba się ich pozbyć, aby wyjść na prostą i nie zbłądzić więcej na manowce. Przyznasz chyba, że to logiczne? Więc jeśli był w nas powód A, B czy C, to trzeba go wyrugować z siebie, by dalej ofiarą nie być. Nie da się zjeść ciastka i mieć ciastko. Nie da się hołubić dalej jakiejś swojej cechy, jeśli ta cecha popchnęła nas w bagienko i jednocześnie z bagienka wyjść. Pomyśl o tym.

[lolinka2]

aandzia43 napisała:
>
> Znam kobietę nieuleczalnie tkwiącą w g...ie od co najmniej trzydziestu lat, którą trzyma w
> nim chora moim zdaniem potrzeba zbawianai świata plus dążenie do ideału w poświęcaniu > się dla dobra innych. Ona jest autentycznie szczęśliwa, kiedy może podłożyć się, kiedy los (w > postaci kogoś , komu się akurat podłożyła) kopnie ją boleśnie. Cierpi, a jakże, nie
> zaprzeczam. Ale gdyby nei cierpiała w taki sposób, to... cierpiałaby jeszcze bardziej.
> Pamiętam ją z początków małżeństwa - już wtedy taka była, więc nie ciężkie życie
> ją ukształtowało. Ona ukształtowana na ofiarę była wcześniej. Nie wnikając w
> szczegóły: nie wszyscy z jej licznego rodzeństwa są tacy, więc nie tylko czynnik
> i rodzinne zagrały tutaj w tworzeniu ofiary. Od początku małżeństwa czerpała
> profity z bycia robioną w capa w postaci pożywki do pławienia się w roli szlachetnej
> cierpiącej, wybaczającej, scalającej rodzinę.

O patrz, nie wiedziałam, że moja matka ma sobowtóra. W zasadzie w pierwszej chwili myślałam, że to moją matkę znasz, ale jeden detal się nie zgadza - jej obecne małżeństwo (od 25 lat) jest wyjątkowo dobre i nieprzemocowe. Trafił jej się mąż, jak ślepej kurze ziarno - ja twierdzę, że to efekt opieki Opatrzności nade mną, którą się nie było komu zaopiekować, gdy ojciec zmarł, a matka zajmowała się przez większość życia kolekcjonowaniem życiowych nieszczęść, niepowodzeń i kopniaków.
Niezależnie jednak od obecnej relacji małżeńskiej, pozostało w niej to pragnienia bycia "jedyną szlachetną, wybaczającą, scalającą" (cokolwiek, nieważne co i nieważne że na siłę), zagłaskującą kotka na śmierć itp. Kiedyś ktoś stworzył o niej tekst, że się urabia na taką "Matkę Teresę z K(tu nazwa miejscowości, nie Kalkuta bynajmniej)", bo imię się akurat zgadza... i istotnie ona z tym do psychologa/ psychiatry nie pójdzie. Kiedyś w rozmowie (długiej i zagmatwanej) przyznała, że właśnie dlatego, że o kurcze, przestałaby cierpieć, a co ona wtedy zrobi, skoro to jest jej sensem... I fakt, że mogłaby np trochę nas powspierać wcale ją nie kusi - bo nie byłaby TAKA szlachetna i wyjątkowa. Bleeeeeeeeh.

I tak, tak, po trzykroć tak - gdyby nie profity psychiczne (złudzenie prawości), przemocowcy nie mieliby tylu fanek.

[aandzia43]

Sebalda, podpisuję się pod postem Meluzyny. Pod każdym jej słowem. Przemocowcy-manipulanci są sprytni, owszem, ale nie aż tak bardzo, by KAŻDA młoda, powiedzmy osiemnastoletnia, dziewczyna miała zostac długoletnią ofiarą takiego. Trzeba miec odpowiedni zestaw cech. Wypadkową wrodzonych predyspozycji, wpływów wychowawczych i wpływów ideologicznych środowiska. Co musi miec dziewczyna, by byc taką potencjalną ofiarą? Musi byc przede wszystkim:
- symbiotyczna (wtedy leci na lep zazdrości jako przejawu miłości, separowania jej od bliskich i znajomych jako objawu miłości, tworzenia zamkniętego światka "tylko ja i ty" jako objawu miłości)
- przekonana, że nie ma innej drogi do bycia uznanym członkiem społeczności (więc i związku) jak tylko ciężka praca, ofiarnośc i branie na siebie całkowitej odpowiedzialności za relacje z bliźnimi
- brak łączności ze swoimi emocjami i uczuciami, czyli pewnego rodzaju wewnętrze załganie

Taki zestaw cech może miec dziewczyna z całkiem miłego i normalnego, ale ciut załganego i przesłodzonego domu, jeśli dodatkowo jest z temperamentu i natury spolegliwa i skłonna do ulegania wpływom. Może tego zestawu nie miec dziewczyna z rodziny dysfunkcyjnej, jeśli jest niepokorna, samodzielna w myśleniu i miała szczęście dostac jednak od kogoś mocny przekaz pt. "nigdy nie zapominaj o sobie!".

[sebalda]

Są jeszcze dwie rzeczy, które sprawiają, że tkwimy w takich związkach.
Pierwsza, to przekaz, że w związku zawsze winne są dwie strony. Bo wszystkie małżeństwa się kłócą. Bo wy jesteście takim malżeństwem po włosku. Ten przekaz plus manipulacje i miodowe miesiące kompletnie zaciemnieją obraz.
Druga rzecz, dla mnie niezmiernie ważna: bardzo poważnie podchodzę do przysięgi małżeńskiej przed Bogiem. Dopóki nie uznałam z całą stanowczością, że to jednak nie jest burzliwy związek, a nasze kłótnie to nie kłótnie, tylko poniżając mnie awantury, nawet przez sekundę nie rozważałam rozwodu. Kościół nie zmusza nikogo do trwania w związku z agresją w tle, zezwala na separację, ale najpierw trzeba sobie w pełni zdać sprawę, że to nie tylko zwykłe nieporozumienia małżeńskie. Jakiś czas to u mnie trwało.
A gdy wreszcie zrozumialam, że mogłabym się uwolnić, okazało się, że mnie na to nie stać. Tak zwyczajnie, finansowo i organizacyjnie. Kryzys, krach na rynku nieruchomości, rosnące ceny wszystkiego, a stojące od lat pensje, sprawiają, że nie stać mnie teraz na rozwód:( Balansujemy na skraju bankructwa z dwiema pensjami, nie mam pojęcia, jak się utrzymam z jedną i alimentami, ktore dostanę dopiero za kilka miesięcy, jak dobrze pójdzie. Wbrew pozorom to nie są bagatelne problemy.

[cherry-cherry]

Zgadzam sie. To nie jest takie proste, ze jest mi zle, wiec pakuje walizke i odchodze. Brak calkowitej ekonomiczno-mieszkaniowej autonomii (lub wrecz zaleznosc ekonomiczna w wersji hard) bardzo czesto trzyma kobiety u boku takich facetow calymi latami.
Mimo, ze maja w sobie wystarczajaco duzo asertywnosci, zeby dostrzec ze sa w zwiazku nieszczesliwe i na dobra sprawe powinny odejsc.
Czasy sa ciezkie, jak wiadomo, kryzys ekonomiczny, firmy plajtuja, problemy z praca, niskie pensje, a tu dzieciom trzeba zapewnic jakies godziwe i stabilne warunki zyciowe. Nie kazda kobieta ma zaplecze w postaci fury pieniedzy na dobry start, mieszkania, czy w ostatecznosci uczynnych rodzicow, ktorzy przygarna w kryzysowej sytuacji.

Jezeli wchodzi w gre agresja fizyczna i chlop gania rodzine z siekiera po mieszkaniu, to wtedy wiadomo, trzeba sie natychmiast ratowac chocby za cene pojscia do domu samotnej matki.

Kiedy jednak agresja sprowadza sie tylko do saczenia jadu, a i to nie permanentnego tylko zaledwie okresowego, wtedy trudno jest taka decyzje jednoznacznie podjac i sporo wody zazwyczaj musi uplynac, zanim kobieta do tego dojrzeje.

Jezeli jeszcze do tego dojdzie ogolna spoleczna tendencja i wmawianie kobiecie, ze zwiazek trzeba ratowac za wszelka cene, ze decyzji o rozwodzie nie powinno sie podejmowac pochopnie, ze w przypadku rozwodu najbardziej cierpia dzieci, ze sie przysiegalo oraz ze trzeba czlowiekowi dac szanse itp to wychodzi dokladnie taki przypadek jak Sebaldy.

Ja sie wcale nie dziwie, ze czesto to trwa calymi latami. Tym bardziej, ze przemoc psychiczna nie jest tak oczywista jak fizyczna i czesto latami dojrzewa sie do dostrzezenia roznicy pomiedzy czyims wloskim temperamentem a toksycznoscia.

[aandzia43]

> Druga rzecz, dla mnie niezmiernie ważna: bardzo poważnie podchodzę do przysięgi
> małżeńskiej przed Bogiem. Dopóki nie uznałam z całą stanowczością, że to jedna
> k nie jest burzliwy związek, a nasze kłótnie to nie kłótnie, tylko poniżając mn
> ie awantury, nawet przez sekundę nie rozważałam rozwodu. Kościół nie zmusza nik
> ogo do trwania w związku z agresją w tle, zezwala na separację, ale najpierw tr
> zeba sobie w pełni zdać sprawę, że to nie tylko zwykłe nieporozumienia małżeńsk
> ie. Jakiś czas to u mnie trwało

Jeśli KK nie zmusza do trwania w związku z agresorem, to w twoim przypadku poważne podchodzenie do przysięgi małżeńskiej nie miało nic wspólnego z niemożnością uświadomienia sobie przez paręnaście lat w czym siedzisz. Nie sądzisz? Poważne podchodzenie do przysięgi nie uniemożliwia przecież szybkiej orientacji w chorych klimatach.

> Pierwsza, to przekaz, że w związku zawsze winne są dwie strony.

Że "winne" to bzdura. Ale że dwie strony dobrowolnego układu się uzupełniają, to fakt.

[hunkis]

Dodam coś jeszcze do dyskusji.Niejedna osoba, która kiedyś związała się z przemocowcem, podporządkowała się systemowi życia z nim, mieni się ofiarą, kiedyś, na początku, faktycznie nią była z niewiedzy, z zagubienia, z uwarunkowań otoczenia, itd. Po latach życia razem często jest jej dużo wygodniej nadal w tym związku być, niż wysilać się na życie samodzielne. Ma już świadomość, nie ma żadnego przymusu, ale nie odejdzie. Zawsze znajdzie powody dla których nie może odejść od przemocowca. Czy to dzieci, czy to sprawy majątkowe, cokolwiek. Broni swojej pozycji "ofiary" sama nie chcą się zmieniać ani trochę. Wkurza się gdy od otoczenia już nie dostaje tych głasków co kiedyś "o jakaś ty biedna a on okropny". Przecież ona określiła się ofiarą, więc po jej stronie jest dobro, po jego stronie zło, karty rozdane i można spocząć na laurach w aurze "tej jedynej dobrej". Buntuje się, gdy ktoś od niej wymaga by coś sama zadecydowała i by się przemocowca pozbyła z życia. ONA NIE CHCE SIĘ GO POZBYWAĆ. Ona chce tkwić i czerpać z tego korzyści. Woli to, boi się, że bez przemocowca nie poradzi sobie samodzielnie z życiem i nie będzie miała "tła" bardzo wygodnego, oraz...osoby na którą będzie zwalać swoje frustracje. To jak uzależnienie od alkoholu. Alkoholik wie, że mu picie szkodzi, ale jak przestanie pić to będzie musiał sam na siebie zarobić (mamusia/żona/opieka społeczna już nie da utrzymania) , będzie musiał znaleźć jakiś cel w życiu, spojrzeć w lustro, ..a to zbyt ciężkie, za dużo wysiłku. Lżej jest nadal pić i szukać łatwych argumentów, by otoczenie przekonać że się pić musi lub pije "przez kogoś innego".
Co więcej, literatura nie raz podnosi, że role kat-ofiara bywają zamienne. Przed laty mąż dominował żonę, przez lata się dostosowywała nienawidząc go równocześnie, gdy mąż się starzeje i opada z sił to żona podnosi głowę i zaczyna się "odwdzięczać za swoje krzywdy" agresją, wrzaskami, pogardą, nienawiścią już nie ukrywaną, próbą dominowania męża. Bo wreszcie odważyła się mu oddać. Ale nadal nie zamierza go zostawić... Swoiste sado-macho. Osoby które nie są same przemocowcami, zaburzonymi - nie zostają w związku z przemocowcem. Bo umieją się porozumiewać innym językiem i znajdą też poza takim związkiem sens życia. Te, które zostają często same za agresją (bierną,czynną) tęsknią i ją stosują...

[hunkis]

Kolejna rzecz rzucająca się w oczy u typu "ofiar" to ich przemożna niechęć do odpowiedzialnego używania własnej woli. Zawsze jest wymówka "robię, ale to przecież inni ode mnie tego oczekują!". Często taka "ofiara" jest wspólniczką przemocowca, np w robieniu dzieciom piekła z dzieciństwa. Często to dzieci muszą ją "bronić" przed drugim rodzicem. "Wychowywać" sobie tych rodziców(gdy już dzieci przekroczą 20l) by mieć spokój w domu. Dziecku w ten sposób na grzbiet kładzie się zbyt trudne wymagania (bycia dorosłym) a "ofiara" niby metrykalnie dorosła może nigdy nie dorosnąc emocjonalnie.. wiecznie w aurze "to ja dla was się poświęcałam". ustawia się w pozycji dziecka, którym się trzeba zajmować. Ofiara nie widzi, że będąc w związku "dzieckiem/wychowanką" a nie równoprawnym dorosłym partnerem - sama robi dużo zła na emocjach dzieci. Jeden rodzic przemocowy, drugi rodzic nie dający alternatywy i zmuszający do dorastania w przemocy. Dzieciom tylko współczuć można bo zawsze mają spaprane emocje.

[meluzyna102]

"Kolejna rzecz rzucająca się w oczy u typu "ofiar" to ich przemożna niechęć do o
> dpowiedzialnego używania własnej woli"
Bardzo mądre.
To jest chyba jedna z trzech najważniejszych cech ofiary. Dlatego każda ofiara przemocowca upiera się przy jego wyłącznej winie (bo nie widzi w sytuacji własnej woli), ma mnóstwo argumentów za niewychodzeniem ze związku i uważa odejście za trudną, skomplikowaną, niemożliwą (bo musiałaby użyć swojej woli). Taki niesamowity pakiet, który ma uchronić ofiarę przed byciem odpowiedzialnym dorosłym.
Dlatego też ofiary uważają, że odpowiedzialność za zły związek leży po stronie przemocowca, dlatego widzą tylko u niego zdolność do manipulacji i ją demonizują, jakby były marionetkami poruszanymi przez przemocowca sznurkami.
Jakby nie rozumiały, że to one nie używają swojej woli i unikają odpowiedzialności za swoje czyny.
Dzieciom często robią też piekło w życiu dorosłym. Jako, że wola a więc wina została oddana partnerowi, mają nikłe poczucie winy (różowe okulary, fałszowanie rzeczywistości widzeniem siebie jako tego dobrego rodzica). Czasami próbują ustawić się jako ofiara również wobec dorosłych dzieci...

[sebalda]

Ok. udało Wam się. Hunkis, dobra jesteś:P Czuję się jak śmieć. Niedzielny wieczór to dobra pora, żeby się powiesić/otruć tabletkami/podciąć sobie żyły.
Zanim pożegnam ten padół, chciałam po raz ostatni zapytać Cię, Meluzyno, byłaś ofiarą przemocy???

[hunkis]

Obawiam się, że przeżyjesz niejednego z forum, a nawet przeżyjesz swojego "przemocowego" męża, którego zapewne nigdy nie opuścisz :). Więc zostaw swoje spazmy i pokazowe szantaże samobójstwami dla naiwniaków którzy się jeszcze na nie nabierają. "Pachniesz" klasyką gatunku czy Ci się podoba czy nie.

Dlaczego pytasz innych czy byli ofiarami przemocy? Jakby to miało nobilitować i nadawać szczególne prawa? Pytaj raczej siebie, dlaczego ofiarą byłaś i nic z tym nie robiłaś i dlaczego tak naprawdę (bez zakłamania) nie opuścisz "oprawcy"....

[zuzi.1]

No proszę mamy nieoczekiwane zwroty akcji w tym wątku, jak się okazuje kilka pań uważa, że ofiara sama jest sobie winna...Drogie panie dajcie sobie spokój z dalszym obwinianiem ofiar, ten wątek jest o przemocowcach a dygresja dot. samych ofiar już się w nim znalazła..., skupmy się teraz na temacie wątku i dajmy spokój ofiarom i tak pomimo niełatwego życia na codzień, mają o czym jeszcze dodatkowo myslec po tym co tutaj napisałyście...Wydaje mi się, że krytyki samych ofiar w tym wątku już wystarczy. Za bardzo w ten sposób odchodzimy od jego głównego tematu...

[hunkis]

Choćbyś tomy spisała o "przemocowcach" to nic to nie zmieni jeśli nie będzie terapii "ofiar" i ich zmiany. Bo w tej zabawie tak naprawdę ważniejsze jest dlaczego ofiary "chcą" właśnie tego a nie innego osobnika się trzymać, rodzić mu dzieci, pozwalać wychowywać w przemocy.
Przemoc w związku dotyczy dwóch osób. I prowadzonej gry, określonych cech i predyspozycji, które różne zachowania stopują lub podkreślają. Nakręcającej się spirali. Przemocowiec bez swojej podpórki "ofiary" jest tylko jakimś dziwnym gościem którego mijamy stukając się w głowę, że głupi jakiś chojrakuje. Ofiara nadaje mu mocy. Daje mu władzę nad sobą, często nad dziećmi, ku ich krzywdzie emocjonalnej. Czy się to komuś podoba czy nie.

Rozmowa o "przemocowcach" bez rozmowy o "ofiarach" , to takie plotkowanie w maglu i narzekanie na "tych innych złych". Ale jak lubicie to sobie plotkujcie. Bez refleksji nad sobą.

[aandzia43]

Przemocowiec bez swojej podpórki "ofiary" jest tylko jakimś dziwnym goś
> ciem którego mijamy stukając się w głowę, że głupi jakiś chojrakuje. Ofiara n
> adaje mu mocy. Daje mu władzę nad sobą, często nad dziećmi, ku ich krzywdzie em
> ocjonalnej.


"Ofiara nadaje mu mocy" - piękne zdanie! Biorę do sygnaturki :-)
Bez tej nadanej przemocowcowi przez ofiarę/ry mocy jest on tylko miotającym się, śmiesznym dziwadłem, trochę denerwującym, trochę straszny, ale pierzchającym w panice po mocniejszym tupnięciu nogą. No, na niektóre potwory to tupnięcie musi być naprawdę bardzo mocne, ale tych prawdziwie potwornych potworów jest bardzo mało :-)

[meluzyna102]

Pozwolę sobie zestawić dwie Twoje wypowiedzi Sebaldo:
"manipulacje przemocowca psychicznego czasami są tak podstępne i nieoczywiste, że kobieta bierze na siebie gros winy."
To jedna a druga:
"Ok. udało Wam się. (...) Niedzielny wieczór to dobra pora, żeby się powiesić/otruć tabletkami/podciąć sobie żyły. "
Właśnie zastosowałaś klasyczną podstępną manipulację, mającą spowodować, że my - osoby obce - weźmiemy na siebie winę za Twoje rzekome samobójstwo. Mocne, nie uważasz?
Ofiary mają nawyk wzbudzania poczucia winy. Brak im cienia refleksji, że to nie działa tak jak chcą. Że taki manewr budzi w osobach z rodziny tylko irytację lub wstręt.
Wtręty melodramatyczne też nie wywołują chęci pomocy. A niechęć. Bo to teatr.
Mam świadomość, że nie jesteś na etapie, kiedy mogłabyś zrozumieć, co tu piszemy. Pisałam Ci to wcześniej.
Przekierowałaś tę dyskusję na siebie. Może coś z tego, co pisaliśmy, Cię zaniepokoiło. Może tak bardzo chciałaś, żebyśmy przyznali, że nie jesteś winna tkwienia w związku z przemocowcem, bo już wiesz, że jednak masz udział w tym, jak wygląda Twoje życie. Może zaraz zrobisz pierwszy krok i - ze strachu - uprawiasz teraz swoistą samoobronę.
Żeby zrozumieć, że masz wpływ, wolę, decyzyjność trzeba przejść terapię. Terapeuta będzie potrafił przeprowadzić Cię przez trudny proces zrozumienia samej siebie tak, żebyś była w stanie to unieść na każdym etapie.
Przestaniesz wtedy nazywać ofiary przemocy silnymi, ale nie będziesz też ich oceniać jako "słabe i pokręcone"
Trzymam za Ciebie kciuki:-)
Odpowiedzialność za Twoje życie jest Twoja.

[zuzi.1]

Dziewczyny to jest jasne, że ofiara przemocy powinna przejsc terapię dla ofiar przemocy. Zakończmy temat ofiar, skupmy się na sprawcach... Gdyby te kobiety spotkały na swojej drodze innych, niezaburzonych facetów, problem przemocy psych. by ich teraz po prostu nie dotyczył...A, że sobie kiepsko radzą ze sobą i z problemem, no cóż, problem przemocy psych. jest naprawdę trudny, bolesny i skomplikowany, szczególnie dla osób z długim stażem małżeńskim, które dopiero po kilku czy kilkunastu latach odkryły, że w ich domu jest przemoc psych. a nie związek dwóch osób o włoskich temperamentach...

[aandzia43]

Zakończmy temat ofiar, skupmy się na sprawcach...

A po kiego grzyba mamy się koncentrować na sprawcach? Ich nie zmienimy wspólnymi modłami. Ich trzeba po prostu gremialnie unikać, nie dostarczać pożywki i nie rozmnażać się z nimi. Wtedy wyginą. Futurologia, co prawda, całkiem nigdy nei wyginą, ale można zmniejszyć zakres rażenia kształtując ludzi (w tym przypadku głównie kobiety) na jednostki bez predyspozycji na ofiary.

Gdyby te kobiety sp
> otkały na swojej drodze innych, niezaburzonych facetów, problem przemocy psych.
> by ich teraz po prostu nie dotyczył..

Nie rozśmieszaj mnie. Duża część "tych kobiet" gdyby spotkała na swojej drodze nie zaburzonego mężczyznę nie zauważyłaby go nawet. Przeszłaby po nim, nadepnęła na niego, a nie zauważyłaby.

[zuzi.1]

aandzia43 napisała:
"A po kiego grzyba mamy się koncentrować na sprawcach? Ich nie zmienimy wspólnym modłami. Ich trzeba po prostu gremialnie unikać, nie dostarczać pożywki i nie
rozmnażać się z nimi. Wtedy wygina."

Po to, aby komuś uświadomic, że tkwi w związku z przemocowcem, nie każdy ma tego świadomośc...co pokazuje sporo wątków na forach GW, jak wiele kobiet ma wątpliwości kim są ich mężowie i czy ich zachowania są "normalne"... Gdy żyje się kilka czy kilkanaście lat z kimś zaburzonym i nie miało się w domu rodzinnym dobrych wzorców, to można miec wątpliwości jak powinno byc normalnie i jak zachowuje się przeciętny, normalny facet...

[zuzi.1]

I jeszcze po to, aby byc może uchronic kogoś przed wejsciem w związek z przemocowcem. Nie każdy ma koleżanki, które były partnerkami przemocowca i nie każdy ma świadomosc kim taki "człowiek" jest...

[annb]

Jak chcesz uchronić kogoś przed wejściem w związek z przemocowcem, mając na uwadze to, że w związek brnie osoba dorosła, nie ubezwłasnowolniona?
Serio pytam, nie ironizuję

[zuzi.1]

Poprzez poszerzenie wiedzy na ten temat. To, ze ktoś jest dorosły nie oznacza od razu, ze w związek z przemocowcem psych. nie wejdzie. Przemocowcy też są różni, jedni mają bardziej nasilone zaburzone zachowania, inni mniej, gorzej rozpoznac właśnie tych, co mają mniej... Nie zawsze jest to takie oczywiste, bo nie zawsze przemocowe zachowanie takiego człowieka jest czytelne i jasne dla jego partnera/-rki, czasem są to zachowania niby na granicy normalności. Ale gdy się dokładnie im przyjrzec w dłuższym okresie czasu będąc wyposażonym w wiedzę o przemocy psych. wówczas można odnalezc prawdę o tym, że jest to przemoc psych. Sytuacje oczywiste są łatwe do zdiagnozowania, ale te mniej oczywiste już nie...

[annb]

Doprecyzuję moje pytanie--kogo masz na mysli pisząc-aby uchronić kogoś

Czy chodzi Ci o ochronę siebie samej czy też o ochronę osoby z Twojego otoczenia, kiedy widzisz w co wchodzi?

[zuzi.1]

Ok, napiszę, nie dopuściłam do rozwoju przemocy psych. w moim związku, pomimo, że partner ma ku temu inklinacje (po swojej toksycznej mamie)...sporo czasu zajęło mi jednak uświadomienie sobie, z jakim zjawiskiem mam w tej rodzinie do czynienia...tak sprytnie manipulował, kamuflował przemoc i udawał "owcę w wilczej skórze", wydaje mi się, że bał się zastosowania jawnej przemocy psych., bo zaliczył by wypad ze związku w tempie ekspresowym i zyskal kilka porządnych sinców na głowie, w ramach "terapii przemocowca"... W moim przypadku jest to "delikatna" przemoc, o ile można to tak nazwac, nie potrafię znalezc lepszego określenia. Nigdy nie było szarpania, popychania, ostrych inwektyw itp., same zawoalowane teksty/zachowania mające na celu obniżanie mojego poczucia wartości. Mam w pełni świadomosc czym jest przemoc psychiczna, wiele książek na ten temat przeczytałam, aby móc zrozumiec co takim ludziom dolega...Są różni przemocowcy. Partner obecnie pracuje nad sobą, uświadomiłam mu kilka spraw, nie był z tego zbytnio zadowolony, ale powoli zaczyna rozumiec temat i zaczyna pracowac nad sobą, podobno nie był świadomy tego, w jaki sposób się zachowywał...podobno...( raczej w to nie wierzę).

[annb]

Jeśli Ciędobrze zrozumialam, bo nadal nie otrzymałam odpowiedzi na moje pytanie to
poszukujesz wiedzy aby zmienic partnera.
Meluzyna juz jasno napisala-zmienic mozesz siebie

[zuzi.1]

Chodzi mi o ochronę osób, które czytają fora GW i byc może mają do czynienia z przemocą psych. a tego nie wiedzą...Cel wątku jest czysto edukacyjny.
Siebie już zmieniłam, partner pod moim wpływem zaczyna dokonywac pozytywnych zmian w sobie... Nie poszukuję wiedzy jak go zmienic, ja to wiem, bo poznałam z książek mechanizmy przemocy, ich podłoże itp. Teraz chcę, aby inne osoby z tzw. pierwszej ręki mogły bliżej zapoznac się z tym zjawiskiem...I nie chodzi oprzemoc psych. oczywistą, chodzi o tą bardzo ukrytą pod pozorem "normalności"...

[pade]

Ale jakiej normalności?
Ktoś kto ma poukładane w głowie, ma poczucie własnej wartości, umie odróżnić dobro od zła, wie czym jest szacunek do drugiej osoby, nie pozwoli sobie na przemoc psychiczną.
Ilekroć na forum pojawia się wątek: co sądzicie o moim mężu? znajdują się na forum osoby, które odpowiadają: jego zachowanie nie jest normalne, to przemoc.
Skąd te forumki o tym wiedzą? Czym różnią się od tych, które tkwią w toksycznych związkach?
Może nad tym należałoby się zastanowić?
Bo czym jest przemoc to już chyba wiadomo.

[falka32]

> Ktoś kto ma poukładane w głowie, ma poczucie własnej wartości, umie odróżnić do
> bro od zła, wie czym jest szacunek do drugiej osoby, nie pozwoli sobie na przem
> oc psychiczną.

Manipulacja przemocowca polega właśnie na wypraniu ofierze mózgu z dotychczasowych wartości i norm i zrobienie jej w głowie totalnego bełta, który owocuje tym, że przestaje ona odróżniać dobro od zła i normę od patologii. Im solidniejsza baza wyjściowa, tym trudniej, ale niektórym panom tresura partnerki zajmuje całe lata drobnych kroczków, z których żaden nie byłby dla nikogo (jeszcze) normalnego powodem do rozstania, co najwyżej diagnozy "no, docieramy się", ale są to krople drążące kamień i stopniowo, czasem po milimetrze, drobniutkimi precedensami, przesuwające granice tego, co ofiara uważa za normalne w swoim związku. Efekt końcowy, gdyby był widziany przez ofiarę z zewnątrz, byłby przerażający, ale ponieważ jest to metoda powolnego podgrzewania żaby w garnku, to ofiara daje się ugotować. Naprawdę to może trwać i kilkanaście lat, w czasie których zostaje się powolutku odizolowaną od wsparcia i ugotowaną na tyle, że to, co 5 lat temu byłoby niedopuszczalne i niewyobrażalne, nagle staje się w jej oczach i normach zwyczajnym rodzinnym konfliktem. To bardziej przypomina efekt hipnozy, niż czegokolwiek innego. Trzeba mieć naprawdę albo znakomity refleks i przytomne otoczenie, albo być bardzo nieempatyczną i aspołeczną, żeby się nie dać w to stopniowo wkręcić, bez względu na wzorce z domu (od czego mamy w końcu popkulturę?). Wydostać się jest bardzo trudno, bo najpierw trzeba odwrócić efekty wieloletniego prania mózgu i manipulacji, żeby ofiara odzyskała swoją perspektywę sprzed tego związku.

[annb]

i uważasz że takie osoby przyjda, przeczytają, powiedzą-ojej to o mnie, i następnego dnia albo tego samego grzecznie wymiksują się ze związku?

Napiszę tak-żeby się wyleczyć trzeba bardzo tego chcieć.
To nie dzieje się przypadkiem, albo dlatego że się przeczytało tekst na forum.
ten wątek jest doskonałym przykładem jak można sobie racjonalizować pozostawanie w takim związku.

[pade]

ten wątek jest doskonałym przykładem jak można sobie racjonalizować pozostawanie w takim związku.

dokładnie tak

[zuzi.1]

Dobra dziewczyny nie przeciągajmy dłużej liny, bo każda z nas wie swoje...i swojego zdania nie zmieni...nie zmuszam nikogo do czytania tego wątku, temu kto czyta nie daję pewności, że po przeczytaniu "otworzą mu się do tej pory zamknięte oczy", kto chce niech czyta na własne ryzyko i wyciągając z tego własne wnioski...

[annb]

Wiesz co ochroni ludzi przed wchodzeniem w przemocowe związki?
Mądra miłość ich rodziców, wtedy kiedy kształtuje się młodego człowieka.

Prosciej się nie da

[zuzi.1]

Zgadzam się z Tobą annb. To prawda.

[brak.polskich.liter]

aandzia43 napisała:

> Duża część "tych kobiet" gdyby spotkała na swojej drodze
> nie zaburzonego mężczyznę nie zauważyłaby go nawet. Przeszłaby po nim, nadepnęł
> a na niego, a nie zauważyłaby.

Potwierdzam.
Od wielu lat obserwuje znajome kobiety tkwiace w zwiazkach cholernie dalekich od normy, albo kultywujace model "z deszczu pod rynne". To nie jest tak, ze one sa otoczone wylacznie odpadami radioaktywnymi i spotykaja wylacznie takich, wiec nie maja biedulki wyboru. Nie. One z calej puli potencjalnie zainteresowanych nimi panow wybiora najgorszy chlam i badziewie. Facetow nie skladajacych sie z jednej wielkiej WADY zdaja sie nie zauwazac.

[meluzyna102]

"Gdyby te kobiety spotkały na swojej drodze innych, niezaburzonych facetów, problem przemocy psych. by ich teraz po prostu nie dotyczył..."
Zuzi to jest nieprawda, mit, w który chcą wierzyć ofiary. Przy tak postawionej sprawie nie dajesz kobietom szans na wyjście z sytuacji. Wejście w przemocowy związek to nie jest sytuacja pt.: spadła mi na głowę cegłówka, nie miałam na to wpływu.
Czemu demonizujesz tych facetów? Naprawdę uważasz, że mają oni takie niesłychane moce? Czarodziejską różdżkę powodującą, że kobieta traci wolę i jest zmuszona zachowywać się, jak jej ktoś zagra?
Czemu wg Ciebie ta czarodziejska różdżka nie działa na innych? Nie zastanawia Cię to?
Po co Ci analiza przemocowca? Żeby poudowadniać sobie, jak jest niesłychanie zły/zaburzony? Żeby czuć się przez to lepszą?
Analizowanie partnera nic Ci nie da. Trzeba przeanalizować siebie, żeby zrozumieć, czemu ofiara nie odchodzi.
Tylko przebudowanie siebie daje szansę na wyjście z sytuacji.
Ofiary nie zdają sobie sprawy, że często również wobec innych ludzi, nie tylko wobec partnera, stosują rozmaite zachowania, które wynikają z zaburzeń ich myślenia.
Do cech ofiary dodałabym:
- brak asertywnej komunikacji
- kierowanie się (źle rozumianym, pozwalającym poczuć się jak anioł) współczuciem - w sytuacjach, gdy u innych ludzi działa połączenie racjonalnego myślenia z negatywnymi uczuciami (facet źle się zachował, wycofuję się)

[zuzi.1]

Nie demonizuję tych facetów. To ma byc wątek edukacyjny, mający na celu pokazanie stosowanych przez nich zachowań, manipulacji- po to ta analiza przemocowca. Na pewno ofiary mają zestaw cech charakteru, które ułatwiają takim zaburzonym osobnikom ich manipulacje. Czesto takie ofiary wchodzą w związki z przemocowcami w b. młodym wieku, nie mając całkowicie świadomości, z kim się wiążą. Ponadto często przemocowcy pokazują swoje prawdziwe oblicze dopiero po kilku latach bycia w związku, często ich przemocowe zachowania są tak misternie zakamuflowane, że mogłby je rozpoznac tylko specjalista od przemocy psych., rozpoznanie ich przez młodą niedoświadczoną osobę jest niezmiernie trudne lub wręcz niemożliwe. Stąd opisywane na wielu forach zdziwienie ofiar, niepewnosc co jest grane, co się dzieje, ogromne wątpliwości, miotanie się w tym czy to co mi się wydaje jest prawdą czy jestem w błędzie... itp. Przemocowcy to mistrzowie manipulacji "w białych rękawiczkach". Sprawa pozostawania ofiar w takich związkach, w sytuacji gdy ofiary mają pewnośc w jakim g...ie tkwią to już inna sprawa i na pewno temat na terapię...Co do zysków ofiar, byc może są takie osoby, które czerpią z takich relacji jakieś pseudo "zyski" (typ masochistki), jednak wydaje mi się, większosc ofiar to osoby które z takiego związku mają raczej same szkody a nie "zyski".

[sebalda]

Nie przeczytałam wszystkich wypowiedzi, potem przeczytam i jeszcze się pewnie do nich odwołam, ale jestem w szoku, że tak inteligentne, błyskotliwe, mądre dziewczyny wzięły na serio moją wypowiedź o samobójstwie. Musiałyście być jakoś dziwnie zaperzone, że nie wyczułyście ironii w moim poście. Doprawdy, nie sądziłam, że ktokolwiek mógł to odebrać inaczej niz w moim zamyśle.
Ja mam jeszcze tylko apel: jak piszecie o cechach ofiar, zwłaszcza tych naprawdę przykrych i oceniających, używajcie słówka NIEKTÓRE. Bo są ofiary, które nie prezentują tego zestawu cech, o których piszecie, i takie wypowiedzi je dodatkowo traumatyzują. Ja jestem starą wyjadaczką, ale inne dziewczyny mogą się poczuć dodatkowo atakowane, a one mają tego w domu po kokardę.
Pytam Meluzynę o to, czy jest/była ofiarą, bo wypowiada się tak autorytarnie, jakby sama przez to przeszła. Uważam, że ofiary przemocy w pełni może zrozumieć tylko druga ofiara, inaczej jest to teoretyzowanie i, za przeproszeniem, wymądrzanie się. I zaznaczam, że mówimy cały czas o przemocowcach psychicznych, czyli tych nieoczywistych czasami, tych podstępnych i z pozoru uroczych ludziach, ktorzy potrafią omotać nie tylko ofiary, ale całe otoczenie.

[zuzi.1]

Sebalda napisała:
"I zaznaczam, że mówimy cały czas o przemocowcach psychicznych, czyli tych nieoczywistych czasami, tych podstępnych i z pozoru uroczych ludziach, ktorzy potrafią omotać nie tylko ofiary, ale całe otoczenie."

Dokładnie, z rozpoznaniem takiego przemocowca jest najciężej i temu ma służyc właśnie ten wątek. Rozpoznanie przemocowca stosującego oczywiste formy przemocy to "bułka z masłem". Podejrzewam, ze Ci przemocowcy, którzy stosują bardzo zawoalowane formy przemocy boją się swoich partnerów w rzeczywistości, ich reakcji, stąd te ich bardziej "wyszukane" i zawoalowane formy okazywania swojej przemocy...

kolejna manipulacja Sebaldo

[meluzyna102]

"Ok. udało Wam się. Hunkis, dobra jesteś:P Czuję się jak śmieć. Niedzielny wieczór to dobra pora, żeby się powiesić/otruć tabletkami/podciąć sobie żyły.
Zanim pożegnam ten padół, chciałam po raz ostatni zapytać Cię, Meluzyno, byłaś ofiarą przemocy???"
"jestem w szoku, że tak inteligentne, błyskotliwe, mądre dzi
> ewczyny wzięły na serio moją wypowiedź o samobójstwie"
Jak się nie udało zaszantażować, to próbujesz zdyskredytować.

[zuzi.1]

Meluzyna nie wmawiaj sebaldzie nieprawdy, ja odebrałam jej tekst jako ironię a nie jako szantaż...

[annb]

a ja odebrałam dokładnie tak, jak meluzyna
Możemy zrobic ankietę/głosowanie tylko co to da?

[zuzi.1]

To naprawdę ciekawe, że można było taki tekst odebrac jako prawdę...zastanawiające wręcz...

[satoja]

Zastanów się lepiej dlaczego właśnie taki tekst został użyty w tamtym miejscu. To dużo mówi o jego autorze.

[meluzyna102]

Demonizujesz. Z tego co piszesz wynika, że wg Ciebie ofiara jest osobą pozbawioną wolnej woli a jedyną osobą odpowiedzialną za jej związek jest partner.
"często ich przemocowe zachowania są tak misternie zakamuflowane,
> że mogłby je rozpoznac tylko specjalista od przemocy psych., rozpoznanie ich pr
> zez młodą niedoświadczoną osobę jest niezmiernie trudne lub wręcz niemożliwe"
To, co piszesz jest dla mnie właśnie demonizowaniem przemocowca. Próbujesz zrobić z niego złego czarnoksiężnika a z ofiary osobę, która po prostu nie mogła się nie poddać- na tak przebiegłego "złego" trafiła. Twoje postrzeganie jest objawem zaburzonego widzenia, nie prawdą.
Przemocowca jest bardzo łatwo rozpoznać- ponieważ stosuje przemoc. Ofiara próbuje zakłamywać prawdę, ponieważ bardzo chce zostać w związku. Trudność w rozpoznaniu sytuacji nie jest w kamuflowaniu się przemocowca a w osobie, która robi wszystko, żeby nie zobaczyć rzeczy jakimi są. Ty chcesz analizować czarnoksiężnika, ja uważam, że trzeba się zająć zdjęciem fałszujących prawdę okularów z własnych oczu. Zrezygnować z zakłamywania siebie i innych.
Gdyby ofiara nie miała zysków psychologicznych ze związku z przemocowcem, nie zostawałaby z nim.
Spróbuj przeczytać wątek jeszcze raz.

[zuzi.1]

Nie zgodzę się z Tobą meluzyna, ofiara ma wolną wolę i odpowiada za związek w równym stopniu co jej partner, nie zawsze jednak potrafi rozpoznac przemoc w związku...
Byc może istnieją ofiary, które świadomie pozostając w takim przemocowym związku, mają jakieś "zyski" psychologiczne z takiego układu, tego nie podważam.

[sebalda]

hunkis napisała:
>Osoby które nie są same przemocowcami, zaburzonymi - nie zostają w związku z przemocowcem.

Czy wiesz, co piszesz? To klasyczna wiktymizacja wtórna. Jesteś z przemocowcem, bo sama jesteś przemocowa.
Pisanie przez Was: "demonizujesz" też świadczy o tym, że same tego nie doznałyście. Piszecie: "w literaturze opisane są". Łatwo jest oceniać, krytykować, wytykać błędy, gdy problem zna się z literatury przedmiotu, ale to wszystko teoria, a ona w wielu indywidualnych przypadkach ma się nijak to rzeczywistości poszczególnych związków.
Piszesz uparcie słowo "ofiara" w cudzysłowie. Mam wrażenie, że nie wierzysz w ogóle w takie zjawisko. Nie dość, że umniejszasz cierpienie tych osób, oceniasz je bardzo krytycznie, zrzucasz na nie winę, to jeszcze na koniec usiłujesz wmówić nam, że w rzeczywistości ofiara jest katem. Czy się przypadkiem nie zapędziłaś???
Z wieloma zarzutami się zgadzam, Maluzyna w pewnych sprawach ma rację. Ale tylko w PEWNCH i tylko co do NIEKTÓRYCH ofiar. Takie uogólnianie, ktore tutaj uprawiacie, jest bardzo niesprawiedliwe i momentami okrutne. Nie wiem, skąd to się bierze. Ale wiem, że żadna z Was nie była realnie ofiarą przemocowca psychicznego, stąd taki brak zrozumienia. A nawet, w przypadku Hunkis, pogarda dla ofiar. Dawno nie czytałam słów pisanych z takim jadem. Smutne to:(

[aandzia43]

> >Osoby które nie są same przemocowcami, zaburzonymi - nie zostają w związku
> z przemocowcem.
>
> Czy wiesz, co piszesz? To klasyczna wiktymizacja wtórna. Jesteś z przemocowcem,
> bo sama jesteś przemocowa.

Nie zrozumiałaś. Chodzi o to, że w związku z przemocowcem zostają osoby, które same są zaburzone i/oraz/także przemocowcy.


> Pisanie przez Was: "demonizujesz" też świadczy o tym, że same tego nie doznałyś
> cie.

Demonizujesz, bo przypisujesz przemocowcom wszechmoc, a oni mają moc tylko wobec określonych osób w określonych sytuacjach (tak naprawdę są po prostu śmieszni, bo rasowych psychopatów nie ma wśród nich tak dużo). Cały szkopuł w tym, by nei zaliczać sie do tych osób. Żeby miec zestaw cech uodparniających na ich czary-mary i wprowadzane przez nich huśtawki. A jak się już wpadnie w czarną dziurę, to żeby miec na tyle jaj i uczciwości, żeby szybko przejrzeć na oczy i wyplenić z siebie to, co nas doprowadziło do bycia łatwym żerem kanalii.
Co już wypleniłaś z siebie? Na razie chyba tylko przekonanie, że masz w gruncie rzeczy niezłe małżeństwo, co usiłowałaś wmawiać na forum przez kilka lat. Utkwiłaś wpół drogi: już wiesz, że masz spieprzone życie małżeńskie, ale jeszcze ciągle wydaje ci się, że stało się to niezależnie od ciebie. Niezależnie od twoich myśli, postępków, reakcji w ciągu tych dwudziestu lat. To się wszystko działo nie Z tobą, ale MIĘDZY tobą a agresorem! Byłaś częścią układu. Dobrowolnie, chociaż oczywiście w dużym stopniu nieświadomie. A dalsza część zdrowienia polega na tym, że należy sobie uświadomić dlaczego właśnie dobrowolnie. Dlaczego dobrowolnie brnęłaś w g...o. A potem uświadomić sobie, że przekonania, które doprowadziły cię na środek oceanu g...a są g...o warte, chociaż są integralną częścią twojej osoby. To dopiero boli jak cholera! ;-)

--
"Przemocowiec bez swojej podpórki "ofiary" jest tylko jakimś dziwnym gościem którego mijamy stukając się w głowę, że głupi jakiś chojrakuje. Ofiara nadaje mu mocy. Daje mu władzę nad sobą, często nad dziećmi, ku ich krzywdzie emocjonalnej"
by Hunkis

[pade]

Po pierwsze, to Tobie sie WYDAJE, że te ofiary nie pochodziły z toksycznych rodzin.
Pewnie to były osoby z normalnych rodzin, w których brakowało TYLKO ciepła. Albo były wiecznie krytykowane, albo nie miały męskiego wzorca...
Te osoby mają wdrukowane pewne wzorce, z których niestety, nie zdają sobie sprawy. Dodatkowo są przekonane, że ich miłość zmieni partnera. Naiwność, idealizm, to nie są cechy pozytywne. Nie ułatwiają zycia, wręcz przeciwnie.

W którymś watku napisałaś Sebalda, że syn jest idealistą i jesteś z tego dumna. Widzisz w synu własne cechy...Otrząsnij się i zastanów. Przemocowcami są równiez kobiety...

[gosia1023]

Moj ,,pierwszy,, przemocowiec okreslil mnie kedys jako cyt. ,, urodzona ofiare,,. Staram sie obecnie uwoln ic od tego fatum. Staram sie byc silna i racjonalna, coraz lepiej mi towychodzi, ale rachuki, ktore place w trakcie wychodzenia z uzaleznienia zaczynaja byz trudne do oplacenia...Poniewaz jednak bardzo chce, desperacko wrecz normalniej zyc, uda mi sie. Po trzech latach wrocila moja inteligencja, spostrzegawczosc, umiejetnosc chlodnej oceny sytuacji, czego zniesc nie mioze moj jeszcze maz...Po mom odcieciu sie emocjonalnym i fizycznym ,,karze mnie,, odcieciem od pieniedzy...A ja szukam pracy i nie do konca moge mu sie postawic.Ciezko czasami...

[ja-lonka]

Po przeczytaniu wszystkich postow naszla mnie pewna refleksja, otoz moze te dziewczyny, ktore tak bunczucznie rozprawiaja o winie ofiary same sa bez-empatycznymi psychofagami? I moze w sytuacji kiedy przemocowiec trafi na kobiecego psychofaga nie dochodzi do zawiazania relacji? To by poniekad wyjasnialo, ze dwoch drapiezcow nie jest w stanie ze soba zyc w symbiozie..... ale nadaje sie temu kobiecemu drapiezcy miano kobiety swiadomej, silnej, ktora potrafi z latwoscia wycofac sie z takiej relacji.... a powod moze byc prozaiczny: potrafi sie wycofac poniewaz sama jest nastawiona na branie, to jak z relacja w bdsm: dwoch sadystow nie jest w stanie sie dogadac, sadysta potrzebuje masochisty... kazda kobieta z emaptia i wrazliwoscia jest potencjalna ofiara dla psychofaga - nawet te, ktore sa wlasciwie ustawione i ktore maja wlasciwie ustawione granice, nie interesuja go kobiety drapiezne (psychofaze), badam temat od kilku lat i stwierdza, ze nie ma reguly czy kobiety pochodza z domow patologicznych, czy tez nie.... jedyny warunek jaki kobieta musi spelnic zeby stac sie ofiara psychofaga to : NIE MOZE BYC SAMA PSYCHOFAGIEM, innych regul i uwarunkowan nie ma.

prawdziwą ofiarą jest dziecko

[meluzyna102]

Prawdziwą ofiarą związku przemocowca i ofiary jest dziecko. Tylko ono jest niedorosłe i pozbawione szans wycofania się ze złego układu.
Polecam poniższy cytat z Niebieskiej Linii. Może zobaczycie, ile zła jest w stanie uczynić ofiara, która upiera się przy wersji: całe zło to on.

"Wydaje się, że matki-ofiary przemocy często przerzucają swoje niemożliwe do zniesienia uczucia na dzieci. Uczucia nie akceptowane, takie jak agresja, nienawiść, złość, nieufność, są przenoszone na dzieci, które przeżywają je jako własne (mechanizm projekcji). Wtedy dziecko jest spostrzegane jako agresywne, prześladujące, bijące matkę. W takich sytuacjach jest poważnie zaburzona interakcja matka-dziecko. Bardzo trudno wtedy rozumieć, co dziecko próbuje matce zakomunikować. Trudno jest także matce używającej mechanizmu projekcji zrozumieć jego zachowanie. Nie potrafi ona prawidłowo i adekwatnie odpowiedzieć na potrzeby dziecka. Kiedy ono się do niej tuli, chce być wzięte na ręce, a odbierane jest jako agresywne, prześladujące matkę i na koniec często odrzucane. Mały człowiek zaczyna mieć wątpliwości, czy naprawdę chce bliskości, nie rozumie reakcji matki i zostaje sam w chaosie wewnętrznego świata. Matka natomiast, projektując na własne dziecko swoją agresję, unika poczucia winy i przeżywania swoich destrukcyjnych impulsów, gdyż w jej oczach dziecko jest prześladowcą, a nie ona.
www.116123.edu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=229%3Awewntrzny-wiat-ofiar-przemocy-domowej&catid=10%3Aprzemoc&Itemid=51

[sebalda]

Słowo klucz w tym cytacie to słowo CZĘSTO. To świadczy o tym, że nie zawsze, a mnie w niektórych wypowiedziach tutaj razi pisanie o ofiarach jako o jednolitym typie osób.
Myślę też, że ten tekst dotyczy w większym stopniu kobiet ofiar przemocy skomasowanej, także tej fizycznej. A ja nie o takiej tutaj piszę i widzę, że część osób nie rozumie różnicy między przemocowcem klasyczny, takim który uderzy, zgwałci, odbierze wypłatę, a tym "w białych rękawiczkach".

[sebalda]

Na fali wyznania Figury pojawiło się wiele tekstów i przeczytałam gdzieś fajne zdanie: zapytajcie ofiary, co by zrobiła, gdyby wygrała w totolotka.
Ostatnio składano mi życzenia urodzinowe. Zagrałam tego dnia w totolotka i powiedziałam, że fajny byłby prezent od losu, gdybym wygrała. Koleżanka, która zna moją sytuację, powiedziała: ty wygrałabyś nie pieniądze, ale nowe życie.

Życie forumowe Sebaldy

[satoja]

Tiaa..... a świstak siedzi i zawija w te sreberka...

Sebaldo, od 3 lat siedzisz na forum i w każdym wątku o przemocy długaśnym słowotokiem i wymyslnymi konfiguracjami zapewniasz wszystkich, że to ty jesteś 100%ofiarą - więc niewinną z założenia a jedyną cierpiącą w rodzinie (dzieci trauma minęła bo Ty je ochroniłaś-tiaa..) i, równocześnie usiłujesz udowodnić, coraz intensywniej, że nie nie...absolutnie nie możesz się rozwieść. Twierdziłaś, że zarabiasz lepiej niż mąż i do utrzymania nie potrzebujesz męża. Rok temu twierdziłaś, że nie możesz się rozwieść ze względu na dzieci(dorosłe)i zostaniesz z mężem żeby one nie straciły majątku po nim. Teraz już twierdzisz, że przez kryzys się nie rozwodzisz. Czyżbyś nagle zaczęła żyć na granicy nędzy i tylko toto-lotek Cię uratuje? Ciekawa jestem co wymyślisz za kolejny rok. Jest Ci z mężem wygodnie to z nim bądź. Nikomu nic do tego,ale nie narzekaj na niego, bo widać taki zły nie jest, że Ci przy nim wygodniej i się opłaca zostać..

[sebalda]

(dzieci trauma
> minęła bo Ty je ochroniłaś-tiaa..)
Nigdy i nigdzie nie napisałam, że dzieci trauma ominęła. Znowu inni wiedzą lepiej.
W wielu miejscach pisałam, jak mi ciężko z tą świadomością i co robilam, by zminimalizować skutki, choć doskonale wiem, że to tylko częściowo pomogło. Chroniłam dzieci jak to tylko bylo możliwe. Bez tego na pewno byłoby znacznie gorzej. Wiem też, że zamartwianie się z tego powodu i pogrążenie w rozpaczy z mojej strony, na pewno sytuacji nie naprawi ani nie poprawi. Proste.

[meluzyna102]

"Chroniłam dzieci jak to tylko bylo możliwe. Bez tego na pewno byłoby znacznie gorzej."
Jak chroniłaś? Odeszłaś od męża, poszłaś na terapię, gdy zaczęła się przemoc?
Rodzic, który zostaje w przemocowym związku wmawia sobie, że chroni dzieci. Ale to niestety nie jest prawda.

[sebalda]

Maluzyno, błagam, czytaj uważniej. Napisałam, że chroniłam, nigdzie nie napisałam, że ochroniłam. Widzisz różnicę?
I proszę, zwróć uwagę na to, że przez bardzo długi czas nie zdawałam sobie sprawy z prawdziwego charakteru mojego małżeństwa, sądząc, że to jest burzliwy związek. Wszędzie słyszałam przekaz, że przecież wszystkie małżeństwa się kłócą.
Zuzi ma dobre chęci, mające na celu uświadamianie ofiar. Na mnie też wielkie wrażenie zrobił wątek Mokregoleona, który idealnie oddaje pomieszanie ofiary. I ja mimo wszystko uważam, że taki wątek może okazać się pomocny, bo sama taką pomoc otrzymałam właśnie na tym forum. I dzięki świadomości bardzo się zmieniłam, bardzo. Wcześniej broniłam się na oślep jakby, teraz buduję swoją niezależność, przynajmniej mentalną. A dzieci już są na tyle duże, że więcej nie ucierpią, ojca oceniły już same, to że nadal razem mieszkamy, wielkiej krzywdy już im nie wyrządzi.

[meluzyna102]

"Napisałam, że chroniłam, nigdzie nie napisał
> am, że ochroniłam. Widzisz różnicę?"
Sebaldo pytanie czy Ty ją widzisz. Czemu piszesz "chroniłam" zamiast napisać "nie ochroniłam"?
" A dzieci już są na tyle duże, że więcej nie ucierpią,
> ojca oceniły już same, to że nadal razem mieszkamy, wielkiej krzywdy już im nie
> wyrządzi. "
Ojca oceniły? A Ciebie? Zajmie im lata uporanie sobie z tym, co wyniosą z domu. Poczytaj o dorosłych dzieciach z takich rodzin. Przeszłość niszczy życie latami. Krzywda dzieje się dalej- przez to, że takie dzieci w życiu dorosłym nie potrafią stworzyć dobrego związku i dobrego domu.
Jesteś cała w wyparciach Sebaldo. To, co widzisz, nie jest prawdą.

[sebalda]

Maluzyno, czy żeby dać Ci satysfakcję, mam napisać: tak, spieprzyłam życie swoim dzieciom? Mam teraz wziąć bicz i się samoubiczować? Czy jeśli teraz to przyznam i zobaczę ogrom spustoszeń, jakie w życiu moich dzieci uczyniłam, to uważasz, że mnie to wzmocni? Jak Ci się wydaje? Chcę być teraz szczególnie silna, pracuję nad budowaniem swojej siły i niezależności, czy pogrążenie się teraz w poczuciu winy wobec dzieci mnie i im pomoże?
Robiłam co w mojej mocy, żeby chronić dzieci, dawałam im wyraźny przekaz, że nie pozwolę ich krzywdzić, bardzo dużo z nimi rozmawiałam i rozmawiam, one są bardzo świadome.
Mleko się wylało, żeby posprzątać, muszę się wzmocnić, żeby się wzmocnić, nie mogę się oglądać na przeszłość i rozdrapywać ran. A odpowiedzialność za dzieci, możesz wierzyć lub nie, jest dla mnie wielką raną, tyle że robię wszystko, by ta rana mnie nie ciągnęła w przepaść załamania i depresji. Jak mam jeszcze udowodnić, że nie jestem wielbłądem i wiem, że "nie ochroniłam" dzieci?

[meluzyna102]

"Robiłam co w mojej mocy, żeby chronić dzieci, dawałam im wyraźny przekaz, że nie pozwolę ich krzywdzić, "
Samozakłamanie.
Zakłamując rzeczywistość krzywdzisz je w dalszym ciągu.

[sebalda]

> Samozakłamanie.
> Zakłamując rzeczywistość krzywdzisz je w dalszym ciągu.

To straszne, jak ludzie fiksują się na swojej tezie i nie potrafia już potem przyjąć żadnych informacji. Jakimi słowami mam Ci napisać, że wiem o krzywdzie swoich dzieci????
To jakaś masakra, jakby próbowała się przebić przez mur.
Chyba ta dyskusja kompletnie mija się z celem. Za głupia jestem na te wszystkie "mądrości". Głową muru nie przebiję:(

[meluzyna102]

"Robiłam co w mojej mocy, żeby chronić dzieci, dawałam im wyraźny przekaz, że nie pozwolę ich krzywdzić, "
"Jakimi słowami mam Ci napisać, że wiem o krzywdzie sw
> oich dzieci???? "
Mur jest między dwoma Twoimi zdaniami. Dajesz dzieciom wyraźny przekaz, że nie pozwolisz ich krzywdzić? I wiesz o ich krzywdzie? To po co im wpierasz fikcję?
Nie podejmuję się przebijać przez Twoją potrzebę zakłamywania prawdy.
Skupiasz energię na zaprzeczaniu. Zaprzeczanie prawdzie nie zmienia prawdy. Wmawianie dzieciom, że je ochroniłaś, podczas gdy jest to kłamstwem - krzywdzi je.
Dajmy już spokój tej rozmowie. Twój mur może runąć tylko wskutek długiej terapii.

[sebalda]

Wma
> wianie dzieciom, że je ochroniłaś
I znowu robisz to samo, matko, ale jesteś uparta, ale się zafiksowałaś, dawno nie spotkałam się z kimś, kto tak uparcie wmawia coś drugiej osobie. Rozumiesz rożnicę między czasem dokonanym a niedokonanym w języku polskim? Chronilam, starałam się, czyniłam wysiłki - ale do końca nie ochroniłam i wiem o tym.
Mur jest po Twojej stronie, nie po mojej w tym wypadku. Tyle razy przyznałam Ci rację w tym wątku, a Ty nadal robisz mi zarzuty? Co z Tobą?

[cherry-cherry]

> Dajmy już spokój tej rozmowie. Twój mur może runąć tylko wskutek długiej terapi
> i.

Zgadzam sie. Rowniez z tym, ze dawanie dzieciom przekazu "nie pozwole cie krzywdzic" i jednoczesne trwanie w zwiazku z krzywdzacym je ojcem jest tylko czczym gadaniem i czysta hipokryzja. Przed przemocowcem nie da sie chronic dzieci mieszkajac z nim pod jednym dachem, bo nie jestesmy przeciez w stanie zapobiec jego wybuchom. I jedyna ochrona z prawdziwego zdarzenia byloby rzeczywiscie odejscie.

Niemniej uwazam, ze ta forumowa polemika jest potrzebna. Jezeli pomoze chociaz jednej kobiecie w sytuacji np. Mokregoleona przejrzec na oczy, uzmyslowic ile traca na tym dzieci, przestac sie oszukiwac i podjac decyzje, to to juz bedzie ogromny plus. Uswiadamianie jest bezcenne, zwlaszcza w przypadku przemocy nieewidentnej, jaka jest przemoc psychiczna, w odroznieniu od fizycznej. Nie kazda kobieta zdaje sobie sprawe w jakim bagnie zyje i jakie to ma konsekwencje dla jej dzieci. O tym dopiero zaczyna sie mowic publicznie. Nie o kopaniu i ciagnieciu za wlosy jak u Figury, bo to jest oczywiste. Ale o tym jaka krzywde wyrzadza przemoc psychiczna. A nie kazda ofiara ma swiadomosc, ze jej doswiadcza.
Dlatego watki takie jak ten sa cholernie potrzebne. Swiadectwo Sebaldy tez. Ku przestrodze.

[falka32]

Meluzyna, sory, ale to co piszesz w tym całym wątku to jest pseudopsychologiczny bełkot niedouczonego teoretyka, który sądzi, że jest mądrzejszy od całego świata i będzie zbawiał maluczkich swoją Wiedzą. Nie masz pojęcia o czym mówisz, serio. Idź może sobie podnosić ego na jakieś forum o butach albo kosmetykach, bo dawno mnie niczyje wypowiedzi nie wkurzyły tak, jak twoje, tutaj są po prostu szkodliwe.

[amwey1]

Dziewczyny dołączam do tego smutnego grona. Odkryłam ostatnio,że jestem ofiarą przemocowca. Ciężko jest znaleźc gdzieś wsparcie i to co tu pisałyście bardzo mi pomogło. Okazuje się,że to już nie są zwykłe,małżeńskie sprzeczki. Mój mąż jest despotyczny,autorytarny, wszystko i wszystkich neguje. Ja wszystko co zrobię,kupię to jest złe. Moje zakupy to "gó...". Na niczym się nie znam. Gdyby nie jego wspaniałomyślna osoba,to poumieralibyśmy z głodu,bo on "zapełnia nasze brzuszki". Kłótniom winna jestem ja,bo "nieustannie go prowokuję"- standard. Jest jeszcze jedna rzecz,która tu się zdaje nie pojawiła. Mój mąż najczęściej wpada w szał,wyładowując na mnie swoje frustracje i niemoc,związane z innymi osobami. Przykład. Brat i ojciec go wykorzystują,on spełnia każde polecenie bez szemrania,po czym całą wściekłość na nich (tam nie potrafi się postawić,ani odmówić) wyżywa na mnie. Znacie takie reakcje? Uwielbia mnie poniżać wśród znajomych i rodziny. Często przez niego płaczę,ale on nie czuje wyrzutów sumienia.
Co do bycia ofiarą. Nie jestem bezwolną kobietą i buntuję się przeciwko takiemu traktowaniu,ale to nic nie daje. On robi awantury (powody mega błahe),po czym się jeszcze na mnie obraża. Jestem od niego uzależniona materialnie i to jest cały sekret pozostawania z nim...niestety. Z tego co czytałam,to nie ma sposobów na przemocowców. Opór nie działa, uległośc też nie.....Ale samo zdanie sobie sprawy z tego faktu to już coś. Jest tak jak pisałyście. Do tej pory myślałam,że on się stresuje,że się "rozładowuje". Ale kiedy to zaczęło przybierac na sile,kiedy dosłownie miażdżył mnie psychicznie przy znajomych...pomyślałam,że coś jest nie tak.

[zuzi.1]

amwey, przykro mi, że z takim człowiekiem masz do czynienia, zacznij nagrywac jego fatalne akcje telefonem lub dyktafonem elektr., w razie czego będziesz miała dowody nie do obalenia, zastanawiałas się skąd się bierze ta jego uległosc wobec ojca i brata?
Z mojego doświadczenia wynika, że ostre stawianie granic przemocowcowi jest skuteczne, "rogi" zaczynają się chowac, pan zaczyna liczyc się ze zdaniem żony i podchodzic do żony z wymuszonym (jak sądzę przez żonę, ale dobre i to...) szacunkiem. Co prawda jak czytam opisy przemocowych zachowań innych mężów to mój przypadek jest wersją light, nigdy nie spotkałam się z ubliżaniem, obrażliwymi tekstami, popychaniem itp. ale było wiele innych, mocno zakamuflowanych, zmanipulowanych zachowań, świadczących o przemocowosci. Odkąd poznałam zagadnienie przemocowosci, podłoże, mechanizmy przemocy, przy nadarzającej się okazji powiedziałam męzowi, że jest przemocowcem, czym się to objawia, staram się KAZDE jego przemocowe zachowanie głośno punktowac, pokazując mu dokładnie które konkretnie było przemocowe, raz nawet przyznał mi rację, że pod pewnym jego zachowaniem była ukryta przemoc (co wczesniej się nigdy nie zdarzyło, żeby do czegokolwiek złego w zachowaniu się przyznał, zawsze szedł w tzw. zaparte). Uświadomiłam mu, że nawet te drobne przemocowe zachowania są dla mnie nie do przyjęcia i że za każdorazowe takie zachowanie spotka go sroga zemsta z mojej strony i niech się spodziewa najgorszego, kazdorazowo drwię w takiej sytuacji z tego, jak wiele musi posiadac kompleksów, żeby w taki a nie inny sposob się zachowywac i robic sobie dobrze moim kosztem emocj. Jak na razie ta metoda gry w otwarte karty się u mnie sprawdza, ale mój typ przemocowca to wersja light, w porównaniu do innych, opisywanych na forum panów...Ponadto mój mąz ma świadomosc, że gdy przegnie, wówczas stac mnie na wszystko i mogę zakończyc nasze małżeństwo w ciągu m-ca, nie raz przekonał się o tym, że nie puszczam słów na wiatr, więc wie, że musi nad swoją przemocowością panowac i pracowac nad poprawą...Czytam przy nim ksiązki o przemocy psych. ,szantażach emocj., manipulacjach itp., niech ma swiadomosc, że zona pogłębia swoją wiedzę w tym trudnym temacie. Rozmawiałam o terapii i co ciekawe jest otwarty, ale podejrzewam, że raczej będzie próbował mi i terapeucie udowodnic, że się mylę i że zachowań przemocowych to on nie posiada....(ale ja wiem swoje i jestem tego pewna, że się nie mylę...jestem w stanie przedstawic terapeucie wszystkie przemocowe zachowania mojego męża jedno po drugim... ).
Zacznij dużo czytac na temat przemocy psych., niech widzi jakie książki czytasz, to go powinno trochę ostudzic, w razie fatalenego zachowania posłuż się moja "metodą" i powiedz mu wprost, że jest przemocowcem i co o tym świadczy i jakie konsekwencje może poniesc, gdy przegnie z zachowaniem. Powrzucaj do ulubionych w komputer linki do niebieskiej linii, na strony dot. przemocy psych., niech wie, że jestes z informacjami zawartymi na tych stronach na bieżąco...Zaproponuj mu poczytanie sobie na temat przemocy psych. w sieci, wskaż mu odpowiednie strony www., powiedz, że są poradnie specjalizujące się w zagadnieniu przemocy psych., powiedz mu, że jak na razie jestes na takim etapie, że chcesz mu jeszcze pomóc, ale gdy oleje Twoje wsparcie i dalej będzie się fatalnie w stosunku do Ciebie zachowywał, to podejmiesz odpowiednie kroki. Powiedz mu, że zamierzasz wybrac sie do adwokata i do centrum pomocy kobietom, żeby porozmawiac o swoich prawach i możliwosciach obrony w takiej sytuacji...niech sobie facet uświadomi, że żarty się skończyły i niech uważa, na to co mówi i robi...

[meluzyna102]

Przeczytaj cały załączony link.
Piszesz tu, jak bardzo cierpisz a jednocześnie wypierasz prawdę, że najbardziej cierpią dzieci.
Albo jest u Was w rodzinie przemoc albo nie. Jeśli jest przemoc, cierpią dzieci.
Zawsze mnie bardzo bulwersuje przekonanie ofiary, że to ona jest osobą pokrzywdzoną i cierpiącą. Ofiara nie widzi, jak wielką krzywdę wyrządzają dzieciom oboje rodzice.
Gdy w domu jest przemoc, najbardziej pokrzywdzone jest dziecko.

[zuzi.1]

Ciekawe stwierdzenie meluzyna, a u mnie była przemoc psych. a dzieci nie cierpiały, cała akcja rozgrywała sie pomiędzy mną a partnerem, w sposób dla dzieci neutralny...Może uważasz, że jestem w błędzie i że to nie była przemoc.... Masz jakies schematy w głowie, którymi się posługujesz, każdy przemocowiec jest inny i każdy przemocowy związek jest inny, w zalezności od natężenia przemocy psych...Czy wiedzę swoją czerpiesz jedynie z książek czy też z własnych dosiadczeń? Bo to jest ogromna różnica.

[satoja]

> każdy przemocowiec jest inny
> i każdy przemocowy związek jest inny, w zalezności od natężenia przemocy psych.


Jeśli tak to po co założyłaś ten wątek????
Jeśli każdy przemocowiec jest inny to zamierzasz tu pisać o całej ludzkiej populacji i wszelkich ludzkich cechach? :P

[zuzi.1]

o częsci populacji tak, a co uważasz że nie mogę?

[satoja]

Ależ możesz możesz:) Możesz zacząć jak Sebalda "zbawiać świat" na forach na swoim "świeżoodkrytym" przykładzie, byle tylko nie musieć zbawić siebie bo to zbyt dużo wysiłku kosztuje. ;)

[zuzi.1]

satoja napisała:
"Ależ możesz możesz:) Możesz zacząć jak Sebalda "zbawiać świat" na forach na s
woim "świeżoodkrytym" przykładzie, byle tylko nie musieć zbawić siebie bo to zbyt dużo wysiłku kosztuje. ;)"

Zbawic swiata się nie da, ale można kogoś uswiadomic w czym tkwi, jeżeli choc jedna osoba pod wpływem tego co przeczyta przejrzy na oczy, to już będzie sukces. Mój przykład nie jest świeżoodkryty jak napisałaś. A wredota jest cechą wrodzoną, której nie da się leczyc, w przeciwieństwie do niektórych przemocowców...

[meluzyna102]

Dwie sprawy zuzi:
""Siebie już zmieniłam, partner pod moim wpływem zaczyna dokonywac pozytywnych zmian w sobie... Nie poszukuję wiedzy jak go zmienic, ja to wiem"
Wiesz, jak go zmienić? ... Więc jednak chodzi o to, by go zmienić?

"u mnie była przemoc psych. a dzieci nie cierpi
> ały, cała akcja rozgrywała sie pomiędzy mną a partnerem,"
Wszystkie ofiary tak zakłamują rzeczywistość. Zapytaj dorosłe dzieci z takich związków, jak wygląda prawda.
Zamiast zbierać informacje o przemocowcu, dowiedz się lepiej, jak wygląda perspektywa dziecka ofiary i przemocowca.
Jak krzywdzą je oboje rodzice.

[zuzi.1]

Oczywiście, że chodzi o to by go zmienic i to jest możliwe, jesli nie wierzysz porozmawiaj z psychologiem od przemocy, jest to cięzkie, ale możliwe...

Co do reszty tekstu, to tak jak w przypadku Sebaldy Ty oczywiscie wiesz lepiej, więc nie ma sensu dyskutowac...Tak jak napisałam każdy przypadek jest inny, mój jest z kategorii "lekkiej" przemocy psych., ale jednak przemocy psych. Ja nie zbieram informacji o przemocowcach dla siebie, ja już tą wiedzę posiadam, zamieszczam ją dla innych, ku przestrzodze...Poniała?czy jeszcze nie poniała?

[pade]

Meluzyna, Sebalda musi zaprzeczyć, bo nie ma wyjścia, mieszka z przemocowcem.
Ze względu na wiarę i finanse, przede wszystkim to drugie. Więc żeby "ułatwić" sobie to mieszkanie, czy tez życie, dokonuje zaprzeczeń: nie jest tak źle, nie pozwalam krzywdzić dzieci (nieważne, że one czerpią wiedzę o życiu, związkach, patrząc na małżeństwo rodziców i właśnie wdrukowują sobie wzorce, które później powielą), jestem silna, dam sobie radę, nie mam wyjścia.
No bo gdyby przyznała: mam korzyści z tego, ze jestem w związku z przemocowcem, kim by się okazała?

[zuzi.1]

Pade, a odchodząc od tematu wątku, jakie Twoim zdaniem korzysci ma Twoja znajoma pozostająca w związku z niedojrzałym mężem, nie akceptującym swojego niepełnosprawnego dziecka i godzącym się na to, aby jego zona była traktowana w tej rodzinie jak piate koło u wozu. Pomagasz jej, moze uswiadom jej, że i ta rodzina nie jest wolna od przemocy psych...

[pade]

Ona temu nie zaprzecza. Tym się różni od Sebaldy.
A poza tym nie czuję się upoważniona, by rozmawiać na jej temat.

[sebalda]

> No bo gdyby przyznała: mam korzyści z tego, ze jestem w związku z przemocowcem,
> kim by się okazała?

Śmiało, nie krępuj się, napisz kim bym się okazała:P
Dlaczego tak łatwo jest oceniać innych ludzi? Jakie korzyści czerpiesz z takich wpisów? Uważasz, że to pomaga?
Wpisy Maluzyny odbieram jako chęć pomocy. Jest w niej wiele niezrozumienia dla sytuacji ofiar przemocy w rodzinie, ale chce dobrze. Natomiast takie wpisy jak Twoje, Pade, czy Hunkis, są skrajnie oceniające i dowalające. Dobrze Ci to robi?

[zuzi.1]

Sebalda nie daj się wkręcac, te panie wyraźnie czerpią jakieś psych. korzysci z tego że po Tobie "jeżdżą" i Ci słownie "dowalają"... Słowa umiar nie znają...

[satoja]

Zuzi, jesteś pewna, że to nie Ty dajesz się wkręcać? :P

[zuzi.1]

Tak jestem satoja pewna ;-) Jestem uczciwa w swoich intencjach, dla których ten wątek powstał, co poniektórzy jednak powinni zastanowic się nad swoimi intencjami, w jakim celu wypowiadają się w tym wątku, aby sobie ulżyc i odstresowac się cudzym kosztem...?

[sebalda]

>w jakim celu wypowiadają się w tym wątku, aby sobie ulżyc i odstresowac się cudzym kosztem...?
Też się nad tym czasami zastanawiam, ale ponieważ nadal jestem naiwna, łatwowierna i nie szukam u ludzi zła, tylko dobro, uważam, że wszyscy wypowiadający sie tutaj kierują się dobrymi intencjami "oświecenia" tchórzliwej, biernej, zaprzeczającej "ofierze", ktora nie wie jak bardzo błądzi. Bo my wiemy lepiej i więcej z literatury.
Tylko te osoby nie wiedzą, że należałoby jednak wnikliwiej czytać, zdobyć się na odrobinę refleksji i choć próbować tak ważyć słowa, by nie osiągnąć odwrotnego do zamierzonego skutku. Wyczuć różnicę między dobrymi radami a dowalaniem komuś.
Ale to trudna sztuka, wymaga trochę wysilku, łatwiej dać kopa. W zamierzeniu motywującego, w efekcie dołującego. I dobre intencje zamieniają się niepostrzeżenie (zwłaszcza gdy dołączy się większa grupa, wataha) w kopanie leżącego:P
Tyle że ja zaprawiona w boju już jestem i nie buduję swojej samooceny na opiniach postronnych, nieznających mnie naprawdę osób. Szczególnie tych, ktore problem znają tylko w teorii.

[pade]

Ja Ciebie nie oceniam, nie znam Cię, kompletnie Cię nie kojarzę na forum, wybacz.
Wyciagnełam wnioski tylko z tego, co napisałaś w tym wątku.

> Śmiało, nie krępuj się, napisz kim bym się okazała:P
> Dlaczego tak łatwo jest oceniać innych ludzi? Jakie korzyści czerpiesz z takich
> wpisów? Uważasz, że to pomaga?

Sama sobie odpowiedz na pytanie: dlaczego dalej tkwię w związku z osobą, która stosuje wobec mnie przemoc psychiczną?
Skoro wiesz, że twój mąż jest przemocowcem, wiesz, że dzieci cierpią, dlaczego dalej w tym tkwisz???
Zrozum, że głaszcząc po głowie osobę, która niszczy siebie i własne dzieci podtrzymując związek, który nie powinien istnieć, mozna jej tylko zrobić krzywdę. Miałam po prostu odwagę powiedzieć, że to jest złe i tyle.

[sebalda]

Pade, jest ogromna różnica między głaskami a dowalaniem. Nie oczekuję głasków juz od bardzo dawna, sama się zmagam ze swoimi deficytami, nie jest mi łatwo, zawsze przyjmuję krytykę, jeśli jest konstruktywna i sprawiedliwa, ale są granice wyrażania tej krytyki, a ich przekroczenie powoduje, że osoba krytykowana już tej krytyki nie odbiera jako chęci pomocy, ale jako atak. Napisałaś, że tylko osoby, ktore są same przemocowcami, pozostają w przemocowych związkach, a to już jest przekroczenie tej granicy, o której piszę. Mogę się przyznać do słabości, do bezradności, to tchórzostwa, ale zarzucanie mi przemocowości uważam za największą obrazę.
I jeszcze co do dzieci. One czerpią przykłady, ale też czerpią antyprzykłady. Mam silne wrażenie, że dla mojego syna ojciec jest takim właśnie antyprzykładem. Zresztą to nie jest wrażenie, on sam mi to powiedział. I nie chodzi tylko o przemoc.
Ja wybrałam na męża przeciwieństwo ojca dziwkarza, ale nie najlepiej na tym wyszłam, bo zdrada nie jest najgorszą rzeczą, jaka się może wydarzyć w związku, natomiast córka wybierając przeciwieństwo ojca, może na tym wyjść lepiej niż ja, pod warunkiem, że wybranek nie będzie miał innych ukrytych wad. Ale wybór spokojnego i zrównoważnonego faceta nie jest chyba najgorszym wyborem. Czas oczywiście pokaże.

[pade]

Napisałaś, że tylko osoby, ktore są same przemocowcami, pozostają w przemocowych związkach, a to już jest przekroczenie tej granicy, o której piszę. Mogę się przyznać do słabości, do bezradności, to tchórzostwa, ale zarzucanie mi przemocowości uważam za największą obrazę.

W którym miejscu napisałam, że jesteś przemocowcem?
Proszę o cytat.

[sebalda]

pade napisała:

> Napisałaś, że tylko osoby, ktore są same przemocowcami, pozostają w przemocowyc
> h związkach, a to już jest przekroczenie tej granicy, o której piszę. Mogę się
> przyznać do słabości, do bezradności, to tchórzostwa, ale zarzucanie mi przemoc
> owości uważam za największą obrazę.
>
> W którym miejscu napisałam, że jesteś przemocowcem?
> Proszę o cytat.
Pade, wybacz, moja wina. Pomyliłam Cię z Hunkis, ktora napisała: "Osoby które nie są same przemocowcami, zaburzonymi - nie zostają w związku z przemocowcem". To diabelnie krzywdzące zdanie.
Ale chodzi mi głównie o to, żeby osoby krytykujące i oceniające ofiary przemocy, dobierały słowa, bo o ile nie potrzebujemy głasków, o tyle dowalenie nam też nie pomaga, a ja czuję się w tym wątku nie tylko oceniana, ale wręcz atakowana, a uogólnienia na temat ofiar są w wielu przypadkach bardzo krzywdzące.
Zastanawiam się, skąd taka wielka nie raz niechęć i krytyka wobec ofiar. Nie rozumiem tego.
I nie jest tak, że jestem przewrażliwiona na swoim punkcie, nie tylko ja odbieram niektóre wypowiedzi pod moim adresem jako atak.

[pade]

Wiesz, ja wcale nie miałam zamiaru ani Ciebie krytykować, ani Ci dowalać. Po prostu stwierdziłam fakt, bez upiększania, bez owijania w bawełnę. Wypierasz i zaprzeczasz i to jest faktem. To widac jak na dłoni nawet dla takiej osoby jak ja, która nie siedzi na tym forum od wieków. Może uzmysłowienie sobie pewnych rzeczy pomogłoby Ci poznać samą siebie? Bo bez tego trudno cokolwiek przepracowywać.

[zuzi.1]

Pade a może sebalda nie ma na tyle siły wewn. aby z mężem się rozstac? Moim zdaniem powinna, ale co ma zrobic, gdy trzęsie się przed tym jak osika, bo jak sama napisała jest tchórzem. Jak ma przeskoczyc samą siebie i swoje zachamowania?

[zuzi.1]

zahamowania ;)

[pade]

Wystarczy przestać siebie oszukiwać i powiedziec sobie albo: jestem z nim bo nie chcę by obnizył się mój standart życia, albo: nie chcę być ofiarą, życie mam tylko jedno, wymiksowuję się.
Jesli mąż nie poddał się do tej pory terapii i nie próbuje się zmienić, nie widzę sensu trwania w takim związku. Po prostu.

[zuzi.1]

Zgadzam się z Tobą, ale do tego potrzebna jest ogromna siła wewn. plus niezależnosc finansowa, którą nie każdy posiada...wydaje mi się, że kwestia obniżenia standardu życia to najmniejszy "pikus"...gorzej, gdy po fakcie nie będzie mozna związac końca z końcem i co wtedy zrobi? Skoczyła bys na glęboką wodę, w srednim wieku, ze tak ujmę, mając w swiadomości, że byc moze sama sobie finansowo nie poradzisz plus jeszcze bedac obciążoną strachliwym charakterem? No niestety, niektóre ruchy wymagają przeskoczenia siebie w takiej sytuacji, a nie każdy ma zaplecze fin. i odpowiedni charakter nie każdy jest na takie ruchy mentalnie gotów...

[sebalda]

Meluzyno, co daje Ci prawo pisać, że uważam tylko siebie za ofiarę??? Jakim prawem zarzucasz mi, że nie widzę krzywdy, jaką wychowanie w takiej rodzinie wyrządziło moim dzieciom? Co o mnie wiesz, że tak piszesz? Napisałam gdzieś, że to już przerobiłam, że doskonale zdaję sobie z tego sprawę, ale Ty wiesz lepiej, prawda?

Uważam tę dyskusję za bezsensowną, skoro zarzuca mi się tutaj nieprawdziwe intencje. Przekręca moje wypowiedzi, dopisuje do nich ukryte zamiary.
Wpis o podcinaniu żył był ironiczny, ale najpierw zrobiono z niego szantaż, potem dyskredytowanie rozmówczyń. Bo Wy wiecie lepiej, co miałam na myśli? Wciąż nie rozumiem, jak ktoś mógł odebrać na serio tamtą moją wypowiedź.
Mam rozwinięty zmysł polemiczny, mam cięty język, gdy ktoś coś mi wmawia albo ocenia mnie niepsrawiedliwie, albo niesprawiedliwie uogólnia, ale myślałam, że można taką dyskusje przeprowadzić na zasadach wzajemnego szacunku. Szkoda, że tym razem się nie udało:(

[pade]

Ale co zrobiłaś, gdy zdałaś sobie sprawę, ze cierpią dzieci?

Dziewczyny!

[mokryleon]

Chciałaby zaprzeczyć teorii o korzyściach jakie miałyby płynąć z toksycznego związku.
Tu nie ma żadnych korzyści.
Nie wydaje mi się także, żeby wiązanie się z agresywnym człowiekiem było kwestią wyboru.

Szczerze mówiąc dopiero tutaj, ku swojemu olbrzymiemu zdziwieniu, dowiedziałam się że mój związek jest dysfunkcyjny i że bazuje na jakimś oklepanym schemacie.
To tutaj, pierwszy raz w życiu, zetknęłam się z określeniem "przemocowiec"
Przemoc psychiczna kojarzyła mi się z czymś tak drastycznie innym... gdyby nie forum nigdy nie zorientowałabym się co się dzieje.

To niewykluczone, że pewne osoby maja predyspozycje aby zostać ofiarami (brrr..co za paskudne słowo) w toksycznym związku. Niska samoocena czy mała asertywność usposabiają do znalezienia się w pozycji poszkodowanego (nie zapominajmy, że do wyrządzenia szkody potrzebny jest sprawca) Ale nie wierzę, że ktokolwiek sobie takich związków szuka, albo znajduje w nich przyjemność.

Zostałam nauczona pewnego rodzaju uprzejmości, który polega między innymi na tym, żeby o sobie wyrażać się jak najskromniej, a o swoim rozmówcy jak najlepiej. Nie chcę rozpychać się łokciami i nie lubię ludzi, którzy w ten sposób postępują. Byłabym niezwykle szczęśliwa, gdyby świat wypełniali ludzie uprzejmi i cywilizowani. Pozostaje mi chyba, wyprowadzka do Japonii ;)

Wielokrotnie w relacjach z innymi, odnosiłam wrażenie, że moja uprzejmość jest błędnie odbierana jako słabość. A czyjaś słabość u niektórych ludzi wywołuje niepohamowaną radość, że wreszcie znalazł się "chłopiec do bicia" I tego też, nie rozumiem ponieważ człowiek słabszy to ktoś komu należy pomóc, a nie bić.

I z tego powodu jestem prawdopodobnie, idealną pożywką dla wszelkiej maści przemocowców. Nie tylko dla męża, bo w swoich pozostałych związkach widzę podobne zależności (wcześniej nie wiedziałam, że to "przemocowcy", myślałam że ci ludzie są najzwyczajniej niewychowani)
Zwykle tłumaczę sobie to tak, że jeszcze nie znalazłam odpowiedniego towarzystwa, ale z pewnością gdzieś na mnie czeka. I gdybym to towarzystwo odnalazła byłabym najszczęśliwszym człowiekiem na Ziemi.
A gdyby mój mąż był empatyczny, wyrozumiały, pełen szacunku dla innych, szlachetny i serdeczny (jednym słowem: mądrzejszy) to ze szczęścia posikałabym się w majtki :O

Tym samym odmawiam słuszności hipotezie o przyjemności czy innych korzyściach płynących z tego typu układów.

[zuzi.1]

A co zamierzasz zrobic dalej mokryleon? Masz jakieś plany?

[mokryleon]

W pierwszej kolejności rewiduję mój stosunek do samej siebie. Dałam sobie odebrać siebie samą. I teraz siebie nie mam. Za dużo energii poświęcałam na to żeby podobać się mężowi albo na konflikty z nim.
Staram się umieć być zadowolona z siebie i co trudniejsze, żeby mi to zadowolenie wystarczyło do szczęścia. Próbuję odpowiedzieć sobie na pytanie: czego chcę? Wiem, że to brzmi głupio ale nie zawsze znajduję odpowiedź.

Chciałabym nauczyć się ufać sobie samej.
Nie mam pojęcia jak to się robi, liczę na to że znajdę pomoc.

Rozmawiałam z mężem i w dość ostrych słowach określiłam "granice"
Złamanie tych granic ma oznaczać moje odejście.
W tej kwestii tylko tyle mogę zrobić. Nie można groźbą wymuszać czułości czy empatii. Jego miłość jest grubiańska i ja tego nie zmienię. Najwyżej mogę odejść. Tak źle i tak niedobrze. Trochę mi smutno, gdy pomyślę, że nigdy już nie zaznam tego uczucia, że ktoś jest we mnie zakochany, że się mną fascynuje, że się dla mnie stara. Wyszłam za mruka, niestety.

[zuzi.1]

Z tego co pisałaś w swoim wątku o Waszych relacjach wydaje mi się, że możesz byc DDA lub DDD. Może warto wybrac się do psychologa znającego się na przemocy psych., problemach DDA i DDD.

[mokryleon]

Żadne z moich rodziców nie było i nie jest alkoholikiem. Alkoholu (fizycznie nawet) nie było w domu.
Umówiłam wizytę u psychologa dziecięcego - tak na wszelki wypadek.
Wiedzy o tym co się dzieje w moim domu nie mogę czerpać tylko z forum. Jeśli istnieje ryzyko, że ten bałagan emocjonalny mógł wpłynąć na mojego syna to wolę to sprawdzić.

[zuzi.1]

Przy DDD nie potrzeba obecności alkoholu w rodzinie, wystarczy dysfunkcyjne srodowisko domowe, a to jest b. szerokie pojęcie. Psycholog podpowie Ci lektury. Psycholog dla Ciebie tez by się przydał.

[zuzi.1]

"Trochę mi smutno, gdy pomyślę, że nigdy już nie zaznam tego uczucia, że ktoś jest we mnie zakochany, że się mną fascynuje, że się dla mnie stara. Wyszłam za mruka, niestety."

Dlaczego tak uważasz, przecież tego kwiatu pół świata? Skoro jestes już swiadoma w czym tkwisz, teraz możesz zmieniac swoje życie jak tylko Ci się to podoba i na ile czujesz się silna...

[zuzi.1]

I jeszcze jedno kup sobie książkę "Kobiety, które kochają za bardzo", np. na merlin.pl

[mokryleon]

Podsumuję krótko: ponurą naturę mojego męża brałam za objaw szlachetności i roztropności.
Przypisywałam mu cechy których nie miał. Pomyliłam się po prostu.
Nie z własnej woli znalazłam się w miejscu, w którym jestem.
Byłam tylko uprzejma wobec niego.

[zuzi.1]

Czy zamierzasz dalej w tym tkwic?

[noname2002]

Ale sama dostrzegasz, że poprzedni partnerzy byli podobni do męża, więc nie jest to jednorazowa pomyłka. Uwierz, że osoba "niepokręcona" nie wybrałaby Twojego męża na partnera-zakończyłaby związek po jednej czy dwóch wypowiedziach(Program, który właśnie oglądam to "papka dla debili, wychodzę nie będę oglądał tego gówna"
Film, który zaproponowałam: "chyba nie zamierzasz oglądać tego gniota"
Kolega, który w sympatyczny sposób pochwalił swoją żonę: "niedorozwinięty baran, zmień sobie męża, chcesz rozwodu - to proszę"
Ukochany skądinąd, synek: "co się drzesz, debilu" )

Piszę to jako osoba, która miała słabość do mężczyzn, którzy nie odwzajemniali uczuć. I to nie był przypadek czy pomyłka.

[mareta.live]

Absolutnie podpisuję się pod Twoim postem. Osoby, które tak dumnie i mądrze, jak im się wydaje ferują wyroki odośnie ofiar i ich przemocowych mężów najprawdopodobniej sprawy znają tylko z teorii /zwłaszcza Meluza/. Ja też mogę wymądrzać się na temat fizyki kwantowej, znając parę regułek, albo wydedukować sobie coś na logikę. Wejdżcie w temat osobiście a nagle z kobiet lwic, które to nie dadzą sobie w kaszę dmuchać, pomalutku, dzień po dniu żyjac z takim osobnikiem nawet nie zauważycie, że dopadł Was problem, z którym tak teoretycznie walczycie.Nagle staniecie z otworzonymi buziami, że Was to spotkało. Chociaż może będziecie bardziej doświadczone, boPanie tu to raczej nie 20-latki, ale wiek też niekoniecznie jest taki istotny. I czego się też tu dowiedziałam, że naiwność i ufność kobiety to same wady, bo teraz tylko cwawniactwo i rozpychanie się łokciami są the best.I jeszcze, że same się o tę przemoc prosimy i że zgnębione w domu, mamy jeszcze czelność nie być wystarczająco silne. Brawo!

[mareta.live]

Przepraszam ten wpis miał się znależć po postem mokryleon z dn. 8.10.

Jak odchodziłyście od przemocowca??????

[marysal]

Mój mąż jak czytam to typowy przemocowiec. czytam wasze posty i nie mogę w to uwierzyć że to nie tylko u mnie jest cos takiego, i że nie wymyslam sobie...
Dwa lata temu bedąc w drugiej ciąży, po jakiejś awanturze o zupełne gó..., powiedziałam sobie nie, tak nie może być. wyprowadziłam się do mamy i kazałam sie jemu wynieść z mieszkania. zrobił to ale męczył mnie smsami, mailami, chciał rozmowy. nie ważne, że wiedziałam że te rozmowy nic nie dają. on zawsze jest taki "chcący rozmowy", że jak ludzie trzeba usiąść i pogadać, i w końcu dałam się namówić na rozmowę. Postawiłam ultimatum, że musimy przejść się na terapię. Byiśmy kilka razy, wrócił do domu i przez dosć długi czas było naprawdę obiecująco dobrze.
Jednak wszystko wróciło. Obrażanie się z byle powodu,ciche dni i tygodnie, robienie problemów z nieczego (ze np. pozyczam jego korpus od szczoteczki ele. jak on chce własnie teraz umyć zęby), przemoc ekonomiczna (duzo zarabia ja dostaję tyle że na wszystkie opłaty nie starcza, o reszte muszę go prosić - jak poszłam do ginekologa i dentysty w jednym miesiącu i do tego zmieniłam lekarzy na płatnych - wczesniej chodziłam do znajomych za darmo, ale juz nie chciałam - to zrobił awanturę, że dlaczego z nim tego nie ustaliłam, że to są przeciez nasze oszczędności, i obraził się na ileś dni).
Przy , jak ja to nazywam "robieniu z igły widły", atakowana jestem oczywiście personalnie, że co ja w zyciu osiągnęłam, siedzenie w domu to już mi na głowę pada i takie tam, można sobie wyobrazić. Dzieci są lekceważone, jak przychodzi z pracy wieczorem to od razu komputer musi włączyć i pogrąża się w szukaniu tego co mu dolega (moja diagnoza -nerwica hipochondryczna). Jak coś go denerwuje (np. dziecko płacze w aucie i nie da się go uspokoić )to oczywiście krzyk "uspokój go", i "co ty potrafisz" i na dokładkę "nie dyskutuj, ja juz skończyłem dyskusję".
Teraz po ostatniej sytuacji 3 tyg. juz nie rozmawiamy, ja napisałam mu maila - tak mi jest latwiej, moge na spokojnie wyartykułować o co mi chodzi i zapytać o co jemu chodzi.
Oczywiście nie dostałam odpowiedzi takiej jak oczekiwałam, czyli ustosunkowania się do moich punktów, tylko że nie wyciągnelismy wniosków z ostatniej sytuacji i że w tym tygodniu się wyprowadza i chce rozwodu, ale również że pozałuję.
Niestety nie będzie chyba tak gładko i pięknie, obawiam się że znów będzie mnie męczyć, będzie próbował wmówić że przecież wszyscy się kłócą, tylko trzeba umieć rozmawiać a nie uciekać do mamy...Ja juz nie mam na to siły, co mu powiedzieć żeby zrozumiał że nie chcę takiego zycia i ma mi dać spokój (w mailu zasugerowałam że chcę żeby się wyprowadził)?????Najgorsze są te mysli, że właściwie to o co chodzi?Że te wszystkie sytuacje dla osób z zewnątrz moga wydawać się błahe, dla niego też, że to nie powód do rozwodu.
Ale ja wolę byc sama, i tak większość czasu jestem, bo on często tez wyjeżdża.Jak do niego dotrzeć ????Może powinien zapoznać się z taką "jednostką chorobową" i odnależć tam siebie?

[zuzi.1]

Zacznij najpierw od przeczytania tej książki, polecam:

forum.gazeta.pl/forum/w,898,139374645,141240964,Re_Molestowanie_moralne.html
Postaram się może w tym tyg. jeszcze wrzucic co ciekawsze cytaty z tej ksiązki.

Skoro terapia na jakiś czas mu pomogła, to może to jest dobry trop i należaloby się umówic na nią ponownie. Tylko może tym razem poszukaj terapeuty konkretnie z przychodni specjalizującej się w zagadnieniu przemocy psychicznej- są takie.

[zuzi.1]

I jeszcze jedno, jeśli można spytac, co wiesz na temat jego dzieciństwa i relacji rodziców?

[marysal]

Tylko, że ja juz nie mam chęcie tak naprawdę angażowac się w to,w ratowanie związku, który nie wiadomo czy kiedykolwiek bedzie normalny,Ja sama tez chodziłam do psychologa i ta Pani psycholog znająca m. powiedziała że tu nie ma szans na zmianę, mog,a to byc jakies zaburzenia osobowści.
Teściowie wydają się byc zgodnym małżeństwem, gdzie teściowa (!) gra pierwsze skrzypce i ona wszystkim dowodzi. Na dzieciństwo m. narzekał,brak emocjonalnych kontaktów rodziców do dzieci, tak w skrócie...

[zuzi.1]

marysal, w takim razie musisz sama podjąc decyzję co dalej, jeśli wybierzesz rozwód, to najpierw przygotuj się do tego prawnie, emocjonalnie, finansowo i logistycznie, najlepiej w towarzystwie dobrego prawnika, a potem po prostu działaj...

tekst do testowania związku

[kroofka84]

Przytoczę tu tekst, dzięki któremu do mojego męża dotarło, że sposób, w jaki mnie traktuje podpada pod przemoc psychiczną.
Pochodzi stąd:
www.solaris-rozwojosobisty.pl/terror-psychiczny-w-zwiazku/
Niżej go skopiuję na wypadek gdyby strona źródłowa przestała działać/zmieniła adres.
Wysłałam ten tekst mężowi mailem, wytłuszczając problemy, które nas dotyczą.

"Problem zaczyna się, kiedy wypaczone zachowania stają się główną formą komunikacji w związku. O terrorze psychicznym mówimy, kiedy te zachowania stają się powtarzalne a w swojej nieprzewidywalności jak najbardziej przewidywalne.

Co to za zachowania, czyli co kwalifikuje się do przemocy psychicznej?
Degradacja werbalna: krzyk, ubliżanie, przedrzeźnianie, drwiny, oskarżania, wyzwiska, poniżanie, upokarzanie, zawstydzanie, używanie w stosunku do partnerki słów wulgarnych.
Stała krytyka.
Domaganie się posłuszeństwa.Taktyka nacisków: zabieranie dzieci, pieniędzy, kluczy, samochodu, wyłączanie telefonu, lub grożeniem wykonaniem tych działań. Demonstrowanie wszechmocy i wszechwładzy.
Grożenie: wykonywanie grożących gestów, groźby bicia, wypędzania z domu, niszczenie osobistych przedmiotów partnerki, domowych sprzętów, rzucanie przedmiotami, grożenie zabiciem lub skrzywdzeniem partnerki albo dzieci.
Okazywanie pogardy: lekceważenie, poniżanie przy ludziach, publiczne zawstydzanie partnerki, przerywanie rozmów, nieodpowiadanie na pytania, brak szacunku dla pracy, wysiłków partnerki, bagatelizowanie osiągnięć, wyolbrzymianie porażek.
Rozpuszczanie plotek i pomówień.
Nastawianie rodziny i znajomych przeciwko partnerce.
Monopolizacja uwagi. Narzucanie własnych poglądów, wyśmiewanie poglądów partnerki.
Odmowa pomocy przy dzieciach czy pracach domowych, manipulowanie dziećmi, nastawianie dzieci przeciwko partnerce, ograniczanie kontaktów z dzieckiem, grożenie odebraniem dziecka, grożenie rozwodem.
Karanie przez nieokazywanie uczuć, odmowa szacunku, zainteresowania, lekceważenie emocjonalne.
Szantaż emocjonalny.
Przemoc seksualna: zmuszanie siłą i groźbą czy zastraszaniem do współżycia; współżycie wtedy, gdy partnerka tego nie chce, wyszydzanie ciała partnerki lub jej umiejętności seksualnych.
Izolacja społeczna: kontrolowanie, ograniczanie kontaktów z innymi osobami, kontrolowanie lub blokowanie rozmów telefonicznych, nakazywanie dokąd wolno i dokąd nie wolno chodzić partnerce, utrudnianie kontaktów z rodziną i przyjaciółmi.
Nadużycie zaufania: kłamstwa, okazywanie zazdrości, zdradzanie, nie dotrzymywanie obietnic i wspólnych uzgodnień.
Grożenie samookaleczeniem, z groźbą popełnienia samobójstwa włącznie.
Nękanie: śledzenie i sprawdzanie ofiary, otwieranie listów, mejli, czytanie smsów, billingów, ustawiczne sprawdzanie, z kim partnerka się kontaktuje, przeglądanie zawartości komputera, szuflad, toreb i innych rzeczy osobistych; zdobywanie danych o osobie bez jej zgody.
Umyślne stawianie zadań, z którymi ktoś ma trudność lub zadań niewykonalnych
Wypieranie się: oskarżanie partnerki o to, że sama ponosi winę za złe traktowanie, wywoływanie poczucia winy za nieporozumienia w związku, okazywanie przy innych dobroci i cierpliwości, płacz i błaganie o przebaczenie, przyrzekanie, że to się już więcej nie zdarzy, wzbudzanie litości dla siebie.
Wmawianie choroby psychicznej.

Jeżeli dwa lub więcej z powyższych punktów pasują do schematu zachowań twojego partnera, może to oznaczać, że doświadczasz przemocy psychicznej."

[sebalda]

kroofka84 napisał(a):

> Przytoczę tu tekst, dzięki któremu do mojego męża dotarło, że sposób, w jaki mn
> ie traktuje podpada pod przemoc psychiczną.
> Pochodzi stąd:
> rel="nofollow">www.solaris-rozwojosobisty.pl/terror-psychiczny-w-zwiazku/

Czytając takie zestawienie należy szczególną uwagę zwrócić na te zdania: "Problem zaczyna się, kiedy wypaczone zachowania stają się główną formą komunik
> acji w związku. O terrorze psychicznym mówimy, kiedy te zachowania stają się po
> wtarzalne a w swojej nieprzewidywalności jak najbardziej przewidywalne".
Gdy czytamy te punkty lub dajemy je do przeczytania partnerowi/partnerce, on zawsze może odbić piłeczkę. Ja na przykład podpadam pod dwa punkty: "grożenie rozwodem" i "karanie przez nieokazywanie uczuć".
Co jest ważne? Nie stosuję tego jako jedynego sposobu komunikacji, takie zachowania są wyrazem albo bezradności, albo zwyczajnie są konsekwencją jego działań. Nie umiem okazywać uczuć komuś, kto stale, permanentnie, bardzo często mnie dręczy. Wcześniej tak oczywiście nie było, bardzo długo wybaczałam i dalej okazywałam uczucia. Ale po tylu latach coś się wypaliło, ileż można. Tylko to oczywiście daje drugiej stronie argument do ręki:(
Z tym wszystkim trzeba uważać.

[sebalda]

I jeszcze jedno: Kroofko, czy mąż po przeczytaniu tego i przyznaniu do pewnych złych zachowań, zaczął pracować nad tym? Czy tylko się pokajał (co już bardzo dużo znaczy i dobrze rokuje), a dalej Cię terroryzuje, tylko robi to mniej otwarcie, dyskretniej? Na to musisz uważać.

[kroofka84]

sebalda napisała:

> I jeszcze jedno: Kroofko, czy mąż po przeczytaniu tego i przyznaniu do pewnych
> złych zachowań, zaczął pracować nad tym?

Na teraz jest ok. Po kilku dniach, przemyśleniu maila, wysłuchaniu cytatów z kilku książek... rozmowach... zmianie moich reakcji... i pierwszej wizycie rozpoznawczej u psychologa jest dobrze. Jednak wg mnie to zdecydowanie nie jest czas, żeby o czymkolwiek wyrokować. Póki co mam pewien dystans do tych zmian.

[sebalda]

>Póki co mam pewien dystans do tych zmian.

Mądra dziewczynka:)
Pozytywne jest to, że on się przyznał, a już to, że poszedł z Tobą do psychologa, naprawdę nieźle rokuje:) Przemocowcy, jakich ja znam, zawsze twierdzą, że są niewinni, tylko ona prowokuje.
Trzymam kciuki i pozdrawiam:)

[kroofka84]

sebalda napisała:


> Pozytywne jest to, że on się przyznał, a już to, że poszedł z Tobą do psycholog
> a, naprawdę nieźle rokuje:)

Zrobił tak, bo wyczuł, że żarty się skończyły. Kocham go i trudno byłoby mi go zostawić, ale teraz mamy małą córeczkę. I wie, że przemogę się, przeciwstawię własnej matce, która go broni, ale będę działać. I jak nie zobaczę zmian, będę dążyć do rozstania. Skończyło się czcze hasło "rozwód", zaczęła się rozmowa o separacji, alimentach bez rozwodu... to tak na początek ;) Wyczuł (i słusznie), że nie pozwolę byśmy razem unieszczęśliwili dziecko.

Ale schody już się zaczynają. Choćby to, że po pierwszym spotkaniu rozpoznawczym należałoby zapisać się na terapię we właściwym ośrodku. Oczywiście dodzwonienie się tam zakrawa na cud... A ulotki piękne dostałam w tym pierwszym miejscu :/ Co z tego skoro ktoś bez mojego zacięcia mógłby po prostu zrezygnować przez to "olewactwo"... Póki co dzwonię, jak się nie uda tutaj, gdzie nas skierowano, będę myśleć, jak się prywatnie zorganizować. Szkoda tylko, że tak to wygląda. Hałas medialny, kampanie i Bóg wie co, a jak przychodzi do działania to ściana... Na niebieską linię też się nie mogłam dodzwonić, kiedy próbowałam nawiązać jakikolwiek kontakt i dowiedzieć się o ośrodki w moim mieście.

[kroofka84]

A wcześniej milion razy słyszałam, że to ja jestem wszystkiemu winna... Nawet się przygotowałam, że będzie polemizował z opinią psychologa. Tu mnie naprawdę zaskoczył.

[zuzi.1]

Facet zaczyna tracic grunt pod nogami i trzęsie tyłkiem ;) bardzo mi się podoba Twoja postawa, tylko w tak zdecydowany i konsekwentny sposób będziesz mogła sobie z nim poradzic, musisz oddzielic się od swoich uczuc do niego i działac 'na zimno' bez zbędnych emocji, za każdym razem wyobraź sobie, że to jest obcy człowiek (a nie mąż) i co bys zrobiła, gdyby ktoś obcy się w ten sposób zachowywał w stosunku do Ciebie (to Ci pomoże w konsekwentnym działaniu).

dla facetów - sprawców

[kroofka84]

Znalazłam takie stronki (po ang.)
www.respect.uk.net/pages/what-can-you-do.html
www.respect.uk.net/data/files/choose_to_stop_booklet_for_men.pdf
shouldistayorshouldigo.net/chapter2.pdf

[zuzi.1]

B. ciekawe strony:

" Abuse doesn't just happen. Rather than being about loss of control, most of the time it's about y o u t r y i n g t o b e i n c o n t r o l.

Think about the times when you abused your partner and if you are honest to yourself you will be able to work out what was really going on.
You might have wanted to:
· Stop her doing something
· Shut her up
· Punish her for doing something you didn't like
· Punish her for hurting your feelings
· Show her who's boss
· Win the argument
· Get your own way

This is what we mean when we say that d o m e s t i c v i o l e n c e is about p o w e r and c o n t r o l. Whenever you're trying to make her do something you're trying to control her.

What stopped you killing her?
If you were really out of control anything could have happened. Actually you are much more in control than you might think."

[zuzi.1]

"How would you
feel if someone
treated you like that?

Remember:
No matter how angry you feel, it is never ok!
to scare your partner

No matter how she behaves, it is never ok!
to hurt her

You can change your behaviour if you!
choose to do so

Some abusive behaviours are criminal!
offences. The Police and the Criminal
Justice System are taking domestic violence
more seriously than ever before. They have
the power to prosecute you even if your
partner withdraws her statement

Choose to S TO P !"

[zuzi.1]

"Remember:
Your violence and abuse is a decision. It’s a
!
choice that
you
have made from the many
different options open to you and you can
choose differently
If you want to move away from a
!
relationship based on power, fear and
control to one based on intimacy and
respect, you must stop blaming your partner
for your behaviour and make changes
Just because you’ve been violent and
!
abusive in the past doesn’t mean you have
to be again
Choose to S TO P !"

[kroofka84]

Jeden link mi zjadło, ten:
shouldistayorshouldigo.net/chapter1.pdf

[zuzi.1]

1.Patricia Evans "Toksyczne słowa"
2.Marie France Hirigoyen "Molestowanie moralne"
3.Agnieszka Widera Wysoczańska "Mechanizmy przemocy w rodzinie z pokolenia na pokolenie"
4. Albert M. Geelman "Życie w związku partnerskim po trudnym dzieciństwie"

[paris-texas-warsaw]

forum.gazeta.pl/forum/w,851,150443190,,oddanie_dziecka.html?v=2
Świetne wypowiedzi w wątku Bogini, która zajmuje sie pomocą ofiarom przemocy. Ostatnie wypowiedzi - wcześniej o dziaciach.