mama wdowa

[iwk2]

Witam serdecznie. Mam 31 lat i od ponad 10 miesięcy jestem wdową. Mój mąż
zginął tragicznie we wrześniu ubiegłego roku. Tego dnia cały mój dobry,
poukladany swiat runął. Przy życiu trzyma mnie mój 3 letni synek, moja
iskierka i nadzieja. Dla niego sie jakoś podnioslam i chcę żyć dalej, on
jest chyba jeszcze bardziej nieszczęśliwy niż ja, bo nic z tego wszystkiego
nie rozumie. Chociaz niedługo minie rok odkąd zostaliśmy sami, każdego
wieczoru wydaje mi się że nie przeżyję kolejnego dnia, ale rano wstaje i żyję
dalej bo wiem że dla mojego synka musze dac z siebie wszystko. Mam wspaniałą
rodzine , wielu cudownych przyjaciol na których moge liczyć, prace, staram
się wypelnić kazda wolna chwile żeby sie nie nakręcać. Jednak w tym
wszystkim jestem bardzo samotna, bo tak na prawdę nikt kto nie przeżył takiej
tragedi nie rozumie mojej rozpaczy, tęsknoty, braku poczucia bezpieczeństwa,
strachu o nasze życie i o przyszłość. Nie moge już słuchać dobrych rad w
stylu "czas leczy rany", bo z wielką łatwością przychodzi wypowiadanie tego
typu sloganów tym którzy są szczęśliwi.
Zupełnei przypadkowo trafiłam na to forum i będę tu zaglądać. Przytulam Was
drogie "mamy wdowy", trzymajcie sie , chociaz wiem że często nie ma się
czego trzymać. Iwona, mama Konrada

[inquisitive]

Witaj Iwonko w naszej nie wielkiej grupie. Jestesmy tu, zeby sie wzajemnie
wspierac, bo kto nas lepiej zrozumie niz my same. Bardzo CI wspolczuje straty
meza. Ja tez pozbieralam sie tylko dzieki mojemu synkowi. Gdybym byla sama, nie
wiem jak by sie to skonczylo. Pozdrawiam Cie cieplutko i Was wszystkie
dziewczyny ( zagladacie tu jeszcze czasem?)

Edyta mama Sama

[magdatysz]

Witam. Ja mam 32 lata i 4,5 letniego synka. A wdową jestem od początku zeszłego
roku (dokładnie od 2 stycznia). Napewno nie będziesz tu sama i spotkasz osoby
które zrozumieją bo przechodzą przez to samo. Na razie jest nas niewiele ale
wkońcu to od nas zależy czy to forum będzie "ŻYŁO".
Pozdrawiam serdecznie i trzymam za ciebie kciuki.
Magda

[emilianna]

Witam, ja mam 30 lat i wdowa jestem od 26 kwietnia tego roku. Maz zginal w wypadku, wracajac do domu z wyjazdu sluzbowego. Rozmawialam z nim doslownie sekundy przed jego smiercia, byl juz blisko domu... Byl swietnym kierowca, a zginal jadac z tylu jako pasazer...
Nasz synek urodzi sie dopiero w grudniu. Bardzo tesknie za Marcinem, boje sie zycia bez niego, czuje sie opuszczona i zagubiona jak male dziecko, i wciaz szukam odpowiedzi "dlaczego?". Dobrze ze jestescie dziewczyny...

[edyta.g.25]

czesc Iwonko.
JA mam 26 lat i prawie 7 miesieczna coreczke. Moj MAcius zginal 7 czerwca 2006r
w drodze do pracy. Podobnie jak my wszystkie bardzo tesknie za moim mezem, nie
moze do mojej swiadomosci dotrzec ze nie zyje, ze jego nie ma i juz nigdy nie
bedzie. Nie moge pogodzic sie z tym co sie stalo. Nie tak mialo byc nie tak!!!!
Dlaczego ja, dlaczego my? Moze glupie- ale nieraz tak mysle- ze najchetniej
poszlabym do niego na grob otworzyla trumne i kazala mu wstac bo my go
potrzebujemy i to bardzo a tak sie nie zostawia osob ktore sie kocha...nie robi
sie tak! Tym bardziej ze on nigdy by nie chcial- zebysmy cierpily i zeby
krzywda nam sie dziala. Zawsze to powtrzal. Zycie u boku mojego meza- bylo
czyms najwspanialszym co mnie spotkalo- tylko dlaczego tak krotko.

Kocham go nad zycie zawsze bedzie dla mnie najwazniejsza osoba na rowni z
coreczka- to sa dwie milosci mojego zycia i jedyne! Pamiec o nim zawsze bedzie
zywa!


To tak strasznie wszystko boli, ogromny ciezar do dzwigania zafundowalo nam
zycie!!!

Edyta

[inquisitive]

Dodam jeszcze. ze mam 31 lat i jestem wdowa od ponad 13 miesiecy. Maz tez
zginal w wypadku, tylko ze motocyklowym.

Pozdrawiam

Edyta mama Sama

[iwk2]

Bardzo Wam dziękuję dziewczyny. Dobrze, że Was znalazłam. Wiem, że nie musze
Wam niczego tłumaczyć, rozumiecie wszystko. Myślę, że wszystkie jesteśmy bardzo
dzielne, ja sama się dziwie, ze jeszcze żyję i "jakoś tam funkcjonuję".
Jutro sie odezwę i napiszę coś więcej, bo mój synuś mnie teraz stąd wyciąga.
Chce sie bawić w pociąg:). Lecę do niego, w końcu cały dzień mnie nie było, bo
praca i ciągle mnóstwo spraw do załatwienia. Ale u Was też pewnie to norma.
Życie nam dokopało. Dla mnei się skończyło 23 września 05, teraz to juz
egzystencja. Pozdrawiam Was "dzielne kobietki".

[inga.s]

Ja też chciałabym dołączyć do Waszego grona. 22 września 2000 roku był ten
straszny dzień, kiedy mojemu Mężowi drogę zajechała ciężarówka. Nasza córeczka
miała wtedy 9 miesięcy. Od tamtej pory w naszym życiu bardzo różnie się
układało, były dni pełne wzruszeń, były dni pełne strachu, choroby, tęsknoty,
złości na świat i poczucia przegranego życia. Ale ono jakoś się toczy, już 6
lat radzimy sobie we dwie, mam całe mnóstwo doświadczeń, których nie ma żadna
inna znajoma mi osoba w moim wieku. Pozdrawiam Was serdecznie, zwłaszcza te
Mamy, które wciąż nie mogą się otrząsnąć po tragedii, te, które jeszcze nie
mogą uwierzyć w to wszystko. Wiem, jak Wam ciężko i trzymam kciuki za Wasze
Maleństwa, żeby były zdrowe i szczęśliwe tak, jak tylko jest to możliwe.

[klarai]

Witaj Ingo,bardzo Co wspólczuje, życie dało Co kopniaka i to w bardzo młodym
wieku. Twoje życie jak napisałaś "jakoś sie toczy", jesteś bardzo dzielna
kobietką. Życie każdej z nas jakoś się toczy, bo przecież nie mamy innego
wyjscia, mamy nasze dzieciaczki, które nas potrzebują. Musimy dać radę, chociaż
serce pęka z bólu. uściski dla Ciebie i dla Twojej córeczki. Pozdrawiam Iwona

[tede5]

Niestety, ale rozumiem Cię Iwono i pozdrawiam

[edyta.g.25]

Ale w czym nie rozumiesz iwony bo ja Ciebie w tym momencie nie rozumie?

Pozdrawiam

[tede5]

Iwona napisała: "Jednak w tym wszystkim jestem bardzo samotna, bo tak na prawdę
nikt kto nie przeżył takiej tragedi nie rozumie mojej rozpaczy, tęsknoty, braku
poczucia bezpieczeństwa, strachu o nasze życie i o przyszłość. Nie moge już
słuchać dobrych rad w stylu "czas leczy rany", bo z wielką łatwością przychodzi
wypowiadanie tego typu sloganów tym którzy są szczęśliwi". A ja tylko
napisalam, że niestety, ale ją rozumiem, w każdym słowie, choc nie chciałbym
rozumieć ...

[edyta.g.25]

Tede5 to ja nieuwaznie przeczytalam Twoj post. Dokladnie zgadzam sie z Iwonka i
z Toba. Tez wolalabym nie rozumiec tego wszystkiego...

Pozdrawiam Edyta

[blue_ice1]

BYLAM mama-wdowa....... mialam 29 lat, bylam dokladnie 7lat po slubie i
zostalm nagle sama z 3,5 letnia wtedy coreczka.... Maz - wysportowany 34-
letni czlowiek- zmarl na zwal na ulicy, do tego mial wylew krwi do mozgu.. Nie
bylo cienia szansy na uratowanie......... co przezylam - to moje:( dobrze o
tym wiecie......

........ 3 lata po smierci pierwszego meza poznalam wdowca, 2 lata starszego
ode mnie, zakochalismy sie w sobie straszliwie:) On mial syna, ja corke-
chcielismy stworzyc dzieciom zasluzony sokojny cieply , bezpieczny dom....
nie dane nam bylo- po 2 miesiecach narzeczenstwa- zginal w wypadku
samochodowym......
..... poczulam sie wowczas tak *pusta* jak nigdy przedtem w zyciu....
obiecalam sobie zadnych zwiazkow wiecej ....

....... obecnie jestem 7 lat w zwiazku z Holendrem, wspolnie wychowujemy moja
corke- obecnie lat 16,5....... mamy klopoty i problemy ale , jakos zyjemy ale
mnie chyba juz do konca zycia bedzie przesladowal ten cholerny lek przed nagla
smiercia kogos z najblizszych......

Zycze Wam wszystkiego dobrego:)

[edyta.g.25]

Jestes napewno bardzo silna i dzielna kobieta. Zycie jest takie
niesprawiedliwe...jeden ma caly czas z gorki a drugi niestety pod gorke.
Przezyc smierc dwoch kochanych bliskich Twojemu sercu osob- jestem w stanie
sobie to wyobrazic ale nie wiem jakbym sobie z takim ciezarem poradzila. Czy
dalabym rade po raz drugi udzwignac to? Nie chce sie w zyciu tego dowiedziec.

Pozdrawiam i sciskam serdecznie: Edyta

[inquisitive]

Strasznie Ci wspolczuje, raz przechodzic przez to pieklo jest wystarczajaco
ciezko, ale dwa razy...nie wyobrazam sobie tego. Musisz byc bardzo silna, ze
sie nie poddalas. Zreszta ja wiem, ze to dla naszych dzieci sie nie poddajemy.
Pozdrawiam i sciskam mocno

Edyta

[agakaiserka]

Odswierzam watek...
Jestem jedna z was.....
We wrzesniu 2005 stracila moja milosc zycia!Mojego meza.Rowniez zginal nagle w
wypadku motorem!!!!Zostalam sama z wtedy poltorarocznym synkiem.Swiat mi sie
zawalil,nie chcialam zyc ale nikt mnie o to nie pytal czy chce czy nie!Musialam
i musze.Dla synka!!!Chce zeby byl tak szczesliwy jak tylko sie da.A ja?Jak
patrze na niego,dodaje mi mnostwo sil.Codziennie rano czerpie nowa porcje na
caly dzien.I tak codziennie.Wieczorami,kiedy siedze sama w 4 scianach,gdzie
jeszcze niedawno bylismy tak szczesliwi placze i tesknie tak bardzo....Czy
starczy mi jescze sily?Na jak dlugo?Czasami wydaje mi sie ze juz nie dam rady....
Pytanie do tych z was z wiekszym stazem malzenskim-czy miszkacie dalej w tym
Waszym wieszkaniu gdzie wszystko wam go przypomina?Co z rzeczami
osobistymi?Stoja na swoim miejscu?Szczoteczka,rzeczy...Czy odwazylyscie sie
stworzyc nowy dom....Ja nie mam odwagi i sily...
Piszcie!!Wiem ze rozumiemy sie jak nikt!!!PISZCIE!!
Sciskam was BARDZO!

[magdatysz]

Mieszkam dalej w tym samym miejscu i na dodatek z teściami. Na półkach stoją
ksiażki Rafała, jego figurki, makieta okrętu - wielka. W szafie jeszcze część
ubrań. Wiele z nich już oddałam. Jego "składzik rzeczy różnych" w jednej z
półek nadal nieruszony, chociaż wiem że powinnam go otworzyć i nie patrząc
wszystko wyrzucić. Jakoś nie mam do tego sił, ale wiem ze wkońcu będe musiała
to zrobić. Z częścią rzeczy zrobiłam juz dawno porządek - pierwsza z rzeczy
które niemal natychmiat wyrzuciam była szczoteczka do zębów - nie mogłam znieść
jej widoku.
Powoli dojrzewam do myśli wyprowadzenia się stąd, kupienia mieszkania. I tak na
prawde jedyną rzeczą która mnie powstrzymuje to kosmiczne ceny i fakt ze byłoby
mi trudno samej się utrzymac z jednej pensji, a renty Łukasz nie ma.
Oswoiłam juz to wszystko i od niedawna zaczęłam myśleć o przyszłości. Ale to
przychodzi z czasem - mi zajęło 2 lata. Żal i tęskona za kochanym mężczyzną
pozostają, miłość do niego też ale przychodzi taki moment że zaczyna się zdawać
sprawe z tego że chciałoby się być kochanym i jeszcze raz kochać. Czy będzie mi
to dane... Nie wiem.

[zeng]

Większość rzeczy Ani jest tam gdzie zawsze była. W wygodniejszych (wyższych)
szufladach nadal jest jej bielizna a ja się schylam do swoich szuflad do ziemi,
w szafie na jej półkach leżą nadal jej rzeczy. W łazience stoją jej kremy, jej
perfumy, jej szczoteczka. Prawie wszystko jest jakby była w pracy... tylko
zdjęć więcej....

[manuskrypt]

Witaj w naszym gronie!
Przez 11 lat byłam mężatką. 8 miesięcy temu zmarł mój mąż Jacek. Nadal z naszą
córeczką (3-latką) mieszkam tam, gdzie do tej pory. Żadnej rzeczy Jacka nie
wyrzuciłam, nie schowałam. Wszystko jest tak jak było. Gdyby teraz stanął w
drzwiach mógłby zacząć życie w przerwanym miejscu. Może to wariactwo. Znajomi
mówią, że zacznę się pozbywać rzeczy, gdy zabraknie mi miejsca. Osobiście w to
nie wierzę, bowiem nasz dom był zaplanowany na naszą trójkę i każdy ma tyle
miejsca by mu wystarczyło. Moja przyjaciółka uważa, że wariactwo będzie wtedy,
gdy stwierdzę, że kosmetyki Jacka się przeterminowały i zamiast je wyrzucić, to
kupię nowe by znów postawić.
W domu zmieniłam tylko jedno. W pokoju Zuzi wisi na ścianie bardzo duże zdjęcie
jej i taty (bardzo radosnych). Chciałabym by pamiętała tatę właśnie takiego,
ale wiem, że nie pamięta. Była zbyt mała jak umierał :-(
O nowym życiu nie myślę. Wiem, że każdy pragnie kochać i być kochanym, ale
drugiego Jacka już nie znajdę na tym świecie. Pozostaje mi więc czekać na
przejście na drugą stronę.

[agama30]

Mój staż to 2 lata 7 miesięcy i 19 dni. To barzdo długo, szczególnie jeśli ma
się ciągle nadzieję, że kiedyś minie ten ból, tęsknota. 8 miesięcy temu
przeprowadziłam się do nowego mieszkania w zupełnie innej dzielnicy na drugim
końcu miasta. Myślałam że to w jakimś stopniu pomoże mi i córce żyć w miarę
normalnie bez przykrych wspomnień. I tak jest ...ale dla mojej córeczki. Ola
nienawidziła naszego byłego mieszkania, wolała mieszkać u moich rodziców. Kupno
mieszkania było także inwestycją, wiedziałam że jeśli mam zabezpieczyć w jakiś
sposób Olę to najwyższy czas zacząc, bo nie mogę już liczyć na Sławka, a im
później zacznę tym trudniej będzie z moich dochodów spłacać kredyt. Zresztą
można powiedzieć że Sławek również zainwestował w mieszkanie Oli. Połowę
środków na zakup mieszkania to pieniądze z ubezpieczenia Sławka, na resztę
wzięłam kredyt, dosyć duży, bo chciałam też urządzić mieszkanie. Ale spłacam i
nie jest źle. Starego mieszkania nie sprzedałam, nie mogłam, mimo że ja też
przestałam go lubić. Wynajęłam je i mam po części na spłatę kredytu. W nowym
mieszkaniu czuję się lepiej, chociaż Sławka i tak jest w nim pełno, mimo że
nigdy w nim nie mieszkał. Ale mam kanapy , które razem wybieraliśmy w sklepie,
które razem kupiliśmy a na których nigdy nie usiadł, może sprawdzaniem w
sklepie. W nowych szafach Sławek ma soje pólki, te najwyższe, bo tak zawsze
było (ma 192 cm wzrostu, więc dla niego nie jest to problem), na pólce przy
lustrze stoją jego ulubione perfumy, , w szfce krem i maszynka do golenia.
Regały pełne są jego książek prawniczych, przewiozłam jego wszystkie dokumenty
i notatki, stare kalendarze osobiste, które rzeczywiście zajmują sporo miejsca,
ale dom urządziłam na nas troje i chyba tak już pozostanie. Chciałabym poczuć
się kochaną, bo że Sławek mnie kocha to wiem, ale chcę to poczuć, chcę poczuć
się atrakcyjna , chcę być kobietą, nie tylko matką i ojcem. ale nie potrafię
przestać kochać mojego męża, a aby spotkać kogoś trzeba mu zrobić w sercu
miejsce a ja nie potrafię. Pozdrawiam Aga

[iwles]

Mieszkanie to samo.
Nie zmienię chyba, ze względu na brak środków, ale też i dlatego, że czuję się
tu dobrze.

Ubrania po Jacku ?
Jakieś 10 m-cy po śmierci uporządkowałam 2 półki z szafy, szufladę i wszące
koszule.
Kosmetyki - i niektóre rzeczy - wyrzuciłam kilka dni po pogrzebie. Wczesniej
stały sobie w czarnym worku, tak jak dostałam ze szpitala.

Pozostałe - te duże rzeczy - wisza nadal: garnitury, kurtki, płaszcze, buty w
szafce, torba do pracy wraz ze wszystkimi dokumentami stoi w szafce, zegarek,
przez prawie rok leżał dokłądnie na tym samym miejscu, na którym go zostawił.
A komórkę męża ładowałam jeszcze przez kilka miesięcy.
I przełączałam program w TV na Jego ulubiony serial, bo leciały kolejne
odcinki. Byłam pwna, że siedzi obok i ogląda....



Minął 1 rok i 3 m-ce.
Nadal zyję dniem codziennym.
Nie mam już marzeń, nie planuję niczego.
Biorę z życia to, co mi daje, boję się wybiegać do przodu.
Nie zarzekam się zmian, ale już nie robię żadnych długoterminowych.


A teraz nie mogę się doczekać lata.
Kiedy świeci słońce i dni są dłuższe - miewam więcej optymizmu w sobie.

[tomaszl35]

Witam. Mam 36 lat i 6 letnią córeczkę, od grudnia 2005 jestem wdowcem.
Zauważyłem że większość osób piszących na tym forum to wdowy więc mam nadzieję
że będzie nam się dobrze rozmawiało. Pozdrawiam

[manuskrypt]

Witaj!
To Zeng będzie miał wreszcie sprzymierzeńca :-)
Pozdrawiam.
Anna

[hafal]

witaj, fajnie że zdecydowałeś się zajrzeć na nasze forum:)to dobre miejsce,
zeby się wyżalić, wyrzucić z siebie złość, żal, zmutek. Ale też, dobre miejsce,
aby znaleźć zrozumienie, czasem odpowiedzi na trudne pytania i codzienne
problemy. No i na koniec, dobre miejsce, zeby spróbować odnaleźć nadzieję i
radość.....w tej niełatwej rzeczywistości
No i rzeczywiście Zeng będzie miał sprzymierzeńca w tym zdecydowanie babskim
gronie;)
Pozdrawiam, Hania

[tomaszl35]

już mi się wszyscy podobacie:)

[inquisitive]

Bo my wszyscy jestesmy naprawde fajni ;) Witaj w naszym gronie.
Edyta

[magdatysz]

Właśnie mi Hania o Tobie doniosła ;) Więc również Cię witam na tym naszym
bardzo specyficznym forum, które często pomaga przetrwać trudne chwile i na
którym mozna dostać dużo wsparcia.
Magda

[tomaszl35]

ja rónież witam was wszystkich serdecznie:)

[zeng]

Ja się zdecydowanie dobrze czuję w babskim gronie :)

Witaj Tomasz, siadaj i gadaj. Tu nie były głównie wdowy tylko same wdowy. No i
ja.

Na pewno tutaj porozmawiasz oprócz spraw zwykłych tez o sprawach w których na
innym forum zrozumienia nie znajdziesz, więc dobrze, że tutaj trafiłeś do nas ;)

Pozdrawiam,
Daniel

[tomaszl35]

mam taką nadzieję Danielu bo te inne fora to są do niczego no i teraz to jest
nas dwóch

[agama30]

Witaj w naszym gronie. Aga

[tomaszl35]

a witam witam:) agniesiu

[aneri59]

Witajcie,przed dwoma tygodniami dołączyłam do Waszego grona,
po ponad 25 latach wspólnego życia. Po nagłej śmierci męża
nie potrafię się otrząsnąć. Wszędzie gdzie się ruszę
widzę Jego postać. Mieszkają ze mną dorosłe dzieci,
ale przeraża mnie świadomość, że wkrótce odejdą z domu
i założą własne rodziny, a ja zostanę sama.
Bardzo mi męża brakuje. Wszystko w domu jeszcze jest tak
jakby przed chwilą wyszedł i zaraz wróci.
Staram się przebywać wśród ludzi.
Bardzo mi smutno.

[hafal]

witaj, to bardzo smutne...trzymaj się i miej nadzieję, ze życie się poukłada.
Po 25 latach pewnie strasznie trudno zacząć "być samą". Nikt tu chyba nie ma
takiego stażu. Ale łączy nas ten sam ból po stacie najukochańszej osoby...Mam
nadzieję, ze znajdziesz tu choć trochę ukojenia.
Pozdrawiam,
Hania

[aneri59]

Czytam to forum i widzę, że jest tutaj bardzo wielu młodych ludzi,
którzy stracili swoich bliskich. Jestem pewnie w wieku Waszych rodziców,
ale ból po stracie najukochańszej osoby jest ten sam.
Minęło zaledwie 15 dni od tego tragicznego dnia, mam koło siebie
moich synów i muszę być silna dla nich.
Napewno skorzystam z Waszych doświadczeń w radzeniu sobie
w tych trudnych chwilach, napewno Wam jest trudniej bo macie małe dzieci,
ale wierzcie mi dorosłym dzieciom też trzeba poświęcać wiele czasu.
Pozdrawiam

[dusia75]

Witaj wśród nas. Przykro mi że i Ciebie to spotkało, ale cieszę się tu trafiłaś.
Razem raźniej, tutaj nie będziesz sama.
Pozdrawiam Edyta

[digirec]

My za dwa miesiace obchodzilibysmy 15 rocznice slubu,tak jak pisał zeng ,pojde
na cmentarz...tak jak codzien....od 5 miesiecy
pozdrawiam
Ela