stale się obraża:(

[azjab]

może problem średni jak na forum, ale dla mnie trudny do
przerobienia. Mamy roczne dziecko, fakt, wiele się zmieniło od czasu
pojawienia się córki...ze strony partnera.
Dba jak dbał o rodzinę, pomaga, troszczy się itp.
Natomiast zauważyłam, że mniej mu zależy na nas!!! Kiedyś było nie
do pomyślenia, aby po małej sprzeczce nie odzywać się do siebie
kilka dni... teraz to norma, którą niestety on mi serwuje:(
Wróciłam do pracy, wiele rzeczy jest na mojej głowie, nie wspomnę o
tym że coraz mniej zostaje czasu dla siebie.
Problem polega na tym, że wystarczy drobna wymiana zdań, a mój facet
milknie na kilka dni, padają z jego strony mocne słowa, bez
przekleństw, ale dotkliwe. Pełne obojętności. Staram się nawiązać
rozmowę, ale wzamian słyszę odmowę... Po kilku dniach, kiedy ja już
jestem na skraju załamania nerwowego, przemawia.
Obraża się o bardzo błahe sprawy, a już normą jest kłótnia kiedy
odwiedza nas gość z mojej rodziny, albo mój znajomy/a. Nie wiem co
się dzieje. Co kłótnia, to mniejsza miłość i zaangażowanie z mojej
strony. Chyba się boję, że jeśli znowu dam wiele od siebie znienacka
pojawi się kolejna kłótnia i ciche dni. Niszczy nasz związek
regularnie, nie chcę tego, ale sił już mi brak:(

[smooczek]

Mało kto wie, że milczenie, po to by ukarać osobę, z którą się jest
w związku to pospolita przemoc i szantaż emocjonalny. Dlatego tak
boli i dlatego tak trudno się obronić. Powiedz Twojemu mężowi, że
niszczy psychikę osoby, której obiecał miłość. Jeżeli do
tego "odgradza" Cię od bliskich osób, to mi się to bardzo wydaje
podejrzane. Szukaj wsparcia własnie wśród bliskich.

[inguszetia_2006]

Witam,
Mam ten sam problem. Ja jednak już nie daję rady psychicznie. Chyba
skończy się rozwodem, bo przebywanie w domu z wiecznie
niezadowolonym, kłótliwym małżonkiem przekracza moje siły.
Też mam dziecko(córka ma sześć lat),ale tłumaczenie jej całej
sytuacji chwilowo mnie przerasta. Sytuacja patowa... I to kretyńskie
obrażanie się o byle co... Wiesz, ja mam wrażenie, że mój małżonek
nie ma wcale ochoty rozmawiać, a jak łaskawie się wypowie, to zrzuca
winę na mnie. Tak jest za każdym razem. To jest męczace i
upokarzajace, a ja mam tego dość. Nie czuję się winna,jestem w
porządku (potrafię spojrzeć na siebie obiektywnie), problem tkwi w
moim małżonku. Poza tym u mnie dochodzi jeszcze znaczna różnica
poglądów, co w zasadzie wyklucza możliwość porozumienia. Ta cała
sytuacja trwa już dość długo i jest coraz gorzej. Przestałam się
łudzić, że coś sie zmieni. Mój małżonek chce manipulować mną w
prymitywny, żenujący sposób tzn. urzadzając "ciche dni", "obrażajac
się" itp., a później imputując mi winę. Ja już postanowiłam; rozwód!
Małż jeszcze o tym nie wie. Muszę po świętach przygotować
psychicznie rodzinę i córkę,że zaczynam nowe życie i zakończyć tę
komedię.
Jak masz siłę i ochotę, to walcz o swoje małżeństwo, ale z typkiem,
który wiecznie się obraża nie jest to łatwe, żeby nie powiedzieć
niemożliwe. Mimo wszystko życzę powodzenia;)
Pzdr.
Inguszetia

[gggabi]

O nie jestem sama. U nas zaczęło się od problemów w rodzinie. Kiedy
chciałam z nim porozmawiać ucinał, bo się denerwuję. Potem zaczęło
sie obrażanie, ciche dni. Nie mam już sił pytać o co tym razem-
często słyszę "nie będę ci mówił, bo po co się masz denerwować" Ze
spokojnej cichej osoby zrobiłam się kłębkiem nerwów. Nie jestem
gadatliwa, wręcz może odwrotnie. Ale te jego ciche dni zaczynają
mnie przerastać. Nie potrafię sobie z tym poradzić. Ostatni wpadłam
na pomysł, by mu pokazać, ze jestem jednak zadowolona z życia itp.
ale długo tak nie pojadę a i tak większych rezulatów nie widzę.
Starałam się mu mowić co myślę, też było źle - więcej pretekstów do
obrażania się. Jak długo tak można - u nas trwa około rok. Szkoda mi
dziecka, nie klucimy się przy niej ale ona itak dobrze wie co i jak.
Czemu ci tatuś nie powiedział lub odwrotnie. Na rozmowę - typu o co
za co - już nie mam sił. Podowiedzcie co moge zrobić by zmienić
takie postępowanie. Dodam, że pracujemy oboje, mieszkamy we troje -
niby problemów wcale................. :(

[gggabi]

sory za byki. Ale nie potrafię już myśleć - mam takie wrażenie.

[parsley0]

Rozumiem ten problem, bo u mnie jest podobnie. Mąż jest baaardzo
dobrym człowiekiem, troszczy się o mnie - ale jest obrażalski.
Najgorsze jest to, że na ogół nie wiem za co się obraził i z pozoru
jest ok tzn. rozmawia ze mną ale tylko "służbowo". Ja jednak
wyczuwam dziwną atmosferę i pytam czy się gniewa, on natomiast
uparcie mowi, że nie. Nie lubię wiercić mu dziury w brzuchu i ciągle
się dopytywać, ale gdy tak dociekałam czasami się przyznawał.
Niestety jestem bardzo wrazliwa i często płaczę - on tego nie lubi i
woli mnie nie denerwować. A może woli sobie oszczędzić nerwów i
widoku mnie płaczącej, sama już nie wiem...

[gggabi]

Też jestem beksa, ale przy nim już nie potrafię i dawno nie widział
moich łez. A już na pewno nie przez jego obrażanie. I mój też jest
dobrym człowiekiem ale to nie wystarcza, wszelkie decyzje musze
podejmować sama, bo on nie ma zdania. Chcieliśmy kupić dom, ale
najlepiej jak ja bym go znalazła i wszystko załatwiła, on by się
podpisał. Tak się nie da, cała odpowiedzielność spada na mnie, bo po
co rozmawiać i mnie denerwować, najlepiej jak sama zdecyduję....

[parsley0]

Dokładnie, mój też często nie ma zdania. Mnie to wkurza, bo jak
podejmę jakąś decyzję (lub coś powiem) to istnieje zagrożenie, że to
mu się nie spodoba i jakby co to ja jestem za to odpowiedzialna.
jest to brak takiego "wspólnego frontu". Róznica miedzy nami polega
też na tym, że ja lubię rozmawiać, nazywać czasem jakies rzeczy po
imieniu - on nie. Np. uzgodnilismy, że to on mówi swoim
rodzicom "nie", kiedy faktycznie zgodziliśmy się wcześniej że taka
jest nasza wspólna odpowiedź. Chodzi o to, że jeśli powiem to ja -
mogę wyjść na jędzę. No i oczywiscie, jak przychodzi co do czego, to
ja muszę się odzywać (bo jemu jakos nie wyszło). A nawet jeśli on
mówi w naszym imieniu, to i tak patrzą na mnie jak na jędzę (bo nie
wierzą w jego umiejetnosc podejmowania decyzji - kazda nasza wspólna
decyzja jest widziana jako moja decyzja). Więc jak to sie mówi; jak
nie urok, to...
Pozdrawiam Cię gggabi

[gggabi]

I jak to załatwić, dalej ciągnąć to mruczenie czasem służbowe a
czasem wcale. Nie wiem jak mam postąpić, by wreszcie mówił co
myśli.

[parsley0]

Też chcialabym znać na to receptę. Ja spróbuję przeczekać to
mruczenie. Chwilowo zajmę się sobą. A co tam!
Trzymaj się!