Co robić? Toksyczny związek...

[kate_b]

Mam mętlik w głowie, jesteśmy właśnie po kłótni i już nie wiem co
mam robić. Jesteśmy razem ponad 9 lat, od dwóch mieszkamy razem. Nie
mamy ślubu ani dzieci, prowadzimy razem firme.
Kłótnie są zawsze wywoływane przez niego, niby z mojej winy. Zwykle
rozchodzi się o drobiazgi - że go nie obudziłam na czas, że
pomyliłam się przy zamawianiu towaru, nie napisałam właściwie maila
do klienta. Przy awanturze on dostaje napadów agresji, niszczy coś w
domu, usiłuje wyżyć się na naszym króliku - gdy ja go bronię, obrywa
się mi (właśnie mam siniaki a on poszedł spać). Nic do niego nie
dociera, tłumaczyłam już milion razy, że nie powinien tak reagować.
Żyję w stresie, że coś źle powiem, źle zrobię, nie po jego myśli i
będzie awantura.
Marzę o normalnej rodzinie, ślubie, dziecku... Łączy nas wspolny
biznes, nie potrafię sobie wyobrazić życia samodzielnie po tylu
latach. Nie wiem już co robić, wciąż się łudzę, że dojdziemy d
porozumienia - zwykle ja przepraszam, obiecuję że się poprawie i nie
będę popełniać błędów, on mi łaskawie daje ostatnią szansę...
Przepraszam że się rozpisałam, ale jestem troche roztrzęsiona...

[annb]

jak zabije twojego krolika aty wyladujesz na oiomie to zaczniesz
cwiczyc wyobraznie
o ile przezyjesz
powodzenia

[marzeka1]

"Marzę o normalnej rodzinie, ślubie, dziecku"- ale chyba nie z tym panem???? Bo chyba nie wierzysz,że on się zmieni?nie po tylu latach, bo zmiany trzeba chciec wewnętrznie.

[kate_b]

Racja, choć cały czas się łudzę że się da zmienić.
Problem w tym, że całe moje życie to "my", to "on", to firma.
Jesteśmy związani ze sobą prawie jak małżeństwo z takim stażem,
tylko bez "papierka", czyli niby łatwiej w tej sytuacji. Ja boję się
to stracić ale jednocześnie boję się co dalej. Obawiam się tez, że
gdy się rozstaniemy, on coś głupiego zrobi (mówi że nikt nie będzie
płakał), bo może pójść jedynie do rodziców a to przecież oznaczałoby
porażkę i start od zera.

[annb]

ale to nie jest twoje dziecko zebys sie miala martwic co on zrobi po
rozstaniu
jakos on sie nie martwi tym jak wygladasz z siniakami

[krzysztof-lis]

Kolejny wątek w stylu
"mam toksycznego partnera, on się nie zmieni, ja nie chcę odejść, co zrobić?!"

Co zrobić? Odejść. Albo przestać marudzić.

[jambalaya80]

Mi nie potrzeba bylo siniakow zeby przejrzec na oczy i odzyskac zdrowy osad
sytuacji.Byc moze Ty potrzebujesz zlamanej reki lub rozbitej czaszki.Rozni sa
ludzie i ich potrzeby.Pooczytaj sobie to forum,moze sie otrzasniesz.

Polecam ten watek

[jambalaya80]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=898&w=82286915
Bardzo sympatyczny, prawda?

[gatsien]

Ja Cię doskonale rozumiem! Ciężko jest zmienić CAŁE swoje życie, szczególnie jak
się jest z kimś tyle lat i wokół tej osoby wszystko się kręci, i życie prywatne,
i zawodowe. I niestety najczęściej takie związki trwają bardzo długo, zazwyczaj
do czasu jakieś tragedii, albo psychicznego wyczerpania jednego z partnerów.
Wiem to z doświadczenia.
Jeśli chcesz żyć normalnie, to rada jest jedna - ODEJDŹ !!! Będzie Ci ciężko,
ale im szybciej to zrobisz, tym szybciej staniesz na własnych nogach, tym
szybciej poukładasz sobie swoje życie i tym szybciej będziesz miała szansę na
normalną rodzinę!!!

[kate_b]

Dziękuję za odpowiedzi, naprawdę nie miałam zamiaru marudzić,
chciałam z kimś porozmawiać, ale chyba większą popularnością cieszą
się wątki mężatek z dziećmi, bo to przymniej z pozoru bardziej
skomplikowany problem. Dziękuję raz jeszcze, pozdrawiam

[annb]

ale jakąchcesz dostac odpowiedz skoro te cie nie zadowalają?
zyjesz z przemocowcem
ktory wyladowywuje sie na tobie
chcesz pogłaskania po glowie?
to nic nie zmieni
mozna makijazem maskowac since ale po co
stan przed lustrem
popatrz na siebie
marnujesz zycie z furiatem
ktoremu na dodatek matkujesz
chcesz rady-odejdz

[finegrain]

Wiesz co, po prostu nie reaguj na jego agresję. Przy okazji
następnej sprzeczki o błahostkę, powiedz, że ma się nie odzywać w
ten sposób do ciebie i nie reagowac jak furiat i nie daj się
wciagnąc w pyskówkę. Spróbuj mu pokazać, że mozna tego typu sprawy
wyjaśnić w spokojny sposób, nie denerwując się wzajemnie. Był okres
w moim małżeństwie, że też żywo reagowaliśmy, sprzeczki, wyzywanie
się, ale postanowiłam to przerwać i udało się. Oczywiście w naszym
przypadku oboje się nakręcaliśmy, to znaczy, że ja nie byłam bez
winy. Stwierdziłam w końcu, że mamy się wspierać, a nie dołować.
Teraz ważne jest dla mnie, by nie urazić męża, nie powiedzieć mu nic
niemiłego, tylko w celu dogryzienie jemu. Jeśli on zaczyna podnosić
głos (teraz to się prawie nie zdarza), mówię spokojnie , że nie
zyczę sobie takiego tonu i on od razu mówi normalnie. Oczywiście nie
jest tak, że jak mam jakieś pretensję, to je przemilczam...mówię,
ale bez agresji w stosunku do męża. Życze powodzenia.

[kate_b]

Cieszę się, że Wam się udało. U mnie niestety jest tak, że on nie
przyjmie do wiadomości, że ma obniżyć ton, tylko jeszcze bardziej go
to zdenerwuje... Bo przecież to ja się przyczyniam do awantur...

[finegrain]

Musisz znaleźć sposób, żeby on zmienił swoje postępowanie. Jeśli
zależy mu na związku, to musi to zroumieć. Dlaczego nie przyjmuje
teggo do wiadomosci, że ty zyjesz w stresie? Jesli uważasz, że
rozmowa i później konsekwentne wymuszanie normalnego tonu, nic nie
dadzą, to powiedz mu, że albo idziecie do psychologa, albo ty
odchodzisz.

[kate_b]

Przepraszam, reaguję dziś emocjonalnie. Niby prosta sprawa (i
słuszne rady) - odejść, tylko jak to zrobić? Z jednej strony mi na
nim zależy, ale mam już dość. Dość siniaków, dość poniżania i życia
w stresie. Dom jest mój, firma na mnie, więc w sumie to on powinien
się wynieść... Tylko wiem, że chociaż on powie że to już koniec, to
pewnie powie też że idzie gdzieś coś zrobić i że więcej o nim nie
usłyszę... A ja naprawdę się tego boję, bo on jest zdolny do
wszystkiego. Nie wiem co mu strzeli do głowy i gdyby rzeczywiście
coś zrobił, chyba bym sobie tego nie wybaczyła. W dodatku ma
fantastycznych rodziców....

[die_blume]

Na kim ci zalezy? na czlowieku, ktory Cie bije? I zneca sie nad Bogu ducha
winnym zwierzatkiem? A ta firma jest tego warta? A on jest tego wart? Uciekaj,
nim zajdziesz w ciażę.

[marianka_marianka]

kate_b napisała:
Dom jest mój, firma na mnie, więc w sumie to on powinien
> się wynieść... Tylko wiem, że chociaż on powie że to już koniec, to
> pewnie powie też że idzie gdzieś coś zrobić i że więcej o nim nie
> usłyszę... A ja naprawdę się tego boję, bo on jest zdolny do
> wszystkiego. Nie wiem co mu strzeli do głowy i gdyby rzeczywiście
> coś zrobił, chyba bym sobie tego nie wybaczyła.

Dziewczyno - przeczytaj co piszesz. Wszystko jest Twoje - nad czym się zastanawiasz - jesteś niezależna finansowo - nie macie ślubu ani dzieci... Postaw swoje warunki i wyznacz termin, jeżeli nic się nie zmieni, każ mu się wyprowadzić. Przecież on u Ciebie ma jak u Pana Boga za piecem! Zapewniam Cię, że on sobie nic nie zrobi - to taki typ, co tylko dużo gada, znam takich. A te siniaki niech ktoś obejrzy, może lekarz i zrób zdjęcia, w razie czego masz dowód. Ten Twój facet wygląda na takiego, co to przed sądem by płakał, ze mu się wszystko należy i że to Ty go bijesz...

[brak.polskich.liter]

kate_b napisała:

> Nie wiem co mu strzeli do głowy i gdyby rzeczywiście
> coś zrobił, chyba bym sobie tego nie wybaczyła. W dodatku ma
> fantastycznych rodziców....

No, to jest rzeczywiscie argument nie do zbicia, za trwaniem przy przemocowcu i
mamuskowaniu mu - pan otoz cudownych rodzicow ma :P
To jest wlasnie clou, nieprawdaz.

Grasz w "tak, ale". Zbijasz kazda rade, ktora dostajesz - a sa one dosc zbiezne
miedzy soba, ale pewnie niezbyt zbiezne z tym, co chcialabys przeczytac.

Proponuje zatem kurs ceramiki artystycznej albo wizazu. Nic sie w Twoim zyciu
nie zmieni, ale przynajmniej zaspokojona zostanie potrzeba estetyczna, a to
zawsze bonus. Wizaz ma te przewage nad ceramika, ze uzyskane umiejetnosci okaza
sie bezcenne w maskowaniu podbitych oczat i innych dodatkow urody, ktore - w
szerokim asortymencie - zafunduje Ci ukochany (juz sie chlopak wprawia, nie?).
Z drugiej znow strony, przy okazji studiowania tajnikow ceramiki dowiesz sie
conieco o klejach i cementach, co pozwoli Ci w przyszlosci wybrac najlepszy klej
do protez zebowych, kiedy juz ukochany powybija Ci zeby z powodu przesolonej zupy.

[borowina75]

kate_b napisała:

ale chyba większą popularnością cieszą
> się wątki mężatek z dziećmi, bo to przymniej z pozoru bardziej
> skomplikowany problem. Dziękuję raz jeszcze, pozdrawiam

to jest bardziej skomplikowany problem, nie tylko z pozoru

[borowina75]

kate_b napisała:

> ...ale chyba większą popularnością cieszą
> się wątki mężatek z dziećmi, bo to przymniej z pozoru bardziej
> skomplikowany problem. Dziękuję raz jeszcze, pozdrawiam

to jest bardziej skomplikowany problem, nie tylko z pozoru

[triss_merigold6]

Nie nudź. Takie jak Ty nie odchodzą. Zajdziesz w koncu w ciążę,
urodzisz a facet będzie miał dwie osoby do wyżywania się.
Najwyraźniej lubisz życie w toksycznym układzie, z bycia ofiarą też
są profity.

[gatsien]

Sporo w tym racji co piszesz niestety...

[kate_b]

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi. Chciałam się wyżalić, było mi źle,
więc się wyżaliłam. Jesli kogoś zanudziłam, przepraszam.
Potrzebowałam nieco wsparcia i troszkę dostałam, choć i po głowie mi
się dostało... Wiem, że macie wszyscy rację i wierzcie mi, że
przeczytanie Waszych wypowiedzi i innych wątków na tym forum otwiera
oczy, uświadamia wiele. Czuję, że dojrzewam w sobie do jakiś
decyzji, za co Wam dziękuję. Nie wiem jak szybko uda mi się z tego
związku wyplątać, ale chyba się uda. Jeśli tylko mogę mieć jakies
spostrzeżenia co do wielu wypowiedzi, to czasem brakuje tam tylko
stwierdzenia "uciekaj i nie bój się, wszystko będzie dobrze". Dzięki
raz jeszcze

[18_lipcowa1]

uciekaj i nie boj sie, wszystko bedzie dobrze
wszystko bedzie lepsze niz takiez zycie
a z czasem znajdziesz mezczyzne ktory bedzie cie dobrze traktowal
sa tacy,,,

[postolek]

odejdź z tego związku proszę. Będzie lepiej, ale na to trzeba czasu.
Będziesz tęskniła za dobrymi chwilami, on nagle prawdopodobnie
zrozumie swój błąd i będzie obiecywał złote góry i gwiazdkę z nieba.
Wiem, co czujesz, sama to przezyłam. Odeszłam, ale po pewnym czasie
dałam się złapać w kolejną pułapkę pustych słów i złudnych nadzieii.
Jak wróciłam zaszłam w ciążę. Było już tylko gorzej, częciej, bez
przeprosin z wyrzucaniem mnie z domu. Potem zaczął znęcać sie nad
psem. Wiesz co robił? Wieszał go!!! Potem agrsja przeszła na
maleńkie dziecko. Najpierw straszne krzyki nad płaczącym
wcześniaczkiem, potem bicie po pupie, siniaki na udach, bicie po
twarzy i innych wiele dewiacji. Odeszłam. Nie, nie odeszłam
uciekłam!!!W dosłownym tego słowa znaczeniu. Nie ucz się na moim
przykładzie, nie doświadcz tego samego.
Będzie trudno, bo go kochasz. Bedziesz tęskinić, ale nie nabierz się
jak ja. Szkoda życia i zdrowia. Utnij wszelkie kontakty, bądź głucha
na prosby i groźby, daj sobie czas i zajmij się wyłącznie sobą.
Krzycz, płacz, daj upust emocjom, ale z czasem to minie i nim się
obejrzysz, uznasz, że nie rozumiesz samej siebie, jak można było
kochać kogoś takiego. To nie miłość, to współuzaleznienie. A potem
będzie już tylko lepiej. Zobaczysz, odnajdziesz samą siebie i wtedy
zaczniesz zyć szczęśliwie. Wtedy będzie wszystko dobrze.
Trzymam za Ciebie.

[kate_b]

Dziękuję za słowa otuchy, cieszę się, że Tobie się udało.
W jednej chwili jestem silna, za moment płaczę i nie mogę się
pozbierać. Nie wiem, może nasz związek już się zakończył, bo on
wyszedł koło 18 i go nie ma. Wiem że nie będzie łatwo, bo nie wycina
się 9 lat życia ot tak. Ale wierze, że jestem w stanie dać sobie
radę, gdy już ten pierwszy krok będzie zrobiony

kate

[18_lipcowa1]

kate_b napisała:

> Dziękuję za słowa otuchy, cieszę się, że Tobie się udało.


czyli mozna...

> W jednej chwili jestem silna, za moment płaczę i nie mogę się
> pozbierać. Nie wiem, może nasz związek już się zakończył, bo on
> wyszedł koło 18 i go nie ma.

w sumie fajnie by bylo
mam nadzieje ze dostanie gdzies w bramie lomot od podworkowych
dresiarzy?


Wiem że nie będzie łatwo, bo nie wycina
> się 9 lat życia ot tak.


No jak nie? Pan to wlasnie zrobil, bijac i ponizajac Cie.


Ale wierze, że jestem w stanie dać sobie
> radę, gdy już ten pierwszy krok będzie zrobiony



Oczywiscie ze dasz sobie rade, tylko zrobze juz ten pierwszy krok,
Czyje mieszkanie? Twoje ? Wywal go i zmien zamki, powiadom rodzine i
policje gdyby Ci grozil.
Jego? Wyprowadz sie. Do rodzicow, kolezanki, wynajmij cos.
To jest 1 krok.
Podziel firme, wez co twoje i uciekaj od pana.

[kate_b]

Mieszkanie moje, firma moja, on jest pracownikiem.

Właśnie wrócił bez słowa i zamknął się w pokoju.

Na łomot bym nie liczyła, na dwumetrowego faceta trzebaby dużej
bandy dresiarzy ...

[18_lipcowa1]

kate_b napisała:

> Mieszkanie moje, firma moja, on jest pracownikiem.



No to jestes wygrana dziewczyno. Spakuj go, zmien zamki, zwolnij
pana.

>
> Właśnie wrócił bez słowa i zamknął się w pokoju.

Czeka na przeprosiny??????????

>
> Na łomot bym nie liczyła, na dwumetrowego faceta trzebaby dużej
> bandy dresiarzy ...

Eh te marzenia,,,,,,,,,,,
i ten dwumetrowy pan wyzywa sie na kobiecie i kroliczku??????

[kate_b]

> > Właśnie wrócił bez słowa i zamknął się w pokoju.
>
> Czeka na przeprosiny??????????

W to nie wątpię, tylko wiesz, mnie się nawet nie chce, jakos jest mi
to zupełnie obojętne.
On to widzi w ten sposób, że awantura zaczyna się od mojego błędu,
więc to moja wina. Problem polega na tym, że bład jest mało istotny
(np. omyłkowe zamówienie towaru za 30zł który już mamy). Ale błąd
jest i zaczyna się awantura, on się obraża, mówi że nie będzie w
takich warunkach pracował i chce wyjść do drugiego pokoju, ja mu
tłumaczę, że czepia się drobiazgów a on na to że ja wszystko olewam,
no to skoro olewam to nie przejmę się jak on coś w domu zniszczy,
np. rozbije (bo to moje a nie jego). No i tak sie wszystko nakręca
że ja tłumaczę że niepotrzebnie się awanturuje a on mówi że to
kolejna awantura a miało być po ostatniej bezbłędnie. I w któryms
momencie jak ja usiłuję rozmawiać on rzuca tym co mu wpadnie w rękę
a wie że mnie najbardziej zdenerwuje jak się zamachnie na króliczka,
więc jak zaslaniam zwierzaka to ja obrywam.
Poprzednio jakoś udawało się w końcu porozmawiać, dostawałam kolejną
szansę a teraz czuję że jej po prostu nie chcę. Przeczytałam tu
różne historie, są straszne. A ja pragnę normalnej rodziny. Męża i
dziecka. To mi też zawsze Pan w awanturze wypomina, że zamiast
pracować ja chcę ślub i dziecko.
Dlatego nie wiem czy zdecyduję się na wyrzucenie go teraz, bo
wpłynie to bardzo na mój stan psychiczny a mam w pracy naprawdę
ciężkie 1,5-2 tygodnie i nie mogę się "rozsypać" czy przeczekam,
nawet jak będzie sobie mieszkał obok, jadł zupki w proszku (bo
przeciez ja mu nie ugotuję a sam nie umie) i wyrzucę go później. Dom
jest duży... Wiem jedno, że nie będę go przepraszać.. Ale się
rozpisałam, sorry

[18_lipcowa1]

> W to nie wątpię, tylko wiesz, mnie się nawet nie chce, jakos jest
mi
> to zupełnie obojętne.
> On to widzi w ten sposób, że awantura zaczyna się od mojego błędu,
> więc to moja wina. Problem polega na tym, że bład jest mało
istotny
> (np. omyłkowe zamówienie towaru za 30zł który już mamy). Ale błąd
> jest i zaczyna się awantura, on się obraża, mówi że nie będzie w
> takich warunkach pracował i chce wyjść do drugiego pokoju, ja mu
> tłumaczę, że czepia się drobiazgów a on na to że ja wszystko
olewam,
> no to skoro olewam to nie przejmę się jak on coś w domu zniszczy,
> np. rozbije (bo to moje a nie jego). No i tak sie wszystko nakręca
> że ja tłumaczę że niepotrzebnie się awanturuje a on mówi że to
> kolejna awantura a miało być po ostatniej bezbłędnie. I w któryms
> momencie jak ja usiłuję rozmawiać on rzuca tym co mu wpadnie w
rękę
> a wie że mnie najbardziej zdenerwuje jak się zamachnie na
króliczka,
> więc jak zaslaniam zwierzaka to ja obrywam.
> Poprzednio jakoś udawało się w końcu porozmawiać, dostawałam
kolejną
> szansę a teraz czuję że jej po prostu nie chcę.


Jaka szanse? On Tobie daje ta szanse??smiszne.
jestes klasyczna ofiara.


Przeczytałam tu
> różne historie, są straszne. A ja pragnę normalnej rodziny. Męża i
> dziecka. To mi też zawsze Pan w awanturze wypomina, że zamiast
> pracować ja chcę ślub i dziecko.



Ale z nim nie bedziesz miala normalnej rodziny.


> Dlatego nie wiem czy zdecyduję się na wyrzucenie go teraz, bo
> wpłynie to bardzo na mój stan psychiczny

Serio? A jak moze wplynac na stan psychiczny pozbycie sie pana ktory
ma cie za szmate?


a mam w pracy naprawdę
> ciężkie 1,5-2 tygodnie i nie mogę się "rozsypać" czy przeczekam,
> nawet jak będzie sobie mieszkał obok, jadł zupki w proszku (bo
> przeciez ja mu nie ugotuję a sam nie umie) i wyrzucę go później.

ehe jasne

Dom
> jest duży... Wiem jedno, że nie będę go przepraszać.. Ale się
> rozpisałam, sorry


Nie wierze Ci. Przeprosisz go i bedzie jak dawniej.

[kate_b]

> Ale z nim nie bedziesz miala normalnej rodziny.

To wiem, usłyszałam wczoraj tyle słów i stwierdzeń, których nie
powinnam słyszeć, ze jestem tego pewna jak nigdy przedtem. Pierwszy
raz czuję, że nie chcę iść go przepraszać. Czuję ulgę, że nie siedzi
obok, że nie muszę się kontrolowac w każdej sekundzie. Poza tym cały
czas mam przed oczami obraz furii i rzucania przedmiotami i zawsze
wtedy wyobrażam sobie co by bylo gdyby zamiast królika było ze mną
dziecko. Tu nie ma szans na szczęśliwą rodzinę, ten mit wczoraj
definitywnie prysł a przeczytane historie mnie w tym utwierdziły.

>
>
> > Dlatego nie wiem czy zdecyduję się na wyrzucenie go teraz, bo
> > wpłynie to bardzo na mój stan psychiczny
>
> Serio? A jak moze wplynac na stan psychiczny pozbycie sie pana
ktory
> ma cie za szmate?
To by była wielka ulga, nie czuć się uważaną za szmatę.

>
>
> a mam w pracy naprawdę
> > ciężkie 1,5-2 tygodnie i nie mogę się "rozsypać" czy przeczekam,
> > nawet jak będzie sobie mieszkał obok, jadł zupki w proszku (bo
> > przeciez ja mu nie ugotuję a sam nie umie) i wyrzucę go później.
>
> ehe jasne

No właśnie, sama jak czytam to widzę że nie brzmi to
przekonujaco...2 tygodnie tak nie wytrzymam bo to bez sensu.

>
> Nie wierze Ci. Przeprosisz go i bedzie jak dawniej.
Na razie jestem w 100% z Wami, nie wybieram się nikogo przepraszać.
Króliczek siedzi obok i też tu zostaje.

[focus35]

kate_b napisała:

> > Nie wierze Ci. Przeprosisz go i bedzie jak dawniej.
> Na razie jestem w 100% z Wami, nie wybieram się nikogo
przepraszać.
> Króliczek siedzi obok i też tu zostaje.


NA RAZIE nie wybierasz sie go przepraszac????

kobieto!!!!

dlaczego na razie???????????

[kate_b]

nie nie nie, źle to faktycznie zabrzmiało, nie mam w planach go
przepraszać ani trochę

[focus35]

kate_b napisała:

> nie nie nie, źle to faktycznie zabrzmiało, nie mam w planach go
> przepraszać ani trochę


ufff! a mam jeszcze pytanie - czemu on krzyczy na Ciebie, choc Ty
jestes wlascicielem firmy a on pracownikiem?
(w normalnych firmach nawet;) szefowie takze nie KRZYCZA na
pracownikow tylko z nimi rozmawiaja, wiesz o tym?)

[kate_b]

Bo ja jako miła i kulturalna szefowa nie podnoszę głosu a on inaczej
nie umie rozmawiać. Ostatnio strasznie na sile przybrała jedna jego
wada - jak coś ma zaplanowane że tak ma być, to jakiekolwiek
odstępstwo od planu jest strasznym wydarzeniem i od razu go to
denerwuje

[focus35]

jak umiesz byc mila i kulturalna szefowa dla niego, to badz tez mila
i kulturalna dla siebie - i nie toleruj partnera, ktory o byciu
milym i kulturalnym dla Ciebie nawet nie pomysli...


kate_b napisała:

> Bo ja jako miła i kulturalna szefowa nie podnoszę głosu a on
inaczej
> nie umie rozmawiać. Ostatnio strasznie na sile przybrała jedna
jego
> wada - jak coś ma zaplanowane że tak ma być, to jakiekolwiek
> odstępstwo od planu jest strasznym wydarzeniem i od razu go to
> denerwuje

[postolek]

dziewczyno, dasz radę!!!!Jesteś niezależna i mądra. Nie inwestuj
życia, czasu i pieniędzy w takiego człowieka.Huśtawki nastrojów są i
będą. Tp jest efekt życia w stresie i bezustannej nadzieii po każdym
dobrym geście z jego strony, że już będzie dobrze, że zrozumiał.
Bzdura, to jest zamkniete koło. Ja właśnie wycinam 7 lat ze swojego
życia i bezustannie nad tym pracuję. To nie jest tak, że odeszłam i
koniec. Niestety nie, bo jest poczatek czegoś nowego. Będzie Ci
brakowało tej adrenaliny i napięcia.Ja z tym walczę po dzień
dzisiejszy, wspomagam się terapią, rodziną, przyjaciółmi i
książkami. Nie myśl o nim. Wiesz, że on teraz w ogóle nie zastanawia
się co Ty czujesz, w jakim jestes stanie? Myśl o sobie, co zrobić,
żeby Tobie było dobrze.
Dasz radę i bądź konsekwentna w swoim działaniu. Ja w swoje
małżeństwo weszłam z oszczędnościami, samochodem i dobrymi
perspektywami. A wiesz, jak wyszłam? Z długami, bez auta,
pokiereszowana psychicznie i fizycznie. Dzieci też. Nie dopuść do
tego. A jego matką nie zawracaj sobie głowy. Moja teściowa tez była
kochana i mi współczuła. Dała nawet klucze od swojego mieszkania,
żebym miała gdzie uciekać, w odwiedziny przyjeżdźała zwsze z
sernikiem dla mnie. A wiesz, co robi teraz? Synka wybiela, a ze mnie
zrobiła potwora.

[kate_b]

> Wiesz, że on teraz w ogóle nie zastanawia
> się co Ty czujesz, w jakim jestes stanie?

On na pewno uważa że się użalam nad sobą i robię z siebie ofiarę...

Trzymaj się dzielnie z dziećmi, może być tylko lepiej.

[focus35]

kate_b napisała:

> > Wiesz, że on teraz w ogóle nie zastanawia
> > się co Ty czujesz, w jakim jestes stanie?
>
> On na pewno uważa że się użalam nad sobą i robię z siebie ofiarę...
>
> Trzymaj się dzielnie z dziećmi, może być tylko lepiej.


a czy Wy panie musicie tak sie skupiac na tym, co ON uwaza a co nie?
zamiast skupic sie na tym, co czujecie WY i postepowac zgodnie z
wlasnymi uczuciami a nie ich sie bac i leciec realizowac plan nie
swoj tylko Jego?

tak, zeby potem nie trzeba bylo zyczyc nikomu (a juz szczegolnie
dzieciom:((( , zeby bylo lepiej, gdy wreszcie uwolnia sie od
Niego... ehhhh

wiecej wiary we wlasne sily!!!! i mniej samooszukiwania, ktore
pochlania te sily i wysysa...

fokus 32 zrozum ze

[annb]

w tradycji polskokatolickokrzyzomeczenskiej kobieta ma byc wsparciem
i podparciem
ma byc cicha i pokorna
ma zgadywac cudze potrzeby
nie powinna myslec o tym co jej by sprawilo radosc bo to oznacza ze
jest egoistka a to bardzo brzydka cecha
na szczescie swiat w miejscu nie stoi i jest prasa/radio/telewizja i
cala masa mądrych publikacji
i coraz wiecej kobiet uczy sie kochac siebie i wymagac dla siebie
szacunku
oczywiscie to jest proces bardzo powolny ale daje nadzieję

[focus35]

annb napisała:

> w tradycji polskokatolickokrzyzomeczenskiej kobieta ma byc
wsparciem
> i podparciem
> ma byc cicha i pokorna
> ma zgadywac cudze potrzeby
> nie powinna myslec o tym co jej by sprawilo radosc bo to oznacza
ze
> jest egoistka a to bardzo brzydka cecha
> na szczescie swiat w miejscu nie stoi i jest prasa/radio/telewizja
i
> cala masa mądrych publikacji
> i coraz wiecej kobiet uczy sie kochac siebie i wymagac dla siebie
> szacunku
> oczywiscie to jest proces bardzo powolny ale daje nadzieję
>


:)))

ps. szkoda tylko, ze tyle poszczegolnych zyciorysow zwichnelo sie na
takiej pozal sie filozofii widzenia kobiety jako uzupelnienia
mezczyzny
i najbardziej szkoda dzieci... ... plci obojga, bo ten system w ten
sposob sie powiela

[18_lipcowa1]

eee tam
nie chce mi sie juz takim jak ty radzic
bo nie odejdziesz i tyle


szkoda tylko krolika, moze oddaj go gdziesi przyprowadz rotwillera
dla pana = bedzie ubaw. Bo ciebie mi nie szkoda jakos.


swoja droga facet ktory bije zwierze- male zwierze to jest szmata,
smiec i tyle.

[kate_b]

Wiesz, myslę że jesli ktos szuka pomocy to zawsze ma cień szansy by
zmienić swoje życie. A jeśli szukając przeczyta taką wypowiedź jak
Twoja, na pewno mu to nie pomoże. Więc jeśli masz pisać, że Ci się
nie chce pisać, to lepiej nie pisz wcale i nie czytaj takich wątków,
bo one są po to, by pomóc a nie by zgnębić...

[kawka74]

W sumie trudno Lipcowej się dziwić, bo tego rodzaju wątków, nie tylko tu, jest
milion. I wszystkie są takie same - on mnie poniża/bije/znęca się/wyzywa, ale ja
go tak koooocham/on sobie coś zrobi/on też mnie kocha, tylko się zgubił. I tak w
kółko, w różnych wariantach.
Historia jest banalna, przewidywalna do boląca: za chwilę dojdziesz do wniosku,
że dasz jeszcze jedną szansę, urodzisz dziecko, płacząc będziesz z tym dzieckiem
uciekała do rodziców (może rodziców partnera, skoro tacy fantastyczni), kiedy
znów dostaniesz po twarzy, będziesz chodziła z limem pod okiem, i tak dalej, i
tak dalej, aż do chwili, w której wylądujesz, jak napisała Annb, na OIOMie.
Rzadko, niestety, historia toczy się inaczej.

[kate_b]

Masz rację, że wątków jest wiele, co pokazuje jak wiele kobiet szuka
pomocy. Prawda, że niewiele z tych historii szybko kończy się
szczęśliwie. Tylko zrozumcie, że jeśli ktoś szuka pomocy i zamiast
słów otuchy (jeśli komuś chce się jeszcze je pisac) przeczyta "znowu
to samo... i tak Ci się nie uda" to chyba nie o to chodzi.

Ja dziecka nie urodzę, nie temu panu. Nigdy nie dostałam w twarz,
ale mam dość tłumienia życia i energii w sobie... Na razie sobie
poszedl kilka godzin temu, nie wiem dokąd i kiedy wróci więc jest
cisza...

[18_lipcowa1]

> Masz rację, że wątków jest wiele, co pokazuje jak wiele kobiet
szuka
> pomocy. Prawda, że niewiele z tych historii szybko kończy się
> szczęśliwie. Tylko zrozumcie, że jeśli ktoś szuka pomocy i zamiast
> słów otuchy (jeśli komuś chce się jeszcze je pisac)
przeczyta "znowu
> to samo... i tak Ci się nie uda" to chyba nie o to chodzi.


Ale to jest wlasnie ta pomoc dla Ciebie, rada - odejdz. Jak to
zrobisz pomozesz sobie bardzo mocno.
Sa organizacje wspierajace takie kobiety jak Ty, jestes niezalezna
finansowo, nie macie dzieci i na dodatek jestes sciera dla pana i
workiem treningowym.
To jest wlasnie pomoc dla ciebie - uswiadomienie Ci ze to w czym
zyjesz,bo nie mozna tego nazwac zwiazkiem jest zle, niedobre dla
Ciebie.
>
> Ja dziecka nie urodzę, nie temu panu. Nigdy nie dostałam w twarz,
> ale mam dość tłumienia życia i energii w sobie... Na razie sobie
> poszedl kilka godzin temu, nie wiem dokąd i kiedy wróci więc jest
> cisza...

[kawka74]

Tylko zrozumcie, że jeśli ktoś szuka pomocy i zamiast
> słów otuchy (jeśli komuś chce się jeszcze je pisac) przeczyta "znowu
> to samo... i tak Ci się nie uda" to chyba nie o to chodzi.

Nie wiem, czy zwróciłaś uwagę na to, jak TY SAMA, jeszcze w tym samym wątku,
zaczęłaś szukać usprawiedliwień dla braku jakichkolwiek działań ze swojej strony
(a tekst o tym, że facet ma fajnych rodziców, to już był w ogóle szczyt). W tym
układzie nie otucha, a kopniak jest Ci potrzebny, żebyś się ruszyła.
Nikt Ci nie obieca, że będzie łatwo i że nie będziesz się bać. Ale jeśli nic nie
zrobisz, czeka Cię mniej więcej to, co napisałam w poprzednim poście.

[kate_b]

Masz rację, potrzebny mi duży kopniak, żeby wreszcie zadziałać. Ale
możesz mi wierzyć lub nie, bez tej dyskusji nie byłabym tego aż taka
pewna

[annb]

po co masz się uczyc na własnych błedach skoro możesz na cudzych?
nie jestes pierwsza i nie ostatnia
pan jest przemocowcem a ty ofiarą
poszukaj pomocy/terapii bo inaczej cale zycie bedziesz przepraszac
pana za to ze on cię uderzyl
a jak ci zabije kroliczka to kupi nowego
i tez bedzies zprzepraszac za to ze go sprowokowalas ze musial go
zabic

chcesz tego?
nie dochodz do sciany
umow sie ze slusarzem na telefon
jak pan zniknie-wymiana zamkow
jak pan przyjdzie i zacznie sie awanturowac-policja
rzeczy pana spakuj i wyslij do rodzicow
albo wystaw przed drzwi
miej to za sobą
ratuj siebie
on sie nie zmieni

[18_lipcowa1]

kate_b napisała:

> Wiesz, myslę że jesli ktos szuka pomocy to zawsze ma cień szansy
by
> zmienić swoje życie. A jeśli szukając przeczyta taką wypowiedź jak
> Twoja, na pewno mu to nie pomoże. Więc jeśli masz pisać, że Ci się
> nie chce pisać, to lepiej nie pisz wcale i nie czytaj takich
wątków,
> bo one są po to, by pomóc a nie by zgnębić...



Ale Ty nie szukasz pomocy, tylko poglaskania po glowie.
Ludzie Ci dobrze i madrze radza, odejdz. Pan to smiec, toksyczny
smiec. I sie nie zmieni. Jestes dla niego popychadlem i na dodatek
on Cie nie kocha. Rozumiesz? Malo?

[kate_b]

Rozumiem, nie chcę się z Wami wcale kłócić...

do 18_lipcowa1

[marianka_marianka]

Tym rotwillerem rozłożyłaś mnie na łopatki:) Dawno się tak nie uśmiałam próbując wyobazić sobie rotwillera na miejscu króliczka...

[18_lipcowa1]

marianka_marianka napisała:

> Tym rotwillerem rozłożyłaś mnie na łopatki:) Dawno się tak nie
uśmiałam próbują
> c wyobazić sobie rotwillera na miejscu króliczka...

no ja mysle ze pan nie bylby juz taki odwazny
w ogole co to za czlowiek/facet co bije kroliczka,,,?

[sibeliuss]

Jeśli on Cię tłucze to znaczy, że to lubisz - bo nadal z nim jesteś.

[kate_b]

Jeszcze jestem, ale jak nigdy dojrzałam do tego by to zakończyć. I
cała ta dyskusja coraz bardziej mi w tym pomaga.

[chalida]

Wysłałam Ci maila.

przemoc wobec zwierzat...

[eastern-strix]

...to jedna z oznak psychopatii,wiec uwazaj,bo chyba trafilas na goscia, ktory
ma fiola na punkcie kontroli i bedzie to egzekwowal... Wiem, co mowie, sama mam
borderline personality disorder - obecnie chyba sie stabilizuje - ale bywalo,ze
nie umialam sobie radzic z gniewem tygodniami. Nigdy nie skrzywdzylabym
zwierzecia ani dziecka. Taka reakcja to cos wiecej niz problem z emocjami, to
dowod na to,ze Twoj koles nie odczuwa EMPATII. Bo jak sie ma czuc niewinny
futrzak, ktory nagle staje sie workiem treningowym? Nie mowiac o tym,ze to jest
okrutne wobec Ciebie.
Uciekaj. Po kroliku bedziesz Ty. Tutaj (UK) wlasnie trabia o strazaku, ktory
najpierw rzucal kotem o barierke,al jak to nie wystarczylo,to poderznal zonie
gardlo...

[li_lah]

przeczytałam watek i ponad 80% odpowiedzi. no wiec tak moje wnioski:
pan nie tylko mieszka u Ciebie i pracuje u Ciebie, co musi byc niezwykle
ponizajace dla jego ego, ale ma swiadomosc ze nie jest tak zaradny jak Ty. firme
masz Ty, dom masz TY. to zazdrosc budzi taka agresje, jak on wogole smie robic
Ci uwagi o jakis towar za 30zl? kobieto nad czym sie zastanawiasz? zmarnowalas 9
lat zycia i chcesz zmarnowac reszte?
wiesz ilu facetow chodzi po ziemi?
wy.pier.dol go na zbity pysk, z domu z firmy. za cos takiego, jak dla mnie
moglby sie zabic i nie zrobiloby to na mnnie najmniejszego wrazenia, pozddro