Maciej w sieci

Maciej w sieci

[ateresa21]

No cóż wszyscy kiedyś odejdziemy na drugą stronę.
Ja również jestem po operacji jelita grubego i chemioterapii.
Niektóre chwile są bardzo cięzkie kiedy sa następne badania i
oczekiwanie czy wyniki sa dobre. Można sobie mówić i mówić ale
nieraz w nocy budzę się i jest wielki strach, lęk i poty. Wtedy
uzmysławiam sobie, że inne choroby też są niebezpieczne i ciężkie i
muszę się z tą sytauacją pogodzić. Co prawda gdy zamyślę się nad
swiją sytuacja nie widzę bólu i końca. Może dlatego przetrwałam juz
5 lat a wyniki sa dobre.
Życzę wszystkim optymizmu. Acha w moim przypadku bardziej martwię
się o najbliższych niż osiebie , no może trochę nie do końca.

Maciej w sieci

[emmeczka1]

a ja się potwornir boję śmierci...swojej, bliskich i nawet nie
potrafię sobie wyobrazić, że można się na nią przygotować. Czesto
łapię na tym, że myslę o chorobie jak o karze za moje grzechy...tyle
zła wyrządziłam, tle łez przeze mnie wylano a teraz myślę, że za
moje grzechy będą inni cierpieć, że to jeszcze nie koniec mojej
męki, że będę musiała patrzeć jak moi bliscy cierpią, teraz, kiedy w
miarę się już pozbierałam......

[esssse]

emmeczka1,

nie wiem jaki jest Twój światopogląd, ale piszesz o grzechu... ja
jestem katoliczką i najważniejszym przymiotem Boga jest
Miłosierdzie, jak staram się wierzyć; piszę "staram", bo sama
niejednokrotnie mam problem z obrazem Boga, który przede wszystkim
karze, a nie kocha
a jednak, staram się pamiętać, że bardziej zależy Mu na zbawieniu
mnie niż ukaraniu

a choroba? cierpienie?
sama często nie mogę tego zrozumieć
wiem, że Jezus cierpiał niewinnie, a On, jak wierzę, był bez grzechu
więc to nie jest chyba do końca tak, że cierpienie jest tylko i
wyłącznie karą... ono jest jakąś częścią życia tutaj

pozdrawiam

Maciej w sieci

[panna_nikt21]

niesamowita historia...

[kumite]

[*]

Maciej w sieci

[viduk7]

śmierci i życie są ze sobą nierozerwalnie połączone. trudno nam się
z tym pogodzić. zwłaszcza gdy śmierć przychodzi zbyt wcześnie, gdy
przychodzi po niewyobrażalnym bólu, gdy cały wysiłek, trud, okazują
się niewystarczające. pytamy: dlaczego to spotkało właśnie mnie,
bliską osobę, znajomego. jednak tak jest i niestety nie my o tym
decydujemy. myślę, że najważniejsze jest mieć wokół siebie osoby
takie jakie miał Maciek, które zwyczajnie po ludzku pomogą. szacunek
dla nich wszystkich, zwłaszcza dla Najlepszej z Żon. to czy ktoś
walczy z chorobą, czy się poddaje to indywidualny wybór i należy go
uszanować. nie mamy prawa go oceniać. wierzę, że Maciek jest już po
lepszej stronie.

Maciej w sieci

[agpili]

Żle pomyslany jest ten świat. Najgłupsza jest w nim śmierć.
Nienawidzę śmierci, boję się jej, boję się ciężkich chorób. Bo tak
kocham życie: zmienne pogody, słońce nad Wisłą, poczucie
sprężystości nóg, kiedy idę, dotyk mojego kota, mojego
prześcieradła... Jak można nas zanurzyć w codziennej miłości życia,
a potem przerwać tę nić?.. Po co dano nam wrażliwość, uczucia,
marzenia, skoro to wszystko przekreśla się jednym ruchem, za którym
chyba nie stoi żadna myśl czy intencja...
Płaczę i będę płakać za Maćkiem i za każdym martwym wróblem i za
rybą, ktorą zjadam, płaczę nad wszechobecnością śmierci i nad tym,
ze źle pomyślany jest ten świat..

Maciej w sieci

[maybe_its_me]

...to takie smutne :(

Maciej w sieci

[agatek75]

Popłakałam się i nie mogłam przestać.
Moja mama walczyła dwa lata.
Niestety przegrała.
Z uporem maniaka przeglądam jej kalendarze czy jakieś notatki
poszukując w nich chocby cienia tej Najukochańszej Osoby.
Dobrze pamiętam jak wracała po chemioterapii ze szpitala i rzucała
się w wir zajęć: pracowała w ogródku, gotowała, coś tam
porządkowała, planowała.... nie dało się jej od tego oderwać. Tak
bardzo chciała żyć, tak bardzo wierzyła, ze uda jej się pokonać
chorobę. Tak bardzo i ja chciałam w to wierzyć. Pamiętam doskonale
ten strach, ból, rozpacz i nadzieję. Mam nadzieję, że tam gdzie jest
teraz Maciej i moja Mama nie ma już żadnych trosk ani zmartwień.
Trzymam kciuki za tych wszystkich z nas co tu pozostali.... żebyśmy
się jakoś podnieśli.

...

[detinka]

Maciej w sieci

[zabociek]

Pięknie piszecie o Maćku i jeszcze piękniej go podziwiacie za umiejętność
godnego spaceru do ostatniej stacji.
Dla mnie blog Maćka wcale nie dlatego był taki ważny, iż ukazywał siłę
charakteru w obliczu bezlitosnej próby. Nie. podziw dla bohaterstwa kwitowałem
uniesieniem brwi i kiwnięciem głowy. I dałbym swoją, że Maciek niczego więcej
ode mnie nie oczekiwał.
Choroba i ból zawsze czynią człowieka samotnym herosem w walce z nimi.
Najbardziej kochający bliźni, są tylko świadkami, często bezsilnymi, mim,o, że
dodają otuchy.
Wspierają, pomagają, jak potrafią, a i tak cierpienie jest wewnątrz cierpiącego.
Jest osobistym wrogiem, którego żaden przyjaciel nie może zajść od tyłu i
powalić, choćby niehonorowym ciosem.
W pisaniu Maćka najbardziej imponowało mi to, że On, skazany na samotną walkę z
własnym demonem, nie zapadł się w sobie, nie zamknął.
Żywo interesował sie innymi, okazywał podziw, czasem na wyrost, jakby
podświadomie wiedząc, że jego pozytywna ocena ma większą wartość niż pochwały
innych. Nie tylko pisał swojego bloga, lecz czytał wiele innych i komentował,
nie tylko kurtuazyjnie, w stylu: "fajnie piszesz". Czytał, bo obchodzili go do
końca inni ludzie.
Dlatego tak straszliwie nadludzko brzmią jego ostatnie króciutkie wpisy, które
zrobił dla nas, swoich czytelników. Przecież jemu nie były potrzebne. Tylko
sprawiały mu ból.
Wiedział jednak, że my na nie czekamy.
Taki był Maciek, a to też jeszcze nie wszystko o nim.

Maciej w sieci

[wozniakmich]

Strasznie to smutne...

Spoczywaj w pokoju.

Ostatnio łapie się na tym, że boję się o moich bliskich, konkretnie dziadków i babcie, bo co prawda wiem o tym, że każdego czas kiedyś przyjdzie, a lat już mają niemało (zwłaszcza prababcia), ale jednak jest ten lęk, że może się zdarzyć choroba i później się okaże, że ci bliscy, którzy tworzą przecież mój świat, nagle znikną i zburzy się jakiś fundament. A że bardzo rzadko bywam teraz w domu rodzinnym, to tym bardziej żal mi tych dni, kiedy nie widzę jak się czują i jak żyją. Dwa lata temu po raz pierwszy w moim życiu umarł mi ktoś z bliższej rodziny i przez rok jakoś było mi "dziwnie". A biorąc pod uwagę, że jak na razie miałem więcej szczęścia pod tym względem niż inni, to przecież "każda passa kiedyś się kończy".
Sam nie wiem, dziwne to wszystko. Jak mało wiemy o śmierci i umieraniu w tej naszej obecnej technologicznej, zimnej cywilizacji...

Maciej w sieci

[gosiik]

Maciek (*)

Maciej w sieci

[malagosia1617]

Mam 20 lat. Wstyd mi.
A dlaczego..? Bo nie umiem cieszyć się z życia, nie umiem z niego tak czerpać,
tyle dawać innym co Maciek. Mam poczucie, że marnuję tylko czas, który ktoś inny
mógłby wykorzystać lepiej, pełniej...
Chyba muszę coś zmienić w swoim życiu.
Dzięki, Maćku.

Maciej w sieci

[dr_maciej]

Maćka zawsze podziwiałem za o jaki był. No właśnie był. Ciężko mi w to nadal
uwierzyć. Nasze nieraz godzinne rozmowy o chorobie i śmierci i umieraniu. Maciek
potrafił o tym rozmawiać, ale pokazywał że ma siłę. Swoją postawę wzbudzał u
mnie podziw. Był silny i wytrwały w swoich postanowieniach. Każdy gorszy moment
traktował jako kolejny płotek do przeskoczenia. Pracując wieloma pacjentami nie
spotkałem podobnej osoby do Maćka, z takim nastawieniem. Sam się kiedyś wdałem w
rozmowę z Maćkiem, jak ja bym zareagował na wieść o chorobie. Pracując na co
dzień z chorymi na nowotwory takie pytania się pojawiają, to normalne. Wiem
jedno, że ciężko byłoby mi odnaleźć taką samą wielką siłę. Tamta rozmowa była
bardzo ważna dla mnie. Dla mnie jako człowieka, może pacjenta czy też
profesjonalisty, który pracuje z przewlekle chorymi na nowotwory.
Pamiętam te wszystkie spotkania na oddziale były takie radosne. Moja koleżanka,
która znała się także z Maćkiem, powiedziała mi(której dziękuję za te słowa), że
to źle napisane, że umierał na blogu. Bo tytuł wskazuje tak, jakby od samego
początku zbliżał się do śmierci i na blogu umierał. Maciek na blogu żył!!! i
pokazywał siłę życia taką, z której ja sam brałem przykład do życia i mojej
codziennej pracy.

[surfinia]

Maciek, Ciebie tu bylo trzeba. I Zaboćka.
Ja tak sobie czytając Ciebie pomyślałam teraz,że ten blog jest taką cienką
nitką...łącznikiem między...TAM a TU. Wiesz, o czym myślę.
Przeczytałam też wszystkie komentarze pod artykułem.
Widzę,że Mac pisząc tego bloga zrobił też wiele dobrego dla innych, tych co
zostali- ot, taki mały przykład: kilka osób dziś po lekturze artykułu w
internecie (bo myślny czytali "papierową" Gazetę) stwierdziło,że będa inaczej
,bardziej świadomie smakować życie.
Inni zaś...że łatwiej im żyć z chorobą.
Ja tez mam swoje prywatne "dziękuję" dla Maćka, jego siłę byc może będę musiała
wykorzystać na włąsny uzytek...

[kumk]

Dziękuję doktorze,że za sprawą artykułu,dałeś możliwość poznania Maćka i jego bloga.

[majagnieszka]

[*] Dzięki. Zrozumiałem, ja, zdrowy czlowiek, ze powinienem sie cieszyc z tych
maly rzeczy, z tych, ktorych na codzien nie zwracam uwagi, z tych, ktorych
kiedys moze zabraknac... łezka sie w oku zakrecila, jestem pelen podziwu dla
Ciebie. Jestes Wielki.

Maciej w sieci

[markosciel]

Dwa miesiące temu odszedł mój teść - przegrał z nowotworem. Jednak jedynym pocieszeniem jest to - że w przeciwieństwie do wielu chorych - nie cierpiał.
Ale kiedyś, gdy przeszedł operację kilka lat temu, wraz ze szwagrem poszliśmy z nim na piwo i powiedział coś, czego nie zapomnę nigdy - że nie boi się śmierci, tylko umierania.

Ja jeszcze chyba jestem zbyt młody - więc boję się śmierci. Ale może kiedyś już będę bał się tylko umierania?

Kiedyś w jakimś filmie (sam film pamiętam - tylko zapomniałem tytułu) usłyszałem znamienne zdanie: że Bóg dał nam starość po to, żebyśmy nie bali się umierać. Coś chyba w tym jest. Większość znanych mi ludzi w wieku słuszym w zasadzie nie boi się śmierci.

Dzięki Maćku za tego bloga- może dzięki niemu potrafimy jak ty - umierać z godnością.

A dla najlepszej z żon - w zasadzie nie wiem, co powiedzieć. Żal się kiedyś skończy - ale jeszcze przed Tobą do przeżycia ŻYCIE. Pamiętaj o tym co było - ale patrz w przyszłość.

Maciej w sieci

[aldona1949]

Wspaniały facet.(i) (i) (i)

[prazanka44]

Wydawałoby się, że to jedna z tych rozmów na forum, które nie wyzwalają agresji.
Cieszyłam się tym, bo nie znoszę chamskich agresywnych wpisów, ale jednak
okazało się, że i tu kilka wypowiedzi musiało być usuniętych. Dla niektórych
każda okazja jest dobra, by upuścić trochę żółci. Mnie najbardziej w całej
sprawie zainteresowało to, że mieliśmy tu przykład daleko idącej szczerości,
która wydała dobre owoce - poruszyły mnie niektóre komentarze. Maciek i p.Bożena
Aksamit dokonali tego, że parę osób zadumało się przez chwilę nad własnym
życiem. To dużo.

Terapia życiem - najefektywniejsza z możliwych

[marta4x]

płakałam czytałam płakałam myślałam płakałam słuchałam Nohavicy
płakałam śpiewałam płakałam czułam smutek taki trudny do opisania o
tu w środku taka mała ranka nie widoczna na zewnątrz ale taka
głęboka i jakże przeraźliwie dotkliwa płakałam minął tydzień ...
obudziłam się zrozumiałam uśmiechnęłam się zaczęłam żyć piękniej
uśmiechałam się zaczęłam żyć pełniej uśmiechałam się choć pozostała
zaduma uśmiecham się zawiesiłam dzwonki - zadzwoniły wieczorem -
aniołek dostał skrzydełka uśmiecham się obejrzałam Rok Diabła
uśmiecham się planuję podróż uśmiecham się słyszę stukot pociągu tak
bardzo mi bliski uśmiecham się do zobaczenia na połoninach
niebieskich tak bardzo dziś chcę wierzyć, że one istnieją wierzę i
uśmiecham się a skąd ta łezka? - tylko troszkę - staram się potrzeba
jeszcze czasu szkoda, że bez Ciebie - Mac / Maćku / doktorku -
pamiętam! uśmiecham się dla Ciebie Aniu - Najlepsza z Żon i dla
Ciebie, który czytasz to uśmiecham się bo wierzę, że jeszcze uda nam
się żyć pięknie!

... it supposed to be another ordinary day but it's not anymore
we are different now
the life is different
altough the pain after so many years still the same - shade :(

BUT ! we will try to do our best and keep smiling :o)) !!!! for you
for us for the whole world

...just need a bit more time...

raz / dwa / trzy / zaklepuję w pociągu to wolne miejsce przy oknie -
MOJE :) czas już rozpocząć swoją lepszą podróż i zacząć pięknie
żyć :) do zobaczenia!