Sfrustrowane panie domu

[freaky.live]

Czytam tak co tu piszecie i widzę, że wiele osób posługuje się
przeciwstawianiem sobie gospodyni domowej i kobiety, która pracuje.
Tyle, że bohaterki artykułu są czynne zawodowe. Są
perfekcjonistkami, które pomimo to chcą być tą "idealną panią domu"
A to jest po prostu nierealne. W ogóle bycie idealnym kimkolwiek
jest niemozliwe, ale praca na dwóch etatach zawsze kończy się zle.
Problem tych kobiet jest o wiele głębszy. Autorka Mistyki
kobiecości, tak naprawdę pod koniec życia przyznała, że nie wie
gdzie on leży. Początkowo jej się wydawało, że wystarczy
zaaktywizować zawodowo gospodynie domowe, potem zobaczyła, że to nic
nie daje, że jest jeszcze gorzej.

Ja osobiście myślę, że sposób jest dość prosty - większa aktywizacja
ojców. Ale nie chodzi tylko o czysto fizyczne zaangażowanie, bo
wiele kobiet które ma pomoc i tak jest wykończonych - wykańcza je po
prostu odpowiedzialność i brak wsparcia. Tyle, że za to też nie do
końca zawsze mężczyxni odpowiadają. My same sobie nie potrafimy
odpuścić... Pytanie tylko dlaczego?

[echtom]

> My same sobie nie potrafimy
> odpuścić... Pytanie tylko dlaczego?

Mamy to wdrukowane w procesie ewolucji i/lub wychowania? Ja
odpuszczam porządek w domu, ale płacę za to wyrzutami sumienia i
poczuciem niepełnowartościowości. No bo w końcu każdy, kto do mnie
przyjdzie, najpierw oceni, czy baba ma błysk w mieszkaniu :P

[erreth]

A ja własnie chcę wprowadzić twój "system" w domu. Co z tego, ze mam
błysk, nagotowane, poprane i posprzątane - kiedy nie mam czasu na
porządną zabawę z dziećmi, a wieczorami padam na pysk - więc mąż też
nie za bardzo jest szczęśliwy

[echtom]

Ale to nie jest żaden "system". Większą część czasu pochłania mi
praca zawodowa i też wieczorami padam na pysk. Tym się różnię od
porządnych pań domu, że np. wczoraj o godz. 23, kiedy czekałam, aż
się skończy pranie, zamiast umyć podłogę w kuchni, wzięłam do
poczytania gazetę.

a ja napisałam o tym

[maurycjaa]

swój tekst: broszka.pl/wolnosc-kocham-i-rozumiem,a

[mal_art]

Ja zdaje się mam podobne priorytety... Wolę pobawić się z dzieckiem, niż
szorować podłogę czy gary (zresztą jest taki cudny wynalazek jak zmywarka!),
poczytać książkę, niż gotować 3-daniowy obiad. Chwilowo nie pracuję, bo ktoś
musi się zająć najmłodszą córą - a z pensji nauczycielskiej to na opiekunkę mnie
nie stać, więc powrót do pracy kompletnie mi sie nie opłaca. Miewam doły i
dołki, czasem krzyczę, czasem warczę, ale większość czasu jestem b. zadowolona z
życia. Może dzięki temu, że wiem, że ten czas, który teraz poświęcam dzieciom po
pierwsze, w przyszłości zaprocentuje, a po drugie skończy się i naprawdę wcale
nie trwa długo. I - Dziewczyno z artykułu - minie te kilka latek i wrócisz do
tłumaczeń poetów, a nie instrukcji obsługi. Mam troje dzieci, każdemu
poświęciłam te trzy lata "kurodomowania"(ostatni trzeci rok - przede mną), zanim
mogły pójść do przedszkola. Co to są trzy lata? Przede mną jeszcze całkiem sporo
czasu na pracę zawodową, którą uwielbiam i która zresztą jest - obiektywnie
rzecz biorąc - trudniejsza od wychowywania własnych dzieci (jestem pedagogiem
specjalnym). Kto mówi, że "siedząc z dziećmi" nie da się realizować własnych
marzeń, pasji? Może to trudniejsze, ale da się, no chyba, że ktoś ma ambicję
skakać na bungee z niemowlakiem... Mam przyjaciół, mam czas dla siebie, dla
męża, dla dzieci - w różnych proporcjach, ale zawsze.
Współczuję Dziewczynom, które mówią, że ten artykuł to o nich. Trzymam za Was
kciuki, żeby udało się Wam zrzucić z siebie ten kierat, poszukać radości w życiu
- nie idealnym, takim, jakie ono jest. I jeszcze zrozumieć, że rola
pełnoetatowej mamy ani mamy pracującej to nie rola gosposi domowej, tylko przede
wszystkim osoby, która wychowuje dziecko - i to nasze (i naszych facetów)
zadanie pierwszoplanowe. Powodzenia!

[ahhna]

> Ja osobiście myślę, że sposób jest dość prosty - większa aktywizacja
> ojców. Ale nie chodzi tylko o czysto fizyczne zaangażowanie, bo
> wiele kobiet które ma pomoc i tak jest wykończonych - wykańcza je po
> prostu odpowiedzialność i brak wsparcia. Tyle, że za to też nie do
> końca zawsze mężczyxni odpowiadają. My same sobie nie potrafimy
> odpuścić... Pytanie tylko dlaczego?

O to to. Dlaczego kobiecie z artykułu dopiero po 3 dziecku przyszła do
głowy jakże skomplikowana prawidłowa odpowiedź na pytanie męża, czemu
lodówka pusta? (odpowiedź: A zrobiłeś zakupy?). Nie mieści mi sie to w
głowie. Mnie ta odpowiedź przyszła do głowy juz w pierwszym tygodniu
mojego małżeństwa.
Drogie panie, tak naprawdę problem stwarzamy sobie same. Swoim
perfekcjonizmem. Swoim: ja zawsze dam radę. Swoim: chłopa trzeba zatrzymać
przy sobie, robiąc za jego służącą. NIE DASZ RADY. nikt nie da rady robić
wszystkiego idealnie. A jeśli da, to zeżre go rak, nie ma inaczej. Chłopa
pogonić, nauczyć się wdupiemania i zacząć się cieszyć fajnymi rzeczami,
zamiast frustrować obiadem. Na litość boską, po coś wymyślili te mrożonki.
Co się stanie, jak dziecko czasem zje mrożone pierogi z truskawkami (moje
uwielbia)? A młodsze zupke ze słoiczka? A mąż jak zahaczy o bar mleczny i
kupi kotlety na obiad za grosze? No co, pytam? A pani jak przyjdzie i raz
w tygodniu sprzątnie, to co się stanie? A jak fryz nie będzie zrobiony, to
co takiego sie stanie? A ciuchy jak raz nie będą poprasowane?

[twojabogini]

freaky.live napisała:

> Autorka Mistyki kobiecości, tak naprawdę pod koniec życia
>przyznała, że nie wie gdzie on leży. Początkowo jej się wydawało,
>że wystarczy zaaktywizować zawodowo gospodynie domowe, potem
>zobaczyła, że to nic nie daje, że jest jeszcze gorzej.

Może zmienić postwę kobiet wobec nich samych? Moje mężate koleżanki
często skarżą się na swoich panów i władców "kupił nową wędkę za
ogromną kasę, a ja myślę za co książki dziecku kupić", "wziął premię
i wydał na siebie", "jeździ co tydzień na ryby, a mnie zostawia z
dziećmi". A kto każe kobietom byc uległymi ci.kami? Kto wymysla
wysokie standarty obsługi rodziny?
Niewiele kobiet poznaje siebie, mają wyprane mózgi w procesie
wychowania i od reklam telewizyjnych. Wydaje im się, że to czego
chcą to dwojka dzieci, samochód pod domem, chata jak z katalogu
Ikei. Dzieci zawsze są usmiechnięte i żrą pełno słodyczy, od których
kochają mamę jeszcze bardziej niz zwykle. A mama jest ładna i
wklepuje w siebie różne kremy.
Do tego: trzeba przygotować święta, zyc dobrze z rodziną męża i
poswięcac się, poswięcać się, poświęcać...Też bym dostała depresji
jakbym próbowała tak żyć...

Sfrustrowane panie domu

[kfasa]

Mam dwuletniego synka. Kocham go nad życie, co nie zmienia faktu, że czasem
jestem śmiertelnie zmęczona i mam wszystkiego dość. Pracuję 8 godzin w
stresie, potem odbieram małego od opiekunki, robię zakupy, wracam do domu
autobusem, gotuję, sprzątam, piorę... Kto ma małe dziecko, wie, jakie to
trudne z żywiołowym bobasem przy boku. W tym roku postanowiliśmy z moim
partnerem wyjechać na urlop w dwójkę, bez małego. Spędziliśmy tydzień nad
morzem, synek był w tym czasie u moich rodziców, gdzie ma wspaniałe warunki do
wypoczynku. Po powrocie do pracy, niestety, zdradziłam, że na urlopie byłam
bez dziecka. Gorzko tego żałuję. Dowiedziałam się, że jestem wyrodną matką, że
jak tak można itp. itd. Tymczasem moja koleżanka z pokoju spędza bite dwa
tygodnie urlopu ze swoim dzieckiem i już bombarduje mnie sms-ami, że ma
wszystkiego dość. Jaki to ma sens? Czy naprawdę nie mam prawa być zwyczajnie
zmęczona opieką nad dzieckiem i mieć ochoty wyjechać gdzieś bez niego?

Sfrustrowani panowie domu... życie

[gsb]

Nie wiem co jest feministycznego w depresji. Mężczyźni też miewają. Tez się
czasem nie chce, a czasem jest się złym. Życie. Zaburzenia psychiczne biorą
się z użalania nad sobą. Najlepszą terapią jest aktywność, kontakt z ludźmi,
zadania i terminy.

[katerina24]

gsb napisał:

> Nie wiem co jest feministycznego w depresji. Mężczyźni też miewają. Tez się
> czasem nie chce, a czasem jest się złym. Życie. Zaburzenia psychiczne biorą
> się z użalania nad sobą. Najlepszą terapią jest aktywność, kontakt z ludźmi,
> zadania i terminy.

Ale głupota - dobry psycholog/psychiatra by się zdziwił, że choroby/zaburzenia
biorą się z użalania nad sobą. Sposób podany przez ciebie tez jest głupi stąd
właśnie tyle ludzi którzy naprawdę potrzebują pomocy specjalisty czuje się
winnych, że przecież powinni oni sobie radzić sami, marudzą, przesadzają a 20
lat temu to dopiero było źle a teraz się ludziom w d... poprzewracało. Równie
dobrze można by napisać, że 200 lat temu nie było dentystów i elektryczności czy
teraz powinniśmy siedzieć w lepiankach a zęby wybijać młotkiem, żeby było ok i
żebyśmy mogli sobie powiedzieć, że umiemy dawać radę w każdych warunkach?!
Proponowane przez ciebie opcje służą dalszemu udawaniu, że problem zniknie jeśli
będziemy udawać, że go nie ma! Ignorować i liczyć na to, że sam zniknie. Nie ma
nic bardziej krzywdzącego.

Sfrustrowane panie domu

[nataga07]

Pracując, zajmując się domem i dziećmi nagle poczułam, że tak
naprawde nie mogę robić niczego dobrze tj. nie tylko pracować na
najwyższych obrotach, lecz również wspaniale opiekować sie dziećmi
bo jestem tak zmęczona, że wiele rzeczy robiłam na pół gwizdka.
Uznałam, ze receptą na to jest przejście na wychowawczy i w związku
z zaistniala sytuacją w pracy, przeszłam...Ze zdumieniem jednak
nagle zauważyłam, że rozwiązanie które sobie wymyśliłam...nie jest
takie wspaniale, znowu nie czułam sie, że nie poświęcam sie
dzieciom, bo ciągle sie zamartwiam że wypadam z obiegu
zawodowego...Znowu pojawiły sie wyrzuty sumienia typu nie jestem
najlepszą matką etc.Popadłam w nazwijmy to melancholię.
Do czasu gdy zrozumialam,że stan w którym się znajdujemy jest
tymczasowy i należy docenić walory sytuacji w której sie
znaleźliśmy.
Jeżeli więc jesteś matką zajmującą się domem to zdaj sobie sprawę,
że nic nie jest wieczne. Jest Ci dane to, co niewielu kobietom może
się przydażyć...opiekowanie się swoimi dziećmi w domu. Dlatego też
przejmowanie się prozaicznymi sprawami naprawdę nie ma sensu. Należy
pamiętać, że to też jest stan przejściowy bo albo ty zdecydujesz się
na powrót do pracy, bądź dzieci staną się na tyle samodzielne,że
zaczną żyć swoim życiem.
Jeżeli zaś jesteś kobietą pracującą i niewiele możesz poświęcić
czasu swoim dzieciom <borykasz się z ciągłym jego brakiem> to pomyśl
sobie,że to co robisz, starasz się robić dla nich jak najlepiej.
Nikt inny tak nie potrafi! Dzieci kiedyś podrosną, wyjdą z domu a
wtedy będziesz tęsknić do biegu w którym żyłaś.

Pamiętejmy, że niezależnie od tego co robimy i tak byłyśmy, jesteśmy
i będziemy najlepszymi matkami dla swoich dzieci!

[inkwizytorstarszy]

erreth napisała:

> Przeczytałam ten artykuł i ... przeraziłam się ... to jest o MNIE! A
> raczejo tym, że MNIE już nie ma, cały czas wypełniając tylko kolejne
> role:przez 9 godzin - pracownika, potem - matki, kucharki,
> sprzątaczki, praczki, magla, kochanki itp.
> Nikt już nie zauważa że kiedyś byłam autonomiczną jednostką!! Ja
> płaczę gotując kolejny obiad, kupując tą cholerną ćwiarkę kurczaka,
> czekając az mąż wreszcie wróci z pracy, bo bedę mogła zająć się...
> gotowaniem (mamy dwójkę małych dzieci).
> Gdzie znaleźć wyjście, czy ono w ogóle istnieje. Nie uchylam się ani
> od odpowiedzialności ani od obowiązków, ale muszę jakoś to
> wypośrodkować i nie potrafię!! Czy ja już ma coś z psychiką???
> Pomóżcie! czy ktoś jeszcze ma podobne przemyślenia??
+++Do smutnej"erreth"-wyślij dzieci do przedszkola,sama do pracy,i
podziel obowiązki na dwie osoby-dodatkowy plus, nie będziesz miała czasu
na rozmyślania i frustracje-(jeden warunek:mąż musi Cię kochać)
Acha,na rozmyślania o życiu będziesz miała czas po ukończeniu 40lat,no
chyba że masz Internet i urodę..

Sfrustrowane panie domu

[majself]

"The feminine mistique" to nie "Mistyka kobiecości", tylko "Kobieca
mistyka"... "Feminine" to przymiotnik.

Sfrustrowane panie domu

[majself]

Nie jestem mężatką. Jeszcze.
Nie mam dzieci. Jeszcze.

To, co opisują w tym artykule i to, co czytam na forum - widziałam już. W
filmie "Godziny". I doświadczyłam tego.

Nikomu nie życzę.

Psychika tej pani wysiadła, to się zdarza.

[xolaptop]

Psycholog powinien pomóc psychice tej matki. Czasami zdarza się też, że matki
nie powinny być matkami, chociaż kilka tysięcy minionych lat świadczy o tym,
że to rzadkość. Przeważnie matki kochają swoje dzieci.

[panna-nikt-online]

Przykro to pisać, ale te panie same sobie zgotowały taki los.Nikt
nikogo nie zmusza do posiadania dzieci,brania ślubu ani nawet
gotowania codziennie obiadków i latania ze ścierą.Każdy myślący
człowiek chyba zdaje sobie sprawę ze swoich predyspozycji.Ja nigy
się w takie bagno nie wpakuję,bo zwyczajnie wiem,że się do tego nie
nadaję. Dzieci nie lubię,gotować nie umiem,a sprzątać nie lubię. Nie
widzę też powodu dla którego miałabym się do tego zmuszać. Jeżeli
komuś się to nie podoba,to jego problem.

Sfrustrowane panie domu

[alovera]

Któraś z Was napisała genialnie:
Wykańcza "samotność w odpowiedzialności".
Nikt nie towarzyszy nam w tym obejmowaniu całości zadania - nie tylko myślisz
o zrobieniu prania i je robisz, musisz je jeszcze wplanować zaraz po
prasowaniu, ale przed zakupami, o ile dziecko będzie spało. Jeśli nie, zakupy
zajmą miejsce prania, co spowoduje, że odkurzanie będzie musiało być
realizowane przed gotowaniem, ale po porządkowaniu tornistra. No chyba że w
tym dniu nie ma szkoły. Wtedy lepiej przyszywanie guzików zrealizować zaraz po
szorowaniu łazienki, tak, aby choć raz na tydzień udało się umyć szafkę, o
ile naturalnie....
Mnie osobiście wykańczała "całość odpowiedzialności". A dorywcza, czy nawet
stała pomoc drugiej osoby... musiała być (też przeze mnie) zaplanowana, aby
nie doszło do powielenia obowiązków czy wręcz - pomocy pozornej.
Dziś mam trójkę dorosłych dzieci (33, 27, 25 lat) i tamte czasy wspominam jak
koszmar, poprzetykany chwilami szczęścia.
Moja córka ma 2 małych dzieci. Mąż jej pomaga, ale momentami też wysiada. Ja
nie pomagam. Nie wytrzymam powrotu do tamtych czasów.
Kto lubi osądzać - ma teraz pole do popisu. Zapraszam :)
mrówa

[alinaw1]

Od tysięcy lat we wszystkich kulturach świata był jasny podział ról.
Ostatnimi czasy świat stanął na głowie i rola matki urasta do bycia
bohaterka narodową, a obowiązki domowe to już temat na rozprawę
naukową, badania psychiatryczne, o książkach feministycznych nie
wspominając. Pranie, prasowanie i zabawa z dzieckiem sa takie
przyziemne, jeszcze ktoś pomyśli, że nie jestem inteligentna, kasy
nie ma z tego żadnej, a w telewizorni pokazują takie spełnione i
uśmiechnięte kobiety przedsiębiorcze. No i łup- stres, frustracja i
ocieranie łez przy Wysokich Obcasach. To już nie choroba, to
epidemia...

[panna-nikt-online]

"Od tysięcy lat we wszystkich kulturach świata był jasny podział
ról." - i co z tego? Na szczęście ten podział już nie obowiązuje i
każdy WOLNY człowiek może robić co mu się podoba.
"Pranie, prasowanie i zabawa z dzieckiem sa takie
przyziemne" - dla niektórych są przyziemne,dla innych nie.Dla mnie
są i nigdy nie dam się zredukować do roli praczki i
prasowaczki.Należy się raczej zastanowić dlaczego te kobiety,które
teraz "ocierają łzy przy Wysokich Obcasach" nie wiedziały,że mogą
żyć inaczej.

[ahhna]

Należy się raczej zastanowić dlaczego te kobiety,które
> teraz "ocierają łzy przy Wysokich Obcasach" nie wiedziały,że mogą
> żyć inaczej.

A moim zdaniem nie tyle nie wiedziały, że można żyć inaczej (w sensie nie
mieć rodziny, jak rozumiem), co nie bardzo wiedziały, ile kosztuje bycie
idealną żona i matką. Bo głowę daję, że mieć rodzinę chciały bardzo.
Idealną rodzinę, idealne mieszkanko. Ale w życiu nie można mieć
jednocześnie wszystkiego: idealnej kariery, idealnych dzieci, idealnego
porządku i idealngo obiadu - i to rodzi potworną frustrację kobiet
pretendujących do ideału. Na szczęście już nie moją.

alinaw1

[katerina24]

Pomyśl zanim zaczniesz stereotypowe myślenie rozpowszechniać. I co z tego, że
był taki podział? Myślisz, że tamte kobiety yo "lubiły" i czuły się z tym ok?
Nie bądź naiwna!

[alinaw1]

Wystarczy pogodzić się z myslą, że nie wszystko można mieć. Wtedy
nie było WO, które mąciły w słabych umysłach. Teraz kobieta -matka
bez depresji to żadna kobieta. Świat istniał i dotrwał aż do naszych
czasów. Ale jeśli nadal będzie dominował stres, dążenie do kariery
za wszelką cenę, a do tego chęć bycia najlepszą we wszystkich
dziedzinach- świat naprawdę mocno zachoruje albo się skończy. Coś za
coś.

[y.y]

Sorry,ale mocno manipulujesz w swoich tekstach.

[katerina24]

Czyli rozumiem, że przedstawienie innego stanowiska/zapatrywań czy odmiennego
stylu życia w gazecie, w "realu" to dla ciebie "mącenie"? No cóż można i tak.
Gadka, że świat istniał i dotrwał - nie moja zasługa a może gorzej dla
wszystkich, że przetrwał. No tu już zahaczmy o porządek życia, egzystencjalizm a
dla potrzeb tej dyskusji to raczej zbędne.Poza tym gdzie tu dominuje stres i pęd
do kariery - a nawet jeśli ktoś odczuwa potrzebę zdobycia swego szczytu co w tym
złego? Gadanie, że na stare lata zostanie się samemu lub to, że rodzina
najważniejsza - po pierwsze zależy czy człowiek chce mieć rodzinę po drugie to
zależy jaka rodzina - czasem jest to swoiste piekło na ziemi! Oczywiście, że nie
da się we wszystkim być perfekcjonistą. To nawet trzeba by się było poważnie
zastanowić nad sensownością tego czegoś. Czasem trzeba odpuścić. Wielu kobietom
własna rodzina czy też środowisko wpaja, że są robotami wielofunkcyjnymi. Wiele
kobiet myśli, ze posiadanie jajników predysponuje do zostania jeśli nie narodową
to co najmniej domową męczennicą. Trzeba wiedzieć a to można wyćwiczyć
ewentualnie pójść na terapię, żeby sobie pewne rzeczy uzmysłowić, że jak parę
razy nie będzie obiadu albo poświęcisz czas dla siebie to na pewno ani twój dom
ani świat się nie zawali. Podłoga może być nie zmyta a Ty w zamian masz czas dla
siebie bo nie ma co traktować domu niczym kołchozu. Po drugie faceta
zmobilizować, raz on raz Ty. Bez przesady jajniki nie powodują, że mycie,
prasowanie idzie kobietom lepiej. Zdrowy podział ról - bez względu na płeć i
czasem warto dać sobie siana. Najwyżej koleżaneczki i rodzicielki nam
d...obrobią! Nie pierwszy nie ostatni raz.

Więcej miłości!!!

[you-piter]

Najbardziej dojmujący jest dla mnie brak porozumienia między człowiekiem-mężczyzną i człowiekiem-kobietą do tego stopnia, że prędzej jedno wpakuje drugie w szufladkę z napisem "depresja" niż wysłucha, przygarnie, da wsparcie i zrozumienie. Te w sposób oczywisty najprostsze rzeczy są jednak niewykonalnym heroizmem dla obydwóch stron wobec zagonienia kompletnie nie do opisania dla kogoś, kto tego nie przeżył. Licytowanie się kto tu miał gorzej nie ma sensu, raczej trzeba to traktować jak sygnał, że dotkliwie brakuje miłości i trzeba sobie przypomnieć, że ma się serce. Niestety, nawet jeśli sobie to uświadomią, pojawi się następna pułapka, kto pierwszy ma zacząć, przecież nie ja, bo to ja jestem ten biedny / biedna. Błędne koło i marnotrawienie energii na udowadanianie kto ma rację. A wystarczyłoby więcej miłości. W przypadku opisanym w artykule, chyba jednak przede wszystkim faceci zawiedli. Dobra wiadomość jest taka, że oni zawsze mogą się obudzić i zacząć więcej kochać. Jestem przekonany, że wcześniej czy później druga strona na dobroć odpowie dobrocią. Tylko skoro to takie proste, to dlaczego takie trudne, czy to tylko kwestia lenistwa, stereotypów ktoś ma jakiś pomysł? Nota bene coraz bardziej stereotypowe wydaje mi się pokazywanie mężczyzn jako tych misiów, co tylko umieją zaglądać do lodówki. Sam regularnie robiłem zakupy i wiele innych rzeczy wokół domu pracując dłużej i o wiele dalej od domu - a żona mimo to ode mnie i tak odeszła w końcu. Może też była tak sfrustrowana, bo w ogóle musiała coś zrobić w domu, może gdybym robił tylko ja, nie odeszłaby, nie wiem.

Sfrustrowane panie domu

[hew-el]

a zawsze mi się wydawało, że płeć nie zwalnia od myślenia. Jako
niezamężna 30 moge powiedzieć tylko tyle:
1. feminizm WO robi się z każdym numerem coraz bardziej
antyrodzinny,a dzieci i mąż programowo przedstawiani są jako dopust
boży, którego należy unikać, a kobiety jako męczennice
2. decydując się na dzieci trzeba mśleć, chociaż generalnie
nkatolicyzm tego nie zaleca, nigdy bym się nie zdecydowała na 3
dzieci plus doktorat. wszystko można rozplanowac, tylko trzeba myślec
3. ergo: płeć nie zwalnia od myślenia.

Sfrustrowane panie domu

[usmiechnietydelfin]

Jestem mezem i ojcem dwoch corek - 2 lata i 7 miesiecy i 5 miesiecy. Czytam WO od dluzszego czasu ale mam nieodparte wrazenie ze wiekszosc artykulow jest napisana z punktu widzenia heroicznych kobiet ktore musza ciepiec ze wzgledu na meza alkoholika, meza nieczulego chama, meza ktory sie nie nadaje ale dowiedzaily sie o tym za pozno, tesciowa itp. Heroicznych mowie nie przesmiewczo tylko faktycznie takich matek Polek ktore biora to wszystko na glowe bo tak trzeba, bo mamy taka a nie inna katolicka tradycje i mimo ze dostaja obuchem w glowe nadal trwaja w tym wiecznym uscisku.
Dla mnie najwiekszym paradoksem jest ze WO pewnie maja 2- 4 mln czytelniczek, ale nie chce mi sie wierzyc 50% polskich kobiet przechodzi taka gehenne jak bohaterki opisane w WO

Druga kwestia jest rola mezczyzny i kobiety w ziwazku. Kazde z nich - mowie to na podstawie swoich doswiadczen - moich bardzo silnej osobowosciowo i charakterologicznie matki i slabego ojca, mojej zony odwrotnie - podporzadkowujacej sie matki i silnego ojczyma - czerpie pewen wzorce zachowac ktore albo powiela albo stara sie od nich odejsc. Jezeli reaguje pozytyuwnie na wynik testu ciazowego to nie polega to na wypiciu piwa z kolegami z tej okazji tylko zajeciu sie tez zona. To nie oznacza ze od teraz na 100% mam sie zamknac w domu ale po prostu jestem odpwoedzialny za wiecej niz samego siebie, tylko za 3 lub 4 osoby.
I tak samo opieka nad dzieciakami jest przedluzeniem ciazy - jasne niektorzy faceci wola miec kontakt z dzieckiem ktore juz mowi a nie niemowlakiem ale wsparcie w postaci zmiany pieluchy, zrobienia zakupow czy wyslania zony do kina czy na zakupy a samemu zostanie w domu jest dlA MNIE normalne.
Jezeli dochodzi do takich sytuacji jak opisane w artkule to oznacza ze emocjonalnie zwiazek 2 ludzi sie dawno rozpadl skoro wzajemnie sie nie wspieraja nawet w drobnych sprawach.

Pozdrawiam wszystkich normalnych czyli sfrustrowanych zyciem ale radzacych sobie razem i umiejacych o tym rozmawiac.

[hew-el]

popieram w pełni Pana zdanie

Sfrustrowane panie domu

[hew-el]

dodam tylko, że kobiety "nieobciążone" mężem i dziećmi jakoś nie
rzadko są szczęśliwe i spełnione, ja zamierzam mieć potomstwo,
rodzine i przeżyje te "potworne" obowiązki, które w dzisiejszych
czasach pralek, zmywarek i pełnych sklepów to pikuś

Sfrustrowane panie domu

[joanelle]

Właściwie to ten obiad jest najgorszy. Bo jest czasochłonny, a musi być
codziennie, o względnie stałej porze, ciepły, sycący. Najpierw jest on - OBIAD
- a dopiero potem ja.
Walczę z obiadem o czas, kupuję gotowe kotlety, pierogi, pulpety w słoiku,
surówki. Tylko dogotować ryż czy makaron, i gotowe.
Nienawidzę obiadu. Robię go dla innych. Dla mnie mogłoby go w ogóle nie być.

A czy Wam dziewczyny...

[tata.kasi]

ktoś wczesniej, przed slubem...nie wiem, mama, babcia, ciocia...czy
Wam ktoś mówił w oóle jak może być, jak juz ta wrzawa poslubna
opadnie? Ciekawi mnie, czy ktoś powaznie rozmawia z ludzmi przed
slubem, co moze ich czekać?

[black_halo]

Nikt ci tego wprost nie powie. Jak jest po slubie, jak jest po
urodzeniu dziecka, jak jest jeszcze pozniej. Uslyszysz, ze jestes
kobieta i masz takie a takie zadanie w zyciu i masz je wypelniac
najlepiej jak potrafisz. Jak masz 10 lat to widzisz matke gotujaca
obiad przed praca, matke wstawiajaca pranie zaraz po przyjsciu z
pracy, matke podgrzewajaca ten obiad, matke nakladajaca talerze,
potem zmywajaca, w miedzczasie rozwieszajaca pranie i ogladajaca
zeszyty i ojca, ktory siedzi przed tv od przyjscia z pracy do
wieczornego prysznica i pojscia spac. I tak wygladala rzeczywistosc w
99% polskich domow. teraz to sie moze troche zmienia ale nadal ten
wrzeozec istnieje i jest powielany. Kobieta na strazy domowego
ogniska jest jak sacrum.

Do tego dochodzi, ze nigdy nie uslyszysz prawdy jak jest w
malzenstwie, nikt ci nie powie, ze po slubie opada cala piekna
scenografia i nastepuje szara rzeczywitosc. Nikt nie mowi jak sobie
radzic z brakiem pieniedzy, czasu, checi itd. Nikt nie mowi, ze
macierzynstwo to okrutnie ciezka praca, niewdzieczna, etat 24/7, caly
rok przynajmniej przez 12-15 lat do kiedy dziecko nie staje sie
niemal zupelnie samodzielne. Nikt nie pisze, ze pierwsze miesiace to
katorznicza praca kiedy masz myslec o dziecku i niczym innym. I
jeszcze zanim sie ono pojawi na swiecie to w ciazy musisz zaprzestac
picia lampki wina do obiadu, wyjscia na piwo (dym i piwo) i
porannegto biegania, jedzenia calego mnostwa rzeczy bo masz mdlosci,
musisz sie w ogole zdrowo odzywiac dla dziecka, nie jest tego ale za
to jesc cos innego. Jak juz urodzisz to nie wolno ci zamartwiac sie
twoim pooranym rozstepami cialem tylko odparzeniem na dupsku bahora
bo tak wlasnie nazywasz swoje dziecko. To sa opowiesci mojej
przyjaciolki. Odwiedzilam ja tydzien po porodzie. Zapytalam czy nie
potrzebuje pomycy. Powiedziala, ze musi wyjsc i czy moge
przypilnowac. Wrocila po 8 godzinach i powiedziala, ze nie moze
patrzec na to cos co odebralo jej wszystko co w zyciu najlepsze a
jedyne co dostaje to zasrane pampersy. Bo tak to na poczatku wyglada.
Ale nikt ci o tym nie powie, bo gazety, magazyny i inetrent sa pewlne
przeslodzonych opowiesci o slodkich maluszkach.

[ahhna]

> Ale nikt ci o tym nie powie, bo gazety, magazyny i inetrent sa pewlne
> przeslodzonych opowiesci o slodkich maluszkach.

Z drugiej strony są pełne opowieści o wspaniałych kobietach robiących
oszałamiającą karierę, okraszonych zdjęciami owych zrealizowanych kobiet -
wprost spod ręki speca od fototszopu. Wszystko bez informacji o kosztach.
I cokolwiek byś, kobieto, postanowiła zrobić ze swoim życiem, to
frustracja gotowa. Wybierasz karierę, to frustracja, że omija cię
macierzyństwo. Wybierasz macierzyństwo, to frustracja, że omija cię
wspaniała kariera. Próbujesz godzić jedno z drugim, to padasz na pysk,
frustrując się, że nie ma dwudaniowego obiadu.
A wystarczyłoby napisać prawdę o kosztach takiej czy innej decyzji. WO nie
są tu bez winy, pisząc o spełnionych zawodowo kobietach. Zaczęliście
fajnie, pokazując koszt godzenia kariery z macierzyństwem w duchu
perfekcjonizmu i gonitwą za bardzo szkodliwą bzdurą pt. "mogę miec
wszystko na raz z usmiechem na ustach". Teraz czas pokazać koszt kariery.
A potem koszt macierzyństwa. Może jak kobiety będą się w końcu dowiadywać
prawdy, to zaczną podejmować świadome decyzje.

Sfrustrowane panie domu

[rychu_taxi_drajwer]

Ten artykuł i komentarze utwierdzają mnie, że kobiety mają
biologiczne predyspozycje by być dyskryminowane.

Sfrustrowane panie domu

[suchecki2009]

Najpierw trzeba porozmawiac z mężem, a nie za wszelką cenę mieć
dziecko. Zachodzicie w ciążę i wyobrażacie sobie że potem to mąż
wychowa dziecko.

Czytam i nie rozumiem. 3 dzieci. Kto im kazal?

[super_stokrotka]

Miej jedno. Zycie wtedy wyglada inaczej.

Sfrustrowane panie domu

[ulanzalasem]

Śmiech na sali, niech sobie wytną macice i niech nie wychodzą za mąż...może to
zalatuje Korwinem, ale czy ktokolwiek np. w dzisiejszej Francji czy nawet
Polsce do czegoś zmusza kobietę? Kończy szkołę średnią, studia...jej sprawa co
zrobi z własnym życiem. Pretensje niech ma potem do siebie jeśli ma dosyć
bawienia 3 dzieci to trzeba było ud nie rozchylać. Takie mądre, inteligentne,
wykształcone i samodzielne...a takie "biedne".
Jak ktoś jest nieudacznikiem to płeć i wyżalanie się tego nie zmieni, facet po
40 jeśli wybrał zły zawód, czyje się pusty, nie układa mu się życie to jest
nieudacznikiem...a kobieta to przez faceta tak ma o! xD

[super.kolo]

Dokładnie!
Poza tym co za leniwe babska,żeby nawet zupy im się ugotować nie chciało.

to jes właśnie rezultat feminizmu - Sfrustrowane

[ewa9823]

nie chcą być żonami i matkami to niech nie będą - nie muszą
wychodzić za mąż i mieć dzieci i być żonami

[bene_gesserit]

No jasne. Bo wspierajacy, dzielacy z zona obowiazki domowe i
wychowawcze maz to sen jakis zloty...

[krawiec6661]

Co prawda jestem facetem, ale mogę dać radę: po prostu wrzuć na luz. Kupuj
częściej gotowe żarcie, wyjedźcie na długo urlop, czystość w domu tez nie jest
jakimś super ważnym priorytetem życiowym... Wydaje mi się, że ludzie ogólnie za
bardzo są więźniami różnych przyzwyczajeń, stereotypów, albo za bardzo starają
się równać do innych. Pomyśl tez o tym, że twoje życie i samopoczucie też jest
ważne, a nie tylko dziecka i męża. Każdy ma prawo od czasu do czasu czuć się
przemęczony, sfrustrowany albo znudzony swoim życiem.

[1kuraga]

W pełni się z Tobą zgadzam i ten kto ma nadtym kontrole nie wpada w
depresje. Ale w rzeczywistości dzieje się inaczej, zabiegani,
zagonieni i jeszcze "odpowiednio" motywowane przez swoich życiowych
partnerów bierzemy na swój garb coraz więcej obowiązków i niestety
dopiero wtedy, kiedy padamy na przysłowiowy pysk uświadamiamy sobie,
że coś jest nie tak.

[krawiec6661]

Poruszyłaś kolejny ważny temat: motywowanie. Na podstawie swoich doświadczeń
życiowych stwierdziłem nie tak dawno, że większość rad, nakazów czy zaleceń,
które dostawałem od rodziny nie było wcale tak wartościowych jak na początku
sądziłem. Panuje przekonanie, że jeśli coś usłyszymy od 2-3 osób, to już musi
być prawda, albo, że starszy zawsze wie co mówi. Okazuje się, że taka starsza
osoba, która przekazuje nam jakiś wzorzec, często nie daje sobie rady z własnym
życiem, a informacje i wzorce, które nam rpzekazuje, wynikają bardziej z
tradycji i różnych utartych schematów niż z rzeczywistych przeżyć czy
doświadczeń. Wniosek: ufajmy więcej własnym przemyśleniom i wnioskom. Tak więc,
jeśli jakaś kobieta czuje się źle, to trzeba szukać przyczyn takiego stanu i je
niwelować, a nie wmawiać sobie "tak musi być".

[ahhna]

> Wniosek: ufajmy więcej własnym przemyśleniom i wnioskom.

O to to. Tak trudno usiąść i szczerze porozmawiać ze sobą? Pomyśleć
chwilę, czego JA chcę od życia, a co jest tylko narzuconym mi stereotypem?
Ideałem wziętym wprost z "TWojego Stylu" czy innej durnoty? I jaką cenę
mogę zapłacić za to, czego chcę, a jakiej nie zapłacę na pewno, bo jestem
za słaba fizycznie, psychicznie, bo w ogólnym rachunku cena jest za wysoka
itd? I albo nie płacic tej za wysokiej ceny (dostosować pragnienia do
mozliwości), albo nie biadolić? A po takiej rozmowie ze sobą porozmawiać
o tym z partnerem? Da się, bo sama to przeszłam.
Ale cieszę się, że odzywają się tu rozsądni faceci, pzdr.

Sfrustrowane panie domu

[axom]

Eee.. Na prawde jestem w szoku... Myślałam,że w 21 wieku kobiety są
bardziej inteligentne i podział obowiązków domowych to rzecz
oczywista i niewymagająca wielkich dywagacji. Tak ciężko powiedzieć:
ty gotujesz co drugi dzień, wywiesić grafik z prasowaniem, praniem i
sprzątaniem? Przecież to podstawy dobrej organizacji pracy. Ja w
swoim małżeństwie nie kiwne palcem, żeby nadrabiać to czego nie
zrobi mój mąż. Poza tym nie wyobrażam sobie, żeby wychodzić za
jakiegoś buca, który uważa, że gotowanie to wyłącznie kobiece
zajęcie i powinnam mu podstawiać pod nos wyprasowane koszulki. Jak
mogłyście się zakochać w takich egoistycznych palantach
wychowanych "wg tradycyjnych polskich wzorców"? Ale jeszcze nie jest
za późno żeby to zmienić! Zakomunikujcie pewnego pięknego dnia nowy
plan zajęć i albo się dostosuje albo won! I żadnych wymówek
typu "muszę podtrzymywać domowe ognisko i ciepłą atmosferę".
Rodzinne ciepło nie polega na tym, że jedna osoba zaharowuje się jak
wół a druga leży na kanapie i pije piwo. A jak jaśnie pan nie umie
gotować to się nauczy. Skoro nawet mi się udało przygotować coś
jadalnego to przy odrobinie wysiłku przeciętny mężuś też będzie w
stanie opanować sztukę gotowania. Tylko pamiętajcie wytrwałość jest
najważniejsza, a nie że po tygodniu zrezygnujecie z reformy i znowu
będziecie wpędzać się w depresję. Courage!

[lukas1492]

A ty te bzdury na poważnie pleciesz, sfrutrowana rewolucjonistko?

Lenin w spódnicy. Koń by się uśmiał.

[ahhna]

> A ty te bzdury na poważnie pleciesz, sfrutrowana rewolucjonistko?

Za cholerę nie wygląda na sfrustrowaną. Sfrustrowane to są panie z
artykułu, przeczytaj uważnie.

[lukas1492]

Jak ktoś się wyraża w ten sposób:

"
Poza tym nie wyobrażam sobie, żeby wychodzić za
jakiegoś buca, który uważa, że gotowanie to wyłącznie kobiece
zajęcie i powinnam mu podstawiać pod nos wyprasowane koszulki. Jak
mogłyście się zakochać w takich egoistycznych palantach
wychowanych "wg tradycyjnych polskich wzorców"? "


To jest dla mnie sfrustrowany.

Te z artykułu to psychopatki, przypadki kliniczne.

[abccbaabccba]

Święta prawda! Zresztą takie podejście przydaje się w sytuacjach kryzysowych. Przeciętny facet potrafi gotować, prać, sprzątać, zrobić zakupy a nawet przewijać niemowlaka. Jedyne czego nie zrobi - to karmienie piersią.

W ogóle mam wrażenie, że 90% kobiet to jakieś nieudane egzemplarze - nie chodzi o to, że zupę źle gotują - ale o to, że nie potrafią być asertywne, że nie potrafią nawet określić co chcą w życiu robić, do czego dążą. Nic dziwnego, że są nieszczęśliwe. Zwłaszcza że obowiązki traktują jako karę.

Co najciekawsze - tam gdzie są naprawdę poważne problemy - brak pracy, śmiertelna choroba, kalectwo - to po prostu jest za mało czasu aby użalać się nad sobą. Takimi mentalnymi beksami są panienki które mają zwykle aż za dobrze - skarżą się na nudę a nie na to że mąż bije je cztery razy dziennie. Tak to jest, gdy człowiek chce żyć wyłącznie dla siebie i z brakiem empatii dla innych.

[focus35]

to zgodnie z filozofia pana lukasa 14costam wypowiedz abccbaabccba
tez jest wyrazem frustracji niesamowitej - tyle, ze w druga strone;))

Sfrustrowane panie domu

[muminos1975]

w dzisiejszych czasach juz tylko patologia ma trójke dzieci albo nawiedzone
kościelne stworki.

[ahhna]

> w dzisiejszych czasach juz tylko patologia ma trójke dzieci albo
nawiedzone
> kościelne stworki.

Jest dokładnie na odwrót, nie jesteś na czasie. Dzisiaj wraca moda na
wielodzietnośc, a nawet już trwa od jakiegoś czasu.

[mcgoo]

to sytuacja dwustronna - mezczyzni maja podobnie - rano odwiezdz
dziecko do przedszkola/szkoly/zlobka - po poludniu budowa, dzieci,
zakupy i zajecia dodatkowe dla dzieci, wieczorem 15 min wiadomosci i
czytanie bajeczek ... w miedzyczasie wymiana opon, przeglad
techniczny, myjnia, w weekend odkurzanie scieranie kurzu i na okraglo
zmywanie, czyszczenie, mycie dzieci, usypianie bo u mamy w ramionach
mniej stabilnie a jak lezy i placze to pepek wychodzi.. i inne takie
... w przerwach jak dzieci u tesciow/rodzicow(ochrzciliscie juz
malego? ) czas dla zony, wspolne piwko i dalej do galopu - tak juz
jest - szklane sufity, cena franka, urzymanie rodziny i pomoc zonie,
zycie generalnie jest frustrujace, ale nikt nie mowil ze bedzie lekko
...

jedno rozwiązanie

[yesiotr]

porzucić mentalność niewolnika i z powrotem żyć.
wszystkim rozumnym paniom (i nie tylko) tego życzę.

[yesiotr]

no i oczywiście p...ć system i kazania. oglądać więcej "39 i pół". ;)