Sfrustrowane panie domu

Sfrustrowane panie domu

[just-tina]

Zastanawiają mnie dwie rzeczy:
Zauważyłam, że większość sfrustrowanych pań domu życzy tego samego
innym. Tak jakby chciały powiedzieć: mnie jest żle to niech inne też
nie mają lepiej. Przed miesiącem uczestniczyłam w ślubie koleżanki,
duża część kobiecej części gości życzyła rychłego "bociana" a na
subtelne i grzeczne odpowiedzi Młodej, że "czas pokaże" była
zdegustowana, no bo jak to, 30 na karku i nie myśli o dzieciach?,
NIE CHCE mieć dzieci? EGOISTKA albo nie daj Boże FEMINISTKA? ;)Takie
podejście pokazuje, że dla wielu kobiet posiadanie męża i dzieci to
cel sam w sobie, nawet za cenę ograniczenia swojej woli.
I druga rzecz, te same koleżanki w miejscu pracy wyciągają argument
posiadania dzieci jako usprawiedliwienie przed podjęciem dodatkowej
pracy," niech weźmie to X- ona NIE MA MĘŻA I DZIECI.

[wen_yinlu]

Tak, a potem "to kiedy drugie?". "Ani mi się śni" odpowiedziałam. Bla bla bla ,
jazgot, ojciec "eee, głupoty opowiadasz, wszystkie normalne kobiety chcą więcej
dzieci" :)
Tak dobrze jest mieszkać daleko, a rodzinę widzieć tylko raz na 3 m-ce,
najwyżej. Mam wrażenie, że mnie nie znoszą, ale jakoś mi to nie przeszkadza,
dobrze mi z moją nową rodziną, bez tego balastu blaaa blaaa blaaa, załamywania
rąk nade mną...

Koleżanki też dręczą... więc z nimi się nie spotykam. Mam normalnych
kolegów-mężczyzn, którzy bardzo rzadko poruszają temat rodziny, nie włażą z
butami w prywatność. To smutne, ale od może 15 lat wolę chłopców/facetów jako
kumpli i przyjaciół, kobiety zawiodły mnie strasznie... Niektórym "odbiło"
niedawno, dołączyły do tego ujadania i jazgotu :( Nijak je od tego ocalić, a nie
mają nawet jeszcze dzieci (ja tak)... a potem będą lamentować, że nie udaje im
się niczego pogodzić, a przecież tak się starają i zapominają o sobie.

Ja czuję się szczęśliwa, chcę i dla nich szczęścia, ale nasze światy strasznie
się rozminęły gdzieś niedawno całkiem. Trach, rok, półtora i jakbym rozmawiała z
kimś zupełnie innym...
A najtrudniejsze decyzje i chwile jeszcze przed nimi.

Sfrustrowane panie domu

[katia7225]

o matko!!!żyłam tak 5 lat, opanowana przez poczucie winy,że tak
naprawdę to prowadzenie domu jest ponizej moich ambicji ale jak
pójdę do pracy, to wszyscy beze mnie zginą. Skutecznie mnie w tym
wzmacniał mój mąż. Do pracy poszłam, dołożyłam sobie obowiązków, bo
on był przyzwyczajony do obsługi i nie mogliśmy podzielić pracy w
domu na dwoje, teraz jestem sama, małżeństwo nie wytrzymało
tej "próby" i jestem szczęśliwa. Zmęczona ale szczęśliwa, a co
najważniejsze nie trawi mnie poczucie winy i radzę sobie doskonale.

[kurtyzana_i_piskleta]

a ja sobie siebie nie wyobrażam żyjącą w taki sposób. może to dobrze świadczy o
was, paradoksalnie... ja czuje się tak antyspołeczna, tak jakoś niepowiązana, że
chyba nie byłabym w stanie się tak poświęcić. ale nie mówię tego, żeby się wydać
jakaś ciekawa czy cośtam. po prostu trochę wam zazdroszczę tego zakotwiczenia w
świecie... nie wiem, czy rozumiecie o co mi chodzi...

[bebena]

chm... myślę, że mniej więcej wiem, co masz na myśli, ale nie do końca się z
Tobą zgadzam, bo nawet kobiety cyniczne i takie, które myślały, że nigdy nie
pozwolą się zredukować do roli matki i żony, wpadają w tą matnię. przy okazji -
ktoś chyba zainspirowany naszą dyskusją opowiedział dość szokującą historię
własną: wiadomosci.onet.pl/waszymzdaniem/32514,98,artykul.html

[aljala]

Trudno czasami zrozumiec swoje negatywne uczucia i frustracje jesli jest sie z
nimi samemu, kiedy nie ma sie znikad potwierdzenia i wsparcia. Bo jako kobieta
tak wlasnie mozna sie czuc. Gorzej, skonsumowana i uzalezniona.Co zrobic w
takiej sytuacji?Czy mozna w ogole cokolwiek zrobic.Nasza rola jest wyraznie
wyznaczona, aby byc zona, matka ktora udzwignie wszystko, no i takze wiecznie
chetna i gotowa na pieszczoty zona. A presja srodowiska i najblizszych w tym
nie pomaga aby czuc inaczej. Stad bierze sie zagubienie. Kazdy czlowiek musi
miec cos TYLKO dla siebie(mezczyzni sa w tym dobrzy!)i to tez powinno dotyczyc
kobiet,zwlaszcza tych z dziecmi i mezami. Kazdy(no prawie...) ma swoje pasje i
zainteresowania.Gdzies trzeba zaladowac baterie.A kiedy sie ciagle daje czlowiek
czuje sie pusty i zniechecony.Poza tym siedzenie w domu, w tym samym
pomieszczeniu dzien za dniem przypomina rzeczywiscie wiezienie.Poza tym ta sama
codzienna trasa sklep, spacerek w parku i na plac zabaw, przedszkole, szkola nie
stymuluje tak jakby sie chcialo.Jako kobieta jest sie sterroryzowanym
codziennymi obowiazkami.Sama nie wiem jak z tego wyjsc. Czasami rowniez zartuje
ze za duzo mysle.Wychodzi to pewnie z tego ze uwazam sie rowniez za dziewczyne z
rozumem chociaz ten probuje czasami oszukac.Mam wyzsze wyksztalcenie i zawsze
mialam ambicje, jakis cel w zyciu, aby bylo one ciekawe.Uciekalam od typowej
roli zony i matki.Teraz w tej roli czuje sie uwieziona.Fajnie przeczytac ze
takich kobiet jest wiecej!Fajnie byloby tez aby wreszcie cos sie zmienilo w
spoleczenstwie.Nalezy lamac zasady.Tylko czy cena za zlamanie narzuconych nam
zasad nie bedzie dla nas kobiet, pragnacych wyzwolenia i rownouprawnienia,zbyt
wysoka?Bo tak na prawde jest w nas strach i ostroznosc.Stad bierze sie
frustracja.Bo jak zmienic powstala sytuacje skoro nie ma sie gotowego rozwiazania?

[kurtyzana_i_piskleta]

smutne, że w tym kraju nadal bycie samotną jest najwyższym przejawem emancypacji.

Sfrustrowane panie domu

[mironek123]

Jak zaszłm wtrzeci raz w ciażę/ miałam 37 lat/ kupiłam 3 testy, i
poszłam do lekarza dopeiro w 4 miesiacu, byłam załamana,mały ma 16
mc i od 4 dni chodzi do żłobka, bałagan w domu- norma, chaos, brak
czasu, wiecznie zmęczona, zrzędliwa, i wrzeszczaca,marzenia- wyspać
się, ten artykuł to czyste relalia. Wyluzować- niby jak ,kto za mnie
posprzata, wypierze, ugotuje, pójdzie na wywiadówke i do lekarza?
Mąż- on pracuje./ i to by było na tyle/.uciec- nie mogę mam 3 dzieci.
sex- od wielu lat to przykry obowiazek.Jestem wykończona i
załamana.Nie mogę realizować własnych planów zawodowych, bo muszę
pracę dostosować do dzieci/ mąż nie/,piszę to o 22,25 mój mąz śpi od
godziny po długiej relaksacyjnej kąpieli , a ja włśnie powiesiłam
ostanią pralkę, za pięć miesięcy kończę 40 lat i nie wyszłam jeszcze
z pampersów, czuję jak każdy dzień mojego życia przepływa mi przez
palce.Któraś zapytała czy jest na to dobre rozwiązanie- nie
ma,marzenia o spokoju, wolności i dalekich podróżąch pozostaną w
sferze teori do emerytury.
Rozumiem wszystkie sfrustrowane żony i matki - zmęczone szarością i
rutyną, i nie przyjmujcie do siebie gadki o dobrej organizacji,
wyluzowaniu i realizacji zawodowej/ przy dzieciach/ mogą pochodzić
tylko od mężczyzn i bezdzietnych kobiet. alina 1

[lisbeth25]

Albo mądrych kobiet które nie pozwoliły się sporowadzić do roli
posługaczki i są z mężczyznami, którzy są dobrymi ojcami>
Ciekawe co będzie jak mężuś odejdzie, umrzesz z głodu.

[ahhna]

mój mąz śpi od
> godziny po długiej relaksacyjnej kąpieli , a ja włśnie powiesiłam
> ostanią pralkę,

Nigdy tego nie pojmę. Też mam męża, i to nie do pomyślenia u nas w
domu. Czemu się na to zgadzasz?!

[maqoofka]

Hm... trzecia ciąża to przypadek? Chyba mogłaś o tym pomyśleć przed nią? Nie
rozumiem, nie wyobrażam sobie łóżkowej ruletki, a zwłaszcza w takim wieku. Jakby
tabletek nie było. Przepraszam, ale po mojemu, to ciemnogród.

Poza tym, pozwoliłaś, żeby mąż traktował ciebie jak służącą i garkotłuka. Co to
znaczy, że jemu wolno się realizować zawodowo, intelektualnie rozwijać itp, a
tobie nie? On ci zabrania? Chyba nie. A jeśli tak, to kopa w zadek.

Myślę, że twoje stanowisko <a kto za mnie posprząta, wypierze, ugotuje, pójdzie
na wywiadówkę i do lekarza> wypracowałaś sobie sama. Nie gotuj, nie sprzątaj,
nie pierz, olej wywiadówki. Naprawdę musisz to robić? Co się stanie, jak nie
posprzątasz? Najwyżej będzie bałagan, od tego nikt nie umarł. Jak odkurzacza nie
włączysz przez 2 tygodnie, może ślubny tyłkiem ruszy?
Jak nie mam ochoty ani siły (a lat trochę już mam), to odkurzacz ma wolne. Jak
nie mam ochoty umyć naczyń, to sobie leżą w zlewie, albo stoją na kuchence, mam
więcej garnków niż jeden. Nie widziałam zresztą nigdy gara, który by się sam
upominał o mycie. Co, przyjdzie do łóżka i zacznie mnie gryźć? Zmywarkę pakujemy
do kupy, a wyciąga "dyżurny". Co do odkurzania, nie ja odkurzam, tylko dziecię.
Ja pakuję pralkę, ale prania nie wieszam. No, sporadycznie, przecież czasem inni
zwyczajnie nie mogą, bo są np chorzy.

Pichcenie, choć lubię i akurat tu raczej rodziny nie zatrudniam, zredukowałam do
minimum, tosty, leczo, risotto, robię dużo i jest w lodówce. Mięcho kupuję co
jakiś czas, cały schab, albo 2-3 kg kuraka, myję, kroję, ale nie ja to
przerabiam na kotlety! Potłuczone pakuję poporcjowane w woreczki, podpisuję i do
zamrażarki. Sporadycznie, jak mam ochotę, to pichcę coś ekstra. Zupy odpadają,
ewentualnie zimą pichcę coś do picia, pomidorówkę albo podobną, mowy nie ma o
zupie do wiosłowania łyżką! Zresztą, robię je na jakimś skrzydełku lub na
kostce, co zajmuje nie więcej niż 5 minut. Gotuje się samo, trzeba wyłączyć. Nie
ma wymyślnych sałatek, latem pomidory lub sałata z dodatkami, zimą ogórki
kiszone lub surówka z kapusty (kupowane) albo z pekinki. Jak nie pasuje, niech
robią sami. Nie chcą- jeść, co jest i siedzieć cicho.

Rodzinę - męża i dzieci trzeba sobie wychować.

[merredith]

Pracuje i nie sprzątam. Mam to gdzieś. Okna nie myte rok. Mieszkanie raz na
tydzień, wszyscy razem sprzątamy. W czwartek i piątek syf. Mam to gdzieś.
Uwielbiam czytać. Obiad - kuchnia włoska, makaron+warzywa+oliwa. Nie ma
schabowych, ziemniaczków, też mam to gdzieś. Da się. Jak się komuś nie podoba -
trudno. Ja lubię czytać i zakładam zespół rockowy. Dzieci mają wesoło.

[ahhna]

Brawo, ja mam identyczne podejście. Sprzątamy raz na tydzień: albo
my, albo pani z Ukrainy. Okna rok nie myte. Uodporniłam się na
teksty koleżanek o coniedzielnym cieście, bo w domu "musi ciastem
pachnieć". Nie musi, a jeśli, to kupnym. W wkndy mąż z dzieckiem 7
mies. urzęduje przed kompem i telewizorem, a ja odsypiam. Mam to
gdzieś. Na spacer z młodszym w wkndy nie chodzę, bo przez cały
tydzien i tak mam dośc jednego i tego samego parku, a dalej na razie
nie da sie z nim dojechać. albo idziemy na zakupy wszyscy i to jest
spacer, albo mąż się zlituje nad małym. Trudno. Złośliwy teść
daleko, mama się nie wtrąca. Do ortodonty ze starszą chodzi mąż i to
on jest regularnie opieprzany, że mała nie nosi aparatu tak jak
powinna :) Na wywiadówki na zmianę, ale tu chwała Bogu problemu nie
ma. Dziecko starsze samoobsługowe. Obiady robię, kolacji i śniadań
już nie - moi mają sprawne ręce, każdy robi sobie sam, co lubi.
Obsługiwać faceta nie mam najmniejszego zamiaru. Gdzieś to mam.

Ciężko jest i tak. i ja przeszłam koszmarną drogę od frustracji
do "mam to gdzieś". Chciałam tylko powiedzieć, że da się ją przejść.
I może być lepiej, a dzieci nie muszą przy tym być skrajnie
zaniedbane.
I jeszcze jedno: uczę córkę samoobsługi i porządku, bo sprzątać za
nią nie zamierzam, ale nie zabijam w niej wiedźmy, co i innym mamom
serdecznie doradzam. Niech pyskuje do woli, jeśli ma argumenty -
będzie jak znalazł na ewentualność wrednych teściów i innych
życzliwych :)

[jutine]

ahhna napisała:
> I jeszcze jedno: uczę córkę samoobsługi i porządku, bo sprzątać za
> nią nie zamierzam, ale nie zabijam w niej wiedźmy, co i innym mamom
> serdecznie doradzam. Niech pyskuje do woli, jeśli ma argumenty -
> będzie jak znalazł na ewentualność wrednych teściów i innych
> życzliwych :)

Hahaha - skorzystam z rady :)

Sfrustrowane panie domu

[miss-zen]

Mam 36 lat (wyglądam na 30). Jestem atrakcyjna, wykształcona, nie
mam męża ani dzieci. Od kilku lat żyję w stresie z tego właśnie
powodu. Zegar bije, presja otoczenia, poczucie winy i wstydu, że
wszyscy dookoła się rozmnażają, a ja nie poczuję pełni kobiecości bo
nie jestem matką, że nie mam "poukładanego" życia.
Kiedy czytam nie tylko w Wysokich obcasch o tych sfrustrowanych
matkach i żonach zastanawiam się: po co mi to? Nad czym ja tak
ubolewam? Współczuję tym kobietom i myślę sobie, że mój problem
jakby wyblakł.Nie zamieniłabym się z nimi na los, bo ja mogę jeszcze
spotkać miłość mojego życia i być szczęśliwa a one już chyba nic nie
zmienią. One MUSZĄ (bo są dzieci), ja nic nie MUSZĘ.Chyba nie jest
ze mną tak źle.

[kwiaaatek1]

Mam 37 lat, z czego większość spędziłam w samotności, którą chciało mi się już
rzygać, całe szczęście pół roku temu spotkałam swą drugą połówkę, bo już
planowałam kupić sobie misia do przytulania, a to pierwszy krok do zdziwaczenia.
Pracuję w babskim środowisku, dla którego ukończywszy 25 lat byłam starą panną,
mimo, że przez długi czas mieszkałam z facetem na ,,kocią łapę", to się dla nich
nie liczyło, zwłaszcza, że nie miałam dziecka. O swojej nowej miłości
postanowiłam nie informować koleżanek, bo zrobiłyby z tego sensację, jedna z nas
się pochwaliła i od razu słychać po kątach głosy podziwu: ,,Ona ma FACETA!'', bo
przecież posiadanie FACETA dodaje wartości kobiecie.
Mój facet nie umie gotować, ma dwie lewe ręce do prac gospodarskich, ale go
kocham, mając do wyboru zdychanie w samotności albo przytulanie wolę to drugie,
planujemy razem zamieszkać, mieć dzieci i boję się, że za te chwile radości będę
płacić harówką i ,,obowiązkiem małżeńskim", ale i tak wyjdę za mąż, będę w
ciąży, chcę tego.