Geheimakte "Reich" alias "Ranicki"

[laband]

Niywazne kaj to stouo wazne coby o tym wiedziec:


A jeszcze niy wszyske o tym suyszeli

[laband]

ciekawe je sam powionzanie Morela i Ranickego - tekst orginalny na lewyj zajcie!

Ignor

[laband]

.

ALLE AFERA !

[sellab]

Szwager, a skond tio ues wynalaz?

Przeca uon przed chwilom z moim kolegom w jednym cimrze w Krankenhausie lezou,
uon to czul, przez to se tak rozchorowou,
To se som nadep na noga! dobrze mu tak !

--
pyrsk
ballest

[Gość: Ramon]

Hallo skopiowou ech to i podzielou w biorze - byli bardzo zdiwiyni.

[laband]

jo wprowdzie wiedziou ize on bou we UB i ize bou agyntym ale ta reszta to je
dopiyro ...

[laband]

widza ize wpis od Bolo GW wyciepua - Piykne Dziynk!

[Gość: Baur]

Dobre Laband, naprwade dobre!
Dla polskojezycznych przyblizenie tematu:

Stwierdzenie, że to on [Ranicki]kreuje rynek czytelniczy w Niemczech, nie jest
gołosłowne. Prowadzi w telewizji program pt. Kwartet literacki, i jak pisze
Anna Rubinowicz: pisarze bojš się jego wyroku, ale jeszcze bardziej bojš się
jego milczenia o ich ksišżce. Nie zaszkodziło mu wcale publiczne oskarżenie o
powišzania z komunistycznš bezpiekš w PRL. W 1994 r. z takim stwierdzeniem w
niemieckiej telewizji wystšpił bowiem Tilman Jens, syn zaprzyjaŸnionego z
Reichem Waltera Jensa, profesora retoryki. Nie zaszkodziło to Reichowi, który
konsekwentnie zaprzeczał tym zarzutom. Do czasu: w czerwcu 1994 r. zostały
opublikowane dane Marcelego Reicha, zaczerpnięte z tajnego (wówczas)
opracowania MSW z 1978 r., zawierajšcego noty biograficzne wszystkich
funkcyjnych pracowników centrali UBSB z lat 19441978. Wynika z nich, że Marceli
Reich pracę w resorcie bezpieki rozpoczšł już w paŸdzierniku 1944 r., jako
Cenzor Cenzury Wojennej Resortu BP. Następnie pełnił różne funkcje w ubeckiej
cenzurze (cóż za zajęcie, jak na przyszłego krytyka literackiego!), był też
Kierownikiem Grupy Operacyjnej WUBP w Katowicach w 1945 r. Krótkš przerwę w
służbie UB zrobił sobie od grudnia roku 1945 do kwietnia 1946 r.

Wtedy bowiem znalazł sobie miejsce ponownie w UB, ale tym razem już w
wywiadzie, dochodzšc do redniego szczebla hierarchii ubeckiej, był bowiem m.in.
kierownikiem referatu, sekcji, a nawet p.o. Naczelnika Oddziału. Jako
funkcjonariusz UB był nawet konsulem Polski Ludowej w Londynie (bardzo
dyplomatyczne zajęcie jak na człowieka o zainteresowaniach literackich). W tej
służbie doszedł do stopnia kapitana, co w bezpiece oznaczało bardzo dużo.

W swej autobiografii ReichRanicki ten okres całkowicie bagatelizuje. Pisze
mianowicie tak: A tajna służba? Wyznam tu prawdopodobnie rozczarowujšcš prawdę:
nie miałem ani sztucznej brody, ani peruki. Nie używałem atramentu
sympatycznego, nie miałem broni, aparatu fotograficznego, fotokopiarki ani
magnetofonu. Oczywicie, człowiek kontrolujšcy i poddajšcy cenzurze myli innych
z pozycji ubeckich nie musiał maskować się perukš czy sztucznš broniš. Dla
twórcy literatury, jak również dla zwykłego autora listu, z którego wycinał
nieprawomylne fragmenty, i tak pozostawał anonimowym ubekiemcenzorem. Praca
komunistycznego wywiadu w drugiej połowie lat 40. to także nie były sztuczne
brody i peruki. Walkę klasowš można było przecież prowadzić bardziej
różnorodnymi rodkami technicznymi, co nie oznacza, że nie była ona szkodliwa
czy wręcz zbrodnicza. Sama bowiem inwigilacja i nasyłanie agentów w rodowisko
polskiej emigracji niepodległociowej w Londynie mogło mieć bowiem pózniej
konkretne konsekwencje. Dane tam uzyskane były przydatne w ledztwach
prowadzonych przez bezpiekę w kraju, rozszerzały zakres aresztowań i
przeladowań... Czy kiedy dowiemy się na ten temat wszystkiego? Jak dotšd,
wszystkie kolejne ekipy rządzące Polskš po 1989 r. pieczołowicie chroniš
ubeckie archiwa przed wcibskociš naukowców, dziennikarzy i innych
zainteresowanych, zasłaniajšc się tajemnicš państwowš i ochronš interesów
państwa. A przecież nie żyjemy w dalszym cišgu w PRL!

W listopadzie 1949 r. kpt. UB Marceli Reich wrócił z Londynu do komunistycznej
Warszawy, a w styczniu 1950 r. został zwolniony z bezpieki. Adam Krzemiński
twierdzi (też w WybGazecie 2930 stycznia 2000 r.), że epizod (ponad
pięcioletni!) jego służby w UB jest opisany lekko i żartobliwie. Z artykułu A.
Rubinowicz wynika, że został wyrzucony z partii i pozbawiono go posady. Prof.
Hubert Orłowski, germanista na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w artykule
zamieszczonym w Frankfurter Rundschau w 1994 r. twierdził natomiast, że swymi
publikacjami wiernie służył partii do 1957 r. Według A. Rubinowicz w 1958 r.
zdecydował się na ucieczkę do RFN. Natomiast wg innych Ÿródeł wyjechał do
Niemiec na zaproszenie Heinricha Bölla i już tam pozostał.

Jego nazwisko pojawia się w stenogramie VIII Plenum Komitetu Centralnego PZPR
1921 X 1956 r. Przemawiajšcy wówczas tow. Leon Wudzki wymienił go w
następujšcym kontekcie: Ranickiego wyrzucilicie z partii, bo był w tym
Judenracie, poza tym miał tam trochę zamazanš przeszłoć, był obcy klasowo i
obcy ideologicznie. Za to został skrelony, usunięty z partii, ale po co było mu
zabraniać pisać? Przypominam ten epizod dla porzšdku, bo nie zawsze wyrzucenie
z partii oznaczało, że skrelony z niej członek stał się... antykomunistš.

[laband]

Dobre izes temat rozwinou, bo je tego wart. Wydowo mi sie ize tyn temat stowo
sie tematym tabu - a mozno bydzie dopiyro aktualnym po smierci Ranickiego?
Ciekawe je to ize tako persona jak Reich-Ranicki w Niymcach poradzi przensc
bezbolesnie z takim zyciorysym - we Polsce bou by skonczony.
No to pozwolisz ize powia co jo uwazom w tym wszyskim za nojwiyncyj
bulwersujonce (delikatne suowo w tym przipadku) - Ranicki ou ajnfach tym "za
kerego" Morel dorobiou sie swojyj "legyndarnyj" juz "suawy" i Ranicki to tyn
kery przesuchiwou slonskich Niymcow w Katowicach i Ranicki to tyn kerego
funkcja w "jednym" geccie bouo conajmiyj dwuznacznom. O ytm bou bych sie sam
rod wiyncyj dowiedziec.

[laband]

a do tych kere niy znajom zony M.R.R. mozno tyn link:

www.historisches-centrum.de/ausstellung/reich-ranicki/

jak widac Reich Ranicki poradziou nawet zadbac we geccie o rysunki odniego
zony - ciekawe.

[Gość: ballest]

Szwager, to ze im sie upiekuo, zawdziynczajom tolerancyjnymu Frankfurtowi i
Ignacowi Bubisowi, ktory se na niego nie dou nic powiedziec, a Wiysz, ze Ignac
bou wlasciwie we Frankfurcie wazniejszy jak Oberbürgemeister, a w Niymcach
wazniejszy jak Kanclyrz.

--
pyrsk
ballest

[laband]

mie juz nic niy zdziwi - a Bubis tysz bou ze Polski i z tego co wia tysz robiou
kariera u komunistow (jeszcze w "rzondzie" we Lublinie

[laband]

Ballest tys je tam u zrodeuka to mozno i ta osobistosc wezniesz pod lupa :

nastympca Bubisa S. Korn - rodzony we Lublinie

[laband]

Porträt
Salomon Korn

Salomon Korn hat sich immer wieder öffentlich zum Verhältnis zwischen Juden und
Nichtjuden in Deutschland geäußert. Von Normalität im Umgang miteinander seien
beide Bevölkerungsgruppen noch weit entfernt, sagte er im Januar 2002 bei einer
Holocaust-Gedenkfeier im Wiesbadener Landtag. Und er fügte hinzu, dies werde
vermutlich auch für die nächste und übernächste Generation gelten.

"Wer ein Haus baut, will bleiben", sagte der inzwischen 60 Jahre alte Architekt
bei der Einweihung des jüdischen Gemeindezentrums 1986 in Frankfurt, das er
selbst entworfen hatte. Auch diese Einstellung ist charakteristisch für den
religiösen Traditionalisten Korn. Er selbst zählt sich zur "Zwischengeneration"
der Juden, die die Verfolgung und den Holocaust nicht bewusst miterlebt haben.

Am 4. Juni 1943 im polnischen Lublin geboren, kam er mit seinen Eltern nach dem
Zweiten Weltkrieg als "displaced person" nach Frankfurt am Main. Eine geplante
Auswanderung in die USA oder nach Israel wurde erst verschoben und dann ganz
aufgegeben. Mit den Jahren "wurden die Koffer zu schwer", auf denen die Familie
gesessen hatte, sagte Korn einmal. Der Vater war im Immobiliengeschäft
erfolgreich.

Im November 1999 wurde der verheiratete Vater von drei Kindern zum Nachfolger
des verstorbenen Ignatz Bubis an die Spitze der Jüdischen Gemeinde in Frankfurt
gewählt. Als es um die Nachfolge für seinen Freund Bubis als Präsident des
Zentralrats der Juden in Deutschland ging, wurde neben Paul Spiegel auch Korns
Name genannt. Damals winkte er ab. Jetzt als Vizepräsident könnte er eines
Tages auch Spiegels Nachfolger werden.

[Gość: ballest]

Fajnie, tylko nie wiem co uon przeskrobou, godosz ze tak samo co Marcel Ranicki?

Jak z tego wynika, to Hohlmann recht miou, ale takou jest polityka u nos.

--

pyersk
ballest

[laband]

wiysz dobre ize jo na spadochronie niy skokom bo bych jeszcze jak jedyn ze FDP
mog skonczyc.
O tym tysz mogesz we tyj ksionzce H.Sporonia przeczytac.

a tak z blank inkszyj beczki

[laband]

Parę dni temu w Warszawie prezydent RP pośmiertnie odznaczył Henryka Sławika
Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w piątek rano w
Katowicach premier, wojewoda śląski, ambasador Izraela i metropolita katowicki
odsłonią tablicę ku czci wielkiego Ślązaka. Grób - choć symboliczny - będzie
miał teraz na murze kaplicy cmentarnej przy ul. Sienkiewicza.

Przez 60 lat zamiast grobu jeden z największych polskich bohaterów miał tylko
kupkę ziemi w austriackim Mauthausen. Nikt prócz najbliższych o nim nie
pamiętał. - Zawsze najsmutniej było w Zaduszki. Lampki musiałyśmy z babcią i
mamą stawiać na bezimiennych mogiłach cmentarza w Katowicach - mówi Jagna
Kutermak, wnuczka polskiego Wallenberga, który wybawił z Holocaustu tysiące
Żydów

- Nie rozumiem Polaków. Mieć taki atut i nie wykorzystać go dla obrony dobrego
imienia w czasach, kiedy opinie o polskim antysemityzmie rozpowszechniane są na
świecie - dziwił się jeszcze niedawno sędziwy Henryk Zvi Zimmermann, któremu
Sławik uratował życie podczas okupacji w Budapeszcie. Od ucieczki z kraju w
1939 do 1944 r., jako pełnomocnik rządu RP na uchodźstwie, katowiczanin w
zmowie z węgierskimi przyjaciółmi sfałszował dziesiątki tysięcy dokumentów,
które potwierdzały z dobrym skutkiem, że żydowscy uciekinierzy są obywatelami
polskimi wyznania katolickiego.

Latem 1988 r. do katowickiego mieszkania Jadwigi, wdowy po Sławiku, zapukał
nieoczekiwany gość - to Zimmermann uparł się, że nie spocznie, dopóki nie
odnajdzie wśród trzydziestu paru milionów Polaków bliskich Sławika. Dał
maleńkie ogłoszenie w "Przekroju" i niedługo potem stał na peronie w
Katowicach. Wkrótce w Jerozolimie Sławika uhonorowano tytułem Sprawiedliwego
wśród Narodów Świata. Niedawno wyszło na jaw, że już 27 lat temu grupa dzieci
ocalałych z węgierskiego sierocińca dla Żydów złożyła wniosek o uhonorowanie
katowiczanina.

Gdy w Yad Vashem zaczęto skrupulatnie przesiewać dowody, okazało się, że Sławik
uratował kilkakrotnie więcej Żydów niż Wallenberg i Schindler. - Ich chroniły
dyplomatyczne paszporty, a Sławik pomoc Żydom przypłacił życiem i zrobił to
świadomie - twierdzi Zimmermann.

- U komunistów ojciec był na indeksie. Mama ciężko pracowała w kiosku Ruchu,
żeby nas utrzymać po wojnie - wspomina córka Krystyna. Po jej ojcu zachowało
się na Śląsku niewiele materialnych śladów. Dom, w którym mieszkał przez 20
przedwojennych lat, jako jedyny podczas okupacji zbombardowali Niemcy. W
Szerokiej, dzielnicy Jastrzębia, gdzie się urodził, wykopano spod dębu butelkę
a w niej karteczkę z listą powstańców śląskich z 1919 r. i nazwiskiem Henryka.

- Gdy rodzina i garstka przyjaciół już po 1989 r. zabiegali o nadanie którejś z
ulic imienia dziadka, najczęstszą odpowiedzią był brak odpowiedzi - mówi
Kutermak. Od niedawna imię Henryka Sławika nosi małe osiedlowe rondo, ale
katowiczanie zupełnie nie kojarzą patrona.

Matka Jagny ściska pożółkłe kartki wyrwane z pamiętnika, do którego Henryk
wpisał się wiosną 1944 r. "córeczce na imieniny". - Radził szanować zdrowie,
czcić matkę, uczyć się i usilnie pracować. Wiedział, że umrze. Tatusia
ukształtowały Katowice, w których przez 20 lat był osobą publiczną. Bez tego
miasta nie byłoby jego ofiary na Węgrzech. Na tyle lat Katowice zatrzasnęły dla
ojca drzwi... - zamyśla się schorowana już córka Krystyna. - Teraz te drzwi się
otwarły. To dobrze, że tatuś może już wrócić...

[laband]

www.raslaska.org/ras/pol/aktualnosci/09/09slawik.html

[laband]

Otwarcie wystawy "Deportacje Górnoślązaków do ZSRR w 1945 r." w Knurowie


"Mróz sięgał 30 stopni poniżej zera, a my musieliśmy iść"; "Ilekroć pociąg
zatrzymywał się na jakiejś stacji podchodzili do nas żołnierze i zadawali tylko
jedno pytanie - ile trupów?" - tak wstrząsające wspomnienia przywoływali
Agnieszka Kazior i ks. prob. Rajmund Stachura podczas otwarcia 26 lutego br. w
budynku po dawnej Filii nr 2 Biblioteki Miejskiej przy ulicy Kosmonautów 7a w
Knurowie wystawy dokumentującej i upamiętniającej Deportacje Górnoślązaków do
ZSRR w 1945 r. Podobnie jak tysiące innych mieszkańców Górnego Śląska zostali
oni "po wyzwoleniu" zesłani przez stalinowców w głąb ZSRR na przymusowe roboty.


Tragiczny los Górnoślązaków w obliczu zbliżającej się 60-siątej rocznicy
wkroczenia Armii Czerwonej jest ciągle jeszcze materią niewystarczająco zbadaną
i rozpoznaną. Przyczyną takiego stanu rzeczy była niemożność podjęcia do 1989
r. jakichkolwiek badań nad tym problemem z powodów politycznych. Dopiero
przemiany 1989 r. pozwoliły naukowcom zająć się tą materią - powiedzieli
podczas otwarcia wystawy przedstawiciele Instytutu Pamięci Narodowej - Oddział
w Katowicach Kornelia Banaś i Marcin Niedurny. Wynikiem dotychczas
przeprowadzonych przez IPN badań jest wielka wystawa przedstawiająca tragedię
masowej deportacji Górnoślązaków po wkroczeniu w styczniu 1945 r. Armii
Czerwonej. Wystawa eksponowana była już w Bytomiu, obecnie oglądać ją można w
Knurowie - gdzie pozostanie do 3 maja br., a następnie przeniesiona zostanie do
Katowic.


Na uroczystości otwarcie wystawy obecni byli m.in.: posłowie na Sejm:
Krystyna Szumilas i Andrzej Gałażewski, prezydent, radni i duszpasterze miasta
Knurowa, przedstawiciele miast i gmin powiatu gliwickiego oraz dyrektorzy
zakładów pracy, szkół i inni zaproszeni goście. W skład ekspozycji wchodzą nie
tylko zdjęcia, mapy, szkice i dokumenty archiwalne opatrzone obszernymi
opisami, ale również rekonstrukcje baraków w jakich zmuszeni byli żyć w
skrajnie ciężkich warunkach klimatycznych ludzie wywiezieni w początku 1945 r.
z Górnego Śląska. (PS)

[Gość: laband - szwager]

alles-4-u.com/Images/stinkefinger2.jpg

[laband]

Pociągi ze Śląska pod rosyjskim nadzorem


Zobacz powiększenie
Śląscy Niemcy w drodze do punktu zbornego. Ze starego kraju wolno im było zabrać
tylko najpotrzebniejsze rzeczy
FOT.HANNA DANIELCZYK/AG

Zobacz powiększenie
Stacja gdzieś na Śląsku. Pociąg z wypędzonymi zaraz odjedzie na zachód
FOT.HANNA DANIELCZYK/AG

Bartosz T. Wieliński 10-02-2005 , ostatnia aktualizacja 10-02-2005 16:57

8 maja 1945 r., gdy cała Europa świętowała kapitulację Niemiec, Salomon Morel,
komendant okrytego złą sławą obozu w Świętochłowicach, zwołał więźniów na
specjalny apel. Potem przechadzał się wzdłuż szeregów Niemców i Ślązaków, każąc
im śpiewać hitlerowskie piosenki. Tych, którzy nie umieli, bił bez litości.

Kilka dni po wkroczeniu Armii Czerwonej do Katowic artysta Paweł Steller oddał
hołd nowej władzy. Na środku placu Wolności szybko stanął zaprojektowany przez
niego obelisk, zaświadczający o nieustającej wdzięczności, jaką katowiczanie
darzyli swoich radzieckich wyzwolicieli. Pomnik uroczyście odsłonięto w
pierwszych dniach lutego 1945 roku. Defilowali żołnierze, świeżo zainstalowani
na stołkach politycy wygłaszali przemówienia, a mieszkańcy demonstrowali szczerą
nienawiść do faszystowskich Niemiec i równie szczere oddanie Sowietom.

Stellerowi nie było dane cieszyć się długo ze swojego dzieła. Wkrótce
aresztowali go funkcjonariusze NKWD. Tak jak tysiące Ślązaków, wywieziono go do
pracy w głąb ZSRR.

Gdy pod koniec stycznia 1945 r., gdy było już jasne, że III Rzesza straciła
Górny Śląsk, Albert Speer, niemiecki minister gospodarki, napisał memorandum do
Hitlera. - Mein Führer, wojna jest przegrana - pisał już w pierwszym akapicie.
Ale dla mieszkańców Śląska wojna dalej trwała.

Stawić się z łopatą i menażką

Front przetoczył się błyskawicznie przez miasta śląskiego okręgu przemysłowego.
Armii Czerwonej na zajęcie całego obszaru wystarczyło dziesięć dni. Niemcy
musieli się wycofać. Potem zaczęło się najgorsze. Najpierw miasta plądrowali
żołnierze, potem przybyli czekiści i podległe im jednostki. Specjalne grupy
Rosjan demontowały wszelakie instalacje przemysłowe, ładowały je na wagony i
wysyłały na wschód. Zadaniem innych grup było zadbanie o to, by do ZSRR
pojechali ludzie, którzy potrafią te maszyny obsługiwać.

Robotników katowickiej Huty Baildon Rosjanie nie musieli łapać. Przyszli sami.
Zaraz po wyzwoleniu Katowic w mieście pojawiły się plakaty, informujące o
możliwości podjęcia dobrze płatnej pracy. Pozbawieni środków do życia hutnicy
uwierzyli, że w ten sposób zarobią na utrzymanie. Trafili do Donbasu. Podobne
sytuacje działy się w każdym śląskim mieście.

Przemysł zbrojeniowy ZSRR na gwałt potrzebował rąk do pracy. A że większość
obywateli wysłano wówczas na front, sowieci musieli szukać siły roboczej poza
granicami własnego państwa. Znaleźli ją na Górnym Śląsku. Tutejsze fabryki
zbrojeniowe, huty i kopalnie pracowały na rzecz hitlerowskich Niemiec do
ostatnich chwil przed wkroczeniem Rosjan. Armia Czerwona nie dość, że zajęła
śląskie terytorium, to przejęła również przemysł i jego pracowników. Ich
narodowość zupełnie nie grała roli. Wywożono Niemców, Polaków i Ślązaków. W
Gliwicach i Bytomiu plakaty wzywały wszystkich Niemców do udziału w
porządkowaniu miast. Nakazano im, pod groźbą sądu wojskowego, stawić się do
pracy z łopatą i menażką. Dla wielu możliwość zdobycia pożywienia była niezwykle
kusząca. Zima 1945 roku była niezwykle ostra, a mieszkańcy w poszukiwaniu
czegokolwiek nadającego się do jedzenia plądrowali ruiny gliwickiego młyna i
wybierali spalone ziarno.

Ale nadzieje okazały się płonne. Z punktu zbiórek mężczyzn eskortowano do
specjalnych obozów. Stamtąd po kilku dniach koleją wysyłano ich do fabryk
zagłębia donieckiego. W taki sposób na zesłanie trafił Karl Schabik, wieloletni
gliwicki architekt miejski, twórca nowoczesnej zabudowy w tym mieście.

Wskazali was sąsiedzi

Rosjanie doskonale wiedzieli, kogo wywożą. Najbardziej zależało im na
specjalistach, którzy będą obsługiwać i konserwować zagrabioną maszynerię. Listy
osób przeznaczonych do wywózki tworzyli funkcjonariusze niemieckiej organizacji
"Freies Deutschland", która przez kilka miesięcy administrowała przedwojennym
niemieckim Śląskiem. W Biskupicach, gdy rosyjscy żołnierze według stosownej
listy wyciągali z domów ludzi, mieszkańcy zaczęli protestować, twierdząc, że nie
mieli nic wspólnego z Hitlerem, ani nawet nie są Niemcami. Sowiecki oficer
wzruszył ramionami. - My o was nic nie wiemy. To wasi sąsiedzi was wskazali -
odpowiedział, nakazując kontynuowanie akcji.

W Ornontowicach Rosjanom przy wywożeniu Ślązaków asystowali polscy milicjanci. W
ręce Rosjan można było wpaść na podstawie donosu. Wystarczyło, że któryś z
sąsiadów poinformował polską lub sowiecką bezpiekę, że dana osoba ma niemieckie
pochodzenie. Kilka dni później trafiała do pociągu jadącego na wschód. Emil
Weintritt z Katowic został wywieziony, bo kolega, górnik z kopalni Wujek,
doniósł, że nie chce zmienić nazwiska na polsko brzmiące.

Polskiej administracji sowieckie polowania na ludzi były bardzo nie na rękę. Na
Śląsku zaczęło brakować rąk do pracy. Już w marcu 1944 r. wojewoda
śląsko-dąbrowski gen. Aleksander Zawadzki interweniował u sowieckich marszałków,
by ograniczyli wywózki, a jego zastępca ppłk Jerzy Ziętek jeździł do sowieckich
obozów, by wyciągać z nich Polaków.

Mimo to wywózki trwały jeszcze kilka miesięcy. Jako rekompensatę Sowieci
przekazali Polakom 10 tys. niemieckich jeńców wojennych, których skierowano do
pracy w śląskich kopalniach. Według niektórych szacunków Rosjanie wywieźli ze
Śląska nawet 90 tys. osób. Ze zsyłki wrócili nieliczni. Wywózki do ZSRR
pozostawały w PRL tematem tabu. Według ówczesnej oficjalnej wersji Rosjanie
wywozili wyłącznie volksdeutschów. Gdy kilkanaście lat temu w "Gazecie"
zaczęliśmy pisać o tamtej tragedii, w redakcji rozdzwoniły się telefony. -
Dlaczego bronicie tych hitlerków - oburzali się czytelnicy.

Psy komendanta

Gdy tylko polska władza na Śląsku okrzepła, zaczęto deportować pozostałych
Niemców. Tym razem na zachód. Zaczęło się latem 1945 roku. W lipcu gen. Zawadzki
w specjalnym zarządzeniu polecił wszystkim Niemcom zarejestrować się "na wyjazd
z Polski". Pierwszy pociąg z wypędzonymi odjechał spod rampy kolejowej przy
katowickiej rzeźni na ul. Kozielskiej 25 lipca 1945 roku. Do wagonów załadowano
500 osób: rdzennych Niemców i Ślązaków, którym podczas wojny przydzielono
pierwszą kategorię volkslisty. Prawie 150 osób zdecydowało się wyjechać
dobrowolnie. Na Śląsku pozostawili majątek.

Nie wszystkim udało się opuścić Śląsk prosto z rampy kolejowej. Około 6 tys.
mieszkańców Śląska trafiło do obozu koncentracyjnego w Świętochłowicach. Ponad
1500 osób przypłaciło pobyt w obozie życiem. Obozem kierował Salomon Morel,
młody oficer UB, który podczas wojny stracił wszystkich bliskich. Nowo
przybyłych więźniów witał słowami: - Auschwitz był niczym w porównaniu z tym, co
tu przeżyjecie. Nie będziecie rozstrzeliwani, tak jak robili to Niemcy, tu się
zdechnie.

Morel i jego podwładni szybko okryli się złą sławą: katowali i upadlali więźniów
(zmuszali ich np., by wchodzili do psich bud i szczekali), gwałcili osadzone w
obozie kobiety. 8 maja 1945 r., gdy cała Europa świętowała kapitulację Niemiec,
Morel kazał więźniom śpiewać hitlerowskie piosenki. Tych, którzy nie umieli,
katował bez litości. Swoje psy komendant wyszkolił w taki sposób, by na komendę
gryzły więźniów w genitalia.

Emil wrócił z Rusa

Na miejsce wypędzonych ze Śląska przybywali wypędzeni z polskich Kresów. Śląskie
miasta kwitły. W katowickim teatrze regularnie wystawiał lwowski teatr
Dąbrowskiego, działały kina, wychodziły gazety, a Katowice zyskały status miasta
inteligenckiego. Tu bowiem zatrzymali się w drodze na zachód ocaleli z wojennej
pożogi polscy artyści i intelektualiści. Jednocześnie kwitły prostytucja i
szaber mieniem poniemieckim. Bujnie rozwijało się zbrojne pod

[laband]

Emil wrócił z Rusa

Na miejsce wypędzonych ze Śląska przybywali wypędzeni z polskich Kresów. Śląskie
miasta kwitły. W katowickim teatrze regularnie wystawiał lwowski teatr
Dąbrowskiego, działały kina, wychodziły gazety, a Katowice zyskały status miasta
inteligenckiego. Tu bowiem zatrzymali się w drodze na zachód ocaleli z wojennej
pożogi polscy artyści i intelektualiści. Jednocześnie kwitły prostytucja i
szaber mieniem poniemieckim. Bujnie rozwijało się zbrojne podziemie.

Po kilkunastu miesiącach z ZSRR zaczęli wracać na Śląsk deportowani, którym
udało się przeżyć katorżniczą pracę w sowieckich hutach i kopalniach. Paweł
Steller spędził na zesłaniu półtora roku. Po powrocie tworzył z jeszcze większą
werwą niż przed wojną. Zmarł w 1974 roku.

Żona Emila Weintritta zdążyła już opłakać męża. Kolega, który na niego doniósł,
powiedział, że: "Emil już z Rusa nie wróci". Ale Weintrittowi udało się przeżyć
pobyt w Donbasie. Zmarł kilka lat temu w wieku 94 lat.

Schabik zmarł na czerwonkę jeszcze w 1945 roku.

Salomon Morel dożywa swych dni w Izraelu. Tamtejsze władze nie chcą się zgodzić
na jego deportację, której zażądał katowicki oddział Instytutu Pamięci Narodowej.

[Gość: laband]

kuknijcie tyn artikel na dole:

www.vdh-ratibor.vdg.pl/Artikel_1.jpg