balest2
31.12.03, 11:44
Efride Kisiel z Niemiec: "Wyjechałam 11 lat temu, za moimi dziećmi, ale
często tu wracam. W Niemczech mam syna i córkę, a w Kolonowskiem - drugiego
syna. Tam trzech wnuków, a tu dwóch. Nie wiem jeszcze, czy wrócę tu na
stałe. Chciałabym, abyśmy wszyscy byli razem, ale to na razie nie jest
możliwe."
Ernest Kisiel z Niemiec: "Ja wyjechałem w ślad za moją żoną przed 9 laty i
chociaż widzę, że przez ten czas wiele się tu zmieniło na lepsze, to mówię,
że wrócę jak Polska wstąpi do Unii Europejskiej. Teraz przyjechałem
specjalnie na Heimattreffen i gdyby takie imprezy częściej się odbywały,
żadnej bym nie opuścił."
Anna Podolańczuk z USA: "Miałam 12 lat, gdy wyjechałam z rodzicami ,a teraz
przyjechałam na ten zjazd całkiem sama, aby zobaczyć, jaka jest moja
ojczyzna. Podoba mi się, chciałabym tu przyjeżdżać na każde wakacje, ale
moja przyszłość jest w Ameryce, tam pracą i nauką można wiele osiągnąć, a tu
chyba nie bardzo."
Johann Koston z Niemiec: "Wyjechałem w 1981 roku, mój syn wcale nie rozumie
po polsku, a ja też pozapominałem już ,jak się mówi .Przyjechałem na
Heimattreffen ,żeby spotkać się z przyjaciółmi, ale nie wiem, gdzie jest mój
Heimat, wiem, że mój dom jest w Niemczech i nie chcę stamtąd wyjeżdżać".
Dr Leonard Smarczyk z Niemiec: " Nie było mnie tu 42 lata i bardzo się
cieszę, że zaproszono mnie na Heimattreffen, bo sam chyba bym się nie
zdobył, by przyjechać. Często wspominałem te miejsca, a teraz zobaczyłem,
jak bardzo się zmieniły, wypiękniały. Jak będę na emeryturze, to może wrócę
do Kolonowskiego już na zawsze."
Hans Smarczyk z Niemiec: " Jestem starszy od brata i już jestem na
emeryturze, więc postanowiłem, że będę od teraz zawsze przyjeżdżał tu na
wakacje, odnowiłem stare przyjaźnie i koledzy mnie zaprosili w gościnę.
Wróciłbym na stałe, ale opiekuję się rodzicami, więc nie mogę. Bardzo mi się
tu podoba ."
Traute Smarczyk z Niemiec: " Miałam 19 lat, jak stąd wyjeżdżałam, i od tej
pory byłam tylko raz - w1975roku. Wtedy nie bardzo mi się podobało, ale
cieszę się, że dostałam zaproszenie, bo teraz jest tu pięknie. To jest jak
powrót w kraj lat dzieciństwa. Tu jest mój Heimat
