Katolickie pogrzeby ofiar katastrofy

[gumpel]

Taka obserwacja, zauważyłem, więc dzielę się zdziwieniem ...

Wygląda na to, że wszystkie "lewicowe" ofiary katastrofy smoleńskiej zostały pochowane w obrządku katolickim.
Na pewno marszałek Szmajdziński:
wyborcza.pl/1,75248,7793112,Pogrzeb_Jerzego_Szmajdzinskiego.html
Na pewno pani poseł Jaruga-Nowacka:
wiadomosci.wp.pl/kat,1342,title,Uroczystosci-pogrzebowe-Izabeli-Jarugi-Nowackiej,wid,12197791,wiadomosc.html?ticaid=1a08c
Nie mam tylko pewności co do pani MInister Szymanek-Deresz:
www.fakt.pl/Ostatnia-droga-Jolanty-Szymanek-Deresz,artykuly,69681,1.html
ale bez wątpienia na jej trumnie widnieje krzyż (z Chrystusem):
wyborcza.pl/51,75248,7790397.html?i=4
Decyzje pewnie podejmowały rodziny, więc nie wiadomo czy zmarli życzyliby sobie katolickiego pochówku. Trudno więc wyciągać z tego faktu jakieś wnioski co do kondycji antyklerykalizmu w naszym kraju. Niemniej, czuję się zaskoczony bo myślałem, że to zjawisko mimo wszystko jakoś zakorzenione, że dotyczy też rodzin. A tu proszę.


G.

[hawela]

Tylko o czym to świadczy? Że jednak niektórzy chcą mieć nadzieję?

[diabollo]

hawela napisała:

> Tylko o czym to świadczy? Że jednak niektórzy chcą mieć nadzieję?

Nie, czcigodna Hawelo, to świadczy o tym, że ich bliscy delikatnie mówiąc nie są
specjalnie konsekwentni w szacunku dla Ich pamięci.

Kłaniam się nisko.

[hawela]

czyli wszystkie te niewierzące osoby mają wierzące rodziny?

[diabollo]

hawela napisała:

> czyli wszystkie te niewierzące osoby mają wierzące rodziny?

A jak to inaczej wytłumaczyć? Ewentualnie konformizmem rodziny?
No, bo chyba nie ateizmem np. śp. pani Jarugi-Nowackiej?

A z resztą przecież to ciągle ten sam problem: jak w przypadku śp. pana prezydenta.
Cokolwiek złego byśmy nie mówili o jego prezydenturze (a można wszak prawie
tylko o niej źle), to nawet przeciwnicy polityczni zmarłego, którzy go znali
twierdzą, że prywatnie to był miły człowiek i z całą pewnością nie kabotyn,
który życzyłby sobie spocząć na wieki w sarkofagu na Wawelu obok sarkofagu śp.
pana Piłsudskiego...

W obliczu śmierci ludzie często głupieją. (Ciągle chcę wierzyć, że to czysta i
nieskalana głupota, a nie kalkulacja polityczna pana Jarosława).

Kłaniam się nisko.

[witold17]

diabollo napisał:

> W obliczu śmierci ludzie często głupieją. (Ciągle chcę wierzyć, że
to czysta i
> nieskalana głupota, a nie kalkulacja polityczna pana Jarosława).

Oj, Czcigodny Diabollo, dobrze napisałeś: "chcę wierzyć"... Ale nie
wierzysz, prawda? I na pocieszenie Ci powiem- nie jesteś w tym
odosobniony

[diabollo]

witold17 napisał:

> diabollo napisał:
>
> > W obliczu śmierci ludzie często głupieją. (Ciągle chcę wierzyć, że
> to czysta i
> > nieskalana głupota, a nie kalkulacja polityczna pana Jarosława).
>
> Oj, Czcigodny Diabollo, dobrze napisałeś: "chcę wierzyć"... Ale nie
> wierzysz, prawda? I na pocieszenie Ci powiem- nie jesteś w tym
> odosobniony

Czcigodny Witoldzie,

Cóż, ateiści nie mają za dużo w co mogliby wierzyć...
Osobiście pozostaje mi wiara w człowieka (wiara bardzo trudna, narażająca na
wiele rozczarowań, no ale na tym chyba polega cały "urok" wiary).

Kłaniam się nisko.

ciekawe

[hawela]

Ciekawe, że dzieje się więc coś, co i Ty - jako ateista, i ja - jako
katoliczka, oceniamy negatywnie

[diabollo]

hawela napisała:

> Ciekawe, że dzieje się więc coś, co i Ty - jako ateista, i ja - jako
> katoliczka, oceniamy negatywnie

Czcigodna Hawelo, a dlaczegóż to katoliczka z ateistą musieliby się tylko nie
zgadzać?

Kłaniam się nisko.

[kora3]

diabollo napisał:
>
> Czcigodna Hawelo, a dlaczegóż to katoliczka z ateistą musieliby
się tylko nie
> zgadzać?
>
no właśnie dziwi mnie takie spojrzenie jak Haweli. Dosc czesto
zdarza mi się w moim srodowisku zawodowym, a akze towarzyskim, ze ja
niekatoliczka, ale wierzaca osoba, ateisci i katolicy z otoczenia
mówimy jak to sie ujmuje jednym głosem w wielu sprawach. Nic w tym
dziwnego! Poza oszołomami i fanatykami ze stron roznych całkiem
sporo ludzi mysli i wyciaga wnioski, samodzielnie

[hawela]

Nie chodziło mi o niezgadzanie się na jakimkolwiek polu (osobiście
bardzo nie lubię polaryzowania opinii według żadnego kryterium), ale
raczej o ocenę tej konkretnej sprawy - która jednak ma tylko dwa
końce (z jednego końca nieboszczyk ateista, z drugiego końca
katolicka rodzina), i my - będący właśnie z obu tych końców
jednogłośnie oceniamy to negatywnie. Czyli wychodzi na to, że
ogólnie sytuacja bez sensu.

Sytuacja jest bez sensu

[kora3]

gdy rodzina znając wole zmarłego co do sposobu jego pochówku woli
tej nie wypelnia, a działa jak sama chce i uwaza. To nie tyle bez
sensu, co po prosyu haniebne, bo ostatnia wola zmarlego jest w
takich sprawach swieta.
Ale bywa tak, ze rodzina nie ma dokladnie wytyczonych zasad
pochówku. Zmarły, zwłaszcza tragicznie, do tego niestary, byc mzoe
takich dyrektyw nie zostawił jasnych rodzinie. I ta postepuje podług
swej woli, bo zmarłego wszak juz nie zapyta czego by chcial w tym
zakresie.
Ale postepowac tak moze w przypadku pochówku katolickiego tylko, jak
mi się zdaje za zgodą duchownych. Nie zdarza sie to czesto, ale się
zdarza, ze ksiądz odmawia pochówku po katolicku kogoś, kto jako zywy
nie utozsamiał się z katolickimi zasadami zycia. Nie znam dokładnie
zasad, na jakich sie to dzieje, ale z tego co moglam zaobserwowac
jest tu pewna dosolnosc, w jakims zakresie zalezy to od wlasnej
oceny danego ksiedza. Podobnie spawa ma sie z chrztami dzieci
zrodzonych w zw. cywilnych, czy konkubinatach. Jeden ksiadz chrzci
bez problemu, inny nie chce.
nie wiem na ile ksiądz sam podejmuje taką decyzję i na ile musi sie
z niej tłumaczyć np. biskupowi w razie np. skargi na niego.

[diabollo]

Cóż można powiedzieć, czcigodny Gumpelu, chyba tylko, że ateiści nie mają w
Polsce łatwo, nawet po śmierci...

Osobiście opłakuję wielką ateistkę, wspaniałego człowieka i polityczkę, śp.
panią Jarugę-Nowacką.
...którą szczerze kochałem (coś jak wielu Rodaków kochało śp. pana papieża
Wojtyłę; przyznacie, że obiekt mojej miłości jednak był piękniejszy).

Kłaniam się nisko.

Szczuka: Nasza Jaruga

[diabollo]

Nasza Jaruga
Kazimiera Szczuka

„Ciągle myślę o Jarudze-Nowackiej. Była najbardziej przeze mnie cenioną
polityczką. Bardzo, bardzo ją podziwiałam, szanowałam, lubiłam. Nie mogę się
pogodzić z jej odejściem” – mówi profesor Maria Janion.

Jak każda niezwykła osoba, Iza łączyła w sobie rozmaite sprzeczności. „Krucha i
niezłomna”, waleczna i wykwintna, lojalna i niesterowalna. Jaruga – tak na nią
mówiły feministki - nie narzucała żadnego dystansu, ale nieodmiennie wzbudzała
szacunek. W trakcie swojej kariery była pełnomocniczką do spraw równego statusu
kobiet w rządzie Leszka Millera, wicepremierem w rządzie Marka Belki, posłanką
kilku kadencji. Nigdy nie była ani chłopakiem z partyjnej ferajny, ani szyją,
która kręci męską głową. Dla niezależnych, obywatelskich środowisk
feministycznych i LGBT na pewno była bardziej nasza niż „ich” – rządu i sejmu.

Trudno to pojąć, ale ta osoba niezdolna do przemocy czy poniżenia kogokolwiek,
wzbudzała szczerą agresję politycznych wrogów. Pamiętne to słowa, w których
lubiany przez inteligenckie środowiska biskup nazwał pełnomocniczkę rządu
feministycznym betonem, na który nie pomoże nawet kwas solny! Dlaczego? Bo
mówiła o potrzebie złagodzenia antyaborcyjnego prawa. Zawarty ponad głowami
kobiet układ między ówczesnym lewicowym rządem a episkopatem polegać miał na
milczeniu o aborcji w zamian za poparcie hierarchów dla unijnej akcesji. Janion,
poruszona i hipokryzją tych tajnych ustaleń i - przede wszystkim - skalą
symbolicznej przemocy zawartej w słowach biskupa, napisała protest, znany
wkrótce jako List stu kobiet. Opublikowany w „Gazecie Wyborczej” 7 marca 2002
roku wyrażał sprzeciw wobec „handlowania prawami kobiet” i znieważania Izabeli
Jarugi-Nowackiej. List podpisały zasłużone dla życia publicznego autorytety,
począwszy od noblistki Wisławy Szymborskiej, Agnieszki Holland, Olgi Tokarczuk,
Magdaleny Abakanowicz a skończywszy na młodych działaczkach ruchów
alternatywnych, takich jak Sylwia Chutnik czy Claudia Snochowska-Gonzalez. Sto
nazwisk. Był to jeden z rzadkich momentów połączenia odległych – jeszcze wówczas
- środowisk. Helena Łuczywo napisała wtedy w „Gazecie” krótki i nieoczekiwanie
śmiały komentarz. Jej słowa - „więcej feminizmu, mniej kwasu solnego!” -
znalazły się natychmiast na manifowych tiszertach. Z perspektywy czasu trudno
nie zdumiewać się, jak łatwo stara lewica uległa pół-jawnemu szantażowi, którego
kościelna hierarchia nie miała prawa stosować. Izabela Jaruga-Nowacka była bodaj
jedyną polityczką, która widziała bardzo jasno płynące z tego zagrożenia.

Liderki Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych wspominają
Izę kochającą i kochaną. „Była z nami od lat” – mówi Dorota Gardias. Nawet kiedy
w kodeksie pracy nie był jeszcze zapisów zakazujących lobbingu i molestowania,
Iza pomagała pielęgniarkom bronić się przed tym. „Kiedy rozpoczął się protest
przed kancelarią premiera, Białe Miasteczko, pierwszy telefon, jaki udało mi się
odebrać wewnątrz budynku, był właśnie od niej, od Izy” – mówi Gardias. Jaruga
zawsze pojawiała się, żeby pomóc. Żeby wesprzeć. Żeby załatwić ważne sprawy.
Janina Zaraś z OZZPiP wspomina – nie wstydźmy się uczuć! - jak często Iza mówiła
„kochanie, kochana, kocham was, kocham cię”. „Ja też cię kocham” – brzmiała
jedyna odpowiedź. Która z nas nie kochała Izy? Głos miała piękny, lekko
schrypnięty, wibrujący, podobnie jak śmiech, którym łatwo wybuchała.

„Była dobra” – tak mówi się o każdej zmarłej kobiecie. Ale Iza Jaruga była
naprawdę dobra. Niektórzy sądzili, że aż za bardzo, bo pewien poziom cynizmu to
konieczny element kariery. Iza nie znała cynizmu. Zawsze miałyśmy ją po swojej
stronie. Przychodziła na wiece, pikiety, marsze. Marznąc pod sejmem, a to w
sprawie legalności In vitro, a to 14-latki w ciąży, mogłyśmy być pewne, że
wkrótce się pojawi. Że roztoczy swoje jarugowe światło, które – jak się teraz
okazało - dostrzegał nawet premier Tusk. Na manifach po prostu była, szła sobie
jako zupełnie zwyczajna uczestniczka, nie szukała kamer ani mikrofonów. To
organizatorki wołały ją na platformę i wyciągały przed tłum. A manifowy tłum
jest wierny i wierność ceni. Czy wiedziała, że stoimy za nią murem, że jest tak
ważna dla tak wielu? Czasami na pewno. Czasami dawałyśmy jej poczucie, że warto
użerać się z sejmowym patriarchatem, że warto walczyć od lat o te same
oczywistości i przegrywać. Nie widać było po niej goryczy. Może czasem zmęczenie.

Zapytana w „Pytaniu na śniadanie”, już w czasie żałoby, czy Izabela Jaruga-
Nowacka była moją przyjaciółką ochoczo odpowiedziałam: „Tak!”. Potem dopiero
poczułam się zakłopotana. Czy można określić mianem przyjaciółki kogoś, u kogo
nie było się w domu, czyjego męża się nie zna, o kim wiadomo, że kocha córki i
wnuka, ale nigdy się o nich dłużej nie rozmawiało? Gdyby jednak przyjaźń liczona
była w gorących uściskach, padaniu sobie w objęcia, mówieniu „Jesteś boska ” i
radości wypełniającej nas na czyjś widok - Jaruga należała do najcudowniejszych
przyjaciółek.

Nie wiem, kim była dla kolegów z sejmu. Na pewno stawała się powoli klasykiem
polskiego parlamentu. Nienaganna, nieugięta, pełna coraz szlachetniejszego
blasku. Dla feministek była czymś więcej niż koleżanką. I może czymś więcej niż
przyjaciółką. Była naszą sister.

Wielki jest po niej płacz wśród gejów, lesbijek, działaczek i działaczy choćby
najmniejszych lokalnych organizacji, o których ja nawet nie słyszałam, ale ona
tak. Wielkie jest nasze współczucie dla jej najbliższych. Wielka nadzieja, że
praca Izy pod koniec dnia jednak nie pójdzie na marne.

Pogrzeb o 10.00 we czwartek, 22 kwietnia, w Boromeuszu na Powązkach. Przybywajcie!

www.krytykapolityczna.pl/Opinie/Szczuka-Nasza-Jaruga/menu-id-1.html

[hawela]

Co to jest Boromeusz? Nie potrafi prawidłowo nazwać?

[diabollo]

hawela napisała:

> Co to jest Boromeusz? Nie potrafi prawidłowo nazwać?

Właśnie, czcigodna Hawelo, kto by tam wiedział?
Jak to zatem poprawnie w slangu katolickim idzie, ten "Boromeusz"?

Kłaniam się nisko.

[hawela]

W żadnym slangu, myślę, że wystarczy spojrzeć na plan miasta i
przeczytać opis. Prawdopodobnie będzie tam kościół pw św. Karola
Boromeusza

[grzespelc]

> Nie mam tylko pewności co do pani MInister Szymanek-Deresz:

Na 100% pogrzeb był całkowicie świecki. NAtomiast śp. p.Szmajdziński p.
Jaruga-Nowacka widocznie byli katolikami, no nie jest rzadkie na lewicy i
wlaściwie może tylko zaskakiwać kogoś, komu nie mieści się w głowie, że mozna
sprzeciwiać sie narzucaniu innym własnych poglądów.

rudno więc wyciągać z tego faktu jakieś wnioski co do
> kondycji antyklerykalizmu w naszym kraju.

Nie każdy na lewicy to antyklerylał, z kolei świecki pogrzeb świadczy o
ateiźmie, a nie o antykerykaliźmie.

o ile mnie wiafomo, pan poseł J. Smajdziński

[kora3]

był zdeklarowanym katolikiem Gumplu. pynajmniej kiedyś, jakies 3
lata temu, a wiem to, bo mój przyjaciel zrobił z nim dosc długi
wywiad w którym m.in. pytał o religije preferencje.
To, ze ktoś nie jest za tym, zeby Kosciół decydował o prawie swiecki
w zakresie całego społeczeństwa i dotyczacych tej całosci spraw nie
oznacza, ze jest ateista tylko, ze jest demokratą Gumplu.

A katolicki pogrzeb pana posła Gosiewskiego cię nie zaskoczył? Z
ydziałem o. Rydzyka i jego byłej i aktualnej żony? Co to za katolik,
który ma dwie zony? No wasnie, a jednak rodzina i Kosciół (jako i w
przypadku innych) uznali, ze jednak dobry katolik godzień takiego
pochówku, wiec....

[hawela]

Rydzyk ma dwie żony?

[kora3]

hawela napisała:

> Rydzyk ma dwie żony?

nie, śp. goswieski był powtórnie żonaty po rozwodzie.