Warszawa chcę przerwać samotność

[62vivaldi]

Chciałbym spotkać się z ludźmi,którzyznają depresję i których nie będę się
wstydził
Już od kilkunastu lat co jakiś czas ogarniała mnie depresja, a ostatnio coraz
częściej.Bardzo istotnym czynnikiem, który temu sprzyjał był brak bliskiej
dziewczyny/kobiety oraz stopniowe zamieranie mojego życia towarzyskiego. Całą
swoją energię i czas zużywałem na grę na giełdzie i inne inwestycje, Według
innych osób osiągnąłem na tym polu bardzo duży sukces finansowy ,ale to nie
wystarcza bym miał chęć żyć.
Czy może mi ktoś pomóc w wychodzeniu z samotności?

[sempena]

62vivaldi napisał:

> istotnym czynnikiem, który temu sprzyjał był brak bliskiej
> dziewczyny/kobiety oraz stopniowe zamieranie mojego życia towarzyskie

to teraz będziemy przez to forum umawiać się na randki?
żesz... znaczy jest wolna fucha elektronicznej swatki

[dorcia1974]

wstydzisz się innych ludzi?wstydzisz sie tego ze masz depresje?- mysle ze to
jest powód twojej samotnosci

[sick_man]

dorcia1974 napisała:

> wstydzisz się innych ludzi?wstydzisz sie tego ze masz depresje?- mysle ze to
> jest powód twojej samotnosci

Niestety, ale depresja nie jest powszechnie akceptowaną chrobą w naszym kraju.
Nie sądzę, żeby wszyscy tutaj obecnie otwarcie przyznawali się do swojej
depresji przed znajomymi, przyjaciółmi, pracodawcą, a czasem nawet najbliższą
rodziną.

sick_man

[dorcia1974]

i dlatego izoluja się i mają problemy z samotnoscią...

[sick_man]

dorcia1974 napisała:

> i dlatego izoluja się i mają problemy z samotnoscią...

Taki nasz los. Mogę jednak powiedzieć z własnego doświadczenia, że jeśli ktoś
jest wytrwały i uparty w swoich poszukiwaniach to wcześniej, czy później
znajdzie sobie pasującą połówkę :-)

sick_man

[dorcia1974]

u mnie o tyle sytuacja była inna,że najpierw znalazłam swoją połówkę a potem
zachorowałam na depresję,w przeciwnym wypadku byc moze podpisałabym sie pod
vivaldim...Ale musze powiedziec ze nie wstydze się swojej choroby,tzn.nie
opowiadam o tym kazdej napotkanej osobie ale krag moich najbliższych wie a
jesli on wie to wiedzą tez ci spoza kręgu ale mi to "lata";)

[sick_man]

A czy wie o tym Twój pracodawca?

sick_man

[dorcia1974]

ja pracuję za granicą,opiekuje sie starszą osobą,jej brat wie i bardzo mi
pomaga (tam leki są darmowe) :)))

[sick_man]

dorcia1974 napisała:

> ja pracuję za granicą,opiekuje sie starszą osobą,jej brat wie i bardzo mi
> pomaga (tam leki są darmowe) :)))

Masz szczęście. Ja pracuję na stanowisku, które wymaga sprawności umysłowej.
Podczas depresji moja wydajność spada znacznie. Trudno mi przewidzieć jak
zachowałby się mój pracodawca, gdyby wiedział o moim stanie zdrowia.
Stąd nie mogę pójść wprost do psychiatry i poprosić o miesiąc L4 bo źle się
czuję w pracy. Jeśli już idę do lekarza rodzinnego dostaję wolne na tydzień i
udaję że mam grypę.
Może gdybym nie miał rodziny i wisiałoby mi czy mnie zwolnią, czy nie
zachowałbym się inaczej, a tak... nie mogę walczyć z systemem tylko iść z prądem :-)

sick_man

[dorcia1974]

no to ci współczuję...bo ja nie potrzebuje L4 poprostu jak zle się czuje
zjezdzam do domku i odpoczywam

[tarja30]

a ja nie ukrywam tego choróbska.wiedza ci ktorzy wg mnie moga wiedziec...

[urszulai]

Niestety ludzie bywaja nietolerancyjni wobec osob ,o ktorych wiedza ,ze
leczyly ,czy lecza sie u lekarza psychiatry i rozna bywa ich reakcja.Jesli
chodzi o depresje to wiedza o tej chorobie w spleczenstwie jest znikoma.Wielu
ludzi wogole nie wie co to za choroba.Poza tym pokutuje przestarzaly poglad,ze
osoba leczaca sie u psychiatry i zazywajaca leki psychotropowe to na pewno
wariat lub wariatka.Swoja droga chetnie napisalabym nowy watek na
forum ,dotyczacy wlasnie tego ,czy pracodawcy wiedza lub wiedzieli o waszej
chorobie.

[aniasama1]

mam 31 lati pierwszy raz zachorowałam 6 lat temu
chętnie pogadam
[e-mail]