______WIERSZE________________

[jerzy_55]

Motto: "Tęsknota nade mną szeleszcze. Trąca mnie skrzydłem mewiem. Czy wciąż ta sama jeszcze? Nie wiem! nie wiem..." Maria Pawlikowska - Jasnorzewska - "Mewa"

Jesienne stosy popatrz, nasze cienie ostatnio takie długie słońce przysypia pod szczerbatym płotem za moment nastaną jesienne szarugi mgła przywlecze z pól jesienną tęsknotę jeszcze spojrzę w oczy kasztanom w jedwabisty brąz pod zieloną powieką spadły opodal gdzieś między łopiany więzione czekają w czepliwych zasiekach wiatr rozgarnie niebo z amalgamatu by jesieni dodać wrzosowego splendoru przemijaniu zaś królewskiego szkarłatu drogą zaszeleści pokutą, zaszumi pokorą gdy rdzawi się plewa traw w pustym kłosie ty mi mów - to tylko krótka chwila, nic więcej na niby płoną drzewa na jesiennym stosie że to tylko sen, kolorowy sen do jutrzenki. Zofia Szydzik

[nefretete993]

Krzysztof Gralak
z cyklu: Sonety dla mojej...Żony

Kocham...powtarzam Ci to co rano, gdy tylko wstanie świt...
A Ty skinieniem zbywasz mnie i może lekko uśmiechniesz się,
a nawet wcale nie, wciąż patrzysz dumnie, wypijesz kawusię,
śniadanie zjesz; tost maślany z serem i czekoladowy biskwit.

Potem biegniesz do pracy, choć najczęściej jeździsz rowerem,
wsiadasz w kolejkę WKD i o czym myślisz wtedy Kochanie,
co też serce podpowiada Ci, co wtedy czujesz na jego dnie,
czy nic dla Ciebie nie znaczę, czy jestem wciąż tylko zerem?

O pani mych snów, czemu jesteś jeno nocnym koszmarem
przychodzącym do mnie co rano, nie nosisz się z zamiarem,
by wpaść w silne ramiona, uszczęśliwić zwyczajnie męża

tak jak dawniej o poranku namiętnie się wzajemnie kochać,
miast całować Twe usta różane przychodzi mi jeno szlochać
gwiazdo zaranna, płomienna, jam rycerz Twój bez oręża.

[zamyslona_7]

KOCHAJ

Ptaki odlatują z nasza
wielka miłością życia
jeden raz.

Powracają tu znowu,
po nowa przygodę w
gorącym lecie.
Na wpół rozmarzone
Serca i piersi

Maja dużo radości z
tych zabaw oni
Gdy znikają w tej cieplej
toni.

Piersi już wynurzone
Fala serce w udręce obmywa
Gdy pot gorąco z nich
spływa.


Landryna

Kazimierz Przerwa-Tetmajer Którz nam powróci ...

[mala200333]

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Którz nam powróci ...

Któż nam powróci te lata stracone
bez wiosennego w wiośnie życia nieba?...
Wołają na nas, że w złą idziem stronę,
precz o świat troskę rzucając powinna,
a czy pytają się nas, co nam trzeba
i czyśmy mogli obrać drogę inną?

Kto z was policzył te gorzkie godziny
daremnych pragnień, żrących naszą duszę?
Kto zmierzył smutku naszego głębiny
bez dna i brzegu? Kto wie, jakie ducha
niepodległego straszne są katusze,
gdy zerwać swego nie może łańcucha?

Spójrzcie nam w mózgi - - zgryzły je, strawiły
wrodzone ludziom daremne pragnienia.
Wołacie na nas: "Jesteśmy bez siły,
dajcie nam słowa wiary i otuchy" - -
a nam któż daje słowa pocieszenia?
A któż mdlejące nasze wzmacnia duchy?

Któż nam powróci te lata stracone
bez wiosennego w wiośnie życia nieba?...
Chcecie w nas widzieć dźwignię i obronę,
żądacie od nas zbawień i pomocy,
lecz my, z waszego wykarmieni chleba,
jak wy, nie mamy odwagi i mocy.

[kaczorek_dwa]

Lech Kamiński
Moja Pani...

Namaluję księżyc
jest zaczarowany
w obłokach się buja
gwiazdy porywa w tany

Jak już się zmęczy
wyjrzy twarzą owalną
w okno do nas spojrzy
pozwoli - marzyć

Ze czeka gdzieś tam na mnie
blisko kopciuszek
z przepięknej bajki
myśli o mnie marzy
będę szukał aż znajdę
wśród najpiękniejszych motyli
sercem rozpoznam cię

Moja Pani!!

[nefretete993]

zostawiłam za sobą wczorajszy dzień
jeszcze tylko zatracam się w chwili
zgubiłam w chaosie spokojny sen
-nocami myśli modlitwą uciszam

tak trudno nakreślić ścieżkę
by obejść to, co już nie wróci
nie gubiąc tego ,co ma nadejść
-jak zapamiętać ulotną sekundę
by nie stanąć na rozdrożu
pokonanym...z pustymi rękoma

gdzie szukać ukojenia ?
wiara krzyczy a Anioł
skulił skrzydła i patrzy
pustym wzrokiem ze zdjęcia
jakby szukał usprawiedliwienia
wśród żywych ,jeszcze nie umarłych

czy wolno mi bez zapłaty
odbudować domek z kart ?
(...choćby tylko otwarte okno )
zamknięty pokój taki nierealny
pies jeszcze śpi pod drzwiami
skomli by go wpuścić ...
głupi... na co czeka ?

tabletkami przywołam sen
świt otworzy mi oczy , pies
przytuli się do namiastki ciepła...

***********
Ewa Sznajder
***********

[seremine]

marzenie gdyby tak można zamówić miłość jak dwie kawy w kawiarni podwójną radość dwa uśmiechy zamiast cukru i szarlotki albo gdyby pieniążek rzucony przez ramię do fontanny szczęścia pozwolił zajrzeć do tej drugiej duszy uruchomił pozytywkę z tańcem nadziei a potem żeby rano kiedy przychodzi przebudzenie i wraca pamięć nie wstydzić się tkliwości dalej widzieć dźwięki szeptów żeby oczy usta dłonie pozostawały bezwstydne ? Alicja Stankiewicz 02.12.2013

[mala200333]

Andrzej Borecki

Do A...

Chciałbym Ci dać to co mogę,
co w życiu mym najcenniejsze.
Oddać tak bardzo mi drogie
bijące miłością serce.

Oddać me noce bezsenne
gdy w myślach z Tobą rozmawiam,
myśli szalone namiętne
z których się dzisiaj spowiadam.

Napisać wierszy tak wiele
by zalać Cię słów kaskadami.
Dać wszystko co dobre w mym ciele
by bronić przed złymi mocami.

Usypać róż tysiąc pod stopy
płatków kobierzec tak miękki
byś swoje stawiając kroki
płynęła jak motyl przepiękny.

Zgadywać chcę wszystkie marzenia
i spełniać je w jednej minucie,
lecz boję się w chwilach zwątpienia,
że będziesz chciała mi uciec.

Od czasu, gdy Cię poznałem
stałaś się Muzą natchnieniem.
Otwarłaś coś czego nie znałem
lub było tylko wspomnieniem.

Za późno jednak na zmiany
gdyż każdy z nas życie ma swoje.
Wystarczy mi, że gdy się spotkamy
popatrzysz choć raz w oczy moje.

[mala200333]

Andrzej Borecki

Gdybym mógł


Gdybym mógł być słońcem na bezchmurnym niebie
świeciłbym jasno, prosto w twoje okno.
Ciepłymi promieniami ogrzewałbym ciebie,
dałbym moją siłę, energię stokrotną.

Gdybym jako księżyc mógł wschodzić co nocy
Zostałbym strażnikiem snu twego spokoju.
Razem z gwiazd rojami chroniłbym od mocy,
które by czyhały w mroku po kryjomu.

Później bym wiaterkiem twoje włosy bawił,
lekkim swym oddechem chłodził gorąc czoła,
z powiek pyłki zmiatał aby wzrok nie łzawił
kiedy w liściach wierzby zaszumię żeś moja.

Zostałbym deszczykiem w sierpniowe południe,
spływałbym kroplami po ciele twym drżącym.
Później ptakiem śpiewał serenady cudne
o swojej tęsknocie i sercu gorącym.

Byłbym kwiatem, który rozkosz sprawia wonią,
trawą, abyś mogła miękko stawiać kroki.
Szmerem rzeki, źródłem, stawu czystą tonią,
w której twe odbicie ryb przyciąga wzroki.

Zostałbym powietrzem karmiącym twe płuca.
Światłem, które wpada w brązu cudne oczy.

Samą myślą w głowie, która ci narzuca

żeś jest mi niezbędną, że wołam pomocy.

Marta Fox

[mala200333]

Chciałbym wejść w ciebie jak w najbogatszą
bibliotekę Pozwolić się uwieść wszystkim
twoim stronom Oswoić się rozgościć
a potem smakować szczegóły każdej linii
wiodącej w plus minus nieskończoność

Chciałbym z grzbietu powracać do miejsc
które mnie urzekały oddaniem lub
zakazem Urzekały mnie ponad miarę i
ponad do tej pory czytaną przyzwoitość

Chciałbym przeżyć sezon w piekle a może
i dwa – zdziczeć złagodnieć zwariować
do reszty i nie wracać nie wracać
No chyba żeby pod prysznic i z powrotem

[seremine]

A. W.

Rafał Wojaczek

[mala200333]

[mala200333]

:::na łonie milczenia:::

słońce w salonach jeziora
rozsiało uśmiech
w głębi porcelany blask twarzy skąpało
zatapiając bose stopy w soczystość polany

wiatr nakrył do stołu

podmuchem nadziei
pachniały godziny w pogoni za urwaniem czasu
przemykając opodal spiącego
umyślnie stawiały lekki krok
by nie spłoszyć

wtem z szelestu
fala czubkiem palców wrosła
w nową myśl

jeden dotyk
utajona moc posiadania potrafiąca
zmienić rysy
w dłoni mieszcząc łzy

a oczy
o te łzy piękniejsze
(n.Bajka) 05.05.07

[kristopherh]

Rezygnacja Adam Asnyk Wszystko skończone już ..

[mala200333]

Rezygnacja

Adam Asnyk

Wszystko skończone już pomiędzy nami,
I sny o szczęściu pierzchły bezpowrotnie;
Wziąłem już rozbrat z tęsknotą i łzami,
I żyć i umrzeć potrafię samotnie.

Dziś nic z mej piersi skargi nie dobędzie,
Nic jej nie przejmie zachwytem lub trwogą:
Nie wyda dźwięku rozbite narzędzie,
Pęknięte struny zadrżeć już nie mogą.

Nie ma boleści, co by mnie trwożyła,
Bo dzisiaj nawet w własny ból nie wierzę;
Ogniowa próba dla mnie się skończyła,
I do cierpiących więcej nie należę.

l żadne szczęście ziemskie mnie nie zwabi,
Żebym się po nie miał schylić ku ziemi...
I żaden zawód sił mych nie osłabi:
Przebytą męką panuję nad niemi.

Światowych uczuć nicość i obłuda
już mnie nie porwie swym chwilowym szałem:
Przestałem wierzyć w te fałszywe cuda,
Więc i zwątpieniu ulegać przestałem.

Z całego tłumu zmyślonych aniołów,
Połyskujących tęczą swoich skrzydeł,
Została tylko szara garść popiołów
I wiotkie nici porwanych już sideł.

Dziś jeden tylko duch mi towarzyszy,
Co rezygnacji nosi ziemskie miano;
On wszystkie burze na zawsze uciszy
I da mi zbroję w ogniu hartowaną.

W tej zbroi przejdę przez świat obojętnie,
Surowe prawdy życia mierżąc wzrokiem,
Ani się gniewem kiedy roznamiętnię,
Ani się ugnę przed losu wyrokiem.

Patrząc się z dala na kłamliwe rzesze,
Na ich zabiegi o błyskotki próżne,
Kamieniem na nie rzucić nie pośpieszę
I pobłażania jeszcze dam jałmużnę.

Niech się więc kończy owa sztuka ładna,
Co się zwie życiem, w cieniu cichej nocy,
Bo żadna rozpacz i nadzieja żadna
Nad mojem sercem nie ma już dziś mocy!

* * * Jednego serca! tak mało, tak mało, Jednego

[mala200333]

[mala200333]

Andrzej Borecki

Elf

Mieszka w mym domu mały elf,
malutki jak pół palca
i kiedy dzień przechodzi w zmierzch
zaprasza mnie do tańca.

Po blacie stołu szybko mknie,
skrzydełka skrzą się tęczą.
W magiczny proszek lekko tchnie,
łapie mnie w sieć pajęczą.

Czuję jak splata mnie ta moc,
maleję z każdą chwilą.
Przed nami tańca długa noc,
godzina za godziną.

Wiruję z nim a światła gwiazd
rzucają dziwne błyski
na jego oczy, jego twarz.
Mój elf jest dla mnie wszystkim.

Dziś mi wyjawił imię swe
gdy noc już się kończyła.
Jestem Nadzieja, kochaj mnie.
W twym sercu będę żyła.

[mala200333]

Wiersze Telemacha Pilitsidis - z tomiku MINIATURY POETYCKIE

* * *
rzeczy, których wcześniej nie znałem
z czarnego winogrona krew
w żyłach pijane ze szczęścia słońce

* * *
słowem można stworzyć
piękną poezję lecz nie mąkę
aby nakarmić ludzi

* * *
równie cudowne
aksamitne światło dnia
jak i sen nocy

[mala200333]

Ikaria 2

Pamiętam jak mówili o niej
że upadła i się nie podniesie
zerkali ukradkiem
jak kryła twarz w dłoniach

Pokazywali ją sobie palcami
ostrzegając się nawzajem
żeby nie podzielić jej losu
ofiary swoich marzeń

A ona tylko zbierała siły żeby
rozłożyć skrzydła i polecieć
miała już tego przedsmak
zanim spadła na ziemię

Rafał Borowski

[mala200333]

Dom bezdomnego

byłem dzisiaj w domu bezdomnych
nie było ścian nie było okien i dachu
tylko wiatr obijał drzwi o futrynę
prostokąt zbity z desek otwarty na
przyszłość jak rama czekająca na Vermera
bez jakiejkolwiek przeszłości bez zieleni
piach zamiast wycieraczki garnek bez dna
kilka puszek bez Pandory w pomidorach
nawet bez byczków w tomacie bez pestek
bez nabojów w automacie bez szklanki
na łańcuchu bez soku zwykła - gazowana
rozdeptana w ziemi byle co byle jak
byle dzisiaj zalać pysk cały to zysk
pytałem po co ten dom komu i skąd
i nie wie nikt z nich po co gdzieś iść
skoro zaniosą i tak skoro wrzucą jakby
wyrzucali skoro nie warto to po co
moczyć się nocą wariować po co
i kochać po co czymże jest dom
powiedz mi – dom
powiedz mi – skąd
to tam gdzie ty
to tam gdzie on
prostokąt w ziemi

by Krzysztof Mich

Broniewski

[kristopherh]

„Nie wiem, co to poezja, nie wiem, po co i na co... Wiem, że czasami ludzie czytają wiersze i płaczą....”

[kristopherh]

Nie wiedziałem, że radość jest tuż - ręką sięgnąć,
nie wiedziałem, że teraz, że już
przyjdzie do mnie piękno,

że to może tak nagle się stać,
jak błyskawica,
i że chciałoby się żyć - ach! - trwać,
jak najwięcej życia

i że można kochać tak bardzo
pod koniec życia,
i że może to wszystko zgasnąć,
jak błyskawica.

Autor…Władysław Broniewski… Nie wiedziałem, że radość jest tuż…

[mala200333]

Stanisław Jachowicz

Pan kotek był chory i leżał w łóżeczku,
I przyszedł pan doktor: „Jak się masz, koteczku!”
- „Źle bardzo…” – i łapkę wyciągnął do niego.
Wziął za plus pan doktor poważnie chorego.
I dziwy mu śpiewa: - „Zanadto się jadło,
Co gorsza nie myszki, lecz szynki i sadło
Źle bardzo… gorączka!!! Źle bardzo koteczku!
Oj! Długo ty, długo poleżysz w łóżeczku.
I nic jeść nie będziesz, kleiczek i basta:
Broń Boże kiełbaski, słoninki lub ciasta!”
- „A myszki nie można? – zapyta koteczek
Lub ptaszka małego choć parę udeczek?”
- „Broń Boże! Pijawki i dieta ścisła!
Od tego pomyślność w leczeniu zawisła”.
Leżał koteczek; kiełbaski i kiszki
Nietknięte, z daleka pachniały mu myszki.

Patrzcie, jak złe łakomstwo! Kotek przebrał miarę;
Musiał więc nieboraczek ponieść srogą karę.
Tak się i z wami dziateczki stać może;
Od łakomstwa strzeż was Boże!

[samanta_ewa]

Anna Achmatowa

Zwarła dłonie żałobnie

Zawarła dłonie żałobnie po szalem...
— Czemuś blada, choć oczy bez łez?
— Bo mu duszę goryczą i żalem
Napoiłam po brzeg i po kres.

Zataczając się, wyszedł ode mnie —
Gorzkim skurczem ból usta mu zwiódł.
Zbiegłam za nim schodami przez ciemnię,
Biegłam za nim bez tchu aż do wrót.

Zawołałam: "To żart! Tyś mi drogi!
Wróć!... Nie wrócisz — więc nie chcę już żyć..."
I ten uśmiech męczeński i wrogi.
I te słowa: "Zaziębisz się, idź"

[mala200333]

[mala200333]

Dziwni letnicy

Gałczyński Konstanty Ildefons

Już tamci się rozjechali,
a czemu oni zostali
i tak się ciągle trzymają za ręce ?

Jeszcze oboje tacy młodzi,
ale ona smutna i on smutny chodzi,
jakby tu mieli nie wrócić więcej.

Ona już sobie ust nie maluje,
on pisze listy i płacze;
wieczorem snują się koło domu,
gryzą ich jakieś rozpacze.

A przyjechali tacy szczęśliwi,
on rano łowił ryby, ona czytała
i nagle jakby ktoś im życie pokrzywił,
w sercach siejąc trwogę i hałas.

Teraz wzdłuż ścian pełnych miniatur
błądzą, obcy całemu światu —
o, czemu nie wracają, gdy im urlop minął!

On czasem klęknie przed nią na kolanach,
jakby chciał powiedzieć: "Przebacz mi, kochana",
ale milczy i łzy mu płyną.

Powiedziała wczoraj ciotka, ta wysoka,
że się pewnie przestali kochać...
spójrzcie! schodzą ku jezioru z pochyłości.

Jeśli diabeł zrobił im to na złość,
Ty im, Boże, serca znowu zazłoć,
bo jakże dzisiaj żyć bez miłości!