bezradny

Bardzo proszę o pomoc.Moja mama ma depresję.Leczy się na nią od lat,bez żadnych efektów,stan się coraz bardziej pogarsza.Kilka ostatnich miesięcy spędziła w szpitalu.Wypuszczają ją,bo udaje,że jest ok,a potem znowu wraca. Do tego doszły zmiany w obrębie płatów czołowych.Nie Alzheimer,lekarze nie wiedza co to.Być może efek długotrwałej depresji.Oprócz stanów całkowitej apatii,poczucia beznadziei i braku sensu życia dochodzą też zaburzenia typu hipochondrycznego(przekonanie o jakiejś...

jestem z moim chlopakiem od 3lat.ale nie jest to zwyczajny zwiazek,bo zyjemy w innych miastach.widujemy sie co 2tyg lub troche rzadziej.ale jakos zawsze dawalismy rade i niebylo zle.na pazdziernik tego roku zaplanowalismy ze przeniose sie do niego i bedziemy wreszcie razem.jednak ja przestraszylam sie samodzielnego zycia(mam 19lat)i poprosilam abysmy poczekali 4miesiace.niestety moj chlopak juz tego nie zniosl.na dodatek okazalo sie ze miszkanie ktore mielsimy miec bedzie dopiero w czer...

Wszystko mi sie wali. Do tego jeszcze doszła dziś informacja o stanie zdrowia mojej jedynej z babć. Zaczęło sie w jej przypadku od duszności , a teraz sie okazało, że ma stan przedzawałowy i , że lekarz przepisał jej leki i , że będzie musiała iść do szpitala. Boję się, że ją stracę. Nie wiem co dalej będzie. Nie wiem co robić. nie wiem już jak jej pomóc.

Witam Zajrzałam na to forum bo po prostu potrzebuje się wygadać... potrzebuję wsparcia... a na około nikogo... Było juz ok- skończyłam studia i poszłam do pracy... wszystko jakoś szło W domu sie w miare układało... niestety po powrocie z pięcioletnich dziennych okazało się, że zostałam kompletnie sama... w tej chwili nie ma przy mnie nikogo... żadnych znajomych... żadnego chłopaka... nic Wcześniej jak miałam stany depresyjne był ktoś przy mnie... ktoś kto chociaż wysłuchał... w s...

Naczytałam się Was przez ostatnie tygodnie, nie mając energii ani odwagi, aby się czynniej dołączyć. Dziś wreszcie to robię, z pewną nieśmiałością, bo na na moje wyczucie jestem starsza od większości. A cierpię tak samo. Co na swój sposób mnie cieszy, bo znaczy, że żyję. Depresja nie jest zarezerwowana dla ludzi do trzydziestki, niestety. Trochę Wam zazdroszczę, że tak się wspieracie i na siebie reagujecie. Mam 40 lat i muszę zacząć życie w nowym miejscu i sama, po 8 latach w inny...