Wyrazy bez (typowych) samogłosek

[randybvain]

w, z, hm, brrr, wrrr, mhm, prrr; są jeszcze jakieś w polskim?

[kotulina]

Hmmm.... "psst"?

[kotulina]

ćśśśś

qrz w qbq

[arana]

PS: hr., bł., cdn., bm., ds., tzw., ww., błp., itd., jw., lm., np., jn., lc., m.m., cm, m, zł, kg, gr, dr, płk, nr, mgr, mjr, wg, pp, pl...

[horatio_valor]

Jest ich całkiem sporo, tylko nie zdajemy sobie sprawy z ich istnienia. Modna ostatnio analiza tzw. spontaneous speech, czyli mowy produkowanej przez rodzimych użytkowników w naturalnych warunkach, pokazuje, że nasza fonetyka różni się radykalnie od tego, co nam się wydaje. Bo, o dziwo, okazuje się, że nie mówimy czytając w mózgu poszczególne literki.

Przykład? W polszczyźnie funkcjonuje mnóstwo spółgłosek sylabotwórczych, jedną z nich jest [sz] (nie mam jak inaczej zapisać), jak choćby w często używanym zwrocie na przykład. W szybkiej mowie brzmi to [nəPSZkłət], gdzie to sz jest ośrodkiem sylaby.

[kornel-1]

horatio_valor napisał:
> W szybkiej mowie brzmi to [nəPSZkłət], gdzie to sz jest ośrodkiem sylaby.

Poważnie?
Ja myślałem, że brzmi to [napszykłt].

Kornel

[horatio_valor]

Wszystko zależy od tempa i staranności mowy, no i częstości danego wyrazu czy zwrotu. Wiadomo, że wyrazy używane rzadko musimy wymawiać wyraźniej, inaczej trudno będzie je zrozumieć, poza tym jesteśmy jakby mniej przyzwyczajeni do ich wypowiadania. Np. niewątpliwie rzadziej używamy wyrazu zhierarchizowanymi niż dziękuję [ćkuj]?.

Akurat tego przykładu z sylabicznym [sz] sobie nie wymyśliłem - Jacek Perlin w "Metodologii językoznawstwa diachronicznego" wspomina o tym akurat casusie.

[kornel-1]

OK. Mnie tylko zdziwiło zniknięcie samogłoski w akcentowanej sylabie.

k.