szkót i szkóty

[hermann5]

"Mały słownik gwary Górnego Śląska" podaje:

szkót, szkóty - 1. w l.mn. sztywne, krótkie włosy:
Niy umia sie dać rady z tymi szkótami na g(ł)owie.
Łostało mi ino piyńć szkótów sześcióma rajami na mojij g(ł)owie.
2. żartob. o dziecku: Ty mały szkócie, co mi tu zg(ł)obisz.

Wydawałoby się, że jest to jedno słowo, w pierwszym przypadku użyte w liczbie
mnogiej, w drugim zaś w liczbie pojedynczej, jednak w świetle "Słownika gwar
polskich" Karłowicza wydaje się, że są to dwa odrębne słowa, które na Śląsku
upodobniły się do siebie. Oto, co podaje Karłowicz:

1. Skuty a. szkuty = włosy ludzkie, sierść bydląt, Spr. IV, 360 (Sprawozdania
Komisji Językowej AU w Krakowie IV, Złoża J., Zbiór wyrazów używanych w
okolicach Chochołowa).

2. Szkita a. szkot = pogardl. nazwa dzieciaka w Krakowskiem, Bibl. Warsz.
LXXX, 631 (Abecadłowy spis wyrazów języka ludowego w Kujawach i
Galicyi zachodniej).

Czy wie ktoś z Was coś na temat etymologii tych słów?

[szwager_z_laband]

no tosz zech je ciekawy co nom o tym szkucyniu dialektolog sam powiy


ps

a niyma to co ze szkudlarkym spolnego bez cufal???

Chyba jednak SZKUT

[dialektolog]

hermann5 napisał:

> "Mały słownik gwary Górnego Śląska" podaje:
>
> szkót, szkóty - 1. w l.mn. sztywne, krótkie włosy:
> Niy umia sie dać rady z tymi szkótami na g(ł)owie.
> Łostało mi ino piyńć szkótów sześcióma rajami na mojij g(ł)owie.
> 2. żartob. o dziecku: Ty mały szkócie, co mi tu zg(ł)obisz.
>
> Wydawałoby się, że jest to jedno słowo, w pierwszym przypadku użyte w liczbie
> mnogiej, w drugim zaś w liczbie pojedynczej, jednak w świetle "Słownika gwar
> polskich" Karłowicza wydaje się, że są to dwa odrębne słowa, które na Śląsku
> upodobniły się do siebie. Oto, co podaje Karłowicz:
>
> 1. Skuty a. szkuty = włosy ludzkie, sierść bydląt, Spr. IV, 360 (Sprawozdania
> Komisji Językowej AU w Krakowie IV, Złoża J., Zbiór wyrazów używanych w
> okolicach Chochołowa).
>
> 2. Szkita a. szkot = pogardl. nazwa dzieciaka w Krakowskiem, Bibl. Warsz.
> LXXX, 631 (Abecadłowy spis wyrazów języka ludowego w Kujawach i
> Galicyi zachodniej).
>
> Czy wie ktoś z Was coś na temat etymologii tych słów?

A jak wy słyszycie Wasze śląskie szkuty? U czy ó?
Słowiańskie nazwy włosów, sierści itp. mają u; np. słowackie škuta, škutiny
'szczecina'.
Drugie źródło nie jest zbyt pewne, już choćby przez łączenie w jednym Kujaw i
Krakowskiego.
Ja takich szkitów / szkotów nie znam.

Bardzo dobry Słownik gwarowy Śląska Cieszyńskiego ma:
SZKUT 1. włos; 2. przezwisko dziecka

[hermann5]

dialektolog napisał:

> A jak wy słyszycie Wasze śląskie szkuty? U czy ó?

Raczej z "o" pochylonym, choć Szwager będzie, być może, innego zdania.

> Słowiańskie nazwy włosów, sierści itp. mają u; np. słowackie škuta, škutiny
> 'szczecina'.
> Drugie źródło nie jest zbyt pewne, już choćby przez łączenie w jednym Kujaw i
> Krakowskiego.
> Ja takich szkitów / szkotów nie znam.

> Bardzo dobry Słownik gwarowy Śląska Cieszyńskiego ma:
> SZKUT 1. włos; 2. przezwisko dziecka

Zastanawia mnie, czy ów małopolski "szkot" i śląski "szkót" nie mają czegoś
wspólnego ze staropolskim "szkort". Słowo to pochodziło z łaciny (scortum) i
oznaczało, delikatnie mówiąc, "kobietę lekkich obyczajów":

Herodyado, szkorcie nieczysty i niewstydliwy. ("Historya o srogiém
prześladowaniu kościołów" Cypryana Bazylika, 1567)

Czemuś przeklęty szkorcie tego nie zrobiła. ("Banialuka" ze zbioru "Antypasty
małżeńskie", Kraków 1736)

Powyższe cytaty pochodzą ze słownika Lindego.

Zagadkowy SZKWET

[dialektolog]

hermann5 napisał:

> "Mały słownik gwary Górnego Śląska" podaje:
>
> szkót, szkóty - 1. w l.mn. sztywne, krótkie włosy:
> Niy umia sie dać rady z tymi szkótami na g(ł)owie.
> Łostało mi ino piyńć szkótów sześcióma rajami na mojij g(ł)owie.
> 2. żartob. o dziecku: Ty mały szkócie, co mi tu zg(ł)obisz.
>
> Wydawałoby się, że jest to jedno słowo, w pierwszym przypadku użyte w liczbie
> mnogiej, w drugim zaś w liczbie pojedynczej, jednak w świetle "Słownika gwar
> polskich" Karłowicza wydaje się, że są to dwa odrębne słowa, które na Śląsku
> upodobniły się do siebie. Oto, co podaje Karłowicz:
>
> 1. Skuty a. szkuty = włosy ludzkie, sierść bydląt, Spr. IV, 360 (Sprawozdania
> Komisji Językowej AU w Krakowie IV, Złoża J., Zbiór wyrazów używanych w
> okolicach Chochołowa).
>
> 2. Szkita a. szkot = pogardl. nazwa dzieciaka w Krakowskiem, Bibl. Warsz.
> LXXX, 631 (Abecadłowy spis wyrazów języka ludowego w Kujawach i
> Galicyi zachodniej).
>
> Czy wie ktoś z Was coś na temat etymologii tych słów?


Ale obok szkuta w cytowanym SGŚC jest też:
SZKWET 'smarkacz, przezwisko dziecka
SZKWIT 'mocno poplątane włosy'

puozdrov'o.m

[szwager_z_laband]

kuknouch do Olescha - on szkryflo jeszcze:

szkucina - szczecina, swinsko szczecina

szkucinka - mauo szczecinka

skucina

[jessyk]

Krowa jest źwierzynom straśnie ciekawom
Bo mo dwie strony, prawom i lawom
Krowa jest cało obrośniono skórom wołowom
A na tej skórze mo skucine cyrwonom,

Zobacz: zadanie domowe - opisem krowe forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=14682&w=30717111-

[jessyk]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=14682&w=30717111

[hermann5]

Z tym określeniem wiąże się najprawdopodobniej również nazwa występującego w
Tatrach gatunku situ. Chodzi mi o "sit skucinę" (Juncus trifidus L.), który
tworzy niskie, zbite murawki. Jego pędy są sinozielone latem, jesienią jednak
rudzieją i to im zawdzieczając swoją nazwę Czerwone Wierchy.

[szwager_z_laband]

to juzas nos zanosi do suowacji